سورة ص

Verse 22 of 88

38:22

إِذْ دَخَلُوا عَلى داوُدَ فَفَزِعَ مِنْهُمْ قالُوا لا تَخَفْ خَصْمانِ بَغى بَعْضُنا عَلى بَعْضٍ فَاحْكُمْ بَيْنَنا بِالْحَقِّ وَ لا تُشْطِطْ وَ اهْدِنا إِلى سَواءِ الصِّراطِ

درآن‌هنگام كه [بى‌مقدّمه] بر داود وارد شدند و او از ديدن آن‌ها وحشت كرد؛ گفتند: «نترس! دو نفر شاكى هستيم كه يكى از ما بر ديگرى ستم كرده، اكنون در ميان ما به‌حق داورى كن و سخن ناروا مگو و ما رابه راه راست هدايت كن.

When they entered in upon Dawood and he was frightened at them, they said: Fear not; two litigants, of whom one has acted wrongfully towards the other, therefore decide between us with justice, and do not act unjustly, and guide us to the right way.

જયારે તેઓ દાવૂદ પાસે હાજર થયા ત્યારે તેઓ ખૌફઝદા (ભયભિત) થયા. (જેથી) તેમણે કહ્યું કે (અય દાવૂદ!) ડર નહી; અમે બંને પક્ષકારો છીએ, અમારામાંથી એકે બીજા ઉપર ઝુલ્મ કર્યો છે, માટે તું અમારી વચ્ચે હક સાથે ફેંસલો કરી આપ, અને (તેમ કરવામાં) કોઇ પ્રકારની નાઇન્સાફી ન કર, અને અમને સીધા રસ્તાની હિદાયત કર.

الرّضا (علیه السلام) Imam Rida (peace be upon him) ઇમામ રેઝા (અલયહિસ્સલામ)

أَبُوالصَّلْتِ الْهَرَوِیُّ قَال: لَمَّا جَمَعَ الْمَأْمُونُ لِعَلِیِّ‌بْنِ‌مُوسَی الرِّضَا (علیه السلام) أَهْلَ الْمَقَالَاتِ مِنْ أَهْلِ الْإِسْلَامِ وَ الدِّیَانَاتِ مِنَ الْیَهُودِ وَ النَّصَارَی وَ سَائِرِ أَهْلِ الْمَقَالَاتِ فَقَامَ إِلَیْهِ عَلِیُّ‌بْنُ‌مُحَمَّدِ‌بْنِ‌الْجَهْم فَقَالَ لَهُ یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّه (صلی الله علیه و آله) أَ تَقُولُ بِعِصْمَهًِْ الْأَنْبِیَاءِ (علیهم السلام) قَالَ بَلَی قَالَ فَمَا تَعْمَلُ فِی قَوْلِ اللَّهِ عزّوجلّ فِی دَاوُدَ وَ ظَنَّ داوُدُ أَنَّما فَتَنَّاهُ ... فَقَالَ مَوْلَانَا الرِّضَا (علیه السلام) وَیْحَکَ یَا عَلِیُّ اتَّقِ اللَّهَ وَ لَا تَنْسُبْ إِلَی أَنْبِیَاءِ (علیهم السلام) اللَّهِ الْفَوَاحِشَ وَ لَا تَتَأَوَّلْ کِتَابَ اللَّهِ بِرَأْیِکَ فَإِنَّ اللَّهَ عزّوجلّ یَقُولُ وَ ما یَعْلَمُ تَأْوِیلَهُ إِلَّا اللهُ وَ الرَّاسِخُونَ فِی الْعِلْم ... وَأَمَّا دَاوُدُ (علیه السلام) فَمَا یَقُولُ مَنْ قِبَلَکُمْ فِیهِ فَقَالَ عَلِیُّ‌بْنُ‌الْجَهْمِ یَقُولُونَ إِنَّ دَاوُدَ (علیه السلام) کَانَ فِی مِحْرَابِهِ یُصَلِّی إِذْ تَصَوَّرَ لَهُ إِبْلِیسُ عَلَی صُورَهًِْ طَیْرٍ أَحْسَنَ مَا یَکُونُ مِنَ الطُّیُورِ فَقَطَعَ صَلَاتَهُ وَ قَامَ لِیَأْخُذَ الطَّیْرَ فَخَرَجَ إِلَی الدَّارِ فَخَرَجَ‌فِی أَثَرِهِ فَطَارَ الطَّیْرُ إِلَی السَّطْحِ فَصَعِدَ فِی طَلَبِهِ فَسَقَطَ الطَّیْرُ فِی دَارِ أُورِیَابْنِ‌حَنَانٍ فَأَطْلَعَ دَاوُدُ فِی أَثَرِ الطَّیْرِ فَإِذَا بِامْرَأَهًِْ أُورِیَا تَغْتَسِلُ فَلَمَّا نَظَرَ إِلَیْهَا هَوَاهَا وَ کَانَ أُورِیَا قَدْ أَخْرَجَهُ فِی بَعْضِ غَزَوَاتِهِ فَکَتَبَ إِلَی صَاحِبِهِ أَنْ قَدِّمْ أُورِیَا أَمَامَ الْحَرْبِ فَقَدَّمَ فَظَفِرَ أُورِیَا بِالْمُشْرِکِینَ فَصَعُبَ ذَلِکَ عَلَی دَاوُدَ فَکَتَبَ الثَّانِیَهًَْ أَنْ قَدِّمْهُ أَمَامَ التَّابُوتِ فَقُتِلَ أُورِیَا رَحِمَهُ اللَّهُ وَ تَزَوَّجَ دَاوُدُ بِامْرَأَتِهِ فَضَرَبَ الرِّضَا (علیه السلام) بِیَدِهِ عَلَی جَبْهَتِهِ وَ قَالَ إِنَّا لِلهِ وَ إِنَّا إِلَیْهِ راجِعُونَ لَقَدْ نَسَبْتُمْ نَبِیّاً مِنْ أَنْبِیَاءِ اللَّهِ (علیهم السلام) إِلَی التَّهَاوُنِ بِصَلَاتِهِ حَتَّی خَرَجَ فِی أَثَرِ الطَّیْرِ ثُمَّ بِالْفَاحِشَهًِْ ثُمَّ بِالْقَتْلِ فَقَالَ یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَمَا کَانَتْ خَطِیئَتُهُ فَقَالَ وَیْحَکَ إِنَّ دَاوُدَ إِنَّمَا ظَنَّ أَنْ مَا خَلَقَ اللَّهُ عزّوجلّ خَلْقاً هُوَ أَعْلَمُ مِنْهُ فَبَعَثَ اللَّهُ عزّوجلّ إِلَیْهِ الْمَلَکَیْنِ فَتَسَوَّرَا الْمِحْرَابَ فَقَالَا خَصْمانِ بَغی بَعْضُنا عَلی بَعْضٍ فَاحْکُمْ بَیْنَنا بِالْحَقِّ وَ لا تُشْطِطْ وَ اهْدِنا إِلی سَواءِ الصِّراطِ إِنَّ هذا أَخِی لَهُ تِسْعٌ وَ تِسْعُونَ نَعْجَهًًْ وَ لِیَ نَعْجَهًٌْ واحِدَهًٌْ فَقالَ أَکْفِلْنِیها وَ عَزَّنِی فِی الْخِطابِ فَعَجَّلَ دَاوُدُ (علیه السلام)عَلَی الْمُدَّعَی عَلَیْهِ فَقَالَ لَقَدْ ظَلَمَکَ بِسُؤالِ نَعْجَتِکَ إِلی نِعاجِهِ فَلَمْ یَسْأَلِ الْمُدَّعِیَ الْبَیِّنَهًَْ عَلَی ذَلِکَ وَ لَمْ یُقْبِلْ عَلَی الْمُدَّعَی عَلَیْهِ فَیَقُولَ مَا تَقُولُ فَکَانَ هَذَا خَطِیئَهًَْ حُکْمِهِ لَا مَا ذَهَبْتُمْ إِلَیْهِ أَ لَا تَسْمَعُ قَوْلَ اللَّهِ عزّوجلّ یَقُولُ یا داوُدُ إِنَّا جَعَلْناکَ خَلِیفَةً فِی الْأَرْضِ فَاحْکُمْ بَیْنَ النَّاسِ بِالْحَقِّ ...

امام رضا (علیه السلام)- اباصلت هروی گوید: مأمون علمای فرقه های مختلف اسلامی و دانشمندان یهودی و نصرانی (ادیان یهودی و مسیحی) و دیگر فرقه ها و آیین ها را نزد امام رضا (علیه السلام) گرد آورد تا با ایشان مناظره کنند. علیّ‌بن‌محمّدبن‌جهم برخاست و عرض کرد: «ای پسر رسول خدا (صلی الله علیه و آله)! آیا می گویی پیامبران معصومند»؟ فرمود: «آری»! عرض کرد: «پس با این سخن، خداوند متعال درباره‌ی داود (علیه السلام) چه می‌کنی؛ وَ ظَنَّ داود أَنَّمَا فَتَنَّاهُ»؟ امام رضا (علیه السلام) پاسخ داد: «وای بر تو ای علی! از خدا بپرهیز و به انبیاء (علیهم السلام) نسبت گناه مده و کتاب خدا را با نظر خود به تأویل مبر؛ زیرا خداوند متعال می‌فرماید: درحالی‌که تفسیر آن‌ها را، جز خدا و راسخان در علم، نمی‌دانند. [آن‌ها که به‌دنبال فهم و درکِ اسرارِ همه‌ی آیات قرآن در پرتو علم و دانش الهی] می‌گویند: «ما به همه‌ی آن ایمان آوردیم همه از طرف پروردگارِ ماست». و جز صاحبان عقل، متذکّر نمی‌شوند [و این حقیقت را درک نمی‌کنند]. ( آل عمران/۷ ) فرمود: «اطرافیان تو دراین‌باره چه می‌گویند»؟ می‌گویند: «داود (علیه السلام) در محراب خود نماز می‌خواند که شیطان به شکل پرنده ای زیباتر از هر پرنده‌ی دیگری، نزد او پدید آمد. پس داود (علیه السلام) نماز خود را قطع کرد و برخاست تا او را بگیرد. آن پرنده به‌سوی خانه ای بیرون رفت و داود (علیه السلام) آن را دنبال کرد و پرنده به بالای بام رفت و داود (علیه السلام) نیز به‌دنبال پرنده بر بام رفت، تا اینکه آن پرنده در خانه‌ی اوریا پسر حنّان افتاد و داود (علیه السلام) درپی پرنده نگریست و ناگاه چشمش به همسر اوریا که درحال حمّام‌کردن بود، افتاد و چون او را دید، به او دل باخت و داود (علیه السلام) که شوی او، اوریا را به جنگ فرستاده بود، به سپهسالار خود نوشت تا اوریا را به جلوی صندوق (خطّ مقدّم) فرستد و او چنین کرد و اوریا پیش رفت و بر مشرکان پیروز شد. داود (علیه السلام) از این امر خشمگین شد [این امر بر داود (علیه السلام) گران آمد] و بار دیگر نوشت تا او را به جلوی صندوق فرستند و او پیش رفت و این‌بار کشته شد و این‌گونه داود (علیه السلام) با همسرش وصلت کرد». درآن‌هنگام امام رضا (علیه السلام) دست بر پیشانی مبارک زد و فرمود: «ما از آنِ خداییم و به‌سوی او بازمی‌گردیم!. ( بقره/۱۵۶ ) شما به پیامبری از پیامبران خدا چنین نسبت داده اید که نماز خود را بی ارزش دانست و به‌دنبال پرنده رفت و سپس هرزگی کرد و آنگاه کسی را به قتل رساند»؟ عرض کرد: «ای پسر رسول خدا (صلی الله علیه و آله)! پس گناه او چه بود»؟ فرمود: «وای بر تو! داود (علیه السلام) تنها گمان کرده بود که خداوند کسی را داناتر از او نیافریده، ازاین‌رو خداوند عزّوجلّ دو فرشته را به‌سوی او فرستاد و آن دو از دیوار محراب بالا رفتند و عرض کردند: خَصْمَانِ بَغَی بَعْضُنَا عَلَی بَعْضٍ فَاحْکُم بَیْنَنَا بِالحَقِّ وَ لَا تُشْطِطْ وَ اهْدِنَا إِلَی سَوَاءِ الصِّرَاطِ، إِنَّ هَذَا أَخِی لَهُ تِسْعٌ وَ تِسْعُونَ نَعْجَةً وَلِیَ نَعْجَةٌ وَاحِدَةٌ فَقَالَ أَکْفِلْنِیهَا وَ عَزَّنِی فِی الْخِطَابِ، داود (علیه السلام) شتاب‌زده بر متّهم حکم کرد و به دادخواه گفت: «لَقَدْ ظَلَمَکَ بِسُؤالِ نَعْجَتِکَ إِلی نِعاجِهِ؛ این‌گونه داود (علیه السلام) هیچ دلیلی از دادخواه بر ادّعایش نخواست و به متّهم رو نکرد تا از او بپرسد: تو چه می‌گویی؟ پس خطای داود (علیه السلام) این بود که قانون قضاوت را رعایت نکرد، نه آنچه شما به او نسبت داده اید، مگر نشنیده ای که خداوند عزّ‌وجلّ می‌فرماید: یَا داود إِنَّا جَعَلْنَاکَ خَلِیفَةً فِی الْأَرْضِ فَاحْکُم بَیْنَ النَّاسِ بِالحَقِّ وَ لا تَتَّبِعِ الهَوی فَیُضِلَّکَ عَنْ سَبیلِ اللهِ إِنَّ الَّذینَ یَضِلُّونَ عَنْ سَبیلِ اللهِ لَهُمْ عَذابٌ شَدیدٌ بِما نَسُوا یَوْمَ الْحِسابِ

Imam Rida (peace be upon him) — Abu al-Salt al-Harawi said: Ma'mun gathered the scholars of the various Islamic sects, and the learned men of the Jews and Christians (of the Jewish and Christian faiths), and other sects and creeds, before Imam Rida (peace be upon him) so that they might debate with him. Ali ibn Muhammad ibn al-Jahm stood up and said, "O son of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! Do you say that the prophets are infallible?" He said, "Yes." He said, "Then what do you do with this saying of Allah the Exalted concerning Dawud (peace be upon him): وَ ظَنَّ داود أَنَّمَا فَتَنَّاهُ [And Dawud thought that We had only tried him]?" Imam Rida (peace be upon him) replied, "Woe upon you, O Ali! Fear Allah, and do not attribute sin to the prophets (peace be upon them), and do not interpret the Book of Allah by your own opinion; for Allah the Exalted says: 'while none knows their interpretation except Allah and those firmly rooted in knowledge. [Those who seek the understanding and grasp of the secrets of all the verses of the Quran in the light of divine knowledge] say: "We believe in all of it; all is from our Lord." And none takes heed except those endowed with intellect [and none grasp this reality].' (Al Imran 3:7)" He said, "What do those around you say about this?" He said, "They say: 'Dawud (peace be upon him) was praying in his prayer-niche when Satan appeared before him in the form of a bird more beautiful than any other bird. So Dawud (peace be upon him) broke his prayer and got up to catch it. That bird flew out towards a house, and Dawud (peace be upon him) followed it, and the bird went up onto the roof, and Dawud (peace be upon him) also went up onto the roof after the bird, until that bird landed in the house of Uriah son of Hannan, and Dawud (peace be upon him) looked down after the bird, and suddenly his eye fell upon Uriah's wife who was bathing, and when he saw her, he lost his heart to her; and Dawud (peace be upon him), whose husband — Uriah — he had sent off to battle, wrote to his commander to send Uriah to the front of the ark (the front line), and he did so, and Uriah advanced and was victorious over the polytheists. Dawud (peace be upon him) became angry at this matter [this matter weighed heavily upon Dawud (peace be upon him)] and wrote a second time that they should send him to the front of the ark, and he advanced, and this time he was killed, and in this way Dawud (peace be upon him) married his wife.'" At that moment, Imam Rida (peace be upon him) struck his blessed forehead with his hand and said, "We belong to Allah and to Him we shall return! (al-Baqarah 2:156) Have you attributed to a prophet from among the prophets of Allah that he considered his prayer to be worthless and went after a bird, and then committed indecency, and then had someone killed?" He said, "O son of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! Then what was his sin?" He said, "Woe upon you! Dawud (peace be upon him) had merely supposed that Allah had not created anyone more knowledgeable than himself; therefore Allah the Mighty and Majestic sent two angels to him, and they climbed over the wall of the prayer-niche and said: خَصْمَانِ بَغَی بَعْضُنَا عَلَی بَعْضٍ فَاحْکُم بَیْنَنَا بِالحَقِّ وَ لَا تُشْطِطْ وَ اهْدِنَا إِلَی سَوَاءِ الصِّرَاطِ، إِنَّ هَذَا أَخِی لَهُ تِسْعٌ وَ تِسْعُونَ نَعْجَةً وَلِیَ نَعْجَةٌ وَاحِدَةٌ فَقَالَ أَکْفِلْنِیهَا وَ عَزَّنِی فِی الْخِطَابِ [Two litigants — one of us has transgressed against the other, so judge between us with justice, and do not act unjustly, and guide us to the right way. Indeed, this is my brother; he has ninety-nine ewes and I have one single ewe, and he said: 'Entrust her to me,' and he overpowered me in speech]. Dawud (peace be upon him) hastily gave judgement against the accused and said to the claimant: لَقَدْ ظَلَمَکَ بِسُؤالِ نَعْجَتِکَ إِلی نِعاجِهِ [He has indeed wronged you by asking for your ewe to add to his ewes]. In this way Dawud (peace be upon him) did not ask the claimant for any proof of his claim and did not turn to the accused to ask him: 'What do you say?' So the error of Dawud (peace be upon him) was that he did not observe the law of judgement — not what you have attributed to him. Have you not heard that Allah the Mighty and Majestic says: یَا داود إِنَّا جَعَلْنَاکَ خَلِیفَةً فِی الْأَرْضِ فَاحْکُم بَیْنَ النَّاسِ بِالحَقِّ وَ لا تَتَّبِعِ الهَوی فَیُضِلَّکَ عَنْ سَبیلِ اللهِ إِنَّ الَّذینَ یَضِلُّونَ عَنْ سَبیلِ اللهِ لَهُمْ عَذابٌ شَدیدٌ بِما نَسُوا یَوْمَ الْحِسابِ [O Dawud, indeed We have made you a vicegerent on the earth, so judge between the people with truth, and do not follow desire, for it will lead you astray from the path of Allah. Indeed, those who go astray from the path of Allah shall have a severe punishment for having forgotten the Day of Reckoning]."

ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ) — અબા સલ્ત હરવી કહે છે: મામૂને ઇસ્લામી વિવિધ ફિરકાઓના આલિમો અને યહૂદી તથા ખ્રિસ્તી (યહૂદી અને ખ્રિસ્તી ધર્મોના) વિદ્વાનો અને બીજા ફિરકાઓ તથા ધર્મોના લોકોને ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ) પાસે એકત્રિત કર્યા જેથી તેઓ તેમની સાથે ચર્ચા કરે. અલી બિન મુહમ્મદ બિન જહમ ઊભા થયા અને અરજ કરી: "હે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના પુત્ર! શું તમે કહો છો કે પયગંબરો મઅસૂમ છે?" તમે ફરમાવ્યું: "હા!" તેણે અરજ કરી: "તો પછી આ કથન સાથે, અલ્લાહ તઆલા દાઉદ (અલયહિસ્સલામ) વિશે જે ફરમાવે છે — وَ ظَنَّ داود أَنَّمَا فَتَنَّاهُ [અને દાઉદે વિચાર્યું કે અમે તેમની કસોટી લીધી છે] — તેનું તમે શું કરશો?" ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ)એ જવાબ આપ્યો: "તારા પર અફસોસ, હે અલી! અલ્લાહથી ડર અને અંબિયા (અલયહિમુસ્સલામ) પર ગુનાહની નિસ્બત ન આપ, અને અલ્લાહની કિતાબનું તારા મંતવ્ય પ્રમાણે તાવીલ ન કર; કારણ કે અલ્લાહ તઆલા ફરમાવે છે: 'જ્યારે કે તેમનું અર્થઘટન, અલ્લાહ અને ઇલ્મમાં દૃઢ લોકો સિવાય, કોઈ જાણતું નથી. [તેઓ કે જેઓ ઇલાહી ઇલ્મ અને જ્ઞાનના પ્રકાશમાં કુરઆનની બધી આયતોના રહસ્યોને સમજવા અને ગ્રહણ કરવા શોધે છે] કહે છે: "અમે તે બધા પર ઈમાન લાવ્યા, બધું અમારા પરવરદિગાર તરફથી છે." અને અક્લવાળા સિવાય કોઈ બોધ ગ્રહણ કરતું નથી [અને આ હકીકતને સમજતું નથી].' (આલે ઇમરાન/૭)" તમે ફરમાવ્યું: "તારી આસપાસના લોકો આ વિશે શું કહે છે?" તેણે કહ્યું: "તેઓ કહે છે: 'દાઉદ (અલયહિસ્સલામ) પોતાના મેહરાબમાં નમાઝ પઢી રહ્યા હતા કે શેતાન બીજા બધા પક્ષીઓ કરતાં વધારે સુંદર પક્ષીના રૂપમાં તેમની સામે પ્રગટ થયો. તો દાઉદ (અલયહિસ્સલામ)એ પોતાની નમાઝ તોડી અને તેને પકડવા ઊભા થયા. તે પક્ષી એક ઘર તરફ બહાર ગયું અને દાઉદ (અલયહિસ્સલામ)એ તેનો પીછો કર્યો, અને પક્ષી છત ઉપર ગયું, અને દાઉદ (અલયહિસ્સલામ) પણ પક્ષીની પાછળ છત ઉપર ગયા, ત્યાં સુધી કે તે પક્ષી ઉરિયા બિન હન્નાનના ઘરમાં પડ્યું, અને દાઉદ (અલયહિસ્સલામ)એ પક્ષીની પાછળ નજર કરી, અને અચાનક તેમની નજર ઉરિયાની પત્ની પર પડી જે સ્નાન કરી રહી હતી, અને જ્યારે તેમણે તેને જોઈ, ત્યારે તેમનું દિલ તેના પર આવી ગયું; અને દાઉદ (અલયહિસ્સલામ), કે જેમણે તેના પતિ ઉરિયાને યુદ્ધમાં મોકલ્યો હતો, પોતાના સેનાપતિને લખ્યું કે ઉરિયાને સંદૂક (અગ્રિમ મોરચા)ની આગળ મોકલે, અને તેણે તેમ કર્યું, અને ઉરિયા આગળ વધ્યો અને મુશરિકો પર વિજય મેળવ્યો. દાઉદ (અલયહિસ્સલામ) આ બાબતથી ગુસ્સે થયા [આ બાબત દાઉદ (અલયહિસ્સલામ) પર ભારે પડી] અને ફરીથી લખ્યું કે તેને સંદૂકની આગળ મોકલવામાં આવે, અને તે આગળ વધ્યો અને આ વખતે માર્યો ગયો, અને આ રીતે દાઉદ (અલયહિસ્સલામ)એ તેની પત્ની સાથે લગ્ન કર્યાં.'" તે વખતે ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ)એ પોતાના મુબારક લલાટ પર હાથ માર્યો અને ફરમાવ્યું: "અમે અલ્લાહના છીએ અને તેની જ તરફ પાછા ફરવાના છીએ! (બકરહ/૧૫૬) શું તમે લોકોએ અલ્લાહના પયગંબરોમાંથી એક પયગંબર પર એવી નિસ્બત આપી છે કે તેમણે પોતાની નમાઝને તુચ્છ ગણી અને પક્ષી પાછળ ગયા અને પછી બદચલની કરી અને પછી કોઈને કત્લ કરાવ્યો?" તેણે અરજ કરી: "હે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના પુત્ર! તો પછી તેમનો ગુનાહ શું હતો?" તમે ફરમાવ્યું: "તારા પર અફસોસ! દાઉદ (અલયહિસ્સલામ)એ ફક્ત એવું માની લીધું હતું કે અલ્લાહે તેમનાથી વધારે જ્ઞાની કોઈને પેદા કર્યો નથી, તેથી અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે તેમની તરફ બે ફરિશ્તાઓ મોકલ્યા, અને તે બંનેએ મેહરાબની દીવાલ ચઢી અને અરજ કરી: خَصْمَانِ بَغَی بَعْضُنَا عَلَی بَعْضٍ فَاحْکُم بَیْنَنَا بِالحَقِّ وَ لَا تُشْطِطْ وَ اهْدِنَا إِلَی سَوَاءِ الصِّرَاطِ، إِنَّ هَذَا أَخِی لَهُ تِسْعٌ وَ تِسْعُونَ نَعْجَةً وَلِیَ نَعْجَةٌ وَاحِدَةٌ فَقَالَ أَکْفِلْنِیهَا وَ عَزَّنِی فِی الْخِطَابِ [બે ઝઘડનારા છીએ — અમારામાંથી એકે બીજા પર અતિરેક કર્યો છે, તો અમારી વચ્ચે ન્યાયથી ફેંસલો કરો, અને અન્યાય ન કરો, અને અમને સીધા માર્ગ તરફ માર્ગદર્શન આપો. ખરેખર આ મારો ભાઈ છે, તેની પાસે નવ્વાણું ઘેટીઓ છે અને મારી પાસે એક જ ઘેટી છે, અને તેણે કહ્યું: 'એ મને સોંપી દે,' અને તેણે વાતચીતમાં મારા પર જુલમ કર્યો]. દાઉદ (અલયહિસ્સલામ)એ ઉતાવળે આરોપી પર ચુકાદો આપ્યો અને દાવેદારને કહ્યું: لَقَدْ ظَلَمَکَ بِسُؤالِ نَعْجَتِکَ إِلی نِعاجِهِ [તેણે તારી ઘેટીને પોતાની ઘેટીઓમાં માંગીને ખરેખર તારા પર ઝુલ્મ કર્યો છે]; આ રીતે દાઉદ (અલયહિસ્સલામ)એ દાવેદાર પાસેથી તેના દાવા પરની કોઈ દલીલ માંગી નહીં અને આરોપી તરફ પણ ધ્યાન દીધું નહીં કે તેને પૂછે: તું શું કહે છે? તો દાઉદ (અલયહિસ્સલામ)ની ખતા એ હતી કે તેમણે ન્યાયના કાયદાનું પાલન ન કર્યું, નહીં કે તે જે તમે તેમના પર નિસ્બત આપી છે. શું તેં સાંભળ્યું નથી કે અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ ફરમાવે છે: یَا داود إِنَّا جَعَلْنَاکَ خَلِیفَةً فِی الْأَرْضِ فَاحْکُم بَیْنَ النَّاسِ بِالحَقِّ وَ لا تَتَّبِعِ الهَوی فَیُضِلَّکَ عَنْ سَبیلِ اللهِ إِنَّ الَّذینَ یَضِلُّونَ عَنْ سَبیلِ اللهِ لَهُمْ عَذابٌ شَدیدٌ بِما نَسُوا یَوْمَ الْحِسابِ [હે દાઉદ, ખરેખર અમે તમને ધરતી પર ખલીફા બનાવ્યા છે, તો લોકો વચ્ચે હકથી ફેંસલો કરો, અને ખ્વાહિશનું અનુસરણ ન કરો, કારણ કે તે તમને અલ્લાહના માર્ગથી ભટકાવી દેશે. ખરેખર જેઓ અલ્લાહના માર્ગથી ભટકી જાય છે તેમના માટે સખત અઝાબ છે, કારણ કે તેઓ હિસાબના દિવસને ભૂલી ગયા]."

أمیرالمؤمنین (علیه السلام) Imam Ali, Commander of the Faithful (peace be upon him) ઇમામ અલી, અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)

لَا أُوتِیَ بِرَجُلٍ یَزْعُمُ أَنَّ دَاوُدَ (علیه السلام) تَزَوَّجَ امْرَأَهًَْ أُورِیَا إِلَّا جَلَدْتُهُ حَدَّیْنِ حَدّاً لِلنُّبُوَّهًِْ وَ حَدّاً لِلْإِسْلَامِ.

امام علی (علیه السلام)- اگر کسی را پیش من بیاورند که [طبق تحریفات یهودیان] معتقد باشد داود (علیه السلام) با زن اوریا (فرمانده‌ی سپاه داود (علیه السلام)) ازدواج [یا زنا] کرده است، او را دوبار حدّ می‌زنم. یک‌بار به خاطر هتک حرمت مقام پیامبر خدا و یک‌بار به خاطر احکام اسلام (در تهمت زنا زدن به مؤمن).

Imam Ali (peace be upon him): If anyone were brought before me who believes [according to the distortions of the Jews] that Dawud (peace be upon him) married [or committed adultery with] the wife of Uriah (the commander of Dawud's army), I would strike him with the hadd (prescribed punishment) twice: once for violating the sanctity of the station of Allah's Prophet, and once for the rulings of Islam (regarding accusing a believer of adultery).

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): જો કોઈને મારી પાસે લાવવામાં આવે જે [યહૂદીઓની તહરીફ મુજબ] એવી માન્યતા ધરાવે કે દાવૂદ (અલયહિસ્સલામ) એ ઉરિયા (દાવૂદ (અલયહિસ્સલામ)ના સૈન્યના સેનાપતિ)ની પત્ની સાથે લગ્ન [અથવા ઝિના] કર્યું છે, તો હું તેને બે વાર હદ્દ (નિર્ધારિત સજા) મારીશ. એક વાર અલ્લાહના પયગંબરના મકામની હુરમતના ઉલ્લંઘન બદલ અને એક વાર ઇસ્લામના અહકામ (મોમિન પર ઝિનાનો આરોપ મૂકવા બદલ) માટે.

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

لَوْ أَخَذْتُ أَحَداً یَزْعُمُ أَنَّ دَاوُدَ (علیه السلام) وَضَعَ یَدَهُ عَلَیْهَا لَحَدَدْتُهُ حَدَّیْنِ حَدّاً لِلنُّبُوَّهًِْ وَ حَدّاً لِمَا رَمَاهُ بِه.

امام صادق (علیه السلام)- اگر ثابت شود که کسی درباره‌ی داود (علیه السلام) چنین عقیده‌ای دارد، به او دو حدّ جاری می‌کنم، یک حدّ برای نسبت گناه به پیامبر الهی و یک حدّ برای تهمت‌زدن به او.

Imam Sadiq (peace be upon him): If it is established that someone holds such a belief about Dawud (peace be upon him), I will carry out the hadd upon him twice: one hadd for attributing sin to a prophet of Allah, and one hadd for slandering him.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): જો સાબિત થાય કે કોઈ દાવૂદ (અલયહિસ્સલામ) વિશે આવી માન્યતા ધરાવે છે, તો હું તેના પર બે હદ્દ જારી કરીશ, એક હદ્દ અલ્લાહના પયગંબર પર ગુનાહ મન્સૂબ કરવા બદલ અને એક હદ્દ તેમના પર તોહમત લગાવવા બદલ.

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

إِنَّ رِضَا النَّاسِ لَا یُمْلَکُ وَ أَلْسِنَتَهُمْ لَا تُضْبَطُ أَ لَمَ یَنْسِبُوا دَاوُدَ (علیه السلام) إِلَی أَنَّهُ تَبِعَ الطَّیْرَ حَتَّی نَظَرَ إِلَی امْرَأَهًِْ أُورِیَا فَهَوَاهَا وَ أَنَّهُ قَدَّمَ زَوْجَهَا أَمَامَ التَّابُوتِ حَتَّی قُتِلَ ثُمَّ تَزَوَّجَ بِهَا.

امام صادق (علیه السلام)- خشنودی مردم به‌دست نمی آید و زبانشان بازداشته نمی شود، آیا داود (علیه السلام) را متّهم نکردند که دنبال پرنده‌ای رفت تا زن اوریا را دید و عاشق او شد و شوهرش را جلوی تابوت فرستاد تا کشته شد و آن زن را گرفت.

Imam Sadiq (peace be upon him): The satisfaction of people cannot be secured and their tongues cannot be restrained. Did they not accuse Dawud (peace be upon him) of following a bird until he looked at the wife of Uriah and fell in love with her, and sent her husband ahead of the Ark [of the Covenant] until he was killed, and then took that woman [as his wife]?

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): લોકોની ખુશનૂદી હાસિલ કરી શકાતી નથી અને તેમની જીભને રોકી શકાતી નથી. શું તેમણે દાવૂદ (અલયહિસ્સલામ) પર એ આરોપ નથી મૂક્યો કે તેઓ એક પક્ષીની પાછળ ગયા ત્યાં સુધી કે ઉરિયાની પત્નીને જોઈ અને તેના પર આશિક થઈ ગયા, અને તેના પતિને તાબૂતની આગળ મોકલી દીધો ત્યાં સુધી કે તે મારી ગયો, અને પછી તે સ્ત્રી સાથે લગ્ન કર્યાં?

الرّضا (علیه السلام) Imam Rida (peace be upon him) ઇમામ રેઝા (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ أَبِی‌الصَّلْتِ الْهَرَوِیِّ قَالَ: لَمَّا جَمَعَ الْمَأْمُونُ لِعَلِیِّ‌بْنِ‌مُوسَی الرِّضَا (علیه السلام) أَهْلَ الْمَقَالاتِ مِنْ أَهْلِ الْإِسْلَامِ وَ الدِّیَانَات ... فَقَامَ إِلَیْهِ عَلِیُّ‌بْنُ‌مُحَمَّدِ‌بْنِ‌الْجَهْمِ ... فَقَالَ الرِّضَا (علیه السلام): وَ أَمَّا دَاوُدُ فَمَا یَقُولُ مَنْ قِبَلَکُمْ فِیهِ فَقَالَ عَلِیُّ‌بْنُ‌الْجَهْمِ یَقُولُونَ إِنَّ دَاوُدَ (علیه السلام) کَانَ فِی مِحْرَابِهِ یُصَلِّی إِذْ تَصَوَّرَ لَهُ إِبْلِیسُ عَلَی صُورَهًِْ طَیْرٍ أَحْسَنَ مَا یَکُونُ مِنَ الطُّیُورِ فَقَطَعَ صَلَاتَهُ وَ قَامَ لِیَأْخُذَ الطَّیْرَ فَخَرَجَ إِلَی الدَّارِ فَخَرَجَ فِی أَثَرِهِ فَطَارَ الطَّیْرُ إِلَی السَّطْحِ فَصَعِدَ فِی طَلَبِهِ فَسَقَطَ الطَّیْرُ فِی دَارِ أُورِیَابْنِ‌حَنَانٍ فَأَطْلَعَ دَاوُدُ فِی أَثَرِ الطَّیْرِ فَإِذَا بِامْرَأَهًِْ أُورِیَا تَغْتَسِلُ فَلَمَّا نَظَرَ إِلَیْهَا هَوَاهَا وَ کَانَ أُورِیَا قَدْ أَخْرَجَهُ فِی بَعْضِ غَزَوَاتِهِ فَکَتَبَ إِلَی صَاحِبِهِ أَنْ قَدِّمْ أُورِیَا أَمَامَ الْحَرْبِ فَقَدَّمَ فَظَفِرَ أُورِیَا بِالْمُشْرِکِینَ فَصَعُبَ ذَلِکَ عَلَی دَاوُدَ (علیه السلام) فَکَتَبَ الثَّانِیَهًَْ أَنْ قَدِّمْهُ أَمَامَ التَّابُوتِ فَقُتِلَ أُورِیَا رَحِمَهُ اللَّهُ وَ تَزَوَّجَ دَاوُدُ بِامْرَأَتِهِ فَضَرَبَ الرِّضَا (علیه السلام) بِیَدِهِ عَلَی جَبْهَتِهِ وَ قَالَ إِنَّا لِلهِ وَ إِنَّا إِلَیْهِ راجِعُونَ لَقَدْ نَسَبْتُمْ نَبِیّاً مِنْ أَنْبِیَاءِ اللَّهِ (علیهم السلام) إِلَی التَّهَاوُنِ بِصَلَاتِهِ حَتَّی خَرَجَ فِی أَثَرِ الطَّیْرِ ثُمَّ بِالْفَاحِشَهًِْ ثُمَّ بِالْقَتْلِ فَقَالَ یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَمَا کَانَتْ خَطِیئَتُهُ فَقَالَ وَیْحَکَ إِنَّ دَاوُدَ (علیه السلام) إِنَّمَا ظَنَّ أَنْ مَا خَلَقَ اللَّهُ عزّوجلّ خَلْقاً هُوَ أَعْلَمُ مِنْهُ فَبَعَثَ اللَّهُ عزّوجلّ إِلَیْهِ الْمَلَکَیْنِ فَتَسَوَّرَا الْمِحْرَابَ فَقَالَا خَصْمانِ بَغی بَعْضُنا عَلی بَعْضٍ فَاحْکُمْ بَیْنَنا بِالْحَقِّ وَ لا تُشْطِطْ وَ اهْدِنا إِلی سَواءِ الصِّراطِ إِنَّ هذا أَخِی لَهُ تِسْعٌ وَ تِسْعُونَ نَعْجَهًًْ وَ لِیَ نَعْجَهًٌْ واحِدَهًٌْ فَقالَ أَکْفِلْنِیها وَ عَزَّنِی فِی الْخِطابِ فَعَجَّلَ دَاوُدُ (علیه السلام) عَلَی الْمُدَّعَی عَلَیْهِ فَقَالَ لَقَدْ ظَلَمَکَ بِسُؤالِ نَعْجَتِکَ إِلی نِعاجِهِ فَلَمْ یَسْأَلِ الْمُدَّعِیَ الْبَیِّنَهًَْ عَلَی ذَلِکَ وَ لَمْ یُقْبِلْ عَلَی الْمُدَّعَی عَلَیْهِ فَیَقُولَ مَا تَقُولُ فَکَانَ هَذَا خَطِیئَهًَْ حُکْمِهِ لَا مَا ذَهَبْتُمْ إِلَیْهِ أَ لَا تَسْمَعُ قَوْلَ اللَّهِ عزّوجلّ یَقُولُ یا داوُدُ إِنَّا جَعَلْناکَ خَلِیفَةً فِی الْأَرْضِ فَاحْکُمْ بَیْنَ النَّاسِ بِالْحَقِّ ... فَقُلْتُ یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَمَا قِصَّتُهُ مَعَ أُورِیَا فَقَالَ الرِّضَا (علیه السلام) إِنَّ الْمَرْأَهًَْ فِی أَیَّامِ دَاوُدَ (علیه السلام) کَانَتْ إِذَا مَاتَ بَعْلُهَا أَوْ قُتِلَ لَا تَتَزَوَّجُ بَعْدَهُ أَبَداً وَ أَوَّلُ مَنْ أَبَاحَ اللَّهُ عزّوجلّ لَهُ أَنْ یَتَزَوَّجَ بِامْرَأَهًٍْ قُتِلَ بَعْلُهَا دَاوُدُ فَذَلِکَ الَّذِی شَقَّ عَلَی أُورِیَا.

امام رضا (علیه السلام)- اباصلت هروی گوید: ... علی‌بن‌محمّدبن‌جهم گفت: می‌گویند: «داود در محراب خود نماز می‌خواند که شیطان به شکل پرنده ای زیباتر از هر پرنده‌ی دیگری، نزد او پدید آمد. پس داود (علیه السلام) نماز خود را قطع کرد و برخاست تا او را بگیرد. آن پرنده به‌سوی خانه ای بیرون رفت و داود (علیه السلام) آن را دنبال کرد و پرنده به بالای بام رفت و داود (علیه السلام) نیز به دنبال پرنده بر بام رفت، تا اینکه آن پرنده در خانه‌ی اوریا پسر حنّان افتاد و داود (علیه السلام) در پی پرنده نگریست و ناگاه چشمش به همسر اوریا که درحال حمّام‌کردن بود، افتاد و چون او را دید، به او دل باخت و داود (علیه السلام) که شوی او، اوریا را به جنگ فرستاده بود، به سپهسالار خود نوشت تا اوریا را به جلوی صندوق (خطّ مقدّم) فرستد و او چنین کرد و اوریا پیش رفت و بر مشرکان پیروز شد. داود (علیه السلام) از این امر خشمگین شد [این امر بر داود (علیه السلام) گران آمد] و بار دیگر نوشت تا او را به جلوی صندوق فرستند و او پیش رفت و این‌بار کشته شد و این‌گونه داود (علیه السلام) با همسرش وصلت کرد». درآن‌هنگام امام رضا (علیه السلام) دست بر پیشانی مبارک زد و فرمود: ما از آنِ خداییم و به‌سوی او بازمی‌گردیم!. ( بقره/۱۵۶ ) شما به پیامبری از پیامبران خدا چنین نسبت داده اید که نماز خود را بی‌ارزش دانست و به‌دنبال پرنده رفت و سپس هرزگی کرد و آنگاه کسی را به قتل رساند»؟ عرض کرد: «ای پسر رسول خدا (صلی الله علیه و آله)! پس گناه او چه بود»؟ فرمود: «وای بر تو! داود (علیه السلام) تنها گمان کرده بود که خداوند کسی را داناتر از او نیافریده، ازاین‌رو خداوند عزّ‌وجلّ دو فرشته را به‌سوی او فرستاد و آن دو از دیوار محراب بالا رفتند و عرض کردند: خَصْمَانِ بَغَی بَعْضُنَا عَلَی بَعْضٍ فَاحْکُم بَیْنَنَا بِالحَقِّ وَ لَا تُشْطِطْ وَ اهْدِنَا إِلَی سَوَاءِ الصِّرَاطِ، إِنَّ هَذَا أَخِی لَهُ تِسْعٌ وَتِسْعُونَ نَعْجَةً وَلِیَ نَعْجَةٌ وَاحِدَةٌ فَقَالَ أَکْفِلْنِیهَا وَ عَزَّنِی فِی الْخِطَابِ داود (علیه السلام) شتاب‌زده بر متّهم حکم کرد و به دادخواه گفت: «لَقَدْ ظَلَمَکَ بِسُؤالِ نَعْجَتِکَ إِلی نِعاجِهِ این‌گونه داود (علیه السلام) هیچ دلیلی از دادخواه بر ادّعایش نخواست و به متّهم رو نکرد تا از او بپرسد: تو چه می گویی؟ پس خطای داود (علیه السلام) این بود که قانون قضاوت را رعایت نکرد، نه آنچه شما به او نسبت داده اید، مگر نشنیده ای که خداوند عزّ‌وجلّ می‌فرماید: یَا داود إِنَّا جَعَلْنَاکَ خَلِیفَةً فِی الْأَرْضِ فَاحْکُم بَیْنَ النَّاسِ بِالحَقِّ وَ لا تَتَّبِعِ الهَوی فَیُضِلَّکَ عَنْ سَبیلِ اللهِ إِنَّ الَّذینَ یَضِلُّونَ عَنْ سَبیلِ اللهِ لَهُمْ عَذابٌ شَدیدٌ بِما نَسُوا یَوْمَ الْحِسابِ»؟. من گفتم: «ای پسر رسول خدا (صلی الله علیه و آله)! پس قصّه‌ی داود (علیه السلام) با اوریا چه بوده است»؟ امام (علیه السلام) فرمود: «در روزگار داود (علیه السلام) اگر شوی زنی از دنیا می‌رفت یا در جنگ جان می‌باخت، آن زن پس از او هرگز با کس دیگری ازدواج نمی کرد. نخستین کسی که خداوند به او اجازه داد با زنی که شوهرش کشته شده وصلت کند، داود (علیه السلام) بود؛ [چون اوریا کشته شد و سوگواری همسرش بر او به پایان رسید، داود (علیه السلام) با او ازدواج کرد و آن بود که بر اوریا گران بود.

Imam Rida (peace be upon him): Abu al-Salt al-Harawi said: ... Ali ibn Muhammad ibn al-Jahm said: "They say: 'Dawud was praying in his prayer-niche when Satan appeared to him in the form of a bird more beautiful than any other bird. Dawud (peace be upon him) broke off his prayer and stood up to catch it. The bird went out towards a house, and Dawud (peace be upon him) followed it. The bird flew up onto the roof, and Dawud (peace be upon him) followed the bird up onto the roof, until the bird fell into the house of Uriya son of Hannan. Dawud (peace be upon him) looked down after the bird, and suddenly his eye fell on the wife of Uriya, who was bathing. When he saw her, he lost his heart to her. Uriya, her husband, had been sent by Dawud (peace be upon him) to war, so Dawud (peace be upon him) wrote to his commander to send Uriya to the front of the ark (the front line). He did so, and Uriya went forward and was victorious over the polytheists. Dawud (peace be upon him) was angered by this [this weighed heavily on Dawud (peace be upon him)], and he wrote a second time to send him to the front of the ark. He went forward and this time was killed, and in this way Dawud (peace be upon him) married his wife.'" At that moment Imam Rida (peace be upon him) struck his blessed forehead with his hand and said: "إِنَّا لِلهِ وَ إِنَّا إِلَیْهِ راجِعُونَ [Indeed we belong to Allah and to Him we return]! (Baqarah/156) You have attributed to a prophet from among the prophets of Allah that he counted his prayer as worthless and went after a bird, then committed lewdness, and then had someone killed?" He said: "O son of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! Then what was his sin?" He said: "Woe to you! Dawud (peace be upon him) had merely supposed that Allah, the Mighty and Majestic, had not created anyone more knowledgeable than himself. So Allah, the Mighty and Majestic, sent two angels to him, and they climbed over the wall of the prayer-niche and said: خَصْمَانِ بَغَی بَعْضُنَا عَلَی بَعْضٍ فَاحْکُم بَیْنَنَا بِالحَقِّ وَ لَا تُشْطِطْ وَ اهْدِنَا إِلَی سَوَاءِ الصِّرَاطِ، إِنَّ هَذَا أَخِی لَهُ تِسْعٌ وَتِسْعُونَ نَعْجَةً وَلِیَ نَعْجَةٌ وَاحِدَةٌ فَقَالَ أَکْفِلْنِیهَا وَ عَزَّنِی فِی الْخِطَابِ [Two litigants, one of whom has wronged the other, so judge between us with truth and do not act unjustly, and guide us to the right path. Indeed this is my brother; he has ninety-nine ewes and I have one ewe. He said: entrust her to me, and he overcame me in speech]. Dawud (peace be upon him) hastily gave judgment against the accused and said to the plaintiff: لَقَدْ ظَلَمَکَ بِسُؤالِ نَعْجَتِکَ إِلی نِعاجِهِ [He has indeed wronged you by demanding your ewe to add to his ewes]. In this way Dawud (peace be upon him) did not ask the plaintiff for any proof of his claim, nor did he turn to the accused to ask him: what do you say? So the error of Dawud (peace be upon him) was that he did not observe the law of judgment, not what you have attributed to him. Have you not heard that Allah, the Mighty and Majestic, says: یَا داود إِنَّا جَعَلْنَاکَ خَلِیفَةً فِی الْأَرْضِ فَاحْکُم بَیْنَ النَّاسِ بِالحَقِّ وَ لا تَتَّبِعِ الهَوی فَیُضِلَّکَ عَنْ سَبیلِ اللهِ إِنَّ الَّذینَ یَضِلُّونَ عَنْ سَبیلِ اللهِ لَهُمْ عَذابٌ شَدیدٌ بِما نَسُوا یَوْمَ الْحِسابِ [O Dawud! Indeed We have made you a vicegerent on the earth, so judge between people with truth and do not follow desire, lest it lead you astray from the path of Allah. Indeed those who go astray from the path of Allah shall have a severe punishment for having forgotten the Day of Reckoning]?" I said: "O son of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! Then what was the story of Dawud (peace be upon him) with Uriya?" The Imam (peace be upon him) said: "In the days of Dawud (peace be upon him), if a woman's husband died or was killed in battle, that woman would never marry anyone else after him. The first person to whom Allah permitted marrying a woman whose husband had been killed was Dawud (peace be upon him); [when Uriya was killed and his wife's mourning for him had ended, Dawud (peace be upon him) married her, and that is what weighed heavily on Uriya]."

ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ): અબા સલ્ત હરવી કહે છે: ... અલી બિન મુહમ્મદ બિન જહમે કહ્યું: "તેઓ કહે છે: 'દાવૂદ પોતાના મેહરાબમાં નમાઝ પઢી રહ્યા હતા કે શેતાન એક પક્ષીના રૂપમાં કે જે બીજા દરેક પક્ષી કરતાં વધુ સુંદર હતું, તેમની પાસે પ્રગટ થયો. તો દાવૂદ (અલયહિસ્સલામ)એ પોતાની નમાઝ તોડી નાખી અને તેને પકડવા માટે ઊભા થયા. તે પક્ષી એક ઘર તરફ બહાર ગયું અને દાવૂદ (અલયહિસ્સલામ) તેની પાછળ ગયા, અને પક્ષી છાપરા પર ગયું, દાવૂદ (અલયહિસ્સલામ) પણ પક્ષીની પાછળ છાપરા પર ગયા, ત્યાં સુધી કે તે પક્ષી હન્નાનના પુત્ર ઉરિયાના ઘરમાં પડ્યું, અને દાવૂદ (અલયહિસ્સલામ)એ પક્ષીની પાછળ જોયું, ત્યાં અચાનક તેમની નજર ઉરિયાની પત્ની પર પડી જે સ્નાન કરી રહી હતી, અને જ્યારે તેમણે તેને જોઈ, તો તેમનું દિલ તેના પર આવી ગયું, અને દાવૂદ (અલયહિસ્સલામ) કે જેણે તેના પતિ ઉરિયાને યુદ્ધમાં મોકલ્યો હતો, પોતાના સિપહસાલારને લખ્યું કે ઉરિયાને સંદૂક (અગ્રિમ મોરચા)ની આગળ મોકલવામાં આવે, અને તેણે તેમ કર્યું, અને ઉરિયા આગળ વધ્યો અને મુશરિકો પર વિજય મેળવ્યો. દાવૂદ (અલયહિસ્સલામ) આ બાબતથી નારાજ થયા [આ બાબત દાવૂદ (અલયહિસ્સલામ) પર ભારે પડી] અને બીજી વાર લખ્યું કે તેને સંદૂકની આગળ મોકલવામાં આવે, અને તે આગળ વધ્યો અને આ વખતે માર્યો ગયો, અને આ રીતે દાવૂદ (અલયહિસ્સલામ)એ તેની પત્ની સાથે લગ્ન કર્યાં.'" તે વખતે ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ)એ પોતાના મુબારક કપાળ પર હાથ માર્યો અને ફરમાવ્યું: "إِنَّا لِلهِ وَ إِنَّا إِلَیْهِ راجِعُونَ [ખરેખર અમે અલ્લાહના છીએ અને તેની જ તરફ પાછા ફરવાના છીએ]! (બકરહ/૧૫૬) તમે અલ્લાહના પયગંબરોમાંથી એક પયગંબર પ્રત્યે એવો સંબંધ જોડ્યો છે કે તેમણે પોતાની નમાઝને તુચ્છ ગણી અને પક્ષી પાછળ ગયા, અને પછી બદકારી કરી, અને પછી કોઈની હત્યા કરાવી?" તેણે અર્જ કરી: "હે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના પુત્ર! તો તેમનો ગુનાહ શું હતો?" ફરમાવ્યું: "તારા પર અફસોસ! દાવૂદ (અલયહિસ્સલામ)એ માત્ર એવો ગુમાન કર્યો હતો કે અલ્લાહે તેમના કરતાં વધુ જ્ઞાની કોઈને પેદા કર્યો નથી, તેથી અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લએ બે ફરિશ્તાઓને તેમની તરફ મોકલ્યા, અને તે બન્ને મેહરાબની દીવાલ પરથી ઉપર ગયા અને અર્જ કરી: خَصْمَانِ بَغَی بَعْضُنَا عَلَی بَعْضٍ فَاحْکُم بَیْنَنَا بِالحَقِّ وَ لَا تُشْطِطْ وَ اهْدِنَا إِلَی سَوَاءِ الصِّرَاطِ، إِنَّ هَذَا أَخِی لَهُ تِسْعٌ وَتِسْعُونَ نَعْجَةً وَلِیَ نَعْجَةٌ وَاحِدَةٌ فَقَالَ أَکْفِلْنِیهَا وَ عَزَّنِی فِی الْخِطَابِ [અમે બે ઝઘડનારા છીએ, અમારામાંથી એકે બીજા પર અન્યાય કર્યો છે, તો અમારી વચ્ચે હકથી ફેંસલો કરો અને અન્યાય ન કરો અને અમને સીધા માર્ગ પર માર્ગદર્શન આપો. ખરેખર આ મારો ભાઈ છે; તેની પાસે નવ્વાણું ઘેટીઓ છે અને મારી પાસે એક ઘેટી છે. તેણે કહ્યું: આ પણ મને સોંપી દે, અને વાતચીતમાં તે મારા પર ભારે પડ્યો]. દાવૂદ (અલયહિસ્સલામ)એ ઉતાવળે આરોપી પર ચુકાદો આપ્યો અને દાવો કરનારને કહ્યું: لَقَدْ ظَلَمَکَ بِسُؤالِ نَعْجَتِکَ إِلی نِعاجِهِ [ખરેખર તેણે તારી ઘેટીની માગણી પોતાની ઘેટીઓમાં ભેળવવા માટે કરીને તારા પર અન્યાય કર્યો છે]. આ રીતે દાવૂદ (અલયહિસ્સલામ)એ દાવો કરનાર પાસેથી તેના દાવા પર કોઈ પુરાવો ન માગ્યો અને આરોપી તરફ મોં ન કર્યું કે તેને પૂછે: તું શું કહે છે? તો દાવૂદ (અલયહિસ્સલામ)ની ભૂલ એ હતી કે તેમણે ન્યાયનો કાયદો પાળ્યો નહીં, નહીં કે તે જે તમે તેમના પ્રત્યે સંબંધ જોડ્યો છે, શું તેં સાંભળ્યું નથી કે અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ ફરમાવે છે: یَا داود إِنَّا جَعَلْنَاکَ خَلِیفَةً فِی الْأَرْضِ فَاحْکُم بَیْنَ النَّاسِ بِالحَقِّ وَ لا تَتَّبِعِ الهَوی فَیُضِلَّکَ عَنْ سَبیلِ اللهِ إِنَّ الَّذینَ یَضِلُّونَ عَنْ سَبیلِ اللهِ لَهُمْ عَذابٌ شَدیدٌ بِما نَسُوا یَوْمَ الْحِسابِ [હે દાવૂદ! ખરેખર અમે તમને ઝમીન પર ખલીફા બનાવ્યા છે, તો લોકોની વચ્ચે હકથી ફેંસલો કરો અને ખ્વાહિશની પાછળ ન ચાલો કે તે તમને અલ્લાહના રસ્તાથી ગુમરાહ કરી દેશે, ખરેખર જેઓ અલ્લાહના રસ્તાથી ગુમરાહ થાય છે તેમના માટે સખત અઝાબ છે, કારણ કે તેમણે હિસાબના દિવસને ભૂલી ગયા છે]?" મેં કહ્યું: "હે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના પુત્ર! તો દાવૂદ (અલયહિસ્સલામ)ની ઉરિયા સાથેની વાત શું હતી?" ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "દાવૂદ (અલયહિસ્સલામ)ના જમાનામાં જો કોઈ સ્ત્રીનો પતિ મૃત્યુ પામતો અથવા યુદ્ધમાં જીવ ગુમાવતો, તો તે સ્ત્રી તેના પછી ક્યારેય બીજા કોઈની સાથે લગ્ન કરતી નહીં. પહેલી વ્યક્તિ કે જેમને અલ્લાહે એવી સ્ત્રી સાથે લગ્ન કરવાની પરવાનગી આપી કે જેનો પતિ માર્યો ગયો હોય, તે દાવૂદ (અલયહિસ્સલામ) હતા; [જ્યારે ઉરિયા માર્યો ગયો અને તેની પત્નીનો તેના પરનો શોક પૂરો થયો, દાવૂદ (અલયહિસ્સલામ)એ તેની સાથે લગ્ન કર્યાં, અને એ જ હતું જે ઉરિયા પર ભારે પડ્યું]."

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

خَدَّ الدُّمُوعُ فِی وَجْهِ دَاوُدَ (علیه السلام) خَدِیدَ الْمَاءِ فِی الْأَرْض.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- اشکها بر صورت داود (علیه السلام) جا انداختند آن گونه که آب در زمین شکاف و شیار ایجاد می کند.

The Prophet (peace be upon him and his family): Tears carved channels on the face of Dawud (peace be upon him), just as water creates cracks and furrows in the ground.

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): આંસુઓએ દાઉદ (અલયહિસ્સલામ)ના ચહેરા પર એવી રીતે નિશાન પાડી દીધા, જેવી રીતે પાણી જમીનમાં તિરાડ અને ખાડા બનાવે છે.

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ هِشَامِ‌بْنِ‌سَالِمٍ عَنْ أَبِی‌عَبْدِاللَّهِ (علیه السلام) قَالَ: مَا بَکَی أَحَدٌ بُکَاءَ ثَلَاثَهًٍْ آدَمَ وَ یُوسُفَ وَ دَاوُدَ (علیهم السلام). فَقُلْتُ: مَا بَلَغَ مِنْ بُکَائِهِمْ؟ فَقَالَ: أَمَّا آدَمُ (علیه السلام) فَبَکَی حِینَ أُخْرِجَ مِنَ الْجَنَّهًِْ وَ کَانَ رَأْسُهُ فِی بَابٍ مِنْ أَبْوَابِ السَّمَاءِ فَبَکَی حَتَّی تَأَذَّی بِهِ أَهْلُ السَّمَاءِ فَشَکَوْا ذَلِکَ إِلَی اللَّهِ فَحَطَّ مِنْ قَامَتِهِ وَ أَمَّا دَاوُدُ (علیه السلام) فَإِنَّهُ بَکَی حَتَّی هَاجَ الْعُشْبُ مِنْ دُمُوعِهِ وَ إِنْ کَانَ لَیَزْفِرُ الزَّفْرَهًَْ فَیُحْرِقُ مَا نَبَتَ مِنْ دُمُوعِهِ وَ أَمَّا یُوسُفُ (علیه السلام) فَإِنَّهُ کَانَ یَبْکِی عَلَی أَبِیهِ یَعْقُوبَ (علیه السلام) وَ هُوَ فِی السِّجْنِ فَتَأَذَّی بِهِ أَهْلُ السِّجْنِ فَصَالَحَهُمْ عَلَی أَنْ یَبْکِیَ یَوْماً وَ یَسْکُتَ یَوْماً.

امام صادق (علیه السلام)- هشام‌بن‌سالم گوید: امام صادق (علیه السلام) فرمود: هیچ‌کس چون این سه کس؛ آدم و یوسف و داود (علیهم السلام)، گریه نکرده است. پرسیدم: «گریه‌ی آنان چگونه بود»؟ فرمود: «آدم (علیه السلام) وقتی از بهشت رانده شد، گریست. آدم (علیه السلام) چنان بلند قامت بود که سرش در دری از درهای آسمان بود و آن‌چنان گریست که موجب آزار اهالی آسمان شد، آنان به درگاه خداوند شکایت بردند و خداوند، قامت آدم (علیه السلام) را کوتاه کرد. امّا داود (علیه السلام)، آنقدر گریه کرد که گیاهان از گریه‌ی او به هیجان آمدند. داود (علیه السلام) چون آه می‌کشید و نفسی برمی‌آورد، اشک‌های او گیاهان را می‌سوزاند. امّا یوسف (علیه السلام) وقتی زندان بود بر پدرش یعقوب (علیه السلام) گریه می‌کرد و زندانیان از گریه‌های او به ستوه آمدند و یوسف (علیه السلام) با آنان قرار گذاشت که یک روز گریه کند و روز دیگر ساکت بماند».

Imam Sadiq (peace be upon him): Hisham ibn Salim said: Imam Sadiq (peace be upon him) said: No one has wept as these three wept: Adam, Yusuf and Dawud (peace be upon them). I asked: 'How was their weeping?' He said: 'As for Adam (peace be upon him), when he was expelled from Paradise, he wept. Adam (peace be upon him) was so tall that his head reached one of the doors of the heavens, and he wept so much that it caused distress to the inhabitants of the heavens. They complained to Allah, and Allah shortened Adam's (peace be upon him) stature. As for Dawud (peace be upon him), he wept so much that the plants sprang up from his tears. When Dawud (peace be upon him) sighed and drew a breath, his sighs would burn up the plants [that had grown from his tears]. As for Yusuf (peace be upon him), when he was in prison, he used to weep for his father Yaqub (peace be upon him), and the prisoners were distressed by his weeping. So Yusuf (peace be upon him) made an arrangement with them that he would weep one day and remain silent the next day.'

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): હિશામ બિન સાલિમ કહે છે: ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: કોઈએ પણ આ ત્રણ વ્યક્તિઓ; આદમ, યુસુફ અને દાઉદ (અલયહિમુસ્સલામ) જેવી રીતે રડ્યા છે એવી રીતે રડ્યા નથી. મેં પૂછ્યું: 'તેમનું રડવું કેવું હતું?' ફરમાવ્યું: 'આદમ (અલયહિસ્સલામ) જ્યારે જન્નતમાંથી કાઢી મૂકવામાં આવ્યા, ત્યારે રડ્યા. આદમ (અલયહિસ્સલામ) એટલા ઊંચા હતા કે તેમનું માથું આસમાનના દરવાજાઓમાંથી એક દરવાજા સુધી પહોંચતું હતું અને તેઓ એટલું રડ્યા કે આસમાનવાસીઓને તકલીફ થવા લાગી, તેમણે અલ્લાહની બારગાહમાં ફરિયાદ કરી અને અલ્લાહે આદમ (અલયહિસ્સલામ)ની ઊંચાઈ ઓછી કરી દીધી. પરંતુ દાઉદ (અલયહિસ્સલામ) એટલું રડ્યા કે તેમના આંસુઓથી છોડ ઊગી નીકળ્યા. દાઉદ (અલયહિસ્સલામ) જ્યારે નિસાસો નાખતા અને શ્વાસ ભરતા, ત્યારે તેમના આંસુઓ છોડને બાળી નાખતા. પરંતુ યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) જ્યારે જેલમાં હતા ત્યારે તેમના પિતા યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ) માટે રડતા હતા અને કેદીઓ તેમના રડવાથી કંટાળી ગયા અને યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)એ તેમની સાથે નક્કી કર્યું કે એક દિવસ રડશે અને બીજા દિવસે ચૂપ રહેશે.'

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ حَمَّادٍ قَالَ: سَأَلْتُ أَبَاعَبْدِ‌اللَّهِ (علیه السلام) عَنْ لُقْمَانَ وَ حِکْمَتِهِ الَّتِی ذَکَرَهَا اللَّهُ عَزَّ‌وَ‌جَلَّ، فَقَالَ: أَمَا وَ اللَّهِ مَا أُوتِیَ لُقْمَانُ الْحِکْمَهًَْ بِحَسَبٍ وَ لَا مَالٍ وَ لَا أَهْلٍ وَ لَا بَسْطٍ فِی جِسْمٍ وَ لَا جَمَال {وَ ذَکَرَ حَدِیثاً طَوِیلاً ذَکَرنَاهُ بِتَمَامِهِ فِی لُقمَانَ وَ فِیهِ یَقُولُ (علیه السلام)}: إِنَّ اللَّهَ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی أَمَرَ طَوَائِفَ مِنَ الْمَلَائِکَهًِْ حِینَ انْتَصَفَ النَّهَارُ وَ هَدَأَتِ الْعُیُونُ بِالْقَائِلَهًِْ فَنَادَوْا لُقْمَانَ حَیْثُ یَسْمَعُ وَ لَا یَرَاهُمْ فَقَالُوا: یَا لُقْمَانُ هَلْ لَکَ أَنْ یَجْعَلَکَ اللَّهُ خَلِیفَهًًْ فِی الْأَرْضِ تَحْکُمُ بَیْنَ النَّاسِ؟ فَقَالَ لُقْمَانُ: إِنْ أَمَرَنِیَ اللَّهُ بِذَلِکَ فَالسَّمْعَ وَ الطَّاعَهًَْ لِأَنَّهُ إِنْ فَعَلَ بِی ذَلِکَ أَعَانَنِی عَلَیْهِ وَ عَلَّمَنِی وَ عَصَمَنِی وَ إِنْ هُوَ خَیَّرَنِی قَبِلْتُ الْعَافِیَهًَْ. فَقَالَتِ الْمَلَائِکَهًُْ: یَا لُقْمَانُ لِمَ قُلْتَ ذَلِکَ؟ قَالَ: لِأَنَّ الْحُکْمَ بَیْنَ النَّاسِ مِنْ أَشَدِّ الْمَنَازِلِ مِنَ الدِّینِ وَ أَکْثَرُهَا فِتَناً وَ بَلَاءً مَا یُخْذَلُ وَ لَا یُعَانُ وَ یَغْشَاهُ الظُّلَمُ مِنْ کُلِّ مَکَانٍ وَ صَاحِبُهُ فِیهِ بَیْنَ أَمْرَیْنِ إِنْ أَصَابَ فِیهِ الْحَقَّ فَبِالْحَرِیِّ أَنْ یَسْلَمَ وَ إِنْ أَخْطَأَ أَخْطَأَ طَرِیقَ الْجَنَّهًِْ وَ مَنْ یَکُنْ فِی الدُّنْیَا ذَلِیلًا وَ ضَعِیفاً کَانَ أَهْوَنَ عَلَیْهِ فِی الْمَعَادِ أَنْ یَکُونَ فِیهِ حَکَماً سَرِیّاً شَرِیفاً وَ مَنِ اخْتَارَ الدُّنْیَا عَلَی الْآخِرَهًِْ یَخْسَرُهُمَا کِلْتَیْهِمَا تَزُولُ هَذِهِ وَ لَا تُدْرَکُ تِلْکَ، قَالَ فَتَعَجَّبَتِ الْمَلَائِکَهًُْ مِنْ حِکْمَتِهِ وَ اسْتَحْسَنَ الرَّحْمَنُ مَنْطِقَهُ، فَلَمَّا أَمْسَی وَ أَخَذَ مَضْجَعَهُ مِنَ اللَّیْلِ أَنْزَلَ اللَّهُ عَلَیْهِ الْحِکْمَهًَْ فَغَشَّاهُ بِهَا مِنْ قَرْنِهِ إِلَی قَدَمِهِ وَ هُوَ نَائِمٌ وَ غَطَّاهُ بِالْحِکْمَهًِْ غِطَاءً فَاسْتَیْقَظَ وَ هُوَ أَحْکَمُ النَّاسِ فِی زَمَانِهِ، وَ خَرَجَ عَلَی النَّاسِ یَنْطِقُ بِالْحِکْمَهًِْ وَ یُثْبِتُهَا فِیهَا. قَالَ: فَلَمَّا أُوتِیَ الْحُکْمَ بِالْخِلَافَهًِْ وَ لَمْ یَقْبَلْهَا أَمَرَ اللَّهُ الْمَلَائِکَهًَْ فَنَادَتْ دَاوُدَ (علیه السلام) بِالْخِلَافَهًِْ فَقَبِلَهَا وَ لَمْ یَشْتَرِطْ فِیهَا بِشَرْطِ لُقْمَانَ فَأَعْطَاهُ اللَّهُ الْخِلَافَهًَْ فِی الْأَرْضِ وَ ابْتُلِیَ فِیهَا غَیْرَ مَرَّهًٍْ وَ کُلَّ ذَلِکَ یَهْوِی فِی الْخَطَإِ یَقْبَلُهُ اللَّهُ وَ یَغْفِرُ لَهُ، وَ کَانَ لُقْمَانُ یُکْثِرُ زِیَارَهًَْ دَاوُدَ (علیه السلام) وَ یَعِظُهُ بِمَوَاعِظِهِ وَ حِکْمَتِهِ وَ فَضْلِ عِلْمِهِ وَ کَانَ دَاوُدُ (علیه السلام) یَقُولُ لَهُ: طُوبَی لَکَ یَا لُقْمَانُ أُوتِیتَ الْحِکْمَهًَْ وَ صُرِفَتْ عَنْکَ الْبَلِیَّهًُْ وَ أُعْطِیَ دَاوُدُ (علیه السلام) الْخِلَافَهًَْ وَ ابْتُلِیَ بِالْحُکْمِ وَ الْفِتْنَهًْ.

امام صادق (علیه السلام)- حمّاد گوید: از امام صادق (علیه السلام) درباره‌ی لقمان و حکمتش که خداوند از آن یاد کرده است، سؤال کردم. امام (علیه السلام) فرمود: «به خدا سوگند! بدان که به دلیل برتری نژاد، زیادی مال و خاندان، نیروی بدنی و زیبایی به لقمان حکمت داده نشد». [و حدیثی طولانی که ما آن را ذکر کردیم درباره‌ی لقمان بیان نمود، از جمله امام (علیه السلام) در آن حدیث فرمود]: خدای تبارک‌وتعالی به گروه‌های ملائکه فرمان داد تا آنگاه که روز به نیمه رسید و چشم‌ها به خواب قیلوله آرام گرفتند، لقمان را بی‌آنکه آن‌ها را ببیند ولی [صدایشان را] بشنود، صدا کرده و گفتند: «ای لقمان! آیا می‌خواهی خدا تو را خلیفه‌ی خود بر روی زمین قرار دهد تا در آن، میان مردم قضاوت کنی»؟ لقمان گفت: «اگر خدا مرا به این کار فرمان دهد، اطاعت می‌کنم؛ زیرا اگر مرا به این کار وادارد، به یاری من خواهد شتافت و مرا علم داده، عصمت و خویشتن‌داری عنایت می‌فرماید. امّا اگر مرا مختار بگذارد، قطعاً عافیت طلبی را می‌پذیرم». پس فرشتگان گفتند: «ای لقمان! چرا چنین گفتی»؟ گفت: «چون قضاوت‌کردن میان مردم، سخت‌ترین منازل دین است و پُرفتنه و پُربلاترین آن‌ها، قاضی تنها است بی‌آنکه یاوری داشته باشد، ستم از هرسو او را احاطه کرده و پیوسته بر سر دو راهی است؛ اگر به حق قضاوت کند، سزاوار است که راه سلامت بپیماید و اگر به اشتباه قضاوت کند، راه بهشت را گم کرده است و هرکه در دنیا ذلیل و ضعیف باشد، برای وی آسان‌تر خواهد بود که در آن دنیا حکیم و دانا و شریف باشد و هرکه دنیا را بر آخرت برگزیند، هر دو را می‌بازد، این (دنیا) می‌گذرد و به آن یکی هم نمی‌رسد». امام صادق (علیه السلام) فرمود: «پس فرشتگان از حکمت و دانش او در شگفت شدند و خدای رحمان، منطق او را پسندید. چون شب فرا رسید و در بستر آرمید، حکمت را بر وی نازل فرمود به‌گونه‌ای که او را از سر تا پا در بر گرفت. [درحالی‌که در خواب بود حکمت او را در بر گرفت در بر گرفتنی]، پس چون از خواب بیدار شد، داناترین مردم زمان خود بود و از آن پس در میان مردم به حکمت میان مردم سخن می‌گفت و آن را بین مردم رواج می‌داد». و چون قضاوت (خلافت) بر او عرضه شد و نپذیرفت، خداوند فرشتگان را امر فرمود تا داود (علیه السلام) را به پذیرش خلافت فرا خوانند. او آن را پذیرفت بی‌آنکه شرایط لقمان را مطرح کند، پس خداوند خلافت و حکومت زمین را به وی عطا فرمود و بارها او را آزمود؛ امّا هربار دچار اشتباه می‌شد، امّا خداوند از او در می‌گذشت. لقمان بسیار به دیدار داود (علیه السلام) می‌رفت و با موعظه‌ها و علم خود، وی را پند و اندرز می‌داد و داود (علیه السلام) به وی می‌گفت: «ای لقمان! خوشا به حالت! حکمت را به تو دادند و از بلاها تو را معاف کردند، امّا خلافت به داود (علیه السلام) داده شد و به حکومت و فتنه مبتلا گشت».

Imam Sadiq (peace be upon him): Hammad said: I asked Imam Sadiq (peace be upon him) about Luqman and his wisdom which Allah has mentioned. The Imam (peace be upon him) said: "By Allah! Know that Luqman was not given wisdom because of noble lineage, abundance of wealth and family, bodily strength or beauty." [And he narrated a lengthy hadith which we have mentioned concerning Luqman, in which the Imam (peace be upon him) said]: Allah the Blessed and Exalted commanded groups of angels, when the day reached midday and eyes had settled into their midday nap, to call out to Luqman — while he could hear them but could not see them — and they said: "O Luqman! Would you like Allah to make you His khalifah (vicegerent) on earth, so that you may judge among the people therein?" Luqman said: "If Allah commands me to this, I will obey; for if He compels me to it, He will hasten to my aid, grant me knowledge, and bestow upon me ismah (infallibility) and self-restraint. But if He leaves me to choose, I will certainly choose well-being." So the angels said: "O Luqman! Why did you say this?" He said: "Because judging among people is the most difficult of the stations of religion, and the one most beset with trials and afflictions. The judge is alone, without a helper; injustice surrounds him from every side, and he is constantly at a crossroads — if he judges truly, it is fitting that he tread the path of safety, and if he judges wrongly, he has lost the road to Paradise. Whoever is lowly and weak in this world will find it easier upon him in the next world than to have been a wise, learned and noble judge here. And whoever chooses this world over the Hereafter loses both: this world passes away, and he does not attain the other." Imam Sadiq (peace be upon him) said: "The angels marvelled at his wisdom and knowledge, and the Most Merciful was pleased with his speech. When night fell and he lay down in his bed, Allah sent down wisdom upon him in such a way that it enveloped him from head to foot. [While he was asleep, wisdom enveloped him utterly.] When he awoke from sleep, he was the most learned of the people of his time, and thereafter he spoke among the people with wisdom and spread it among them." And when the office of judgeship (khilafah) was offered to him and he did not accept it, Allah commanded the angels to summon Dawud (peace be upon him) to accept the khilafah. He accepted it without laying down the conditions that Luqman had, so Allah granted him the khilafah and rule of the earth, and tested him many times; each time he fell into error, but Allah pardoned him. Luqman used to visit Dawud (peace be upon him) often and admonish him with his counsels and his knowledge, and Dawud (peace be upon him) would say to him: "O Luqman! Blessed are you! Wisdom was given to you and afflictions were turned away from you, while the khilafah was given to Dawud (peace be upon him) and he was tried with rulership and tribulation."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): હમ્માદે કહ્યું: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને લુકમાન અને તેમની હિકમત વિશે, જેનો અલ્લાહે ઉલ્લેખ કર્યો છે, પ્રશ્ન કર્યો. ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "અલ્લાહની કસમ! જાણી લો કે લુકમાનને હિકમત નસ્લની શ્રેષ્ઠતા, માલની અધિકતા, કુટુંબ, શારીરિક શક્તિ કે સૌંદર્યના કારણે આપવામાં આવી ન હતી." [અને એક લાંબી હદીસ બયાન કરી, જે અમે લુકમાન વિશે ઉલ્લેખ કરી છે, જેમાં ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું]: અલ્લાહ તબારક વ તઆલાએ ફરિશ્તાઓના જૂથોને હુકમ આપ્યો કે જ્યારે દિવસ મધ્યાહ્ને પહોંચ્યો અને આંખો કૈલૂલા (બપોરની નિદ્રા)માં શાંત થઈ ગઈ, ત્યારે લુકમાનને એવી રીતે અવાજ આપે કે તે તેમને જુએ નહીં પરંતુ [તેમનો અવાજ] સાંભળે, અને તેઓએ કહ્યું: "ઓ લુકમાન! શું તું ઇચ્છે છે કે અલ્લાહ તને પૃથ્વી પર પોતાનો ખલીફા બનાવે જેથી તું તેમાં લોકોની વચ્ચે ન્યાય કરે?" લુકમાને કહ્યું: "જો અલ્લાહ મને આ કામનો હુકમ આપશે, તો હું આજ્ઞા પાળીશ; કારણ કે જો તે મને આ કામ પર મજબૂર કરે, તો મારી મદદ કરવા આવશે, મને ઇલ્મ આપશે અને ઇસ્મત (નિષ્પાપતા) તથા સંયમ અતા કરશે. પરંતુ જો તે મને પસંદગી આપે, તો ખરેખર હું આફિયત (સલામતી) પસંદ કરીશ." તો ફરિશ્તાઓએ કહ્યું: "ઓ લુકમાન! તેં એવું કેમ કહ્યું?" તેણે કહ્યું: "કારણ કે લોકોની વચ્ચે ન્યાય કરવો એ દીનના સૌથી અઘરા મુકામોમાંનું છે, અને તેમાં સૌથી વધુ ફિતના અને બલા છે; કાઝી એકલો હોય છે, તેની પાસે કોઈ મદદગાર નથી હોતો, ઝુલ્મ તેને ચારે તરફથી ઘેરી લે છે, અને તે સતત બે માર્ગોના ચૌરાહા પર હોય છે; જો તે હકના આધારે ન્યાય કરે, તો સલામતીના માર્ગ પર ચાલવો યોગ્ય છે, અને જો ભૂલથી ન્યાય કરે, તો જન્નતનો રસ્તો ગુમાવી બેસે છે. અને જે દુનિયામાં ઝલીલ અને નબળો હોય, તેને આખિરતમાં તે વધુ સહેલું હશે, એના બદલે કે તે અહીં હકીમ, જ્ઞાની અને શરીફ કાઝી હોય. અને જે દુનિયાને આખિરત પર પસંદ કરે, તે બંને ગુમાવે છે; આ (દુનિયા) પસાર થઈ જાય છે અને પેલી (આખિરત) પણ મળતી નથી." ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "તો ફરિશ્તાઓ તેની હિકમત અને ઇલ્મથી આશ્ચર્યચકિત થયા, અને અલ્લાહ રહમાને તેની વાણી પસંદ કરી. જ્યારે રાત થઈ અને તે પોતાના બિસ્તર પર સૂઈ ગયો, ત્યારે અલ્લાહે તેના પર હિકમત નાઝિલ કરી એ રીતે કે તેને માથાથી પગ સુધી ઢાંકી લીધો. [જ્યારે તે ઊંઘમાં હતો ત્યારે હિકમતે તેને સંપૂર્ણપણે ઢાંકી લીધો], પછી જ્યારે તે ઊંઘમાંથી જાગ્યો, ત્યારે તે પોતાના સમયના લોકોમાં સૌથી વધુ જ્ઞાની હતો, અને ત્યાર બાદ તે લોકોની વચ્ચે હિકમત સાથે વાત કરતો અને તેને લોકોમાં ફેલાવતો." અને જ્યારે તેને કઝાવત (ખિલાફત) અર્પણ કરવામાં આવી અને તેણે તેને સ્વીકારી નહીં, ત્યારે અલ્લાહે ફરિશ્તાઓને હુકમ આપ્યો કે તેઓ દાવુદ (અલયહિસ્સલામ)ને ખિલાફત સ્વીકારવા બોલાવે. તેમણે તેને સ્વીકારી અને લુકમાનની જેમ કોઈ શરત મૂકી નહીં, તો અલ્લાહે તેમને પૃથ્વીની ખિલાફત અને હુકૂમત અતા કરી, અને તેમને અનેક વાર અજમાવ્યા; પરંતુ દરેક વખતે તેઓ ભૂલમાં પડતા, અને અલ્લાહ તેમને માફ કરી દેતો. લુકમાન ઘણી વાર દાવુદ (અલયહિસ્સલામ)ને મળવા જતો અને પોતાની નસીહતો અને ઇલ્મ વડે તેમને ઉપદેશ આપતો, અને દાવુદ (અલયહિસ્સલામ) તેને કહેતા: "ઓ લુકમાન! તને મુબારક હો! તને હિકમત આપવામાં આવી અને બલાઓથી તને મુક્ત રાખવામાં આવ્યો, પરંતુ ખિલાફત દાવુદ (અલયહિસ્સલામ)ને આપવામાં આવી અને તેઓ હુકૂમત અને ફિતનામાં મુબ્તલા થઈ ગયા."

عَنْ أَبِی‌عَبْدِ‌اللَّهِ (علیه السلام) قَال: فِی کِتَابِ عَلِیٍّ (علیه السلام) أَنَّ نَبِیّاً مِنَ الْأَنْبِیَاءِ (علیهم السلام) شَکَا إِلَی رَبِّهِ الْقَضَاءَ فَقَالَ: کَیْفَ أَقْضِی بِمَا لَمْ تَرَ عَیْنِی وَ لَمْ تَسْمَعْ أُذُنِی؟ فَقَالَ: اقْضِ بَیْنَهُمْ بِالْبَیِّنَاتِ وَ أَضِفْهُمْ إِلَی اسْمِی یَحْلِفُونَ بِهِ. وَ قَالَ إِنَّ دَاوُدَ (علیه السلام) قَالَ: یَا رَبِّ أَرِنِی الْحَقَّ کَمَا هُوَ عِنْدَکَ حَتَّی أَقْضِیَ بِهِ. فَقَالَ: إِنَّکَ لَا تُطِیقُ ذَلِکَ فَأَلَحَّ عَلَی رَبِّهِ حَتَّی فَعَلَ فَجَاءَهُ رَجُلٌ یَسْتَعْدِی عَلَی رَجُلٍ فَقَالَ: إِنَّ هَذَا أَخَذَ مَالِی فَأَوْحَی اللَّهُ عَزَّ‌وَجَلَّ إِلَی دَاوُدَ (علیه السلام) أَنَّ هَذَا الْمُسْتَعْدِیَ قَتَلَ أَبَا هَذَا وَ أَخَذَ مَالَهُ. فَأَمَرَ دَاوُدُ (علیه السلام) بِالْمُسْتَعْدِی فَقُتِلَ وَ أَخَذَ مَالَهُ فَدَفَعَهُ إِلَی الْمُسْتَعْدَی عَلَیْهِ قَالَ: فَعَجِبَ النَّاسُ وَ تَحَدَّثُوا حَتَّی بَلَغَ دَاوُدَ (علیه السلام) وَ دَخَلَ عَلَیْهِ مِنْ ذَلِکَ مَا کَرِهَ فَدَعَا رَبَّهُ أَنْ یَرْفَعَ ذَلِکَ فَفَعَلَ ثُمَّ أَوْحَی اللَّهُ عَزَّ‌وَ‌جَلَّ إِلَیْهِ أَنِ احْکُمْ بَیْنَهُمْ بِالْبَیِّنَاتِ وَ أَضِفْهُمْ إِلَی اسْمِی یَحْلِفُونَ بِهِ.

امام علی (علیه السلام)- امام صادق (علیه السلام) فرمود: در کتاب امام علی (علیه السلام) آمده است: یکی از پیامبران درباره‌ی قضاوت‌کردن به خداوند شکایت نموده گفت: «من چگونه درباره‌ی عملی قضاوت کنم که نه چشمم آن را دیده و نه گوشم آن را شنیده است»؟ خطاب آمد که؛ در میان مردم به‌وسیله‌ی گواهان قضاوت کن و آن‌ها را وادار کن که به نام من سوگند بخورند. امام (علیه السلام) فرمود: «داود (علیه السلام) گفت: پروردگارا! حق را آن‌گونه که نزد توست به من نشان ده تا طبق آن حکم کنم». خداوند فرمود: «تو توان آن را نداری». داود (علیه السلام) نزد خدا پافشاری کرد تا خداوند قدرت درک حقیقت را به وی عطا کرد. شخصی آمد و شخصی دیگری را هم همراه خود آورد و گفت: «این شخص مال مرا برده است». خداوند عزّ‌وجلّ به داود (علیه السلام) وحی کرد که؛ این شاکی پدر این فرد را کشته و مالش را گرفته است. داود (علیه السلام) دستور داد تا شاکی کشته و مالش گرفته شود و آن را به کسی داد که از او شکایت شده بود. امام (علیه السلام) فرمود: «مردم شگفت‌زده شدند و با هم گفتگو کردند تا آنکه به حضرت داود (علیه السلام) رسید و از این جهت ناراحت شد؛ لذا از خدا خواست تا این حالت را از او بردارد. خداوند هم‌چنین کرد. سپس خداوند عزّ‌وجل به داود (علیه السلام) وحی کرد که؛ در میان مردم با بیّنه‌ها حکم کن و آنان را با نام من همراه کن که بدان سوگند بخورند».

Imam Ali (peace be upon him): Imam Sadiq (peace be upon him) said: In the book of Imam Ali (peace be upon him) it is recorded: One of the prophets complained to Allah about giving judgement and said: "How am I to judge concerning a matter which my eye has not seen and my ear has not heard?" The address came: "Judge among the people by means of witnesses, and require them to swear by My name." The Imam (peace be upon him) said: "Dawud (peace be upon him) said: 'O Lord! Show me the truth as it is with You, so that I may judge according to it.' Allah said: 'You do not have the capacity for that.' Dawud (peace be upon him) persisted with Allah until Allah granted him the power to perceive the reality. A man came and brought another man with him and said: 'This man has taken my property.' Allah the Mighty and Majestic revealed to Dawud (peace be upon him) that this claimant had killed the father of this [other] man and taken his property. Dawud (peace be upon him) ordered that the claimant be killed and his property taken, and he gave it to the one against whom the complaint had been made. The Imam (peace be upon him) said: "The people were astonished and talked among themselves, until it reached Dawud (peace be upon him) and he was distressed by this; so he asked Allah to remove this state from him, and Allah did so. Then Allah the Mighty and Majestic revealed to Dawud (peace be upon him): 'Judge among the people by means of bayyinat (evidences) and bind them to My name that they may swear by it.'"

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ)ના પુસ્તકમાં આવ્યું છે: પયગંબરોમાંથી એક પયગંબરે ન્યાય કરવા બાબતે અલ્લાહ પાસે ફરિયાદ કરી અને કહ્યું: "હું એવા કાર્ય વિશે કેવી રીતે ન્યાય કરું જેને ન તો મારી આંખે જોયું છે અને ન તો મારા કાને સાંભળ્યું છે?" સંબોધન આવ્યું કે; લોકોની વચ્ચે સાક્ષીઓ દ્વારા ન્યાય કર અને તેઓને મજબૂર કર કે તેઓ મારા નામની કસમ ખાય. ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "દાવૂદ (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: 'ઓ પરવરદિગાર! હકને એ રીતે જેવો તારી પાસે છે તેવો મને બતાવ કે જેથી હું તેના મુજબ હુકમ કરું.' અલ્લાહે ફરમાવ્યું: 'તારામાં એની તાકાત નથી.' દાવૂદ (અલયહિસ્સલામ)એ અલ્લાહ પાસે આગ્રહ કર્યો ત્યાં સુધી કે અલ્લાહે તેમને હકીકતને સમજવાની શક્તિ પ્રદાન કરી. એક વ્યક્તિ આવ્યો અને બીજા એક વ્યક્તિને પણ પોતાની સાથે લાવ્યો અને કહ્યું: 'આ વ્યક્તિએ મારો માલ લઈ લીધો છે.' અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લએ દાવૂદ (અલયહિસ્સલામ) પર વહી કરી કે; આ ફરિયાદીએ આ વ્યક્તિના પિતાને કત્લ કરી નાખ્યા છે અને તેમનો માલ લઈ લીધો છે. દાવૂદ (અલયહિસ્સલામ)એ આદેશ આપ્યો કે ફરિયાદીને કત્લ કરવામાં આવે અને તેનો માલ લેવામાં આવે, અને તે માલ તે વ્યક્તિને આપી દીધો કે જેની વિરુદ્ધ ફરિયાદ કરવામાં આવી હતી. ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "લોકો આશ્ચર્યચકિત થઈ ગયા અને એકબીજા સાથે વાતો કરવા લાગ્યા ત્યાં સુધી કે આ વાત હઝરત દાવૂદ (અલયહિસ્સલામ) સુધી પહોંચી અને તેઓ આ કારણે નારાજ થયા; તેથી અલ્લાહ પાસે વિનંતી કરી કે તેમના પરથી આ સ્થિતિ દૂર કરે. અલ્લાહે તેમ જ કર્યું. પછી અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લએ દાવૂદ (અલયહિસ્સલામ) પર વહી કરી કે; લોકોની વચ્ચે બય્યેનાત (પુરાવાઓ) સાથે હુકમ કર અને તેઓને મારા નામ સાથે જોડ કે તેઓ તેની કસમ ખાય."

#10

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

إِذَا قَامَ قَائِمُ آلِ مُحَمَّدٍ (عجل الله تعالی فرجه الشریف) حَکَمَ بِحُکْمِ دَاوُدَ وَ سُلَیْمَانَ (علیها السلام) لَا یَسْأَلُ النَّاسَ بَیِّنَهًًْ.

امام صادق (علیه السلام)- آن زمان‌که قائم آل محمّد (عجل الله تعالی فرجه الشریف) قیام کند، مانند حکم داود (علیه السلام) و سلیمان (علیه السلام) حکم می‌کند و از مردم بیّنه نمی‌طلبد.

Imam Sadiq (peace be upon him): When the Qaim of the family of Muhammad (may Allah hasten his noble relief) rises, he will judge in the manner of the judgement of Dawud (peace be upon him) and Sulayman (peace be upon him), and he will not require bayyinah (evidence) from the people.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે કાએમે આલે મુહમ્મદ (અજ્જલલ્લાહો તઆલા ફરજહુશ્શરીફ) કયામ કરશે, ત્યારે દાવૂદ (અલયહિસ્સલામ) અને સુલયમાન (અલયહિસ્સલામ)ના હુકમની જેમ હુકમ કરશે અને લોકો પાસેથી બય્યેનહ (પુરાવો) નહીં માંગશે.

#11

حَدِیثٌ طَوِیلٌ عَن أَمِیرِ‌الْمُؤْمِنِین (علیه السلام) یَقُولُ فِیهِ مُجِیباً لِبَعضِ الزَّنَادِقَهًِْ وَ قَد قَالَ: و أَجِدُهُ قَدْ شَهَرَ هَفَوَاتِ أَنْبِیَائِه إلَی قَولِهِ و بِبَعْثِهِ عَلَی دَاوُدَ جَبْرَئِیلَ وَ مِیکَائِیلَ حَیْثُ تَسَوَّرَ الْمِحْرَاب و أَمَّا هَفَوَاتُ الْأَنْبِیَاءِ (علیهم السلام) وَ مَا بَیَّنَهُ اللَّهُ فِی کِتَابِهِ فَإِنَّ ذَلِکَ مِنْ أَدَلِّ الدَّلَائِلِ عَلَی حِکْمَهًِْ اللَّهِ عَزَّ‌وَ‌جَلَّ الْبَاهِرَهًِْ وَ قُدْرَتِهِ الْقَاهِرَهًِْ وَ عِزَّتِهِ الظَّاهِرَهًِْ لِأَنَّهُ عَلِمَ أَنَّ بَرَاهِینَ الْأَنْبِیَاءِ تَکْبُرُ فِی صُدُورِ أُمَمِهِمْ وَ أَنَّ مِنْهُمْ مَنْ یَتَّخِذُ بَعْضَهُمْ إِلَهاً کَالَّذِی کَانَ مِنَ النَّصَارَی فِی ابْنِ‌مَرْیَم (علیه السلام) فَذِکْرُهَا دَلَالَهًٌْ عَلَی تَخَلُّفِهِمْ عَنِ الْکَمَالِ الَّذِی تَفَرَّدَ بِهِ عَزَّ‌وَ‌جَلَّ أَ لَمْ تَسْمَعْ إِلَی قَوْلِهِ فِی صِفَهًِْ عِیسَی حَیْثُ قَالَ فِیهِ وَ فِی أُمِّهِ کانا یَأْکُلانِ الطَّعامَ یَعْنِی أَنَ مَنْ أَکَلَ الطَّعَامَ کَانَ لَهُ ثِقْلٌ وَ مَنْ کَانَ لَهُ ثِقْلٌ فَهُوَ بَعِیدٌ مِمَّا ادَّعَتْهُ النَّصَارَی لِابْنِ مَرْیَم (علیه السلام).

امام علی (علیه السلام)- [در حدیثی طولانی امیرالمؤمنین (علیه السلام) در پاسخ به بعضی زنادقه که گفت]: و یافته ام که از لغزش های پیامبرانش پرده برداشته ... و جبرئیل و میکائیل را سوی داود (علیه السلام) فرستاده و آن دو از دیوار نمازخانه او بالا رفته اند ... امّا لغزش‌های پیامبران (علیهم السلام) و آنچه خداوند در کتابش بیان فرمود ... این از بزرگ‌ترین دلایل حکمت درخشان و قدرت چیره و عزّت آشکار خداوند عزّ‌وجلّ است. او می دانست که برهان های پیامبران در سینه های امّت‌هایشان، بزرگ می‌نشیند و برخی از آنان برخی دگر را به خدایی می‌گیرند. همچون آنچه نصرانی ها درباره‌ی فرزند مریم (علیه السلام) کردند. ازاین‌رو چنین فرمود تا دلالتی باشد بر اینکه آن‌ها از کمالی که ویژه‌ی خداوند عزّ‌وجلّ است، به دور هستند، مگر نشنیدی خداوند در وصف عیسی (علیه السلام) در آنجا که درباره‌ی او و مادرش (سلام الله علیها) سخن می گفت، فرمود: هر دو، غذا می‌خوردند. ( مائده/۷۵ ) یعنی هرکه غذا بخورد، زائده (مدفوع) دارد (سنگین می‌شود) و هرکه زائده داشته باشد، از آنچه نصرانیّون درباره‌ی فرزند مریم (علیه السلام) ادّعا می کنند، به دور است».

Imam Ali (peace be upon him): [In a long hadith, the Commander of the Faithful (peace be upon him), in reply to one of the heretics who said]: "And I have found that He has exposed the slips of His prophets... and sent Jibra'il and Mika'il to Dawud (peace be upon him), and the two of them climbed over the wall of his place of prayer..." But as for the slips of the prophets (peace be upon them) and what Allah has stated about them in His Book... this is among the greatest proofs of the shining wisdom, overpowering might and manifest glory of Allah the Mighty and Majestic. He knew that the proofs of the prophets grow great in the breasts of their nations, and that some of them would take some [of the prophets] as gods, as the Christians did with the son of Maryam (peace be upon him). Therefore He mentioned this so that it might be an indication that they fall short of the perfection which belongs uniquely to Allah the Mighty and Majestic. Have you not heard Allah's words in the description of Isa (peace be upon him), where He said of him and his mother (peace of Allah be upon her): كانا يَأْكُلانِ الطَّعامَ [They both used to eat food.] (Ma'idah/75) — meaning: whoever eats food has waste (excrement) (becomes heavy), and whoever has waste is far from what the Christians claim about the son of Maryam (peace be upon him)."

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): [એક લાંબી હદીસમાં અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)એ કેટલાક ઝનાદેકાના જવાબમાં જેમણે કહ્યું]: "અને મેં જોયું છે કે તેણે તેના પયગંબરોની ભૂલોનો પડદો ઉઠાવી લીધો છે... અને જિબ્રઈલ અને મીકાઈલને દાવૂદ (અલયહિસ્સલામ) તરફ મોકલ્યા અને તે બંને તેમના નમાઝખાનાની દીવાલ પરથી ઉપર ચઢી ગયા..." પરંતુ પયગંબરો (અલયહેમુસ્સલામ)ની ભૂલો અને જે અલ્લાહે તેના પુસ્તકમાં બયાન કર્યું છે... આ અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લની ઝળહળતી હિકમત, પ્રભાવશાળી કુદરત અને પ્રગટ ઇઝ્ઝતના સૌથી મોટા દલીલોમાંથી છે. તે જાણતો હતો કે પયગંબરોના પુરાવાઓ તેમની ઉમ્મતોના હૃદયોમાં મહાન બની બેસે છે અને તેઓમાંથી કેટલાક બીજા કેટલાકને ખુદા બનાવી લે છે. જેમ કે નસ્રાનીઓએ મરિયમ (અલયહસ્સલામ)ના પુત્ર બાબતે કર્યું. તેથી તેણે એવું ફરમાવ્યું કે તે એ વાત પર દલીલ બને કે તેઓ એ કમાલથી જે અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લની ખાસ છે, દૂર છે. શું તમે નથી સાંભળ્યું કે અલ્લાહે ઈસા (અલયહિસ્સલામ)ના વર્ણનમાં, જ્યાં તેમના અને તેમની માતા (સલામુલ્લાહિ અલયહા) વિશે વાત કરી, ફરમાવ્યું: كانا يَأْكُلانِ الطَّعامَ [તે બંને ખોરાક ખાતાં હતાં.] (માએદહ/૭૫) એટલે કે જે કોઈ ખોરાક ખાય, તેને મળ (મદફૂઅ) હોય છે (તે ભારે થાય છે) અને જેને મળ હોય, તે નસ્રાનીઓ મરિયમ (અલયહસ્સલામ)ના પુત્ર બાબતે જે દાવો કરે છે તેનાથી દૂર છે."