سورة الزمر

Verse 8 of 75

39:8

وَ إِذا مَسَّ الْإِنْسانَ ضُرٌّ دَعا رَبَّهُ مُنيباً إِلَيْهِ ثُمَّ إِذا خَوَّلَهُ نِعْمَةً مِنْهُ نَسِيَ ما كانَ يَدْعُوا إِلَيْهِ مِنْ قَبْلُ وَ جَعَلَ لِلهِ أَنْداداً لِيُضِلَّ عَنْ سَبيلِهِ قُلْ تَمَتَّعْ بِكُفْرِكَ قَليلاً إِنَّكَ مِنْ أَصْحابِ النَّارِ

هنگامى‌كه به انسان زيانى رسد، پروردگار خود را مى‌خواند در‌حالى‌كه به‌سوى او باز مى‌گردد؛ امّا هنگامى‌كه نعمتى از جانب خويش به او عطا كند، آنچه را به خاطر آن قبلاً خدا را مى‌خواند از ياد مى‌برد و براى خداوند همتايانى قرار مى‌دهد تا [مردم را] از راه او گمراه سازد؛ بگو: «چند روزى از كفر و ناسپاسى خود بهره‌گير كه به‌يقين از دوزخيانى»!

And when distress afflicts a man he calls upon his Lord turning to Him frequently; then when He makes him possess a favor from Him, he forgets that for which he called upon Him before, and sets up rivals to Allah that he may cause (men) to stray off from His path. Say: Enjoy yourself in your ungratefulness a little, surely you are of the inmates of the fire.

અને જયારે ઇન્સાન પર કોઇ આફત આવે છે ત્યારે તેની (અલ્લાહની) તરફ રજૂ થઇને પોકારે છે પરંતુ જયારે અલ્લાહ તેને કોઇ નેઅમત આપે છે, ત્યારે જે વસ્તુ માટે તેને પોકારતો હતો તેને ભૂલી જાય છે, અને અલ્લાહના શરીક બનાવે છે, જેથી (લોકોને) તેના રસ્તાથી બેહકાવી શકે, ત્યારે તું કહે કે થોડા દિવસો તમારી કુફ્રમાં મોજ માણી લો કે તમે ચોક્કસ જહન્નમવાસીઓમાંથી છો.

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ عَمَّارٍ السَّابَاطِیِّ قَالَ: سَأَلْتُ أَبَاعَبْدِ‌اللَّهِ (علیه السلام) عَنْ قَوْلِ اللَّهِ تَعَالَی وَ إِذا مَسَّ الْإِنْسانَ ضُرٌّ دَعا رَبَّهُ مُنِیباً إِلَیْهِ قَالَ نَزَلَتْ فِی أَبِی‌الْفَصِیلِ إِنَّهُ کَانَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) عِنْدَهُ سَاحِراً فَکَانَ إِذَا مَسَّهُ الضُّرُّ یَعْنِی السُّقْمَ دَعَا رَبَّهُ مُنِیباً إِلَیْهِ یَعْنِی تَائِباً إِلَیْهِ مِنْ قَوْلِهِ فِی رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) مَا یَقُولُ ثُمَّ إِذا خَوَّلَهُ نِعْمَةً مِنْهُ یَعْنِی الْعَافِیَهًَْ نَسِیَ ما کانَ یَدْعُوا إِلَیْهِ مِنْ قَبْلُ یَعْنِی نَسِیَ التَّوْبَهًَْ إِلَی اللَّهِ عزّوجلّ مِمَّا کَانَ یَقُولُ فِی رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) إِنَّهُ سَاحِرٌ وَ لِذَلِکَ قَالَ اللَّهُ عزّوجلّ قُلْ تَمَتَّعْ بِکُفْرِکَ قَلِیلًا إِنَّکَ مِنْ أَصْحابِ النَّارِ یَعْنِی إِمْرَتَکَ عَلَی النَّاسِ بِغَیْرِ حَقٍّ مِنَ اللَّهِ عزّوجلّ وَ مِنْ رَسُولِهِ (صلی الله علیه و آله).

امام صادق (علیه السلام)- عمّار ساباطی گوید: از امام صادق (علیه السلام) درباره‌ی کلام خداوند عزّوجلّ: وَ إِذَا مَسَّ الْإِنسَانَ ضُرٌّ دَعَا رَبَّهُ مُنِیبًا إِلَیْهِ، پرسیدم، ایشان فرمود: «این آیه درباره‌ی ابوالفَصیل نازل شد. او رسول خدا (صلی الله علیه و آله) را جادوگر می‌پنداشت، امّا هنگامی‌که به او آسیبی رسید، یعنی بیمار شد پروردگار خود را می‌خواند درحالی‌که به‌سوی او باز می‌گردد یعنی از سخنی که درباره‌ی رسول خدا (صلی الله علیه و آله) گفته بود، به‌سوی پروردگار توبه کرد. ثُمَّ إِذَا خَوَّلَهُ نِعْمَةً مِّنْهُ یعنی [وقتی عافیت و] تندرستی یافت نَسِیَ مَا کَانَ یَدْعُو إِلَیْهِ مِن قَبْلُ یعنی توبه‌ی خود را به درگاه خداوند عزّوجلّ به خاطر آنکه گفته بود رسول خدا (صلی الله علیه و آله) جادوگر است، فراموش کرد، ازاین‌رو خداوند عزّوجلّ فرمود: قُلْ تَمَتَّعْ بِکُفْرِکَ قَلِیلًا إِنَّکَ مِنْ أَصْحَابِ النَّارِ یعنی از امیر بودنت بر مردم، بدون اینکه از جانب خداوند عزّوجلّ و رسولش شایستگی این امر را داشته باشی [بهره ببر که در آن دنیا اهل آتش خواهی بود]».

Imam Sadiq (peace be upon him): Ammar Sabati said: I asked Imam Sadiq (peace be upon him) about the word of Allah the Mighty and Majestic: وَ إِذَا مَسَّ الْإِنسَانَ ضُرٌّ دَعَا رَبَّهُ مُنِیبًا إِلَیْهِ [And when distress afflicts a man he calls upon his Lord turning to Him frequently]. He said: 'This verse was revealed concerning Abu al-Fasil. He used to consider the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) a sorcerer, but when harm afflicted him — that is, when he became ill — he would call upon his Lord while turning to Him, meaning he would repent to his Lord for what he had said about the Messenger of Allah (peace be upon him and his family). ثُمَّ إِذَا خَوَّلَهُ نِعْمَةً مِّنْهُ [Then when He makes him possess a favor from Him] means when he attained [well-being and] health, نَسِیَ مَا کَانَ یَدْعُو إِلَیْهِ مِن قَبْلُ [he forgets that for which he called upon Him before] means he forgot his repentance before Allah the Mighty and Majestic for having said that the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) was a sorcerer. That is why Allah the Mighty and Majestic said: قُلْ تَمَتَّعْ بِکُفْرِکَ قَلِیلًا إِنَّکَ مِنْ أَصْحَابِ النَّارِ [Say: Enjoy yourself in your ungratefulness a little, surely you are of the inmates of the fire], meaning: enjoy your rule over the people, without being worthy of it from Allah the Mighty and Majestic and His Messenger [for in the hereafter you will be of the people of the fire].'

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અમ્માર સાબાતી કહે છે: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લના કલામ: وَ إِذَا مَسَّ الْإِنسَانَ ضُرٌّ دَعَا رَبَّهُ مُنِیبًا إِلَیْهِ [અને જ્યારે માણસને તકલીફ પહોંચે છે ત્યારે તે પોતાના પરવરદિગારને પુકારે છે, તેની તરફ પાછો ફરીને] વિશે પૂછ્યું, આપે ફરમાવ્યું: 'આ આયત અબુલ ફસીલ વિશે ઉતરી છે. તે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને જાદુગર માનતો હતો, પરંતુ જ્યારે તેને તકલીફ પહોંચી, એટલે તે બીમાર થયો, તો પોતાના પરવરદિગારને પુકારતો હતો તેની તરફ પાછો ફરીને, એટલે કે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) વિશે તેણે જે કહ્યું હતું તેની બાબતે તેણે પોતાના પરવરદિગાર તરફ તૌબા કરી. ثُمَّ إِذَا خَوَّلَهُ نِعْمَةً مِّنْهُ એટલે જ્યારે તેને [આફિયત અને] તંદુરસ્તી પ્રાપ્ત થઈ, نَسِیَ مَا کَانَ یَدْعُو إِلَیْهِ مِن قَبْلُ એટલે તેણે અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લની બારગાહમાં પોતાની તૌબાને, જે તેણે એ કારણે કરી હતી કે તેણે કહ્યું હતું કે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) જાદુગર છે, ભૂલી ગયો. તેથી અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે ફરમાવ્યું: قُلْ تَمَتَّعْ بِکُفْرِکَ قَلِیلًا إِنَّکَ مِنْ أَصْحَابِ النَّارِ એટલે લોકો પર તારી અમીરીથી, અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ અને તેના રસૂલ તરફથી આ કામ માટે યોગ્ય થયા વગર [ફાયદો ઉઠાવ કે તે દુનિયામાં તું આગવાળાઓમાંથી હોઈશ].'

السّجّاد (علیه السلام) Imam Sajjad (peace be upon him) ઇમામ સજ્જાદ (અલયહિસ્સલામ)

فَأَعُوذُ بِحِلْمِکَ مِنْ سَخَطِکَ وَ إِنْ کُنْتَ أَرَدْتَ أَنْ تَبْلُوَنِی فَقَدْ عَرَفْتَ ضَعْفِی وَ قِلَّهًَْ حِیلَتِی إِذْ قُلْتَ تَبَارَکْتَ وَ تَعَالَیْت ... وَ إِذا مَسَّ الْإِنْسانَ ضُرٌّ دَعا رَبَّهُ مُنِیباً إِلَیْهِ ثُمَّ إِذا خَوَّلَهُ نِعْمَةً مِنْهُ نَسِیَ ما کانَ یَدْعُوا إِلَیْهِ مِنْ قَبْل.

امام سجاد (علیه السلام)- [خدایا]! از خشم تو به بردباریت پناه می‌برم. اگر تو قصد کرده‌ای که مرا به بلا دچار سازی، خودت ضعف و بیچارگی مرا می‌شناسی زیرا تو فرمودی: وَ إِذا مَسَّ الْإِنْسانَ ضُرٌّ دَعا رَبَّهُ مُنِیباً إِلَیْهِ ثُمَّ إِذا خَوَّلَهُ نِعْمَةً مِنْهُ نَسِیَ ما کانَ یَدْعُوا إِلَیْهِ مِنْ قَبْل.

Imam Sajjad (peace be upon him): [O Allah!] I take refuge in Your forbearance from Your wrath. If You have intended to try me with affliction, You Yourself know my weakness and helplessness, for You said: وَ إِذا مَسَّ الْإِنْسانَ ضُرٌّ دَعا رَبَّهُ مُنِیباً إِلَیْهِ ثُمَّ إِذا خَوَّلَهُ نِعْمَةً مِنْهُ نَسِیَ ما کانَ یَدْعُوا إِلَیْهِ مِنْ قَبْل [And when distress afflicts a man he calls upon his Lord turning to Him frequently; then when He makes him possess a favor from Him, he forgets that for which he called upon Him before].

ઇમામ સજ્જાદ (અલયહિસ્સલામ): [હે અલ્લાહ]! તારા ગુસ્સાથી હું તારી બરદાશ્તની પનાહ માંગું છું. જો તેં નક્કી કર્યું છે કે મને બલામાં નાખે, તો તું પોતે મારી નબળાઈ અને લાચારી જાણે છે, કારણ કે તેં ફરમાવ્યું: وَ إِذا مَسَّ الْإِنْسانَ ضُرٌّ دَعا رَبَّهُ مُنِیباً إِلَیْهِ ثُمَّ إِذا خَوَّلَهُ نِعْمَةً مِنْهُ نَسِیَ ما کانَ یَدْعُوا إِلَیْهِ مِنْ قَبْل [અને જ્યારે માણસને તકલીફ પહોંચે છે ત્યારે તે પોતાના પરવરદિગારને પુકારે છે, તેની તરફ પાછો ફરીને; પછી જ્યારે તે તેને પોતાની તરફથી કોઈ નેઅમત આપે છે, ત્યારે તે ભૂલી જાય છે કે તે પહેલા શાના માટે પુકારતો હતો].