إِنَّ أُنَاساً مِنْ رَهْطِ بُشَیْرٍ الْأَدْنَیْنَ قَالُوا انْطَلِقُوا إِلَی رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) نُکَلِّمُهُ فِی صَاحِبِنَا وَ نُعْذِرُهُ فَإِنَّ صَاحِبَنَا بَرِیءٌ فَلَمَّا أَنْزَلَ اللَّهُ یَسْتَخْفُونَ مِنَ النَّاسِ وَ لا یَسْتَخْفُونَ مِنَ اللهِ وَ هُوَ مَعَهُمْ إِلَی قَوْلِهِ وَکِیلًا فَأَقْبَلَتْ رَهْطُ بُشَیْرٍ فَقَالُوا یَا بُشَیْرُ اسْتَغْفِرِاللَّهَ وَ تُبْ مِنَ الذَّنْبِ فَقَالَ وَ الَّذِی أَحْلِفُ بِهِ مَا سَرَقَهَا إِلَّا لَبِیدٌ فَنَزَلَتْ وَ مَنْ یَکْسِبْ خَطِیئَةً أَوْ إِثْماً ثُمَّ یَرْمِ بِهِ بَرِیئاً فَقَدِ احْتَمَلَ بُهْتاناً وَ إِثْماً مُبِیناً ثُمَّ إِنَّ بُشَیْراً کَفَرَ وَ لَحِقَ بِمَکَّهًَْ وَ أَنْزَلَ اللَّهُ فِی النَّفْرِ الَّذِینَ أَعْذَرُوا بُشَیْراً وَ أَتَوُا النَّبِیَّ (صلی الله علیه و آله) لِیُعْذِرُوهُ وَ لَوْ لا فَضْلُ اللهِ عَلَیْکَ وَ رَحْمَتُهُ لَهَمَّتْ طائِفَةٌ مِنْهُمْ أَنْ یُضِلُّوکَ وَ ما یُضِلُّونَ إِلَّا أَنْفُسَهُمْ وَ ما یَضُرُّونَکَ مِنْ شَیْءٍ وَ أَنْزَلَ اللهُ عَلَیْکَ الْکِتابَ وَ الْحِکْمَةَ وَ عَلَّمَکَ ما لَمْ تَکُنْ تَعْلَمُ وَ کانَ فَضْلُ اللهِ عَلَیْکَ عَظِیماً.
امام باقر (علیه السلام)- گروهی از خاندان نزدیک بُشَیر گفتند: «بیایید نزد رسول خدا (صلی الله علیه و آله) برویم و با او درباره‌ی رفیقمان صحبت کنیم و او را مبرّا بخوانیم و بگوییم رفیق ما بی‌گناه است». امّا وقتی خداوند نازل فرمود: یَسْتَخْفُونَ مِنَ النَّاسِ وَ لا یَسْتَخْفُونَ مِنَ اللهِ وَ هُوَ مَعَهُمْ ... مَن یَکُونُ عَلَیْهِمْ وَکِیلاً، یاران بُشیر رفتند به او گفتند: «ای بُشیر! از خدا آمرزش بخواه و از گناهت توبه کن». امّا او گفت: «به خدا سوگند آن ها را کسی جز لبید ندزدیده! آن گاه نازل شد: وَ مَنْ یَکْسِبْ خَطِیئَةً أَوْ إِثْماً ثُمَّ یَرْمِ بِهِ بَرِیئاً فَقَدِ احْتَمَلَ بُهْتاناً وَ إِثْماً مُبِیناً؛ بشیر از آن پس کافر شد و به مکّه گریخت. خداوند درباره‌ی کسانی که بشیر را بی‌گناه خواندند و نزد پیامبر (صلی الله علیه و آله) آمدند تا او را مبرّا سازند نازل فرمود: وَ لَوْلاَ فَضْلُ اللهِ علَیْکَ وَ رَحْمَتُهُ لَهَمَّت طَّآئِفَةٌ مُّنْهُمْ أَن یُضِلُّوکَ وَ مَا یُضِلُّونَ إِلاُّ أَنفُسَهُمْ وَ مَا یَضُرُّونَکَ مِن شَیْءٍ وَ أَنزَلَ اللهِ علَیْکَ الْکِتَابَ وَ الْحِکْمَةَ وَ علَّمَکَ مَا لَمْ تَکُنْ تَعلَمُ وَ کَانَ فَضْلُ اللهِ علَیْکَ عظِیمًا.
Imam Baqir (peace be upon him): A group from the close kin of Bushayr said: "Let us go to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and speak with him about our companion and declare him innocent and say that our companion is blameless." But when Allah revealed: یَسْتَخْفُونَ مِنَ النَّاسِ وَ لا یَسْتَخْفُونَ مِنَ اللهِ وَ هُوَ مَعَهُمْ ... مَن یَکُونُ عَلَیْهِمْ وَکِیلاً [They hide themselves from men and do not hide themselves from Allah, and He is with them ... who will be a guardian over them], the companions of Bushayr went and said to him: "O Bushayr! Ask forgiveness from Allah and repent from your sin." But he said: "By Allah, no one stole them but Labid!" Then was revealed: وَ مَنْ یَکْسِبْ خَطِیئَةً أَوْ إِثْماً ثُمَّ یَرْمِ بِهِ بَرِیئاً فَقَدِ احْتَمَلَ بُهْتاناً وَ إِثْماً مُبِیناً [And whoever commits a fault or a sin, then accuses of it one innocent, he indeed takes upon himself the burden of a calumny and a manifest sin]. After that, Bushayr became a disbeliever and fled to Mecca. Concerning those who declared Bushayr innocent and came to the Prophet (peace be upon him and his family) to exonerate him, Allah revealed: وَ لَوْلاَ فَضْلُ اللهِ عَلَیْکَ وَ رَحْمَتُهُ لَهَمَّت طَّآئِفَةٌ مُّنْهُمْ أَن یُضِلُّوکَ وَ مَا یُضِلُّونَ إِلاُّ أَنفُسَهُمْ وَ مَا یَضُرُّونَکَ مِن شَیْءٍ وَ أَنزَلَ اللهِ عَلَیْکَ الْکِتَابَ وَ الْحِکْمَةَ وَ عَلَّمَکَ مَا لَمْ تَکُنْ تَعلَمُ وَ کَانَ فَضْلُ اللهِ عَلَیْکَ عظِیمًا [And were it not for the grace of Allah upon you and His mercy, a group of them had certainly designed to lead you astray, but they lead astray only themselves, and they shall not harm you in any way; and Allah has revealed to you the Book and the wisdom, and He has taught you what you did not know, and Allah's grace upon you is very great].
ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): બુશૈરના નજીકના કુટુંબીજનોમાંથી એક ટોળીએ કહ્યું: "ચાલો આપણે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે જઈએ અને તેમની સાથે આપણા સાથી વિશે વાત કરીએ અને તેને નિર્દોષ જાહેર કરીએ અને કહીએ કે આપણો સાથી બેગુનાહ છે." પરંતુ જ્યારે અલ્લાહે નાઝિલ ફરમાવ્યું: یَسْتَخْفُونَ مِنَ النَّاسِ وَ لا یَسْتَخْفُونَ مِنَ اللهِ وَ هُوَ مَعَهُمْ ... مَن یَکُونُ عَلَیْهِمْ وَکِیلاً [તેઓ લોકોથી છુપાવે છે અને અલ્લાહથી છુપાવતા નથી, અને તે તેમની સાથે છે... તેમના પર કોણ વકીલ બનશે], ત્યારે બુશૈરના સાથીઓ તેની પાસે ગયા અને કહ્યું: "ઓ બુશૈર! અલ્લાહથી માફી માંગ અને પોતાના ગુનાહથી તૌબા કર." પરંતુ તેણે કહ્યું: "અલ્લાહની કસમ, લબીદ સિવાય કોઈએ તે ચોરી કરી નથી!" તે વખતે નાઝિલ થયું: وَ مَنْ یَکْسِبْ خَطِیئَةً أَوْ إِثْماً ثُمَّ یَرْمِ بِهِ بَرِیئاً فَقَدِ احْتَمَلَ بُهْتاناً وَ إِثْماً مُبِیناً [અને જે વ્યક્તિ કોઈ ભૂલ કે ગુનાહ કરે અને પછી કોઈ નિર્દોષ પર તેનું આળ મૂકે, તેણે ખરેખર બોહતાન અને ખુલ્લા ગુનાહનો ભાર ઉપાડ્યો]. ત્યાર બાદ બુશૈર કાફિર થઈ ગયો અને મક્કા ભાગી ગયો. જે લોકોએ બુશૈરને નિર્દોષ જાહેર કર્યો અને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે તેને બેગુનાહ ઠરાવવા આવ્યા હતા તેમના વિશે અલ્લાહે નાઝિલ ફરમાવ્યું: وَ لَوْلاَ فَضْلُ اللهِ عَلَیْکَ وَ رَحْمَتُهُ لَهَمَّت طَّآئِفَةٌ مُّنْهُمْ أَن یُضِلُّوکَ وَ مَا یُضِلُّونَ إِلاُّ أَنفُسَهُمْ وَ مَا یَضُرُّونَکَ مِن شَیْءٍ وَ أَنزَلَ اللهِ عَلَیْکَ الْکِتَابَ وَ الْحِکْمَةَ وَ عَلَّمَکَ مَا لَمْ تَکُنْ تَعلَمُ وَ کَانَ فَضْلُ اللهِ عَلَیْکَ عظِیمًا [અને જો તમારા પર અલ્લાહની કૃપા અને તેની રહમત ન હોત, તો તેમના એક જૂથે તમને ગુમરાહ કરવાનો ઇરાદો કર્યો હતો, પરંતુ તેઓ પોતાના સિવાય કોઈને ગુમરાહ કરી શકતા નથી અને તમને કંઈ પણ નુકસાન પહોંચાડી શકતા નથી; અને અલ્લાહે તમારા પર કિતાબ અને હિકમત નાઝિલ કરી છે અને તમને તે શીખવ્યું છે જે તમે જાણતા નહોતા, અને તમારા પર અલ્લાહની કૃપા ઘણી મોટી છે].