الصّادق ( ان إِبْرَاهِیمَ (لَمَّا کَسَرَ أَصْنَامَ نُمْرُودَ أَمَرَ بِهِ نُمْرُودُ فَأُوثِقَ وَ عَمِلَ لَهُ حَیْراً وَ جَمَعَ لَهُ فِیهِ الْحَطَبَ وَ أَلْهَبَ فِیهِ النَّارَ ثُمَّ قَذَفَ إِبْرَاهِیمَ (فِی النَّارِ لِتُحْرِقَهُ ثُمَّ اعْتَزَلُوهَا حَتَّی خَمَدَتِ النَّارُ ثُمَّ أَشْرَفُوا عَلَی الْحَیْرِ فَإِذَا هُمْ بِإِبْرَاهِیمَ (سَلِیماً مُطْلَقاً مِنْ وَثَاقِهِ فَأُخْبِرَ نُمْرُودُ خَبَرَهُ فَأَمَرَهُمْ أَنْ یَنْفُوا إِبْرَاهِیمَ (مِنْ بِلَادِهِ وَ أَنْ یَمْنَعُوهُ مِنَ الْخُرُوجِ بِمَاشِیَتِهِ وَ مَالِهِ فَحَاجَّهُمْ إِبْرَاهِیمُ (عِنْدَ ذَلِکَ فَقَالَ إِنْ أَخَذْتُمْ مَاشِیَتِی وَ مَالِی فَإِنَّ حَقِّی عَلَیْکُمْ أَنْ تَرُدُّوا عَلَیَّ مَا ذَهَبَ مِنْ عُمُرِی فِی بِلَادِکُمْ وَ اخْتَصَمُوا إِلَی قَاضِی نُمْرُودَ فَقَضَی عَلَی إِبْرَاهِیمَ (أَنْ یُسَلِّمَ إِلَیْهِمْ جَمِیعَ مَا أَصَابَ فِی بِلَادِهِمْ وَ قَضَی عَلَی أَصْحَابِ نُمْرُودَ أَنْ یَرُدُّوا عَلَی إِبْرَاهِیمَ (مَا ذَهَبَ مِنْ عُمُرِهِ فِی بِلَادِهِمْ فَأُخْبِرَ بِذَلِکَ نُمْرُودُ فَأَمَرَهُمْ أَنْ یُخَلُّوا سَبِیلَهُ وَ سَبِیلَ مَاشِیَتِهِ وَ مَالِهِ وَ أَنْ یُخْرِجُوهُ وَ قَالَ إِنَّهُ إِنْ بَقِیَ فِی بِلَادِکُمْ أَفْسَدَ دِینَکُمْ وَ أَضَرَّ بِآلِهَتِکُم.
امام صادق ( چون ابراهیم (بت های نمرود را شکست، به فرمان نمرود او را در بند کشیدند و پرچینی انباشته از هیزم ساختند و در آن، آتش افروختند و ابراهیم (را در آن انداختند تا بسوزد. وقتی نمرودیان از آنجا دور شدند، آتش فرو نشست. آن‌ها از بلندی، سوی پرچین نگریستند، امّا ابراهیم (را در آتش، تندرست و رها از بند یافتند. چون این خبر به نمرود رسید، فرمان داد تا ابراهیم (را از آن بلاد بیرون کنند و نگذارند مال و رمه اش را همراه خود ببرد. آنگاه ابراهیم (نزدشان حجّت آورد و فرمود: اگر مال و رمه‌ی مرا بگیرید، باید عمری را که در سرزمینتان گذرانده ام، به من بازگردانید. آن‌ها نزد قاضی نمرود دادخواهی کردند. قاضی حکم کرد تا ابراهیم (همه‌ی آنچه را در سرزمین آن‌ها به دست آورده، به ایشان بسپارد و یاران نمرود نیز همه‌ی عمری را که او در سرزمین آن‌ها گذرانده، به وی بازگردانند. چون نمرود خبردار شد، دستور داد تا راه را بر او و مال و رمه اش بازگذارند و از آنجا بیرونش کنند و گفت: «اگر این مرد در سرزمین شما بماند، آئین شما را تباه می‌کند و به خدایانتان آسیب می رساند».
Imam Sadiq (peace be upon him): When Ibrahim (peace be upon him) broke the idols of Nimrod, by Nimrod's command he was bound, and they built an enclosure filled with firewood and kindled a fire in it, and cast Ibrahim (peace be upon him) into it so that he would burn. When Nimrod's men had moved away from there, the fire died down. They looked from a height towards the enclosure, but they found Ibrahim (peace be upon him) in the fire, safe and released from his bonds. When this news reached Nimrod, he commanded that Ibrahim (peace be upon him) be expelled from that land and that they not allow him to take his wealth and livestock with him. Then Ibrahim (peace be upon him) put his argument to them and said: 'If you take my wealth and my livestock, then you must return to me the lifetime I have spent in your land.' They took their dispute to Nimrod's judge. The judge ruled that Ibrahim (peace be upon him) must hand over to them everything he had acquired in their land, and that Nimrod's companions must likewise return to him all the lifetime he had spent in their land. When Nimrod was informed, he ordered that the way be left open for him and his wealth and his livestock and that he be sent out from there, and said: 'If this man remains in your land, he will corrupt your religion and harm your gods.'
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) એ નમરૂદની મૂર્તિઓને તોડી, ત્યારે નમરૂદના હુકમથી તેમને બાંધી દેવામાં આવ્યા, અને લાકડાંથી ભરેલો એક વાડો બનાવ્યો અને તેમાં આગ સળગાવી અને ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) ને તેમાં નાખ્યા જેથી તેઓ બળી જાય. જ્યારે નમરૂદના લોકો ત્યાંથી દૂર થયા, ત્યારે આગ બુઝાઈ ગઈ. તેમણે ઊંચાઈ પરથી વાડા તરફ જોયું, પરંતુ ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) ને આગમાં તંદુરસ્ત અને બંધનમાંથી મુક્ત જોયા. જ્યારે આ ખબર નમરૂદને પહોંચી, ત્યારે તેણે હુકમ કર્યો કે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) ને તે પ્રદેશમાંથી બહાર કાઢી નાખો અને તેમને પોતાની સંપત્તિ અને પશુઓ સાથે લઈ જવા ન દો. ત્યારે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) એ તેમની સામે દલીલ રજૂ કરી અને ફરમાવ્યું: 'જો તમે મારી સંપત્તિ અને પશુઓ લઈ લેશો, તો તમારે તે ઉંમર જે મેં તમારી ધરતી પર વિતાવી છે તે મને પાછી આપવી પડશે.' તેમણે નમરૂદના કાઝી પાસે દાદ માંગી. કાઝીએ ચુકાદો આપ્યો કે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) જે કંઈ તેમની ધરતી પર મેળવ્યું છે તે બધું તેમને સોંપી દે, અને નમરૂદના સાથીઓ પણ તે બધી ઉંમર જે તેમણે તેમની ધરતી પર વિતાવી છે તે તેમને પાછી આપે. જ્યારે નમરૂદને જાણ થઈ, ત્યારે તેણે હુકમ કર્યો કે તેમનો અને તેમની સંપત્તિ અને પશુઓનો રસ્તો ખુલ્લો કરી દો અને તેમને ત્યાંથી બહાર કાઢી નાખો અને કહ્યું: 'જો આ માણસ તમારી ધરતી પર રહેશે, તો તમારા ધર્મને બરબાદ કરી નાખશે અને તમારા દેવતાઓને નુકસાન પહોંચાડશે.'