سورة ص

Verse 14 of 88

38:14

إِنْ كُلٌّ إِلاَّ كَذَّبَ الرُّسُلَ فَحَقَّ عِقابِ

هريك [از اين گروه‌ها] فرستادگان [ما] را تكذيب كردند و عذاب من درباره‌ی آنان تحقّق يافت!

There was none of them but called the apostles liars, so just was My retribution.

તેઓમાંથી દરેકે રસૂલોને જૂઠલાવ્યા હતા, તેથી તેમના ઉપર અમારો અઝાબ સાબિત થયો.

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

قَوْلُهُ وَ ما أَضَلَّنا إِلَّا الْمُجْرِمُونَ یَعْنِی الْمُشْرِکِینَ الَّذِینَ اقْتَدَوْا بِهِمْ هَؤُلَاءِ فَاتَّبَعُوهُمْ عَلَی شِرْکِهِمْ وَ هُمْ قَوْمُ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) لَیْسَ فِیهِمْ مِنَ الْیَهُودِ وَ النَّصَارَی أَحَدٌ وَ تَصْدِیقُ ذَلِکَ قَوْلُ اللَّهِ عزّوجلّ کَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ قَوْمُ نُوحٍ. کَذَّبَ أَصْحابُ الْأَیْکَةِ. کَذَّبَتْ قَوْمُ لُوطٍ لَیْسَ فِیهِمُ الْیَهُودُ الَّذِینَ قَالُوا عُزَیْرٌ ابْنُ اللَّهِ وَ لَا النَّصَارَی الَّذِینَ قَالُوا الْمَسِیحُ‌ابْنُ‌اللَّهِ سَیُدْخِلُ اللَّهُ الْیَهُودَ وَ النَّصَارَی النَّارَ وَ یُدْخِلُ کُلَّ قَوْمٍ بِأَعْمَالِهِمْ وَ قَوْلُهُم.

امام باقر (علیه السلام)- وَ ما أَضَلَّنا إِلاَّ الْمجْرِمُون، یعنی مشرکان و کسانی که به آن‌ها اقتدا کردند در شرک با آن‌ها همراهی نمودند و آن‌ها قوم محمّد (صلی الله علیه و آله) می‌باشند در میان این جماعت یک‌نفر یهودی و نصرانی نیست. گفتار خداوند در قرآن بر این گواه است در آنجا که فرمود: کَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ قَوْمُ نُوح و یا فرمود: اصحاب ایکه [شهری نزدیک مدین] تکذیب کردند. ( شعراء/۱۷۶ ) و یا فرمود: قوم لوط را تکذیب کردند. ( شعراء/۱۶۰ ). [در میان آن‌ها یهودیان که] گفتند: عزیر (علیه السلام) فرزند خداست و نصاری که گفتند: عیسی (علیه السلام) پسر خداست [وجود ندارد] به‌زودی خداوند یهود و نصاری را وارد دوزخ می‌کند و هر قوم و ملّتی را به خاطر اعمال آن‌ها وارد جهنّم می‌گرداند.

Imam Baqir (peace be upon him): وَ ما أَضَلَّنا إِلاَّ الْمُجْرِمُون [And none led us astray but the guilty ones] — meaning the polytheists and those who followed them and accompanied them in their polytheism, and they are the people of Muhammad (peace be upon him and his family). Among this group there is not a single Jew or Christian. The statement of Allah in the Quran testifies to this, where He said: کَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ قَوْمُ نُوح [The people of Nuh belied before them], or He said: أَصْحابُ الْأَیْکَةِ [the dwellers of al-Ayka — a town near Madyan] belied (Shu'ara/176), or He said: قوم لوط [the people of Lut] belied (Shu'ara/160). [Among them there are no Jews who] said: Uzayr (peace be upon him) is the son of Allah, and no Christians who said: Isa (peace be upon him) is the son of Allah [they are not present]. Soon Allah will admit the Jews and Christians into the Fire, and He will admit every people and nation into Hell on account of their deeds.

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): وَ ما أَضَلَّنا إِلاَّ الْمُجْرِمُون [અને અમને ગુમરાહ કરનારા ફક્ત ગુનેહગારો જ હતા], એટલે મુશરિકો અને તે લોકો જેમણે તેમનું અનુસરણ કર્યું અને શિર્કમાં તેમનો સાથ આપ્યો, અને તેઓ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ની કૌમ છે. આ સમુદાયમાં એક પણ યહૂદી કે નસરાની (ખ્રિસ્તી) નથી. કુરઆનમાં અલ્લાહનું કથન આના પર સાક્ષી છે, જ્યાં તેણે ફરમાવ્યું: کَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ قَوْمُ نُوح [તેમના પહેલા નૂહની કૌમે જૂઠલાવ્યું], અથવા ફરમાવ્યું: અસ્હાબે અયકહ [મદયનની નજીકનું એક શહેર] એ જૂઠલાવ્યું (શુઅરા/૧૭૬), અથવા ફરમાવ્યું: લૂતની કૌમે જૂઠલાવ્યું (શુઅરા/૧૬૦). [તેમની વચ્ચે યહૂદીઓ કે જેમણે] કહ્યું: ઉઝૈર (અલયહિસ્સલામ) અલ્લાહનો પુત્ર છે અને નસારા (ખ્રિસ્તીઓ) કે જેમણે કહ્યું: ઈસા (અલયહિસ્સલામ) અલ્લાહનો પુત્ર છે [તેઓ મોજૂદ નથી]. ખૂબ જલદી અલ્લાહ યહૂદ અને નસારાને જહન્નમમાં દાખલ કરશે અને દરેક કૌમ અને ઉમ્મતને તેમના કર્મોના કારણે જહન્નમમાં દાખલ કરશે.

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ أَبَانٍ الْأَحْمَرِ قَالَ: سَأَلْتُ أَبَاعَبْدِ‌اللَّهِ (علیه السلام) عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ‌وَ‌جَلَ: وَ فِرْعَوْنَ ذِی الْأَوْتادِ لِأَیِّ شَیْءٍ سُمِّیَ ذَا الْأَوْتَادِ؟ قَالَ: لِأَنَّهُ کَانَ إِذَا عَذَّبَ رَجُلًا بَسَطَهُ عَلَی الْأَرْضِ عَلَی وَجْهِهِ وَ مَدَّ یَدَیْهِ وَ رِجْلَیْهِ فَأَوْتَدَهَا بِأَرْبَعَهًِْ أَوْتَادٍ فِی الْأَرْضِ وَ رُبَّمَا بَسَطَهُ عَلَی خَشَبٍ مُنْبَسِطٍ فَوَتَّدَ رِجْلَیْهِ وَ یَدَیْهِ بِأَرْبَعَهًِْ أَوْتَادٍ ثُمَّ تَرَکَهُ عَلَی حَالِهِ حَتَّی یَمُوتَ فَسَمَّاهُ اللَّهُ عَزَّ‌وَ‌جَلَّ فِرْعَوْنَ ذَا الْأَوْتَادِ لِذَلِک.

امام صادق (علیه السلام)- ابان احمر گوید: از امام صادق (علیه السلام) درباره‌ی این کلام خداوند عزّوجلّ: و فرعونی که قدرتمند و شکنجه‌گر بود. ( فجر/۱۰ ) پرسیدم که به چه سبب فرعون، ذوالأوتاد (دارنده‌ی میخ ها) نامیده شد»؟ ایشان (علیه السلام) فرمود: «از آن‌رو که چون فرعون می‌خواست کسی را شکنجه کند، او را بر چهره، روی زمین می خواباند و دست ها و پاهایش را می کشید و آن‌ها را با چهار میخ بر زمین می‌کوبید. گاهی هم او را بر چوبی پهن می خواباند و دست ها و پاهایش را به چهار میخ می کشید و سپس او را بر حال خود بر جای می گذارد تا جان دهد. ازاین‌رو خداوند عزّ‌وجلّ، او را ذو الأوتاد نامیده است».

Imam Sadiq (peace be upon him): Aban al-Ahmar said: I asked Imam Sadiq (peace be upon him) about this word of Allah the Mighty and Majestic: "and Pharaoh who was powerful and a tormentor" (Fajr/10), why was Pharaoh called Dhul-Awtad (possessor of the stakes)? He (peace be upon him) said: "Because when Pharaoh wanted to torture someone, he would lay him face down on the ground, stretch out his hands and feet, and pin them to the ground with four stakes. Sometimes he would lay him on a wooden plank and pin his hands and feet with four stakes, then leave him in that state until he died. For this reason Allah the Mighty and Majestic named him Dhul-Awtad."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)- અબાન અહમર કહે છે: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લના આ કલામ વિશે પૂછ્યું: "અને ફિરઔન કે જે શક્તિશાળી અને ત્રાસ આપનાર હતો" (ફજ્ર/૧૦), કે કયા કારણથી ફિરઔનને ઝુલ-અવતાદ (ખીલાવાળો) કહેવામાં આવ્યો? તેમણે (અલયહિસ્સલામ) ફરમાવ્યું: "એ કારણથી કે જ્યારે ફિરઔન કોઈને યાતના આપવા ઈચ્છતો, ત્યારે તેને ચહેરાના બળ જમીન પર સુવડાવતો અને તેના હાથ-પગ ખેંચીને ચાર ખીલા વડે જમીન પર ઠોકી દેતો. ક્યારેક તેને પહોળા લાકડા પર સુવડાવીને હાથ-પગ ચાર ખીલા વડે ખેંચી દેતો અને પછી તેને એ જ હાલતમાં છોડી દેતો જ્યાં સુધી તે મરી ન જાય. આ કારણથી અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે તેને ઝુલ-અવતાદ નામ આપ્યું છે."

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

وَ رُوِیَ عَنِ ابْنِ‌عَبَّاسٍ (رحمة الله علیه) أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) قَالَ: لَمَّا أُسْرِیَ بِی مَرَّتْ بِی رَائِحَهًٌْ طَیِّبَهًٌْ فَقُلْتُ: لِجَبْرَئِیلَ مَا هَذِهِ الرَّائِحَهًُْ؟ قَالَ: هَذِهِ مَاشِطَهًُْ آلِ فِرْعَوْنَ وَ أَوْلَادُهَا کَانَتْ تَمْشُطُهَا فَوَقَعَتِ الْمُشْطَهًُْ مِنْ یَدِهَا فَقَالَتْ: بِسْمِ اللهِ فَقَالَتْ بِنْتُ فِرْعَوْنَ أَبِی فَقَالَتْ لَا بَلْ رَبِّی وَ رَبُّکِ وَ رَبُّ أَبِیکِ فَقَالَتْ لَأُخْبِرَنَّ بِذَلِکِ أَبِی فَقَالَتْ نَعَمْ فَأَخْبَرَتْهُ فَدَعَا بِهَا وَ بِوُلْدِهَا وَ قَالَ مَنْ رَبُّکِ فَقَالَتْ إِنَّ رَبِّی وَ رَبُّکَ اللَّهُ فَأَمَرَ بِتَنُّورٍ مِنْ نُحَاسٍ فَأُحْمِیَ فَدَعَا بِهَا وَ بِوُلْدِهَا فَقَالَتْ إِنَّ لِی إِلَیْکَ حَاجَهًًْ قَالَ وَ مَا هِیَ قَالَتْ تَجْمَعُ عِظَامِی وَ عِظَامَ وُلْدِی فَتَدْفَنُهَا قَالَ ذَاکِ لَکِ لِمَا لَکِ عَلَیْنَا مِنْ حَقٍّ فَأَمَرَ بِأَوْلَادِهَا فَأُلْقُوا وَاحِداً وَاحِداً فِی التَّنُّورِ حَتَّی کَانَ آخِرُ وُلْدِهَا وَ کَانَ صَبِیّاً مُرْضَعاً فَقَالَ اصْبِرِی یَا أُمَّاهْ إِنَّکِ عَلَی الْحَقِّ فَأُلْقِیَتْ فِی التَّنُّورِ مَعَ وُلْدِهَا.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- ابن‌عبّاس (گوید: پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: هنگامی‌که مرا شبانه (در شب معراج) سیر دادند بوی خوشی بر من عبور کرد، به جبرئیل گفتم: «این بو چیست»؟ جبرئیل گفت: «این بو از آرایشگر آل فرعون و اولاد اوست، روزی او مشغول آرایش دختر فرعون بود، شانه از دستش افتاد، بلافاصله گفت: «بسم اللَّه»، دختر فرعون گفت: «منظورت پدر من است»؟ او گفت: «خیر! بلکه اللَّه پروردگار من و تو و پدر توست، [دختر فرعون گفت: «قطعاً این موضوع را به پدرم اطّلاع خواهم داد»]، دختر فرعون این خبر را به پدر رساند، فرعون هم او و فرزندانش را فرا خواند. و گفت: «پروردگار شما کیست»؟ او گفت: «پروردگار من و تو، اللَّه است»، آنگاه فرعون دستور داد تنوری از مس گداخته را داغ کنند، سپس او و فرزندانش را بیاورند، وقتی چنین کردند، آن زن به فرعون گفت: «از تو درخواستی دارم و آن اینکه استخوان‌های من و فرزندانم را جمع کرده و آن‌ها را دفن کنی»، فرعون گفت: «باشد، به خاطر حقّی که در برابر خدماتت بر گردن من دارید، چنین می‌کنم»، سپس فرمان داد فرزندان او یکی یکی وارد آتش شدند (در آتش انداخته شدند)، تا نوبت به آخرین فرزند رسید که کودکی شیر خوار بود [و به خواست خدا به سخن در آمد و] گفت: «ای مادر، صبر کن! تو بر حقّ هستی». آنگاه مادر و کودک را با هم در تنور انداختند.

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family): Ibn Abbas (may Allah have mercy on him) said: The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: When I was taken on the night journey (on the night of Mi'raj), a pleasant scent passed by me. I said to Jibra'il: "What is this scent?" Jibra'il said: "This scent is from the hairdresser of the family of Pharaoh and her children. One day she was combing the hair of Pharaoh's daughter, the comb fell from her hand and she immediately said: 'بسم الله [In the name of Allah].' Pharaoh's daughter said: 'Do you mean my father?' She said: 'No! Rather Allah is the Lord of me and of you and of your father.' [Pharaoh's daughter said: 'I will certainly inform my father of this matter.'] Pharaoh's daughter conveyed this news to her father, and Pharaoh summoned her and her children and said: 'Who is your Lord?' She said: 'My Lord and your Lord is Allah.' Then Pharaoh ordered that a furnace of copper be heated, then she and her children be brought. When they did so, the woman said to Pharaoh: 'I have a request from you, and that is that you gather my bones and my children's bones and bury them.' Pharaoh said: 'Very well, because of the right you have upon me for your services, I will do so.' Then he ordered her children to be thrown into the fire one by one, until the turn came to the last child who was a nursing infant [and by Allah's will spoke and] said: 'O mother, be patient! You are upon the truth.' Then the mother and the child were thrown together into the furnace."

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)- ઇબ્ને અબ્બાસ કહે છે: પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) ફરમાવ્યું: જ્યારે મને રાત્રે (મેરાજની રાતે) સેર કરાવવામાં આવી, ત્યારે એક સુગંધી ખુશ્બૂ મારા પરથી પસાર થઈ. મેં જિબ્રઈલને કહ્યું: "આ ખુશ્બૂ શેની છે?" જિબ્રઈલે કહ્યું: "આ ખુશ્બૂ ફિરઔનના પરિવારના આરાયશકારી અને તેના સંતાનોની છે. એક દિવસ તે ફિરઔનની દીકરીના વાળ ઓળી રહી હતી, તેના હાથમાંથી કાંસકો પડી ગયો, તરત જ તેણે કહ્યું: 'بسم الله [અલ્લાહના નામથી].' ફિરઔનની દીકરીએ કહ્યું: 'તારો મતલબ મારા પિતા છે?' તેણે કહ્યું: 'ના! બલ્કે અલ્લાહ મારો, તારો અને તારા પિતાનો પરવરદિગાર છે.' [ફિરઔનની દીકરીએ કહ્યું: 'ખરેખર હું આ વાત મારા પિતાને જણાવીશ.'] ફિરઔનની દીકરીએ આ ખબર પોતાના પિતાને પહોંચાડી. ફિરઔને પણ તેને અને તેના સંતાનોને બોલાવ્યા અને કહ્યું: 'તમારો પરવરદિગાર કોણ છે?' તેણે કહ્યું: 'મારો અને તારો પરવરદિગાર અલ્લાહ છે.' પછી ફિરઔને હુકમ આપ્યો કે તાંબાનો તંદૂર ગરમ કરવામાં આવે, પછી તેને અને તેના સંતાનોને લાવવામાં આવે. જ્યારે એમ કરવામાં આવ્યું, ત્યારે તે સ્ત્રીએ ફિરઔનને કહ્યું: 'મારી તારા પાસે એક વિનંતી છે, અને તે એ કે મારી અને મારા સંતાનોની હાડકાં એકઠી કરીને દફન કરે.' ફિરઔને કહ્યું: 'ભલે, તારી સેવાઓ બદલ મારા પર જે હક્ક છે તેના કારણે હું એમ કરીશ.' પછી હુકમ આપ્યો કે તેના સંતાનો એક પછી એક આગમાં નાખવામાં આવે, ત્યાં સુધી કે છેલ્લા સંતાનનો વારો આવ્યો જે દૂધ પીતું બાળક હતું [અને અલ્લાહની ઈચ્છાથી બોલી ઉઠ્યું અને] કહ્યું: 'ઓ મા, સબ્ર કરો! તમે હક્ક પર છો.' પછી માતા અને બાળકને એકસાથે તંદૂરમાં નાખી દેવામાં આવ્યાં."