رَحِمَ اللَّهُ عَبْداً لَمْ یَرْضَ مِنْ نَفْسِهِ أَنْ یَکُونَ إِبْلِیسُ نَظِیراً لَهُ فِی دِینِهِ وَ فِی کِتَابِ اللَّهِ نَجَاهًٌْ مِنَ الرَّدَی وَ بَصِیرَهًٌْ مِنَ الْعَمَی وَ دَلِیلٌ إِلَی الْهُدَی وَ شِفَاءٌ لِمَا فِی الصُّدُورِ فِیمَا أَمَرَکُمُ اللَّهُ بِهِ مِنَ الِاسْتِغْفَارِ مَعَ التَّوْبَهًِْ قَالَ اللَّهُ وَ الَّذِینَ إِذا فَعَلُوا فاحِشَةً أَوْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ ذَکَرُوا اللهَ فَاسْتَغْفَرُوا لِذُنُوبِهِمْ وَ مَنْ یَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلَّا اللهُ وَ لَمْ یُصِرُّوا عَلی ما فَعَلُوا وَ هُمْ یَعْلَمُونَ وَ قَالَ وَ مَنْ یَعْمَلْ سُوءاً أَوْ یَظْلِمْ نَفْسَهُ ثُمَّ یَسْتَغْفِرِ اللهَ یَجِدِ اللهَ غَفُوراً رَحِیماً فَهَذَا مَا أَمَرَ اللَّهُ بِهِ مِنَ الِاسْتِغْفَارِ وَ اشْتَرَطَ مَعَهُ بِالتَّوْبَهًِْ وَ الْإِقْلَاعِ عَمَّا حَرَّمَ اللَّهُ فَإِنَّهُ یَقُولُ إِلَیْهِ یَصْعَدُ الْکَلِمُ الطَّیِّبُ وَ الْعَمَلُ الصَّالِحُ یَرْفَعُهُ وَ هَذِهِ الْآیَهًُْ تَدُلُّ عَلَی أَنَّ الِاسْتِغْفَارَ لَا یَرْفَعُهُ إِلَی اللَّهِ إِلَّا الْعَمَلُ الصَّالِحُ وَ التَّوْبَهًُْ.
امام صادق (علیه السلام)- خدا رحمت کند کسی را که شیطان نقطهی مقابل او در دینش باشد [و با او مخالف باشد]. نجات از هلاکت و رهایی از کوری و بیبصیرتی و راهنمایی بهسوی هدایت و شفای دردهای سینه در کتاب خداست. خداوند در مورد دستور به استغفار به همراه توبه فرموده است: و آن کسان که چون مرتکب کاری زشت شوند یا به خود ستمی کنند، خدا را یاد میکنند و برای گناهان خویش آمرزش میخواهند و کیست جز خدا که گناهان را بیامرزد؟ و چون به زشتی گناه آگاهند در آنچه میکردند پای نفشرند. ( آل عمران/۱۳۵ ) و فرموده: وَ مَنْ یَعْمَلْ سُوءاً أَوْ یَظْلِمْ نَفْسَهُ ثُمَّ یَسْتَغْفِرِ اللهَ یَجِدِ اللهَ غَفُوراً رَحِیماً این دستور خداست که امر به استغفار کرده و شرط آن را توبه و دوری از محرمات قرار داده و فرموده است: سخن خوش و پاک بهسوی او بالا میرود و کردار نیک است که آن را بالا میبرد. ( فاطر/۱۰ ) این آیات بیان میکند که استغفار جز با عمل صالح و توبه، به درگاه خدا بالا نمیرود و پذیرفته نمیشود.
Imam Sadiq (peace be upon him): May Allah have mercy on the servant who does not accept for himself that Satan should be his counterpart in his religion [and be opposed to him]. In the Book of Allah is salvation from destruction, insight from blindness, a guide to right guidance, and healing for the ailments of the breasts. Allah, regarding the command to seek forgiveness together with repentance, has said: "وَ الَّذِینَ إِذا فَعَلُوا فاحِشَةً أَوْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ ذَکَرُوا اللهَ فَاسْتَغْفَرُوا لِذُنُوبِهِمْ وَ مَنْ یَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلَّا اللهُ وَ لَمْ یُصِرُّوا عَلی ما فَعَلُوا وَ هُمْ یَعْلَمُونَ [And those who, when they commit an indecency or wrong themselves, remember Allah and seek forgiveness for their sins — and who forgives sins except Allah? — and do not knowingly persist in what they have done]" (Al-i Imran/135). And He said: "وَ مَنْ یَعْمَلْ سُوءاً أَوْ یَظْلِمْ نَفْسَهُ ثُمَّ یَسْتَغْفِرِ اللهَ یَجِدِ اللهَ غَفُوراً رَحِیماً [And whoever does evil or wrongs himself, then seeks forgiveness of Allah, will find Allah Forgiving, Merciful]." This is the command of Allah, which enjoins seeking forgiveness and sets as its condition repentance and turning away from what Allah has forbidden. And He said: "إِلَیْهِ یَصْعَدُ الْکَلِمُ الطَّیِّبُ وَ الْعَمَلُ الصَّالِحُ یَرْفَعُهُ [To Him ascends the good word, and the righteous deed raises it]" (Fatir/10). These verses declare that seeking forgiveness does not ascend to the presence of Allah, nor is accepted, except with righteous deeds and repentance.
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અલ્લાહ તે બંદા પર રહમ કરે જેની બાબતમાં શેતાન તેના દીનમાં તેની વિરુદ્ધ પક્ષે હોય [અને તેની સાથે વિરોધ કરે]. હલાકતથી નજાત, અંધત્વ અને બેબસીરતથી છુટકારો, હિદાયત તરફ માર્ગદર્શન અને છાતીના દર્દોની શફા અલ્લાહની કિતાબમાં છે. અલ્લાહે તૌબા સાથે ઇસ્તિગ્ફારના આદેશ વિશે ફરમાવ્યું છે: "وَ الَّذِینَ إِذا فَعَلُوا فاحِشَةً أَوْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ ذَکَرُوا اللهَ فَاسْتَغْفَرُوا لِذُنُوبِهِمْ وَ مَنْ یَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلَّا اللهُ وَ لَمْ یُصِرُّوا عَلی ما فَعَلُوا وَ هُمْ یَعْلَمُونَ [અને તે લોકો કે જ્યારે કોઈ ખરાબ કામ કરી બેસે અથવા પોતાના પર ઝુલ્મ કરે, તો અલ્લાહને યાદ કરે છે અને પોતાના ગુનાહો માટે માફી માંગે છે અને અલ્લાહ સિવાય કોણ છે જે ગુનાહો માફ કરે? અને ગુનાહની ખરાબીથી વાકેફ હોવાના કારણે જે કંઈ કરતા હતા તેના પર અડગ રહેતા નથી]" (આલે ઇમરાન/૧૩૫). અને ફરમાવ્યું: "وَ مَنْ یَعْمَلْ سُوءاً أَوْ یَظْلِمْ نَفْسَهُ ثُمَّ یَسْتَغْفِرِ اللهَ یَجِدِ اللهَ غَفُوراً رَحِیماً [અને જે કોઈ ખરાબી કરે અથવા પોતાના પર ઝુલ્મ કરે પછી અલ્લાહ પાસે માફી માંગે, તે અલ્લાહને માફ કરનાર અને દયાળુ પામશે]." આ અલ્લાહનો આદેશ છે જેમાં ઇસ્તિગ્ફારનો હુકમ કર્યો છે અને તેની શરત તૌબા અને હરામ કરેલી વસ્તુઓથી દૂર રહેવાનું ઠરાવ્યું છે. અને ફરમાવ્યું: "إِلَیْهِ یَصْعَدُ الْکَلِمُ الطَّیِّبُ وَ الْعَمَلُ الصَّالِحُ یَرْفَعُهُ [પવિત્ર અને પાક વાત તેની તરફ ઉપર જાય છે અને નેક અમલ છે જે તેને ઉપર લઈ જાય છે]" (ફાતિર/૧૦). આ આયતો બયાન કરે છે કે ઇસ્તિગ્ફાર નેક અમલ અને તૌબા વગર અલ્લાહની બારગાહમાં ઉપર જતું નથી અને કબૂલ થતું નથી.