الصّادق ( عَنْ أَبِی بَصِیرٍ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّه (أَنَّ آزَرَ أَبَا إِبْرَاهِیم (کَانَ مُنَجِّماً لِنُمْرُودَ وَ لَمْ یَکُنْ یَصْدُرُ إِلَّا عَنْ أَمْرِهِ فَنَظَرَ لَیْلَهًًْ فِی النُّجُومِ فَأَصْبَحَ وَ هُوَ یَقُولُ لِنُمْرُودَ لَقَدْ رَأَیْتُ عَجَباً قَالَ وَ مَا هُوَ قَالَ رَأَیْتُ مَوْلُوداً یُولَدُ فِی أَرْضِنَا یَکُونُ هَلَاکُنَا عَلَی یَدَیْهِ وَ لَا یَلْبَثُ إِلَّا قَلِیلًا حَتَّی یُحْمَلَ بِهِ قَالَ فَتَعَجَّبَ مِنْ ذَلِکَ وَ قَالَ هَلْ حَمَلَتْ بِهِ النِّسَاءُ قَالَ لَا قَالَ فَحَجَبَ النِّسَاءَ عَنِ الرِّجَالِ فَلَمْ یَدَعِ امْرَأَهًًْ إِلَّا جَعَلَهَا فِی الْمَدِینَهًِْ لَا یُخْلَصُ إِلَیْهَا وَ وَقَعَ آزَرُ بِأَهْلِهِ فَعَلِقَتْ بِإِبْرَاهِیمَ (فَظَنَّ أَنَّهُ صَاحِبُهُ فَأَرْسَلَ إِلَی نِسَاءٍ مِنَ الْقَوَابِلِ فِی ذَلِکَ الزَّمَانِ لَا یَکُونُ فِی الرَّحِمِ شَیْءٌ إِلَّا عَلِمْنَ بِهِ فَنَظَرْنَ فَأَلْزَمَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ مَا فِی الرَّحِمِ إِلَی الظَّهْرِ فَقُلْنَ مَا نَرَی فِی بَطْنِهَا شَیْئاً وَ کَانَ فِیمَا أُوتِیَ مِنَ الْعِلْمِ أَنَّهُ سَیُحْرَقُ بِالنَّارِ وَ لَمْ یُؤْتَ عِلْمَ أَنَّ اللَّهَ تَعَالَی سَیُنْجِیهِ قَالَ فَلَمَّا وَضَعَتْ أُمُّ إِبْرَاهِیمَ أَرَادَ آزَرُ أَنْ یَذْهَبَ بِهِ إِلَی نُمْرُودَ لِیَقْتُلَهُ فَقَالَتْ لَهُ امْرَأَتُهُ لَا تَذْهَبْ بِابْنِکَ إِلَی نُمْرُودَ فَیَقْتُلَهُ دَعْنِی أَذْهَبْ بِهِ إِلَی بَعْضِ الْغِیرَانِ أَجْعَلْهُ فِیهِ حَتَّی یَأْتِیَ عَلَیْهِ أَجَلُهُ وَ لَا تَکُونَ أَنْتَ الَّذِی تَقْتُلُ ابْنَکَ فَقَالَ لَهَا فَامْضِی بِهِ قَالَ فَذَهَبَتْ بِهِ إِلَی غَارٍ ثُمَّ أَرْضَعَتْهُ ثُمَّ جَعَلَتْ عَلَی بَابِ الْغَارِ صَخْرَهًًْ ثُمَّ انْصَرَفَتْ عَنْهُ قَالَ فَجَعَلَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ رِزْقَهُ فِی إِبْهَامِهِ فَجَعَلَ یَمَصُّهَا فَیَشْخُبُ لَبَنُهَا وَ جَعَلَ یَشِبُّ فِی الْیَوْمِ کَمَا یَشِبُّ غَیْرُهُ فِی الْجُمْعَهًِْ وَ یَشِبُّ فِی الْجُمْعَهًِْ کَمَا یَشِبُّ غَیْرُهُ فِی الشَّهْرِ وَ یَشِبُّ فِی الشَّهْرِ کَمَا یَشِبُّ غَیْرُهُ فِی السَّنَهًِْ فَمَکَثَ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ یَمْکُثَ ثُمَّ إِنَّ أُمَّهُ قَالَتْ لِأَبِیهِ لَوْ أَذِنْتَ لِی حَتَّی أَذْهَبَ إِلَی ذَلِکَ الصَّبِیِّ فَعَلْتُ قَالَ فَافْعَلِی فَذَهَبَتْ فَإِذَا هِیَ بِإِبْرَاهِیمَ (وَ إِذَا عَیْنَاهُ تَزْهَرَانِ کَأَنَّهُمَا سِرَاجَانِ قَالَ فَأَخَذَتْهُ فَضَمَّتْهُ إِلَی صَدْرِهَا وَ أَرْضَعَتْهُ ثُمَّ انْصَرَفَتْ عَنْهُ فَسَأَلَهَا آزَرُ عَنْهُ فَقَالَتْ قَدْ وَارَیْتُهُ فِی التُّرَابِ فَمَکَثَتْ تَفْعَلُ فَتَخْرُجُ فِی الْحَاجَهًِْ وَ تَذْهَبُ إِلَی إِبْرَاهِیمَ (فَتَضُمُّهُ إِلَیْهَا وَ تُرْضِعُهُ ثُمَّ تَنْصَرِفُ فَلَمَّا تَحَرَّکَ أَتَتْهُ کَمَا کَانَتْ تَأْتِیهِ فَصَنَعَتْ بِهِ کَمَا کَانَتْ تَصْنَعُ فَلَمَّا أَرَادَتِ الِانْصِرَافَ أَخَذَ بِثَوْبِهَا فَقَالَتْ لَهُ مَا لَکَ فَقَالَ لَهَا اذْهَبِی بِی مَعَکِ فَقَالَتْ لَهُ حَتَّی أَسْتَأْمِرَ أَبَاکَ قَالَ فَأَتَتْ أُمُّ إِبْرَاهِیمَ (آزَرَ فَأَعْلَمَتْهُ الْقِصَّهًَْ فَقَالَ لَهَا ائْتِینِی بِهِ فَأَقْعِدِیهِ عَلَی الطَّرِیقِ فَإِذَا مَرَّ بِهِ إِخْوَتُهُ دَخَلَ مَعَهُمْ وَ لَا یُعْرَفُ قَالَ وَ کَانَ إِخْوَهًُْ إِبْرَاهِیمَ (یَعْمَلُونَ الْأَصْنَامَ وَ یَذْهَبُونَ بِهَا إِلَی الْأَسْوَاقِ وَ یَبِیعُونَهَا قَالَ فَذَهَبَتْ إِلَیْهِ فَجَاءَتْ بِهِ حَتَّی أَقْعَدَتْهُ عَلَی الطَّرِیقِ وَ مَرَّ إِخْوَتُهُ فَدَخَلَ مَعَهُمْ فَلَمَّا رَآهُ أَبُوهُ وَقَعَتْ عَلَیْهِ الْمَحَبَّهًُْ مِنْهُ فَمَکَثَ مَا شَاءَ اللَّهُ قَالَ فَبَیْنَمَا إِخْوَتُهُ یَعْمَلُونَ یَوْماً مِنَ الْأَیَّامِ الْأَصْنَامَ إِذَا أَخَذَ إِبْرَاهِیمُ (الْقَدُومَ وَ أَخَذَ خَشَبَهًًْ فَنَجَرَ مِنْهَا صَنَماً لَمْ یَرَوْا قَطُّ مِثْلَهُ فَقَالَ آزَرُ لِأُمِّهِ إِنِّی لَأَرْجُو أَنْ نُصِیبَ خَیْراً بِبَرَکَهًِْ ابْنِکِ هَذَا قَالَ فَبَیْنَمَا هُمْ کَذَلِکَ إِذَا أَخَذَ إِبْرَاهِیمُ (الْقَدُومَ فَکَسَرَ الصَّنَمَ الَّذِی عَمِلَهُ فَفَزِعَ أَبُوهُ مِنْ ذَلِکَ فَزَعاً شَدِیداً فَقَالَ لَهُ أَیَّ شَیْءٍ عَمِلْتَ فَقَالَ لَهُ إِبْرَاهِیمُ (وَ مَا تَصْنَعُونَ بِهِ فَقَالَ آزَرُ نَعْبُدُهُ فَقَالَ لَهُ إِبْرَاهِیمُ (أَ تَعْبُدُونَ ما تَنْحِتُونَ فَقَالَ آزَرُ لِأُمِّهِ هَذَا الَّذِی یَکُونُ ذَهَابُ مُلْکِنَا عَلَی یَدَیْهِ.
امام صادق ( ابوبصیر از امام صادق (نقل کرده است: «آزر پدر ابراهیم (منجم نمرود بود و جز به دستور او کاری نمی‌کرد، شبی ستارگان را تماشا می‌کرد، و وقتی صبح شد به نمرود گفت: «چیز عجیبی دیده‌ام»، گفت: «چه دیدی»؟ آزر گفت: «نوزادی در سرزمین ما به دنیا آید که هلاکت و نابودی ما به دست اوست، و چیزی نمانده که مادرش به او آبستن شود». نمرود از این خبر در شگفت شد و گفت: «آیا تا کنون زنان به او باردار شده‌اند»؟ آزر پاسخ داد: «نه». نمرود گفت: «پس زنان را از مردان جدا کنید». و هیچ زنی نبود جز آنکه او را در شهری قرار دادند و خود آزر با همسرش آمیزش کرد و او به ابراهیم (باردار شد. آزر گمان کرد که این همان صاحب آن [امر] است (همان طفل موعود است) به سوی قابله‌ی آن زمان فرستاد و آن‌ها در کار خود چنان ماهر بودند که هرچه در رحم زن بود می‌فهمیدند، آن‌ها مادر ابراهیم (را بررسی‌کردند و خدای عزّوجلّ آن بچه را که در رحم بود به پشت چسبانید و متوجّه نشدند و گفتند: «ما چیزی در شکم او مشاهده نمی‌کنیم». و در علمی که به او داده شده بود این مطلب هم بود که این نوزاد به وسیله‌ی آتش خواهد سوخت ولی علم اینکه خدای تعالی او را از آتش نجات خواهد داد، به او داده نشده بود. و هنگامی که مادر ابراهیم (آن کودک را زائید، آزر خواست او را به نزد نمرود ببرد تا او را به قتل برساند، زنش به او گفت: «این کودک را پیش نمرود نبر که او را بکشد، اجازه بده تا من او را به غاری ببرم و در آنجا بگذارم تا مرگش برسد و تو به دست خود فرزندت را نکشته باشی»! آزر این سخن را پذیرفت و به او گفت: «پس زود او را به آنجا ببر». مادر ابراهیم (آن کودک را به غاری برد و در آنجا شیرش داد، و بر در آن غار سنگی گذاشت و به خانه‌اش بازگشت، و خدای عزّوجلّ روزیِ ابراهیم (را در سر انگشت ابهامش جاری فرمود و ابراهیم (آن را می‌مکید و شیر از آن می‌جوشید، و رشد او در یک روز مطابق رشد یک هفته بچّه‌های دیگر بود، و در یک هفته به اندازه‌ی یک ماه دیگران بزرگ می‌شد، و در یک ماه اندازه‌ی یک سال دیگران رشد می‌کرد. مدّتی بر این منوال گذشت تا اینکه مادرش به آزر گفت: «خوب است به من اجازه بدهی به سراغ این بچّه بروم»؟ گفت: «برو». مادر ابراهیم (به سراغ فرزندش آمد و مشاهده کرد که ابراهیم (دو چشمش مانند دو چراغ می‌درخشد. او را بغل کرد و به سینه چسباند و شیر داد و [دوباره] برگشت، آزر از او حال فرزندش را پرسید. زن گفت: «او را در زیر خاک پنهان کردم و برگشتم». از آن پس آن زن به بهانه‌ی کاری از خانه بیرون می‌رفت و خود را به ابراهیم (می‌رساند و او را به سینه می‌چسباند و شیر می‌داد و به خانه باز می‌گشت، و هنگامی که ابراهیم (به راه افتاد مادرش مانند همیشه پیش او آمد و به همان ترتیب با او رفتارکرد و این بار هنگامی‌که خواست باز گردد، ابراهیم (برخاسته و دامنش را گرفت. مادرش گفت: «چه می‌خواهی و چرا چنین می‌کنی»؟ ابراهیم (گفت: «مرا با خود ببر». مادرش گفت: «باید در این باره از پدرت اجازه بگیرم». امام (فرمود: «مادر ابراهیم (به نزد آزر آمد و او را از داستان ابراهیم (مطّلع کرد». آزر گفت: «او را بیاور و سر راه بنشان تا وقتی برادرانش آمدند، با آن‌ها به نزد من بیاید تا کسی او را نشناسد. برادران ابراهیم (کارشان این بود که بت می‌ساختند و به بازار برده و می‌فروختند، مادر ابراهیم ([مطابق دستور آزر] او را آورد و سر راه نشاند و با برادران که از کنار او می‌گذشتند، همراه آنان به خانه‌ی آزر آمد و وقتی چشم پدر به او افتاد محبّتی از او در دلش جای گرفت. و مدّتی بر این منوال گذشت تا زمانی که برادران ابراهیم (بت می‌ساختند. ابراهیم (تیشه را به دست گرفت و بتی [زیبا] ساخت که مانندش را تا به آن روز ندیده بودند، آزر به مادر ابراهیم (گفت: «من امید آن دارم که به برکت این پسر خیری به ما برسد»، ولی ناگهان دیدند ابراهیم (تیشه را به دست گرفت و بتی را که ساخته بود شکست، پدرش از این کار خیلی ناراحت شد و به او گفت: «چه کردی»؟ ابراهیم (گفت: «این بت را برای چه می‌خواستید»؟. آزرگفت: «می‌خواستیم آن را پرستش کنیم». ابراهیم (فرمود: «آیا آنچه را که خود می‌تراشید (و می‌سازید) پرستش می‌کنید»؟ آزر [که این سخن را از او شنید] به مادرش گفت: «آن کسی‌که فرمانروایی ما به دست او از بین خواهد رفت همین [شخص] است».
Imam Sadiq (peace be upon him): Abu Basir narrated from Imam Sadiq (peace be upon him): "Azar, the father of Ibrahim (peace be upon him), was the astrologer of Nimrod and did nothing except by his order. One night he was observing the stars, and when morning came he said to Nimrod, 'I have seen something astonishing.' Nimrod said, 'What did you see?' Azar said, 'A newborn will be born in our land at whose hands our destruction will come, and there is only a short time before his mother will conceive him.' Nimrod was astounded at this news and said, 'Have women already conceived him?' Azar replied, 'No.' Nimrod said, 'Then separate the women from the men.' So there was no woman but that they placed her in a [particular] city, and Azar himself had intercourse with his wife and she conceived Ibrahim (peace be upon him). Azar supposed that this was the very one [meaning the promised child], so he sent for the midwives of that time — and they were so skilled in their craft that they could tell whatever was in a woman's womb. They examined the mother of Ibrahim (peace be upon him), but Allah the Mighty and Majestic pressed the child that was in the womb to her back, and they did not perceive him. They said, 'We see nothing in her belly.' And among the knowledge given to Azar was that this newborn would be burned by fire, but the knowledge that Allah the Exalted would save him from the fire had not been given to him. And when the mother of Ibrahim (peace be upon him) gave birth to that child, Azar wanted to take him to Nimrod so that he would kill him. His wife said to him, 'Do not take this child to Nimrod so that he may kill him. Allow me to take him to a cave and leave him there until his death comes, so that you will not be the one who killed his own son.' Azar accepted this and said to her, 'Then take him there quickly.' The mother of Ibrahim (peace be upon him) took the child to a cave and nursed him there, and she placed a stone at the mouth of the cave and returned to her house. And Allah the Mighty and Majestic caused the sustenance of Ibrahim (peace be upon him) to flow from the tip of his thumb, and Ibrahim (peace be upon him) would suck it and milk would gush from it. His growth in one day was equal to the growth of other children in a week, in a week he grew as much as others in a month, and in a month he grew as much as others in a year. Some time passed in this manner until his mother said to Azar, 'It would be good if you would give me permission to go and check on this child.' He said, 'Go.' The mother of Ibrahim (peace be upon him) came to her son and saw that Ibrahim's (peace be upon him) two eyes were shining like two lamps. She took him in her arms, pressed him to her chest, nursed him, and then went back. Azar asked her about the state of his son. The woman said, 'I hid him under the earth and returned.' After that, that woman would go out from the house under the pretext of some errand, would reach Ibrahim (peace be upon him), press him to her chest, nurse him and return home. And when Ibrahim (peace be upon him) began to walk, his mother came to him as always and behaved with him in the same manner, and this time when she wanted to return, Ibrahim (peace be upon him) stood up and took hold of the hem of her garment. His mother said, 'What do you want, and why are you doing this?' Ibrahim (peace be upon him) said, 'Take me with you.' His mother said, 'I must get permission about this from your father.' The Imam (peace be upon him) said: The mother of Ibrahim (peace be upon him) came to Azar and informed him of the story of Ibrahim (peace be upon him). Azar said, 'Bring him and seat him on the road, so that when his brothers come, he may come with them to me, and no one will recognise him.' The brothers of Ibrahim (peace be upon him) were in the business of making idols and taking them to the market and selling them. The mother of Ibrahim (peace be upon him) [in accordance with Azar's instruction] brought him and seated him on the road, and along with the brothers who passed by him, he came to Azar's house together with them, and when the father's eye fell on him, love for him settled in his heart. And some time passed in this manner, until one day when the brothers of Ibrahim (peace be upon him) were making idols. Ibrahim (peace be upon him) took an adze in his hand and made a [beautiful] idol the like of which they had never seen until that day. Azar said to the mother of Ibrahim (peace be upon him), 'I have hope that through the blessing of this son good will come to us.' But suddenly they saw Ibrahim (peace be upon him) take the adze in his hand and break the idol he had made. His father was very upset by this act and said to him, 'What have you done?' Ibrahim (peace be upon him) said, 'What did you want this idol for?' Azar said, 'We wanted to worship it.' Ibrahim (peace be upon him) said, 'Do you worship what you yourselves carve (and make)?' Azar [when he heard these words from him] said to his mother, 'That one at whose hands our sovereignty will perish is this very [person].'"
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અબૂ બસીરે ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)થી નકલ કર્યું છે: "આઝર, ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ના પિતા, નમરૂદના જ્યોતિષી હતા અને તેમના આદેશ વગર કોઈ કામ કરતા ન હતા. એક રાત તેઓ તારાઓને જોઈ રહ્યા હતા, અને જ્યારે સવાર થઈ ત્યારે નમરૂદને કહ્યું: 'મેં એક અજીબ વાત જોઈ છે.' તેણે કહ્યું: 'શું જોયું?' આઝરે કહ્યું: 'આપણી ધરતી પર એક બાળક જન્મ લેશે જેના હાથે આપણો વિનાશ થશે, અને એની માતાના ગર્ભમાં એના આવવામાં થોડો સમય જ બાકી છે.' નમરૂદ આ ખબરથી અચંબિત થયો અને કહ્યું: 'શું અત્યાર સુધીમાં કોઈ સ્ત્રીઓ એનાથી ગર્ભવતી થઈ છે?' આઝરે જવાબ આપ્યો: 'નહીં.' નમરૂદે કહ્યું: 'તો સ્ત્રીઓને પુરૂષોથી અલગ કરો.' અને એવી કોઈ સ્ત્રી ન રહી કે જેને એક શહેરમાં ન રખાઈ હોય, અને ખુદ આઝરે પોતાની પત્ની સાથે સંભોગ કર્યો અને તે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)થી ગર્ભવતી થઈ. આઝરને લાગ્યું કે આ જ પેલો [અમ્ર] વાળો (એ જ વાયદો કરાયેલ બાળક) છે, તેથી તેણે તે સમયની દાયણો પાસે માણસ મોકલ્યા, અને તેઓ પોતાના કામમાં એટલી પારંગત હતી કે સ્ત્રીના ગર્ભમાં જે કંઈ હોય તે જાણી લેતી. તેમણે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ની માતાની તપાસ કરી, અને અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે ગર્ભના તે બાળકને પીઠ સાથે ચીપકાવી દીધો અને તેમને ખબર ન પડી અને તેઓએ કહ્યું: 'આપણને એના પેટમાં કંઈ દેખાતું નથી.' અને જે જ્ઞાન આઝરને આપવામાં આવ્યું હતું તેમાં આ વાત પણ હતી કે આ બાળક આગથી બળી જશે, પરંતુ આ જ્ઞાન કે અલ્લાહ તઆલા તેને આગથી બચાવી લેશે તે તેને આપવામાં આવ્યું ન હતું. અને જ્યારે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ની માતાએ તે બાળકને જન્મ આપ્યો, ત્યારે આઝર તેને નમરૂદ પાસે લઈ જવા ચાહતો હતો જેથી તેને મારી નાખવામાં આવે. તેની પત્નીએ તેને કહ્યું: 'આ બાળકને નમરૂદ પાસે ન લઈ જાઓ કે તે તેને મારી નાખે, મને પરવાનગી આપો કે હું તેને એક ગુફામાં લઈ જાઉં અને ત્યાં મૂકી દઉં જ્યાં સુધી તેનું મૃત્યુ ન આવે, અને તમે પોતાના હાથે તમારા સંતાનને મારેલા ન હો!' આઝરે આ વાત સ્વીકારી અને તેને કહ્યું: 'તો જલદી તેને ત્યાં લઈ જાઓ.' ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ની માતા તે બાળકને એક ગુફામાં લઈ ગઈ અને ત્યાં તેને દૂધ પિવડાવ્યું, અને તે ગુફાના મુખ પર એક પથ્થર મૂક્યો અને પોતાના ઘરે પાછી ફરી, અને અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ની રોજી તેમના અંગૂઠાની આંગળીના છેડામાં જારી કરી અને ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) તેને ચૂસતા હતા અને તેમાંથી દૂધ નીકળતું હતું, અને એક દિવસમાં તેમનો વિકાસ બીજા બાળકોના એક અઠવાડિયાના વિકાસ જેટલો હતો, અને એક અઠવાડિયામાં બીજાના એક મહિના જેટલો, અને એક મહિનામાં બીજાના એક વર્ષ જેટલો વિકાસ કરતા હતા. કેટલોક સમય આ રીતે વીત્યો ત્યાં સુધી કે તેમની માતાએ આઝરને કહ્યું: 'સારું થશે કે તમે મને પરવાનગી આપો કે હું આ બાળક પાસે જાઉં?' તેણે કહ્યું: 'જાઓ.' ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ની માતા પોતાના સંતાન પાસે આવી અને જોયું કે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ની બંને આંખો બે ચિરાગની જેમ ચમકી રહી છે. તેમને ગોદમાં લીધા અને છાતી સાથે ચીપકાવ્યા અને દૂધ પિવડાવ્યું અને [ફરીથી] પાછી ફરી, આઝરે તેને પોતાના સંતાનની હાલત વિશે પૂછ્યું. તે સ્ત્રીએ કહ્યું: 'તેને મેં માટીની નીચે છુપાવી દીધો અને પાછી ફરી.' તે પછી તે સ્ત્રી કોઈ કામનું બહાનું કરીને ઘરની બહાર જતી અને ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) સુધી પહોંચતી અને તેમને છાતી સાથે ચીપકાવતી અને દૂધ પિવડાવતી અને ઘરે પાછી ફરતી, અને જ્યારે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) ચાલવા લાગ્યા ત્યારે તેમની માતા હંમેશની જેમ તેમની પાસે આવી અને એ જ રીતે તેમની સાથે વર્તન કર્યું અને આ વખતે જ્યારે તે પાછી ફરવા ચાહતી હતી, ત્યારે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) ઊભા થયા અને તેની સાડીનો છેડો પકડ્યો. તેમની માતાએ કહ્યું: 'તમે શું ચાહો છો અને શા માટે આવું કરો છો?' ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: 'મને પોતાની સાથે લઈ જાઓ.' તેમની માતાએ કહ્યું: 'મારે આ બાબતે તમારા પિતાની પરવાનગી લેવી પડશે.' ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: 'ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ની માતા આઝર પાસે આવી અને તેને ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ની વાતથી માહિતગાર કર્યો.' આઝરે કહ્યું: 'તેને લાવો અને રસ્તા પર બેસાડો જેથી જ્યારે તેના ભાઈઓ આવે ત્યારે તે તેમની સાથે મારી પાસે આવે અને કોઈ તેને ઓળખી ન શકે. ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ના ભાઈઓનું કામ એ હતું કે તેઓ મૂર્તિઓ બનાવતા હતા અને બજારમાં લઈ જઈને વેચતા હતા. ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ની માતાએ [આઝરના આદેશ પ્રમાણે] તેમને લાવીને રસ્તા પર બેસાડ્યા અને ભાઈઓ જ્યારે તેમની બાજુમાંથી પસાર થયા ત્યારે તેમની સાથે આઝરના ઘરે આવ્યા અને જ્યારે પિતાની નજર તેમના પર પડી ત્યારે તેમના પ્રત્યેનો પ્રેમ તેમના દિલમાં જગ્યા બનાવી ગયો. અને કેટલોક સમય આ રીતે વીત્યો ત્યાં સુધી કે એક દિવસ જ્યારે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ના ભાઈઓ મૂર્તિઓ બનાવી રહ્યા હતા, ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)એ કુહાડી પોતાના હાથમાં લીધી અને એક [સુંદર] મૂર્તિ બનાવી કે જેના જેવી તે દિવસ સુધી તેમણે જોઈ ન હતી, આઝરે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ની માતાને કહ્યું: 'મને આશા છે કે આ પુત્રની બરકતથી આપણને ખૈર પ્રાપ્ત થશે,' પરંતુ અચાનક તેમણે જોયું કે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)એ કુહાડી હાથમાં લીધી અને જે મૂર્તિ બનાવી હતી તેને તોડી નાખી, તેમના પિતા આ કામથી ખૂબ નાખુશ થયા અને તેમને કહ્યું: 'તમે શું કર્યું?' ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: 'આ મૂર્તિને તમે શા માટે ચાહતા હતા?' આઝરે કહ્યું: 'અમે તેની ઇબાદત કરવા ચાહતા હતા.' ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: 'શું તમે એ વસ્તુની ઇબાદત કરો છો જેને તમે પોતે તરાશો છો (અને બનાવો છો)?' આઝરે [જ્યારે તેમનાથી આ વાત સાંભળી ત્યારે] પોતાની પત્નીને કહ્યું: 'એ જ વ્યક્તિ કે જેના હાથે આપણી હકૂમત નષ્ટ થશે તે આ જ [શખ્સ] છે.'"