رُوِیَ أَنَّهُ لَمَّا اشْتَدَّ بِهِ الْبَلَاءُ قَالَتْ لَهُ امْرَأَتُهُ یَوْماً: إِنَّ دُعَاءَ الْأَنْبِیَاءِ مُسْتَجَابٌ فَلَوْ سَأَلْتَ اللَّهَ کَشْفَ مَا بِکَ. فَقَالَ لَهَا: یَا هَذِهِ مَتَّعَنَا اللَّهُ بِالنِّعَمِ سَبْعِینَ سَنَهًًْ فَدَعِینَا نَصْبِرْ عَلَی بَلَائِهِ مِثْلَ ذَلِک. وَ رُوِیَ أَنَّهُ لَمَّا جَاءَتِ امْرَأَتُهُ إِلَیْهِ وَ قَدْ بَاعَتْ أَحَدَ ظَفَائِرِهَا بِقُوتِهِ شَقَ عَلَیْهِ ذَلِکَ فَنَصَبَ نَفْسَهُ بَیْنَ یَدَیِ اللَّهِ تَعَالَی ثُمَّ قَالَ: یَا رَبِّ إِنَّکَ ابْتَلَیْتَنِی بِفَقْدِ الْأَهْلِ وَ الْأَوْلَادِ فَصَبَرْتُ وَ بِالْمَرَضِ الْفُلَانِیِّ فَصَبَرْتُ ثُمَّ عَدَّدَ أَمْرَاضَهُ فَإِذَا النِّدَاءُ مِنْ قِبَلِ اللَّهِ أَنْ یَا أَیُّوبُ لِمَنِ الْمِنَّهًُْ عَلَیْکَ فِی صَبْرِکَ؟ فَقَالَ: اللَّهُمَّ لَکَ اللَّهُمَّ لَکَ وَ صَارَ یَحْثُو التُّرَابَ عَلَی رَأْسِهِ وَ یَبْکِی وَ یَقُولُ: اللَّهُمَّ لَکَ اللَّهُمَّ لَکَ فَجَاءَ النِّدَاءُ ارْکُضْ بِرِجْلِکَ هذا مُغْتَسَلٌ بارِدٌ وَ شَرابٌ فَرَکَضَ بِرِجْلِهِ فَنَبَعَتْ عَیْنٌ عَظِیمَهًٌْ فَاغْتَسَلَ مِنْهَا فَخَرَجَ جِسْمُهُ کَاللُّؤْلُؤَهًِْ الْبَیْضَاءِ وَ جَاءَ جَرَادٌ کُلُّهُ ذَهَبٌ فَصَادَهُ هُوَ وَ أَهْلُهُ أوحی {وَ أَحْیَا} اللَّهُ تَعَالَی لَهُ مَنْ مَاتَ مِنْ وُلْدِهِ وَ أَهْلِهِ وَ رَزَقَهُ مِنَ النِّسَاءِ اللَّاتِی تُزُوِّجْنَ أَوْلَاداً کَثِیرَهًْ.
ائمّه (علیهم السلام)- وقتی بیماری ایّوب (علیه السلام) شدّت یافت، همسرش به او گفت: «دعای پیامبران الهی مستجاب می‌گردد، پس اگر از خدا بخواهی مشکلات رفع می‌شود». فرمود: «ای زن! خداوند هفتاد سال ما را غرق در نعمت خود کرد، حالا باید به همان اندازه بر بلایش شکیبایی ورزیم». همانا همسرش به‌سوی او آمد درحالتی‌که یکی از گیسوانش را برای قوت روزانه‌اش فروخته بود این منظره سخت ایّوب (علیه السلام) را ناراحت کرد پس خود را در پیشگاه خدا قرار داد و عرض کرد: «پروردگارا! مرا به هجران فرزندان و اهل و عیالم گرفتار کردی شکیبایی را پیشه کردم، رنجور و بیمارم کردی صبر کردم، بعد یک‌یک بیماری‌ها و گرفتاری‌هایش را شمرد». پس ناگاه ندایی از طرف خدا رسید: «ای ایّوب (علیه السلام)! بر چه کسی منّت می‌گذاری و صبر را چه کسی به تو داد»؟ عرضه داشت: «خدایا! تو، خدایا! تو». و خاک بر سر و صورت خود می‌ریخت و گریه می‌کرد و می‌گفت: «بار الها! منّت برای تو است، بار الها! منّت برای تو است». پس ندایی آمد: ارْکُضْ بِرِجْلِکَ هذا مُغْتَسَلٌ بارِدٌ وَ شَراب. پایش را به زمین کوبید پس چشمه‌ی بزرگی جوشیدن گرفت سپس خود را از آن شستشو داد و از آن چشمه بیرون شد، بدنش مانند لؤلؤ سفید درخشش داشت، ملخ‌های طلا از آسمان بارید ایّوب (علیه السلام) و اهلش ملخ‌ها را گرفتند و خدا تمام فرزندانش را که مرده بودند زنده کرد و زنانی را تزویج کرد و از آن‌ها فرزندان فراوانی به وجود آمد [و از زنانی که تزویج کرد فرزندان زیادی روزی او کرد].
The Imams (peace be upon them): When Ayyub's (peace be upon him) illness intensified, his wife said to him: "The supplication of the prophets of Allah is answered, so if you ask Allah, your troubles will be lifted." He said: "O woman! Allah immersed us in His blessings for seventy years, so now we must be patient with His trial for the same length of time." Indeed his wife came to him having sold one of her braids for her daily food; this sight greatly distressed Ayyub (peace be upon him), so he placed himself before Allah and said: "My Lord! You afflicted me with the loss of my children and family, and I was patient; You made me sick and ill, and I endured" — then he enumerated his illnesses and afflictions one by one. Suddenly a call came from Allah: "O Ayyub (peace be upon him)! Upon whom are you conferring a favour, and who gave you patience?" He submitted: "O Allah, You! O Allah, You!" And he poured dust upon his head and face and wept and said: "O Allah, the favour is Yours! O Allah, the favour is Yours!" Then a call came: ارْکُضْ بِرِجْلِکَ هذا مُغْتَسَلٌ بارِدٌ وَ شَرابٌ [Urge with your foot; here is a cool washing-place and a drink]. He struck his foot upon the ground, and a great spring gushed forth; then he washed himself in it and came out of that spring, and his body shone like white pearl. Locusts of gold rained down from the sky; Ayyub (peace be upon him) and his family caught the locusts, and Allah brought back to life all his children who had died and married him to women [and from the women he married He granted him many children].
અઈમ્મા (અલયહિમુસ્સલામ): જ્યારે અય્યૂબ (અલયહિસ્સલામ) ની બીમારી તીવ્ર થઈ, તો તેમની પત્નીએ તેમને કહ્યું: "અલ્લાહના પયગંબરોની દુઆ કબૂલ થાય છે, તો જો તમે અલ્લાહ પાસે માંગશો તો મુશ્કેલીઓ દૂર થઈ જશે." તેમણે ફરમાવ્યું: "ઓ સ્ત્રી! અલ્લાહે સિત્તેર વર્ષ સુધી અમને પોતાની નેઅમતોમાં ડુબાડી રાખ્યા, હવે એટલા જ સમય સુધી તેના બલા પર સબ્ર કરવી જોઈએ." ખરેખર તેમની પત્ની તેમની પાસે એવી હાલતમાં આવી કે તેણે પોતાના રોજિંદા ખોરાક માટે પોતાની એક લટ વેચી નાખી હતી; આ દ્રશ્યથી અય્યૂબ (અલયહિસ્સલામ) ખૂબ દુઃખી થયા અને તેમણે પોતાને અલ્લાહની બારગાહમાં રજૂ કર્યા અને અરજ કરી: "પરવરદિગાર! તેં મને સંતાનો અને પરિવારના વિયોગમાં ગ્રસ્ત કર્યો, મેં સબ્ર કર્યું, બીમાર અને પીડિત કર્યો, મેં સબ્ર કર્યું," પછી એક-એક કરીને પોતાની બીમારીઓ અને મુસીબતોની ગણતરી કરી. ત્યારે અચાનક અલ્લાહ તરફથી અવાજ આવ્યો: "ઓ અય્યૂબ (અલયહિસ્સલામ)! તમે કોના પર એહસાન કરો છો અને સબ્ર તમને કોણે આપી?" તેમણે અરજ કરી: "અલ્લાહ! તું, અલ્લાહ! તું." અને પોતાના માથા અને ચહેરા પર માટી નાખતા હતા અને રડતા હતા અને કહેતા હતા: "બારએલાહા! એહસાન તારો છે, બારએલાહા! એહસાન તારો છે." પછી અવાજ આવ્યો: ارْکُضْ بِرِجْلِکَ هذا مُغْتَسَلٌ بارِدٌ وَ شَرابٌ [પોતાના પગને જમીન પર મારો; આ ઠંડું નહાવાનું અને પીવાનું પાણી છે]. તેમણે પોતાનો પગ જમીન પર માર્યો, તો એક મોટો ઝરો ફૂટી નીકળ્યો; પછી તેમણે તેમાંથી પોતાને ધોયા અને તે ઝરામાંથી બહાર આવ્યા, તેમનું શરીર સફેદ મોતી જેવું ચમકતું હતું, આકાશમાંથી સોનાની તીડો વરસી, અય્યૂબ (અલયહિસ્સલામ) અને તેમના પરિવારે તીડોને પકડી અને અલ્લાહે તેમના તમામ મૃત સંતાનોને જીવિત કરી દીધા અને સ્ત્રીઓ સાથે લગ્ન કરાવ્યાં [અને જે સ્ત્રીઓ સાથે લગ્ન કરાવ્યાં તેમનાથી ઘણાં સંતાનો રોજી તરીકે આપ્યાં].