سورة فاطر

Verse 45 of 45

35:45

وَ لَوْ يُؤاخِذُ اللهُ النَّاسَ بِما كَسَبُوا ما تَرَكَ عَلى ظَهْرِها مِنْ دَابَّةٍ وَ لكِنْ يُؤَخِّرُهُمْ إِلى أَجَلٍ مُسَمًّى فَإِذا جاءَ أَجَلُهُمْ فَإِنَّ اللهَ كانَ بِعِبادِهِ بَصيراً

اگر خداوند مردم را به سبب كارهايى كه مرتكب شده‌اند مجازات كند، جنبنده‌اى را بر پشت زمين باقى نخواهد گذاشت؛ ولى [به لطفش] آن‌ها را تا سرآمد معيّنى تأخير مى‌اندازد [و مهلت اصلاح مى‌دهد] امّا هنگامى‌كه اجل آنان فرا رسد، [خداوند هر‌كس را به مقتضاى عملش جزا مى‌دهد] به يقين خداوند نسبت به بندگانش بيناست.

And were Allah to punish men for what they earn, He would not leave on the back of it any creature, but He respites them till an appointed term; so when their doom shall come, then surely Allah is Seeing with respect to His servants.

જો અલ્લાહ લોકોને તેના અમલના કારણે પકડે તો ઝમીન ઊપર કોઇ જીવ બાકી ન રહે, પરંતુ તે એક નકકી સમય સુધી ઢીલ આપે છે, પછી જયારે સમય આવી પહોંચશે, (ત્યારે પકડશે કારણકે) પરવરદિગાર પોતાના બંદાઓ પર નજર રાખવાવાળો છે.

علی‌بن‌إبراهیم ( فِی قَوْلِهِ تَعَالَی وَ لَوْ یُؤاخِذُ اللهُ النَّاسَ بِمَا کَسَبُوا ما تَرَکَ عَلَی ظَهْرِهَا مِنْ دَابَّةٍ وَ لکِنْ یُؤَخِّرُهُمْ إِلَی أَجَلٍ مُسَمًّی قَالَ: لَا یُؤَاخِذُهُمُ اللَّهُ عِنْدَ الْمَعَاصِی وَ عِنْدَ اغْتِرَارِهِمْ بِاللَّهِ.

علیّ‌بن‌ابراهیم ( وَلَوْ یُؤَاخِذُ اللهُ النَّاسَ بِمَا کَسَبُوا مَا تَرَکَ عَلَی ظَهْرِهَا مِن دَابَّةٍ وَلَکِن یُؤَخِّرُهُمْ إِلَی أَجَلٍ مُّسَمًّی، یعنی خداوند به هنگام انجام معصیت‌ها و به هنگام مغرورشدن آن‌ها در برابر او، آن‌ها را مؤاخذه نمی‌کند.

Ali ibn Ibrahim: Regarding the words of the Exalted وَ لَوْ یُؤاخِذُ اللهُ النَّاسَ بِمَا کَسَبُوا ما تَرَکَ عَلَی ظَهْرِهَا مِنْ دَابَّةٍ وَ لکِنْ یُؤَخِّرُهُمْ إِلَی أَجَلٍ مُسَمًّی [And were Allah to punish men for what they earn, He would not leave on the back of it any creature, but He respites them till an appointed term], that is, Allah does not seize them at the time of their sins and at the time of their being deluded regarding Him.

અલી બિન ઇબ્રાહીમ: અલ્લાહ તઆલાના કૌલ وَ لَوْ یُؤاخِذُ اللهُ النَّاسَ بِمَا کَسَبُوا ما تَرَکَ عَلَی ظَهْرِهَا مِنْ دَابَّةٍ وَ لکِنْ یُؤَخِّرُهُمْ إِلَی أَجَلٍ مُسَمًّی [અને જો અલ્લાહ લોકોને તેમની કમાણી બદલ પકડે તો તેની પીઠ પર કોઈ જીવ બાકી ન રાખે, પરંતુ તે તેમને એક નિર્ધારિત મુદ્દત સુધી મહેલત આપે છે] વિશે, એટલે કે અલ્લાહ તેમને ગુનાહો કરવાના સમયે અને તેની સામે ગુમાન (ધોખા) માં પડવાના સમયે પકડ કરતો નથી.

علی‌بن‌إبراهیم ( وَ لَوْ یُؤاخِذُ اللهُ النَّاسَ بِما کَسَبُوا ما تَرَکَ عَلی ظَهْرِها مِنْ دَابَّةٍ لَمْ أُکَلِّفْکَ فَوْقَ طَاقَتِکَ وَ لَمْ أَحْمِلْکَ مِنَ الْأَمَانَهًِْ إِلَّا مَا قَرَرْتَ بِهَا عَلَی نَفْسِکَ وَ رَضِیتُ لِنَفْسِی مِنْکَ مَا رَضِیتَ بِهِ لِنَفْسِکَ مِنِّی ثُمَّ قَالَ عَزَّ وَ جَل وَ لکِنْ یُؤَخِّرُهُمْ إِلی أَجَلٍ مُسَمًّی فَإِذا جاءَ أَجَلُهُمْ فَإِنَّ اللهَ کانَ بِعِبادِهِ بَصِیراً.

علیّ‌بن‌ابراهیم ( وَ لَوْ یُؤاخِذُ اللهُ النَّاسَ بِما کَسَبُوا ما تَرَکَ عَلی ظَهْرِها مِنْ دَابَّةٍ؛ تو را بیشتر از طاقتت مکلّف نکردم و بیش از آن امانتی که خودت به آن اقرار کردی بر دوش تو نگذاشتم، و برای خود، از تو همان را پسندیدم که برای تو از خودم پسندیدم. وَ لکِنْ یُؤَخِّرُهُمْ إِلی أَجَلٍ مُسَمًّی فَإِذا جاءَ أَجَلُهُمْ فَإِنَّ اللهَ کانَ بِعِبادِهِ بَصِیراً.

Ali ibn Ibrahim: وَ لَوْ یُؤاخِذُ اللهُ النَّاسَ بِما کَسَبُوا ما تَرَکَ عَلی ظَهْرِها مِنْ دَابَّةٍ [And were Allah to punish men for what they earn, He would not leave on the back of it any creature]; I did not burden you beyond your capacity, and I did not place upon you of the trust except what you yourself acknowledged, and I was pleased for Myself from you with the same as what you were pleased with for yourself from Me. وَ لکِنْ یُؤَخِّرُهُمْ إِلی أَجَلٍ مُسَمًّی فَإِذا جاءَ أَجَلُهُمْ فَإِنَّ اللهَ کانَ بِعِبادِهِ بَصِیراً [But He respites them till an appointed term; so when their doom shall come, then surely Allah is Seeing with respect to His servants].

અલી બિન ઇબ્રાહીમ: وَ لَوْ یُؤاخِذُ اللهُ النَّاسَ بِما کَسَبُوا ما تَرَکَ عَلی ظَهْرِها مِنْ دَابَّةٍ [અને જો અલ્લાહ લોકોને તેમની કમાણી બદલ પકડે તો તેની પીઠ પર કોઈ જીવ બાકી ન રાખે]; મેં તને તારી શક્તિથી વધુ મુકલ્લફ કર્યો નથી અને તારી ઉપર તે અમાનતથી વધુ મૂકી નથી જેનો તેં પોતે ઇકરાર કર્યો, અને મેં પોતાના માટે તારાથી તે જ પસંદ કર્યું જે તેં તારા માટે મારાથી પસંદ કર્યું. وَ لکِنْ یُؤَخِّرُهُمْ إِلی أَجَلٍ مُسَمًّی فَإِذا جاءَ أَجَلُهُمْ فَإِنَّ اللهَ کانَ بِعِبادِهِ بَصِیراً [પરંતુ તે તેમને એક નિર્ધારિત મુદ્દત સુધી મહેલત આપે છે; પછી જ્યારે તેમની મુદ્દત આવી પહોંચશે, તો ખરેખર અલ્લાહ પોતાના બંદાઓને જોનારો છે].

الرّسول ( إِنَّ اللَّهَ یَقُولُ یَا ابْنَ آدَمَ (أفَلِیَ الْحَمْدُ وَ الْحُجَّهًُْ عَلَیْکَ بِالْبَیَانِ وَ لِیَ السَّبِیلُ عَلَیْکَ بِالْعِصْیَانِ وَ لَکَ الْجَزَاءُ الْحَسَنُ عِنْدِی بِالْإِحْسَانِ لَمْ أَدَعْ تَحْذِیرَکَ بِی وَ لَمْ آخُذْکَ عِنْدَ عِزَّتِکَ وَ هُوَ قَوْلُهُ وَ لَوْ یُؤاخِذُ اللهُ النَّاسَ بِما کَسَبُوا ما تَرَکَ عَلی ظَهْرِها مِنْ دَابَّةٍ لَمْ أُکَلِّفْکَ فَوْقَ طَاقَتِکَ وَ لَمْ أَحْمِلْکَ مِنَ الْأَمَانَهًِْ إِلَّا مَا أَقْرَرْتَ بِهَا عَلَی نَفْسِکَ وَ رَضِیْتُ لِنَفْسِی مِنْکَ مَا رَضِیتُ بِهِ لِنَفْسِکَ مِنِّی.

پیامبر ( رسول خدا (فرمود: خداوند می فرماید: ای فرزند آدم! ... بنابراین من به جهت حجّت و بیانی که بر تو دارم سزاوار سپاس هستم و به سبب عصیانت بر تو اختیار دارم و تو به سبب احسانی که می کنی نزد من پاداش داری، هشدار دادن تو به خود را فرونگذاشتم و تو را در هنگام عزّتمندی مؤاخذه نکردم که این همان سخن خداوند است [که فرمود]: وَ لَوْ یُؤاخِذُ اللهُ النَّاسَ بِما کَسَبُوا ما تَرَکَ عَلی ظَهْرِها مِنْ دَابَّةٍ تو را بیشتر از طاقتت مکلّف نکردم و بیش از آن امانتی که خودت به آن اقرار کردی بر دوش تو نگذاشتم، و برای خود، از تو همان را پسندیدم که برای تو از خودم پسندیدم.

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: Allah says: O son of Adam! ... Therefore, because of the proof and the clear declaration I hold over you, I am worthy of praise, and by reason of your disobedience I have authority over you, and you, on account of the good you do, have a reward with Me. I did not neglect to warn you of Me, and I did not seize you at the time of your might — and this is the very saying of Allah [who said]: وَ لَوْ یُؤاخِذُ اللهُ النَّاسَ بِما کَسَبُوا ما تَرَکَ عَلی ظَهْرِها مِنْ دَابَّةٍ [And were Allah to punish men for what they earn, He would not leave on the back of it any creature]. I did not impose upon you beyond your capacity, and I did not place upon your shoulders any trust beyond that which you yourself acknowledged, and I approved for Myself from you the same as I approved for you from Myself.

રસૂલે ખુદા (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ ફરમાવ્યું: અલ્લાહ ફરમાવે છે: હે આદમના પુત્ર! ... તો હું, જે હુજ્જત અને બયાન તારા પર ધરાવું છું તેના કારણે પ્રશંસાને લાયક છું, અને તારી અવજ્ઞાના કારણે તારા પર અધિકાર ધરાવું છું, અને તું જે એહસાન કરે છે તેના કારણે તારો બદલો મારી પાસે છે. મેં તને મારાથી ચેતવવાનું છોડ્યું નથી, અને તારી ઇઝ્ઝતના સમયે મેં તને પકડ્યો નથી — અને આ જ અલ્લાહનું કથન છે [જેમાં તેણે ફરમાવ્યું]: وَ لَوْ یُؤاخِذُ اللهُ النَّاسَ بِما کَسَبُوا ما تَرَکَ عَلی ظَهْرِها مِنْ دَابَّةٍ [અને જો અલ્લાહ લોકોને તેમની કમાણી પ્રમાણે પકડે, તો તેની પીઠ પર કોઈ પણ જીવજંતુને છોડે નહીં]. મેં તને તારી શક્તિથી વધારે જવાબદારી આપી નથી, અને જે અમાનતનો તેં પોતે ઇકરાર કર્યો તેનાથી વધુ મેં તારા ખભા પર મૂક્યું નથી, અને મેં પોતાના માટે તારા તરફથી એ જ પસંદ કર્યું જે તારા માટે મારા તરફથી પસંદ કર્યું.