سورة النساء

Verse 126 of 176

4:126

وَ لِلهِ مَا فىِ السَّمَاوَاتِ وَ مَا فىِ الْأَرْضِ وَ كَانَ اللهُ بِكلُ‌ِّ شيَ‌ْءٍ محِيطًا

آنچه در آسمان‌ها و زمين است، از آن خداست؛ و خداوند به هر چيزى احاطه دارد.

And whatever is in the heavens and whatever is in the earth is Allah's; and Allah encompasses all things.

અને જે કાંઈ આકાશોમાં છે તથા જે કાંઈ ઝમીનમાં છે તે સઘળું અલ્લાહનું છે; અને અલ્લાહે દરેક વસ્તુને (પોતાના ઇલ્મ અને કુદરતથી) ઘેરી રાખી છે.

#1 دین و آیین چه کسی بهتر از آن کس است که خود را تسلیم خدا کند، و نیکوکار باشد And whose religion is better than one who submits himself to Allah and is a doer of good દીન અને આઈન કોના કરતાં વધુ સારો છે તે વ્યક્તિનો જે પોતાને અલ્લાહને સોંપી દે, અને નેકૂકાર હોય

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

أَنَّهُ (صلی الله علیه و آله) سُئِلَ عَنِ الْإِحْسَانِ فَقَالَ أَنْ تَعْبُدَ اللَّهَ کَأَنَّکَ تَرَاهُ فَإِنْ لَمْ تَکُنْ تَرَاهُ فَإِنَّهُ یَرَاکَ.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- از پیامبر (صلی الله علیه و آله) درباره‌ی احسان سؤال شد ایشان فرمود: «این است که خدا را به‌گونه‌ای عبادت نمایی که گویا او را می‌بینی و اگر تو او را با چشم ظاهر نمی‌بینی قطعاً او تو را می‌بیند».

The Prophet (peace be upon him and his family): The Prophet (peace be upon him and his family) was asked about ihsan (goodness). He said: "It is that you worship Allah as though you see Him, and if you do not see Him with the outward eye, then indeed He sees you."

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને ઇહસાન (નેકી) વિશે પૂછવામાં આવ્યું. તમે ફરમાવ્યું: "તે એ છે કે તમે અલ્લાહની એવી રીતે ઇબાદત કરો જાણે તમે તેને જોઈ રહ્યા છો, અને જો તમે તેને બાહ્ય આંખથી નથી જોઈ શકતા તો ખરેખર તે તમને જુએ છે."

#2 و از آیین ابراهیم که ایمانی خالص و پاک داشت پیروی کند And follow the religion of Ibrahim, who had pure and sincere faith અને ઇબ્રાહીમના દીનનું અનુસરણ કરે જેઓ ખાલિસ અને પાક ઈમાન ધરાવતા હતા

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

أَنَّهُ مَا ابْتَلَاهُ اللَّهُ بِهِ فِی نَوْمِهِ مِنْ ذَبْحِ وَلَدِهِ إِسْمَاعِیلَ أَبِی‌الْعَرَبِ فَأَتَمَّهَا إِبْرَاهِیمُ (علیه السلام) وَ عَزَمَ عَلَیْهَا وَ سَلَّمَ لِأَمْرِ اللَّهِ تَعَالَی فَلَمَّا عَزَمَ قَالَ اللَّهُ تَعَالَی ثَوَاباً لَهُ لِمَا صَدَّقَ وَ عَمِلَ بِمَا أَمَرَهُ اللَّهُ إِنِّی جاعِلُکَ لِلنَّاسِ إِماماً ثُمَّ أَنْزَلَ اللَّهُ عَلَیْهِ الْحَنِیفِیَّهًَْ وَ هِیَ الطَّهَارَهًُْ وَ هِیَ عَشَرَهًُْ أَشْیَاءَ خَمْسَهًٌْ مِنْهَا فِی الرَّأْسِ وَ خَمْسَهًٌْ مِنْهَا فِی الْبَدَنِ فَأَمَّا الَّتِی فِی الرَّأْسِ فَأَخْذُ الشَّارِبِ وَ إِعْفَاءُ اللِّحَی وَ طَمُّ الشَّعْرِ وَ السِّوَاکُ وَ الْخِلَالُ وَ أَمَّا الَّتِی فِی الْبَدَنِ فَحَلْقُ الشَّعْرِ مِنَ الْبَدَنِ وَ الْخِتَانُ وَ تَقْلِیمُ الْأَظْفَارِ وَ الْغُسْلُ مِنَ الْجَنَابَهًِْ وَ الطُّهُورُ بِالْمَاءِ فَهَذِهِ الْحَنِیفِیَّهًُْ الطَّاهِرَهًُْ الَّتِی جَاءَ بِهَا إِبْرَاهِیمُ (علیه السلام) فَلَمْ تُنْسَخْ وَ لَا تُنْسَخُ إِلَی یَوْمِ الْقِیَامَهًِْ وَ هُوَ قَوْلُهُ وَ اتَّبَعَ مِلَّةَ إِبْراهِیمَ حَنِیفاً.

امام صادق (علیه السلام)- وقتی خداوند پدر اعراب، ابراهیم خلیل (علیه السلام) را با خوابی که نشانش داد آزمود که خوابش دستور ذبح پسرش اسماعیل (علیه السلام) بود و ابراهیم (علیه السلام) نیز خوب از عهده‌ی آن برآمد و آن را به اتمام رساند و قصد انجام آن را کرد و در برابر امر خدا تسلیم شد، وقتی تصمیم به انجام آن کار گرفت خداوند به‌عنوان پاداش راستگویی و کار خوب او فرمود: من تو را امام و پیشوای مردم قرار دادم!. ( بقره/۱۲۴ ) سپس احکام دین حنیف را بر او نازل کرد که احکام دین پاکیزه بود و شامل پنج حکم در سر و پنج حکم در بدن بود. احکام مربوط به سر؛ کوتاه‌کردن سبیل و گذاشتن ریش و شانه‌کردن مو و مسواک‌زدن و خلال‌کردن و احکامی که مربوط به بدن بود؛ تراشیدن موی [زائد] بدن و ختنه‌کردن و کوتاه‌کردن ناخن و غسل جنابت و طهارت‌کردن با آب است. این احکام دین پاکیزه‌ی حنیف است که ابراهیم (علیه السلام) آن را آورده و از بین نرفته و تا قیامت نیز از بین نمی‌رود و این معنای این کلام است که فرمود: وَ اتَّبَعَ مِلَّةَ إِبْراهِیمَ حَنِیفاً.

Imam Sadiq (peace be upon him): When Allah tested the father of the Arabs, Ibrahim al-Khalil (peace be upon him), with a dream He showed him — the dream being the command to sacrifice his son Ismail (peace be upon him) — Ibrahim (peace be upon him) fulfilled it well and completed it, resolved to carry it out, and submitted to the command of Allah. When he resolved to do it, Allah, as a reward for his truthfulness and his good deed, said: "Indeed I have made you an Imam and a leader for the people!" (al-Baqarah 124). Then He sent down upon him the rulings of the hanif religion, which were the rulings of the pure religion, comprising five rulings concerning the head and five rulings concerning the body. The rulings concerning the head are: trimming the moustache, letting the beard grow, combing the hair, using the miswak, and using the toothpick. The rulings concerning the body are: shaving the [excess] hair of the body, circumcision, trimming the nails, ghusl (ritual bath) after janabah, and purifying with water. These are the rulings of the pure hanif religion which Ibrahim (peace be upon him) brought; they have not been abrogated and will not be abrogated until the Day of Resurrection, and this is the meaning of His statement: وَ اتَّبَعَ مِلَّةَ إِبْراهِیمَ حَنِیفاً [And he followed the religion of Ibrahim, the upright].

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે અલ્લાહે અરબોના પિતા, ઇબ્રાહીમ ખલીલ (અલયહિસ્સલામ)ને એક સપના દ્વારા આઝમાવ્યા જે તેમને દેખાડ્યું — સપનું તેમના પુત્ર ઇસ્માઇલ (અલયહિસ્સલામ)ને ઝબ્હ કરવાનો હુકમ હતું — અને ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) તેને સારી રીતે નિભાવ્યું અને પૂરું કર્યું, અને તેને અંજામ આપવાનો ઇરાદો કર્યો અને અલ્લાહના હુકમ સામે તસ્લીમ થયા. જ્યારે તેમણે તે કરવાનો નિર્ણય લીધો, ત્યારે અલ્લાહે તેમની સચ્ચાઈ અને સારા કામના બદલા તરીકે ફરમાવ્યું: મેં તમને લોકોના ઇમામ અને પેશવા બનાવ્યા! (બકરહ/૧૨૪). પછી તેમના પર હનીફ દીનના અહકામ નાઝિલ કર્યા જે પવિત્ર દીનના અહકામ હતા અને તેમાં માથાના પાંચ હુકમ અને શરીરના પાંચ હુકમનો સમાવેશ થતો હતો. માથા સંબંધિત અહકામ; મૂછ કાપવી, દાઢી રાખવી, વાળ ઓળવા, મિસ્વાક કરવી અને દાંતમાં ખિલાલ કરવો. અને શરીર સંબંધિત અહકામ; શરીરના [વધારાના] વાળ મુંડન કરવા, ખતના કરવી, નખ કાપવા, જનાબતનો ગુસ્લ અને પાણીથી તહારત કરવી છે. આ પવિત્ર હનીફ દીનના અહકામ છે જે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) લાવ્યા હતા અને તે ખતમ થયા નથી અને કયામત સુધી પણ ખતમ નહીં થાય, અને આ કલામનો અર્થ છે જે ફરમાવ્યું: وَ اتَّبَعَ مِلَّةَ إِبْراهِیمَ حَنِیفاً [અને તેમણે ઇબ્રાહીમના હનીફ દીનનું અનુસરણ કર્યું].

#3 و از آیین ابراهیم که ایمانی خالص و پاک داشت پیروی کند And follow the religion of Ibrahim, who had pure and sincere faith અને ઇબ્રાહીમના દીનનું અનુસરણ કરે જેઓ ખાલિસ અને પાક ઈમાન ધરાવતા હતા

الرّضا (علیه السلام) Imam Rida (peace be upon him) ઇમામ રેઝા (અલયહિસ્સલામ)

وَاتَّبَعَ مِلَّةَ إِبْراهِیمَ حَنِیفاً فَهِیَ عَشَرَهًُْ سُنَنٍ خَمْسَهًٌْ فِی الرَّأْسِ وَ خَمْسَهًٌْ فِی الْجَسَدِ فَأَمَّا الَّتِی فِی الرَّأْسِ فَالْفَرْقُ وَ الْمَضْمَضَهًُْ وَ الِاسْتِنْشَاقُ وَ قَصُّ الشَّارِبِ وَ السِّوَاکُ.

امام رضا (علیه السلام)- فرمود: وَ اتَّبَعَ مِلَّةَ إِبْراهِیمَ حَنِیفاً آیین ابراهیم (علیه السلام)، ده سنّت بود؛ پنج حکم در سر و پنج حکم در بدن؛ احکام سر، شامل شانه‌زدن و مضمضه‌کردن و استنشاق و کوتاه‌کردن سبیل و مسواک‌زدن است.

Imam Rida (peace be upon him): He said: وَ اتَّبَعَ مِلَّةَ إِبْراهِیمَ حَنِیفاً [And he followed the religion of Ibrahim, the upright] — the religion of Ibrahim (peace be upon him) was ten sunnahs; five rulings concerning the head and five rulings concerning the body. The rulings concerning the head are: combing [parting] the hair, rinsing the mouth, drawing water into the nose, trimming the moustache, and using the miswak.

ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ): ફરમાવ્યું: وَ اتَّبَعَ مِلَّةَ إِبْراهِیمَ حَنِیفاً [અને તેમણે ઇબ્રાહીમના હનીફ દીનનું અનુસરણ કર્યું] — ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)નો દીન દસ સુન્નતો હતો; માથામાં પાંચ હુકમ અને શરીરમાં પાંચ હુકમ; માથાના અહકામમાં વાળ ઓળવા, કોગળા કરવા, નાકમાં પાણી ચઢાવવું, મૂછ કાપવી અને મિસ્વાક કરવીનો સમાવેશ થાય છે.

#4 و خدا ابراهیم را به دوستی انتخاب کرد And Allah took Ibrahim as a friend અને અલ્લાહે ઇબ્રાહીમને દોસ્ત તરીકે પસંદ કર્યા

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

یَا ابْنَ‌مَسْعُودٍ إِنْ شِئْتَ نَبَّأْتُکَ بِأَمْرِ إِبْرَاهِیمَ خَلِیلِ الرَّحْمَنِ (علیه السلام) کَانَ لِبَاسُهُ الصُّوفَ وَ طَعَامُهُ الشَّعِیر یُبْغِضُ مَا أَبْغَضَ اللَّهُ وَ یُصَغِّرُ مَا صَغَّرَ اللَّهُ وَ یُزْهِدُ مَا أَزْهَدَ اللَّهُ وَ قَدْ أَثْنَی اللَّهُ عَلَیْهِ فِی مُحْکَمِ کِتَابِهِ فَقَال اتَّخَذَ اللهُ إِبْراهِیمَ خَلِیلا.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- ای ابن مسعود! اگر می‌خواهی تو را از منش ابراهیم خلیل الرّحمن (علیه السلام) مطلع کنم بدان‌که لباس او از پشم بود و غذایش جو و از هر چیزی که خدا از آن بدش می‌آمد، متنفّر بود و هرچه را که خداوند بی‌ارزش می‌دانست، حقیر می‌دانست، از هرآنچه که خداوند از آن روی بر می‌گرداند، روی‌گردان بود و [به همین خاطر بود که] خداوند او را در کتابش چنین توصیف و تعریف کرد: اتَّخَذَ اللهُ إِبْراهِیمَ خَلِیلا.

The Prophet (peace be upon him and his family): O Ibn Masud! If you wish, I will inform you of the way of Ibrahim Khalil al-Rahman (peace be upon him). Know that his clothing was of wool and his food was barley; he detested everything that Allah detested, considered lowly whatever Allah considered worthless, and turned away from everything that Allah turned away from. [For this reason] Allah described and praised him in His Book thus: اتَّخَذَ اللهُ إِبْراهِیمَ خَلِیلا [And Allah took Ibrahim as a friend].

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): ઓ ઇબ્ને મસ્ઊદ! જો તું ઈચ્છે તો હું તને ઇબ્રાહીમ ખલીલુર્રહમાન (અલયહિસ્સલામ)ની રીતિ વિશે જણાવું. જાણી લે કે તેમનું વસ્ત્ર ઊનનું હતું અને તેમનું ભોજન જવ હતું, અને જે દરેક વસ્તુને અલ્લાહ નાપસંદ કરતો હતો, તેને તે નાપસંદ કરતા હતા, અને જે વસ્તુને અલ્લાહ બે-કીમત ગણતો હતો, તેને તુચ્છ ગણતા હતા, અને જે દરેક વસ્તુથી અલ્લાહ મોં ફેરવતો હતો, તેનાથી મોં ફેરવનારા હતા, અને [આ જ કારણથી] અલ્લાહે તેમને પોતાની કિતાબમાં આવી રીતે વર્ણવ્યા અને પ્રશંસા કરી: اتَّخَذَ اللهُ إِبْراهِیمَ خَلِیلا [અને અલ્લાહે ઇબ્રાહીમને ખલીલ (દોસ્ત) બનાવ્યા].

#5 و خدا ابراهیم را به دوستی انتخاب کرد And Allah took Ibrahim as a friend અને અલ્લાહે ઇબ્રાહીમને દોસ્ત તરીકે પસંદ કર્યા

الرّضا (علیه السلام) Imam Rida (peace be upon him) ઇમામ રેઝા (અલયહિસ્સલામ)

الْحَنِیفِیَّهًُْ الَّتِی قَالَ اللَّهُ تَعَالَی لِنَبِیِّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ اتَّبِعْ مِلَّةَ إِبْرَاهِیمَ حَنِیفاً فَهِیَ عَشْرُ سُنَنٍ: خَمْسٌ فِی الرَّأْسِ وَ خَمْسٌ فِی الْجَسَدِ فَأَمَّا الَّتِی فِی الرَّأْسِ فَالْفِرَاقُ وَ الْمَضْمَضَهًُْ وَ الِاسْتِنْشَاقُ وَ قَصُّ الشَّارِبِ وَ السِّوَاکُ وَ أَمَّا الَّتِی فِی الْجَسَدِ فَنَتْفُ الْإِبْطِ وَ تَقْلِیمُ الْأَظَافِیرِ وَ حَلْقُ الْعَانَهًِْ وَ الِاسْتِنْجَاءُ وَ الْخِتَانُ.

امام رضا (علیه السلام)- دین حنیفی که خداوند پیامبرش را موظّف به تبعیّت از آن کرده و فرمود: وَ اتَّبَعَ مِلَّةَ إِبْراهِیمَ حَنِیفاً، ده سنّت است که پنج حکم در سر و پنج حکم در بدن بود. احکام سر، شامل شانه‌کردن و مضمضه‌کردن و استنشاق و کوتاه‌کردن سبیل و مسواک‌زدن است و پنج حکم در بدن، کندن موی زیر بغل و کوتاه‌کردن ناخن و تراشیدن عانه و استنجاء و ختنه‌کردن است».

Imam Rida (peace be upon him): The hanif religion which Allah the Exalted made His Prophet obliged to follow, saying: وَ اتَّبَعَ مِلَّةَ إِبْراهِیمَ حَنِیفاً [And he followed the religion of Ibrahim, the upright], is ten sunnahs, of which five rulings concern the head and five rulings concern the body. The rulings concerning the head include: combing the hair, rinsing the mouth, drawing water into the nose, trimming the moustache, and using the miswak. And the five rulings concerning the body are: plucking the hair of the armpit, trimming the nails, shaving the pubic hair, istinja (cleansing after relieving oneself), and circumcision.

ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ): હનીફ દીન જેનું અનુસરણ કરવા અલ્લાહે પોતાના પયગંબરને પાબંદ કર્યા અને ફરમાવ્યું: وَ اتَّبَعَ مِلَّةَ إِبْراهِیمَ حَنِیفاً [અને તેમણે ઇબ્રાહીમના હનીફ દીનનું અનુસરણ કર્યું], દસ સુન્નતો છે જેમાં પાંચ હુકમ માથામાં અને પાંચ હુકમ શરીરમાં હતા. માથાના અહકામમાં વાળ ઓળવા, કોગળા કરવા, નાકમાં પાણી ચઢાવવું, મૂછ કાપવી અને મિસ્વાક કરવીનો સમાવેશ થાય છે અને શરીરના પાંચ હુકમ, બગલના વાળ ઉખાડવા, નખ કાપવા, ગુપ્ત અંગના વાળ મુંડન કરવા, ઇસ્તિન્જા (કુદરતી હાજત પછી સાફ કરવું) અને ખતના કરવી છે.

#6 و خدا ابراهیم را به دوستی انتخاب کرد And Allah took Ibrahim as a friend અને અલ્લાહે ઇબ્રાહીમને દોસ્ત તરીકે પસંદ કર્યા

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

إِنَّ إِبْرَاهِیمَ خَلِیلُ اللَّهِ (علیه السلام) فَإِنَّمَا هُوَ مُشْتَقٌّ مِنَ الْخَلَّهًِْ أَوِ الْخُلَّهًِْ فَأَمَّا الْخَلَّهًُْ فَإِنَّمَا مَعْنَاهَا الْفَقْرُ وَ الْفَاقَهًُْ وَ قَدْ کَانَ خَلِیلًا إِلَی رَبِّهِ فَقِیراً وَ إِلَیْهِ مُنْقَطِعاً وَ عَنْ غَیْرِهِ مُتَعَفِّفاً مُعْرِضاً مُسْتَغْنِیاً وَ ذَلِکَ لَمَّا أُرِیدَ قَذْفُهُ فِی النَّارِ فَرُمِیَ بِهِ فِی الْمَنْجَنِیقِ فَبَعَثَ اللَّهُ تَعَالَی جَبْرَئِیلَ (علیه السلام) وَ قَالَ لَهُ أَدْرِکْ عَبْدِی فَجَاءَهُ فَلَقِیَهُ فِی الْهَوَاءِ فَقَالَ کَلِّفْنِی مَا بَدَا لَکَ فَقَدْ بَعَثَنِی اللَّهُ لِنُصْرَتِکَ فَقَالَ بَلْ حَسْبِیَ اللَّهُ وَ نِعْمَ الْوَکِیلُ إِنِّی لَا أَسْأَلُ غَیْرَهُ وَ لَا حَاجَهًَْ لِی إِلَّا إِلَیْهِ فَسَمَّاهُ خَلِیلَهُ أَیْ فَقِیرَهُ وَ مُحْتَاجَهُ وَ الْمُنْقَطِعَ إِلَیْهِ عَمَّنْ سِوَاهُ وَ إِذَا جُعِلَ مَعْنَی ذَلِکَ مِنَ الْخُلَّهًِْ وَ هُوَ أَنَّهُ قَدْ تَخَلَّلَ مَعَانِیَهُ وَ وَقَفَ عَلَی أَسْرَارٍ لَمْ یَقِفْ عَلَیْهَا غَیْرُهُ کَانَ مَعْنَاهُ الْعَالِمَ بِهِ وَ بِأُمُورِهِ وَ لَا یُوجِبُ ذَلِکَ تَشْبِیهَ اللَّهِ بِخَلْقِهِ أَ لَا تَرَوْنَ أَنَّهُ إِذَا لَمْ یَنْقَطِعْ إِلَیْهِ لَمْ یَکُنْ خَلِیلَهُ وَ إِذَا لَمْ یَعْلَمْ بِأَسْرَارِهِ لَمْ یَکُنْ خَلِیلَهُ وَ إِنَّ مَنْ یَلِدُهُ الرَّجُلُ وَ إِنْ أَهَانَهُ وَ أَقْصَاهُ لَمْ یَخْرُجْ عَنْ أَنْ یَکُونَ وَلَدَهُ لِأَنَ مَعْنَی الْوِلَادَهًِْ قَائِمٌ.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- ابراهیم (علیه السلام) خلیل خداست، خلیل مشتق از خَلّهًْ و خُلّهًْ است، امّا اوّلی معنایش فقر و نداری است و ابراهیم (علیه السلام) خلیل به‌معنای فقیر به رحمت پروردگارش بود و تنها دل به خدا بسته بود و از غیر او روی‌گردان و بی‌نیاز و خوددار بود و به‌همین‌دلیل وقتی که خواستند او را در آتش بیاندازند و با منجنیق وی را پرتاب کردند، خدای تعالی جبرئیل را به‌سویش فرستاد و گفت: «بنده‌ام را دریاب»! جبرئیل شتابان او را در میان هوا گرفت و گفت: «هرچه خواهی به من دستور فرما که خداوند تعالی مرا به یاری تو فرستاده است». گفت: «خدا مرا کافی است و بهترین کفیل و عهده‌دار است. من جز او نمی‌طلبم و به غیر او نیازی ندارم»، و خداوند او را خلیل خود نامید؛ یعنی فقیر به وی و نیازمند به او و دل بریده از غیر او. اگر خلیل را از دوّمی مشتق بدانیم به‌این‌معناست که وی به حقیقت معانی الهی رخنه کرده و بر اسراری دست یافته که هیچ انسانی جز او درک نکرده و بنابراین شناسنده خدا و امور خدایی است و هیچ‌یک از این دو معنی مستوجب تشبیه خداوند به خلقش نیست، آیا این‌گونه نیست که اگر وی دل بریده از غیر به وی نبود، خلیل حق نمی‌شد و اگر شناسنده‌ی اسرار الهی نبود، خلیل حق نمی‌بود. کسی را که انسان به دنیا می‌آورد، حتی اگر به وی اهانت کند و دورش نماید، از این حقیقت که فرزند وی است، خارج نمی‌گردد و معنای ولادت و زایش، هنوز پابرجاست»؟

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family): Ibrahim (peace be upon him) is the Khalil of Allah. Khalil is derived from khallah or khullah. The first means poverty and neediness, and Ibrahim (peace be upon him) was a khalil in the sense of being poor in need of his Lord's mercy — attached in his heart only to Allah, turning away from all others, self-restrained and independent of them. For this reason, when they wanted to cast him into the fire and hurled him with the catapult, Allah the Exalted sent Jibra'il to him and said: 'Attend to My servant!' Jibra'il caught him swiftly in the air and said: 'Command me whatever you wish, for Allah the Exalted has sent me to help you.' He said: 'Allah is sufficient for me, and He is the best Trustee and Guarantor. I ask no one but Him, and I have no need of anyone but Him.' So Allah named him His khalil — meaning poor before Him, needy of Him, and cut off in heart from all others. And if we take khalil as derived from the second [khullah], its meaning is that he penetrated the reality of divine meanings and attained secrets that no human other than him grasped, and thus he is the knower of Allah and of the divine affairs. Neither of these two meanings requires likening Allah to His creation. Is it not so that if he were not cut off in heart from all others to Him, he would not be the khalil of the Truth, and if he were not the knower of divine secrets, he would not be the khalil of the Truth? A person whom a man brings into the world, even if he insults him and casts him away, does not depart from the reality that he is his son, and the meaning of birth and being born still stands.

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) અલ્લાહના ખલીલ છે. ખલીલ 'ખલ્લહ' અથવા 'ખુલ્લહ' પરથી ઉતરી આવેલ છે. પહેલાનો અર્થ ફકીરી અને જરૂરિયાત છે, અને ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) પોતાના રબની રહમતના મોહતાજ એવા ફકીરના અર્થમાં ખલીલ હતા, અને ફક્ત અલ્લાહ સાથે દિલ જોડ્યું હતું અને તેના સિવાય બીજા બધાથી મોઢું ફેરવેલ, સ્વાવલંબી અને સંયમી હતા. આ જ કારણે જ્યારે તેમને આગમાં નાખવા માંગ્યું અને મંજનીકથી ફેંક્યા, ત્યારે અલ્લાહ તઆલાએ જિબ્રઈલને તેમની તરફ મોકલ્યા અને કહ્યું: 'મારા બંદાની સંભાળ લે!' જિબ્રઈલે ઉતાવળે તેમને હવામાં પકડી લીધા અને કહ્યું: 'જે કંઈ ઈચ્છો તે મને હુકમ કરો, કેમ કે અલ્લાહ તઆલાએ મને તમારી મદદ માટે મોકલ્યો છે.' તેમણે કહ્યું: 'અલ્લાહ મારા માટે પુરતો છે અને શ્રેષ્ઠ કફીલ અને જવાબદાર છે. હું તેના સિવાય કંઈ માંગતો નથી અને તેના સિવાય કોઈની જરૂર નથી.' અને અલ્લાહે તેમને પોતાનો ખલીલ નામ આપ્યું; એટલે કે તેના તરફ ફકીર અને મોહતાજ અને તેના સિવાય બીજાથી દિલ કાપી નાખેલા. જો ખલીલને બીજા [ખુલ્લહ] પરથી ઉતરેલ માનીએ તો તેનો અર્થ એ છે કે તેઓ ઇલાહી અર્થોની હકીકતમાં પ્રવેશી ગયા છે અને એવા રહસ્યો પર પહોંચી ગયા છે જે તેમના સિવાય કોઈ ઇન્સાન સમજી શક્યો નથી, અને તેથી તેઓ અલ્લાહ અને ઇલાહી બાબતોના જાણકાર છે. અને આ બંને અર્થમાંથી કોઈ પણ અલ્લાહને તેની મખલૂક સાથે સરખાવવાનું જરૂરી બનાવતો નથી. શું એવું નથી કે જો તેઓ બીજાથી દિલ કાપેલા ન હોત તો હકના ખલીલ ન બનત, અને જો ઇલાહી રહસ્યોના જાણકાર ન હોત તો હકના ખલીલ ન બનત? જેને ઇન્સાન દુનિયામાં લાવે છે, ભલે તેનું અપમાન કરે અને તેને દૂર કરે, તો પણ તે તેનો ફરઝંદ છે એ હકીકતથી બહાર નથી થતો અને વિલાદત તથા જન્મનો અર્થ હજુ સ્થિર છે.

#7 و خدا ابراهیم را به دوستی انتخاب کرد And Allah took Ibrahim as a friend અને અલ્લાહે ઇબ્રાહીમને દોસ્ત તરીકે પસંદ કર્યા

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

إِنَّ إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) هُوَ أَوَّلُ مَنْ حُوِّلَ لَهُ الرَّمْلُ دَقِیقاً، وَ ذَلِکَ أَنَّهُ قَصَدَ صَدِیقاً لَهُ بِمِصْرَ فِی قَرْضِ طَعَامٍ، فَلَمْ یَجِدْهُ فِی مَنْزِلِهِ فَکَرِهَ أَنْ یَرْجِعَ بِالْحِمَارِ خَالِیاً فَمَلَأَ جِرَابَهُ رَمْلًا، فَلَمَّا دَخَلَ مَنْزِلَهُ خَلَّی بَیْنَ الْحِمَارِ وَ بَیْنَ سَارَهًَْ، اسْتِحْیَاءً مِنْهَا وَ دَخَلَ الْبَیْتَ وَ نَامَ، فَفَتَحَتْ سَارَهًُْ عَنْ دَقِیقٍ أَجْوَدَ مَا یَکُونُ، فَخَبَزَتْ وَ قَدَّمَتْ إِلَیْهِ طَعَاماً طَیِّباً، فَقَالَ إِبْرَاهِیمُ (علیه السلام) مِنْ أَیْنَ لَکِ هَذَا قَالَتْ مِنَ الدَّقِیقِ الَّذِی حَمَلْتَهُ مِنْ عِنْدَ خَلِیلِکَ الْمِصْرِیِّ، فَقَالَ إِبْرَاهِیمُ (علیه السلام) أَمَا إِنَّهُ خَلِیلِی وَ لَیْسَ بِمِصْرِیٍّ، فَلِذَلِکَ أُعْطِیَ الْخَلَّهًَْ فَشَکَرَ اللَّهَ وَ حَمِدَهُ وَ أَکَلَ.

امام صادق (علیه السلام)- ابراهیم (علیه السلام)، اوّلین کسی است که شن برای او به آرد بدل گشت و داستان این بود که وی به‌سوی دوست خود در مصر رفت تا از وی طعامی قرض کند و او را در خانه نیافت، و خوش نداشت که الاغ خود را بدون بار بازگرداند و کیسه‌اش را از شن پر کرد و زمانی‌که به خانه رسید، از شرمساری خر را پیش ساره رها کرد و خود دور شد و به درون اتاق رفت و خوابید و ساره بهترین آردها را درون کیسه یافت و با آن نان پخت و غذایی نیک برای ابراهیم (علیه السلام) فراهم نمود. ابراهیم (علیه السلام) گفت: «این غذا را از کجا آورده‌ای»؟ گفت: «از همان آردی که از دوست مصری‌ات گرفتی و آوردی». ابراهیم (علیه السلام) گفت: «هان! او دوست من است و البتّه مصری نیست». ازاین‌رو بود که به ابراهیم «خُلّه» یعنی دوستی عطا شد و او خدا را شکر کرد و ستود و غذا را خورد.

Imam Sadiq (peace be upon him): Ibrahim (peace be upon him) is the first person for whom sand was turned into flour. The story is that he went to his friend in Egypt to borrow food from him, but did not find him at home. He did not like to send his donkey back empty, so he filled his sack with sand. When he arrived home, out of embarrassment he left the donkey with Sarah and himself withdrew, went into the room and slept. Sarah found the finest of flours inside the sack, baked bread with it, and prepared good food for Ibrahim (peace be upon him). Ibrahim (peace be upon him) said: 'From where did you bring this food?' She said: 'From that very flour which you took from your Egyptian friend and brought.' Ibrahim (peace be upon him) said: 'Ah! He is my friend, but he is certainly not Egyptian.' It is because of this that Ibrahim was granted 'khullah' — meaning friendship — and he thanked and praised Allah and ate the food.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) પહેલા એવા વ્યક્તિ છે જેમના માટે રેતી લોટમાં બદલાઈ ગઈ. તેની વાત એ છે કે તેઓ મિસ્રમાં પોતાના મિત્ર પાસે ખોરાક ઉધાર લેવા ગયા, પરંતુ તેને ઘરે ન મળ્યા, અને પોતાના ગધેડાને ખાલી પાછો લઈ જવો પસંદ ન કર્યો, અને પોતાની થેલી રેતીથી ભરી લીધી. જ્યારે તેઓ ઘરે પહોંચ્યા, શરમના કારણે ગધેડાને સારાહ પાસે છોડી દીધો અને પોતે દૂર થયા અને ઓરડામાં ગયા અને સૂઈ ગયા. અને સારાહને થેલીમાં શ્રેષ્ઠ લોટ મળ્યો અને તેનાથી રોટલી પકાવી અને ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) માટે સારો ખોરાક તૈયાર કર્યો. ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: 'આ ખોરાક ક્યાંથી લાવ્યા?' તેમણે કહ્યું: 'એ જ લોટમાંથી જે તમે તમારા મિસ્રી મિત્ર પાસેથી લીધો અને લાવ્યા.' ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: 'સાંભળો! તે મારો મિત્ર છે, અને ખરેખર મિસ્રી નથી.' આ કારણે જ ઇબ્રાહીમને 'ખુલ્લહ' એટલે કે દોસ્તી અતા થઈ, અને તેમણે અલ્લાહનો શુક્ર અદા કર્યો અને પ્રશંસા કરી અને ખોરાક ખાધો.

#8 و خدا ابراهیم را به دوستی انتخاب کرد And Allah took Ibrahim as a friend અને અલ્લાહે ઇબ્રાહીમને દોસ્ત તરીકે પસંદ કર્યા

الرّضا (علیه السلام) Imam Rida (peace be upon him) ઇમામ રેઝા (અલયહિસ્સલામ)

إِنَّمَا اتَّخَذَ اللهُ إِبْراهِیمَ خَلِیلًا لِأَنَّهُ لَمْ یَرُدَّ أَحَداً وَ لَمْ یَسْأَلْ أَحَداً قَطُّ غَیْرَ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ.

امام رضا (علیه السلام)- إِنَّمَا اتَّخَذَ اللهُ إِبْراهِیمَ خَلِیلًا خداوند عزّوجلّ ابراهیم (علیه السلام) را خلیل خود خواند، چرا که وی هیچ‌کس را نراند و از هیچ‌کس جز خدای سبحان خواهشی نکرد.

Imam Rida (peace be upon him): إِنَّمَا اتَّخَذَ اللهُ إِبْراهِیمَ خَلِیلًا [Allah took Ibrahim as a khalil] — Allah, the Mighty and Majestic, called Ibrahim (peace be upon him) His khalil because he never turned anyone away and never asked anything of anyone other than Allah the Glorified.

ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ): إِنَّمَا اتَّخَذَ اللهُ إِبْراهِیمَ خَلِیلًا [અલ્લાહે ઇબ્રાહીમને ખલીલ બનાવ્યા] — અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લએ ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ને પોતાના ખલીલ કહ્યા, કેમ કે તેમણે કોઈને પાછો ઠુકરાવ્યો નહીં અને અલ્લાહ સુબ્હાનહુ સિવાય કોઈ પાસેથી કંઈ માંગ્યું નહીં.

#9 و خدا ابراهیم را به دوستی انتخاب کرد And Allah took Ibrahim as a friend અને અલ્લાહે ઇબ્રાહીમને દોસ્ત તરીકે પસંદ કર્યા

العسکری (علیه السلام) Imam Askari (peace be upon him) ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ)

إِنَّمَا اتَّخَذَ اللهُ عَزَّوَجَلَ إِبْراهِیمَ خَلِیلًا لِکَثْرَهًِْ صَلَاتِهِ عَلَی مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ أَهْلِ بَیْتِهِ (.

امام عسکری (علیه السلام)- إِنَّمَا اتَّخَذَ اللهُ إِبْراهِیمَ خَلِیلًا خدای تعالی ابراهیم (علیه السلام) را خلیل خود نگرفت، مگر به‌جهت کثرت صلوات وی بر محمّد (صلی الله علیه و آله) و اهل بیت او (.

Imam al-Askari (peace be upon him): إِنَّمَا اتَّخَذَ اللهُ إِبْراهِیمَ خَلِیلًا [Allah took Ibrahim as a khalil] — Allah the Exalted did not take Ibrahim (peace be upon him) as His khalil except because of his abundant salawat (invocations of blessings) upon Muhammad (peace be upon him and his family) and his Ahl al-Bayt (peace be upon them).

ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ): إِنَّمَا اتَّخَذَ اللهُ إِبْراهِیمَ خَلِیلًا [અલ્લાહે ઇબ્રાહીમને ખલીલ બનાવ્યા] — અલ્લાહ તઆલાએ ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ને પોતાના ખલીલ ન બનાવ્યા, સિવાય કે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને તેમના અહલેબૈત (અલયહિમુસ્સલામ) પર તેમની વધારે સલવાતના કારણે.

#10 و خدا ابراهیم را به دوستی انتخاب کرد And Allah took Ibrahim as a friend અને અલ્લાહે ઇબ્રાહીમને દોસ્ત તરીકે પસંદ કર્યા

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنِ ابْنِ أَبِی عُمَیْرٍ عَمَّنْ ذَکَرَهُ قَال قُلْتُ لِأَبِی عَبْدِاللَّهِ (علیه السلام) لِمَ اتَّخَذَ اللهُ عَزَّوَجَلَ إِبْراهِیمَ خَلِیلًا؟ قَالَ لِکَثْرَهًِْ سُجُودِهِ عَلَی الْأَرْض.

امام صادق (علیه السلام)- ابن‌ابی‌عمیر از کسی که برایش حدیث کرده نقل می‌کند: به امام صادق (علیه السلام) گفتم: «چرا خداوند عزّوجلّ ابراهیم (علیه السلام) را خلیل و دوست خود قرار داد»؟ فرمود: «به خاطر سجده‌ی فراوانش بر زمین».

Imam Sadiq (peace be upon him): Ibn Abi Umayr narrates from someone who related the hadith to him: I said to Imam Sadiq (peace be upon him): 'Why did Allah, the Mighty and Majestic, take Ibrahim (peace be upon him) as His khalil and friend?' He said: 'Because of his abundant prostration upon the earth.'

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): ઇબ્ને અબી ઉમય્ર એ વ્યક્તિ પાસેથી નકલ કરે છે જેણે તેમને હદીસ સંભળાવી: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને કહ્યું: 'અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લએ ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ને પોતાના ખલીલ અને દોસ્ત કેમ બનાવ્યા?' આપે ફરમાવ્યું: 'તેમના જમીન પર વધારે સિજદાના કારણે.'

#11 و خدا ابراهیم را به دوستی انتخاب کرد And Allah took Ibrahim as a friend અને અલ્લાહે ઇબ્રાહીમને દોસ્ત તરીકે પસંદ કર્યા

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

مَا اتَّخَذَ اللَّهُ إِبْراهِیمَ خَلِیلًا إِلَّا لِإِطْعَامِهِ الطَّعَامَ وَ صَلَاتِهِ بِاللَّیْلِ وَ النَّاسُ نِیَامٌ.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- و خدا ابراهیم را به دوستی انتخاب کرد؛ به خاطر آنکه بسیار اطعام می‌کرد و شب هنگام که مردمان خواب بودند، او نماز می‌خواند.

The Prophet (peace be upon him and his family): And Allah chose Ibrahim as a friend because he fed [people] abundantly and prayed at night when people were asleep.

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): અને અલ્લાહે ઇબ્રાહીમને દોસ્ત તરીકે પસંદ કર્યા, કારણ કે તેઓ ખૂબ [લોકોને] ખવડાવતા હતા અને રાત્રે જ્યારે લોકો ઊંઘતા હતા, ત્યારે તેઓ નમાઝ પઢતા હતા.

#12 و خدا ابراهیم را به دوستی انتخاب کرد And Allah took Ibrahim as a friend અને અલ્લાહે ઇબ્રાહીમને દોસ્ત તરીકે પસંદ કર્યા

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

لَمَّا جَاءَ الْمُرْسَلُونَ إِلَی إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) جَاءَهُمْ بِالْعِجْلِ فَقَالَ کُلُوا فَقَالُوا لَا نَأْکُلُ حَتَّی تُخْبِرَنَا مَا ثَمَنُهُ فَقَالَ إِذَا أَکَلْتُمْ فَقُولُوا بِسْمِ اللَّهِ وَ إِذَا فَرَغْتُمْ فَقُولُوا الْحَمْدُ لِلَّهِ قَالَ فَالْتَفَتَ جَبْرَئِیلُ (علیه السلام) إِلَی أَصْحَابِهِ وَ کَانُوا أَرْبَعَهًًْ وَ جَبْرَئِیلُ (علیه السلام) رَئِیسُهُمْ فَقَالَ حَقٌّ لِلَّهِ أَنْ یَتَّخِذَ هَذَا خَلِیلًا.

امام صادق (علیه السلام)- وقتی فرستاده‌های خدا نزد ابراهیم (علیه السلام) آمدند، گوساله‌ای بریان برایشان آورد و گفت: «بخورید». گفتند: «نمی‌خوریم تا بهای آن را به ما بگویی». گفت: «بهای آن این است که وقتی از آن می‌خورید بگویید بسم اللَّه؛ و وقتی سیر شدید بگویید الحَمدُ لِلهِ». جبرئیل به یاران خود که چهار نفر بودند و او سرورشان بود، رو کرد و گفت: «سزاوار است که خدا او را دوست خود سازد».

Imam Sadiq (peace be upon him): When the messengers of Allah came to Ibrahim (peace be upon him), he brought them a roasted calf and said: "Eat." They said: "We will not eat until you tell us its price." He said: "Its price is that when you eat from it you say بِسْمِ اللَّه [In the name of Allah], and when you are full you say الْحَمْدُ لِلَّه [Praise be to Allah]." Jibra'il turned to his companions — who were four, and he was their chief — and said: "It is fitting that Allah should take him as His friend."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે અલ્લાહના મોકલેલા [ફરિશ્તાઓ] ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) પાસે આવ્યા, ત્યારે તેમણે તેમના માટે એક શેકેલું વાછરડું લાવ્યું અને કહ્યું: "ખાઓ." તેઓએ કહ્યું: "અમે ત્યાં સુધી નહીં ખાઈએ જ્યાં સુધી તમે અમને તેની કિંમત ન કહો." તેમણે કહ્યું: "તેની કિંમત એ છે કે જ્યારે તમે તેમાંથી ખાઓ ત્યારે બِسْمِ اللَّه [અલ્લાહના નામથી] કહો, અને જ્યારે તૃપ્ત થાઓ ત્યારે الْحَمْدُ لِلَّه [પ્રશંસા અલ્લાહ માટે છે] કહો." જિબ્રઇલે પોતાના સાથીઓ તરફ, જેઓ ચાર હતા અને તેઓ તેમના સરદાર હતા, જોઈને કહ્યું: "તે યોગ્ય છે કે અલ્લાહ તેમને પોતાનો દોસ્ત બનાવે."

#13 و خدا ابراهیم را به دوستی انتخاب کرد And Allah took Ibrahim as a friend અને અલ્લાહે ઇબ્રાહીમને દોસ્ત તરીકે પસંદ કર્યા

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

لَمَّا اتَّخَذَ اللهُ إِبْراهِیمَ خَلِیلًا أَتَاهُ بِبِشَارَهًِْ الْخُلَّهًِْ مَلَکُ الْمَوْتِ فِی صُورَهًِْ شَابٍ أَبْیَضَ عَلَیْهِ ثَوْبَانِ أَبْیَضَانِ یَقْطُرُ رَأْسُهُ مَاءً وَ دُهْناً فَدَخَلَ إِبْرَاهِیمُ (علیه السلام) الدَّارَ فَاسْتَقْبَلَهُ خَارِجاً مِنَ الدَّارِ وَ کَانَ إِبْرَاهِیمُ (علیه السلام) رَجُلًا غَیُوراً وَ کَانَ إِذَا خَرَجَ فِی حَاجَهًٍْ أَغْلَقَ بَابَهُ وَ أَخَذَ مِفْتَاحَهُ فَخَرَجَ ذَاتَ یَوْمٍ فِی حَاجَهًٍْ وَ أَغْلَقَ بَابَهُ ثُمَّ رَجَعَ فَفَتَحَ بَابَهُ فَإِذَا هُوَ بِرَجُلٍ قَائِمٍ کَأَحْسَنِ مَا یَکُونُ مِنَ الرِّجَالِ فَأَخَذَتْهُ الْغَیْرَهًُْ وَ قَالَ لَهُ یَا عَبْدَ اللَّهِ مَا أَدْخَلَکَ دَارِی؟ فَقَالَ رَبُّهَا أَدْخَلَنِیهَا فَقَالَ إِبْرَاهِیمُ (علیه السلام) رَبُّهَا أَحَقُّ بِهَا مِنِّی فَمَنْ أَنْتَ؟ قَالَ أَنَا مَلَکُ الْمَوْتِ قَالَ فَفَزِعَ إِبْرَاهِیمُ (علیه السلام) وَ قَالَ جِئْتَنِی لِتَسْلُبَنِی رُوحِی؟ فَقَالَ لَا وَ لَکِنِ اتَّخَذَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ عَبْداً خَلِیلًا فَجِئْتُ بِبِشَارَتِهِ فَقَالَ إِبْرَاهِیمُ (علیه السلام) فَمَنْ هَذَا الْعَبْدُ لَعَلِّی أَخْدُمُهُ حَتَّی أَمُوتَ؟ قَالَ أَنْتَ هُوَ قَالَ فَدَخَلَ عَلَی سَارَهًَْ فَقَالَ إِنَّ اللَّهَ اتَّخَذَنِی خَلِیلاً.

امام صادق (علیه السلام)- زمانی‌که خداوند ابراهیم (علیه السلام) را به خلیلی گرفت، ملک‌الموت درصورت جوانی سفیدروی که دو لباس سپید داشت و [موی] سرش آمیخته به آب و روغن بود، بشارت دوستی را آورد، و ابراهیم (علیه السلام) وارد خانه شد و عزرائیل درحالی‌که از خانه بیرون می‌رفت از وی استقبال کرد. ابراهیم (علیه السلام) مردی بسیار غیرتمند بود و چون از خانه بیرون می‌رفت در را می‌بست و کلیدش را هم با خود می‌برد. روزی به‌دنبال حاجتی بیرون رفت و در را قفل کرد و چون بازگشت و در را گشود، مردی با آراسته‌ترین هیئت مردان در برابرش ایستاده بود و ابراهیم (علیه السلام) وی را گرفت. و گفت: «ای بنده‌ی خدا! چگونه وارد خانه‌ی من شدی»؟ گفت: «خدای این خانه مرا بدان وارد ساخت». ابراهیم (علیه السلام) گفت: «خدای خانه سزاوارتر از من به آن است. تو که هستی»؟ گفت: «من عزرائیل هستم». و ابراهیم (علیه السلام) هراسید و گفت: «آمده‌ای جانم را بگیری»؟ گفت: «نه، بلکه خداوند بنده‌ای را به دوستی خود گرفته و من برای او بشارت آورده‌ام». ابراهیم (علیه السلام) گفت: «کیست این بنده‌ی بزرگوار، تا من تا زمان مرگم خادمش باشم»؟ گفت: «خود تو». و ابراهیم (علیه السلام) نزد ساره رفت و گفت: «خداوند مرا خلیل خود قرار داده است»!

Imam Sadiq (peace be upon him): When Allah took Ibrahim (peace be upon him) as a friend, the Angel of Death brought the good news of this friendship in the form of a young man of fair complexion, wearing two white garments, with his [hair on his] head dripping with water and oil. Ibrahim (peace be upon him) entered the house and Azra'il received him as he was leaving the house. Ibrahim (peace be upon him) was a very jealous [protective] man, and when he would go out of the house, he would lock the door and take the key with him. One day he went out for some need and locked the door, and when he returned and opened the door, a man in the most well-adorned appearance of men was standing before him, and Ibrahim (peace be upon him) seized him. He said: "O servant of Allah! How did you enter my house?" He said: "The Lord of this house brought me into it." Ibrahim (peace be upon him) said: "The Lord of the house has more right to it than I. Who are you?" He said: "I am Azra'il." Ibrahim (peace be upon him) was frightened and said: "Have you come to take my soul?" He said: "No, rather Allah has taken a servant as His friend, and I have brought good news for him." Ibrahim (peace be upon him) said: "Who is this noble servant, so that I may serve him until the time of my death?" He said: "You yourself." And Ibrahim (peace be upon him) went to Sarah and said: "Allah has made me His khalil (friend)!"

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે અલ્લાહે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ને ખલીલ [દોસ્ત] બનાવ્યા, ત્યારે મલકુલ મૌત એક ગોરા યુવાનના રૂપમાં, જેની પાસે બે સફેદ કપડાં હતાં અને જેના માથાના [વાળ] પાણી અને તેલથી ભીના હતાં, દોસ્તીની ખુશખબરી લાવ્યા, અને ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) ઘરમાં દાખલ થયા અને અઝરાઇલ ઘરમાંથી બહાર જતાં તેમનું સ્વાગત કર્યું. ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) ખૂબ ગૈરતવાળા વ્યક્તિ હતા અને જ્યારે ઘરમાંથી બહાર જતા ત્યારે દરવાજો બંધ કરી દેતા અને ચાવી પણ પોતાની સાથે લઈ જતા. એક દિવસ કોઈ કામ માટે બહાર ગયા અને દરવાજો બંધ કર્યો, અને જ્યારે પાછા ફર્યા અને દરવાજો ખોલ્યો, તો પુરુષોમાં સૌથી શણગારાયેલ સ્વરૂપવાળો એક પુરુષ તેમની સામે ઊભો હતો, અને ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ને ગૈરત આવી. અને કહ્યું: "હે અલ્લાહના બંદા! તું મારા ઘરમાં કેવી રીતે દાખલ થયો?" તેણે કહ્યું: "આ ઘરના માલિકે મને દાખલ કર્યો." ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: "ઘરનો માલિક તેના પર મારા કરતાં વધુ હકદાર છે. તું કોણ છે?" તેણે કહ્યું: "હું અઝરાઇલ છું." અને ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) ડરી ગયા અને કહ્યું: "શું તું મારો જીવ લેવા આવ્યો છે?" તેણે કહ્યું: "ના, બલ્કે અલ્લાહે એક બંદાને પોતાનો દોસ્ત બનાવ્યો છે અને હું તેમના માટે ખુશખબરી લાવ્યો છું." ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: "આ બુઝુર્ગ બંદો કોણ છે, જેથી હું મારા મૃત્યુ સુધી તેનો ખાદિમ બનું?" તેણે કહ્યું: "તમે પોતે જ." અને ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) સારા પાસે ગયા અને કહ્યું: "અલ્લાહે મને પોતાનો ખલીલ બનાવ્યો છે!"

#14 و خدا ابراهیم را به دوستی انتخاب کرد And Allah took Ibrahim as a friend અને અલ્લાહે ઇબ્રાહીમને દોસ્ત તરીકે પસંદ કર્યા

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

إِنَّ إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) کَانَ أَبَا أَضْیَافٍ فَکَانَ إِذَا لَمْ یَکُونُوا عِنْدَهُ خَرَجَ یَطْلُبُهُمْ وَ أَغْلَقَ بَابَهُ وَ أَخَذَ الْمَفَاتِیحَ یَطْلُبُ الْأَضْیَافَ وَ إِنَّهُ رَجَعَ إِلَی دَارِهِ فَإِذَا هُوَ بِرَجُلٍ أَوْ شِبْهِ رَجُلٍ فِی الدَّارِ فَقَالَ یَا عَبْدَ اللَّهِ بِإِذْنِ مَنْ دَخَلْتَ هَذِهِ الدَّارَ قَالَ دَخَلْتُهَا بِإِذْنِ رَبِّهَا یُرَدِّدُ ذَلِکَ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ فَعَرَفَ إِبْرَاهِیمُ (علیه السلام) أَنَّهُ جَبْرَئِیلُ (علیه السلام) فَحَمِدَ اللَّهَ ثُمَّ قَالَ أَرْسَلَنِی رَبُّکَ إِلَی عَبْدٍ مِنْ عَبِیدِهِ یَتَّخِذُهُ خَلِیلًا قَالَ إِبْرَاهِیمُ (علیه السلام) فَأَعْلِمْنِی مَنْ هُوَ أَخْدُمْهُ حَتَّی أَمُوتَ قَالَ فَأَنْتَ هُوَ قَالَ وَ مِمَّ ذَلِکَ قَالَ لِأَنَّکَ لَمْ تَسْأَلْ أَحَداً شَیْئاً قَطُّ وَ لَمْ تُسْأَلْ شَیْئاً قَطُّ فَقُلْتَ لَا.

امام صادق (علیه السلام)- ابراهیم (علیه السلام) پدر همه‌ی مهمان‌نوازها بود، هروقت که مهمان نداشت از خانه بیرون می‌رفت و در خانه را می‌بست و کلیدهایش را بر می‌داشت و دنبال مهمان‌دارها می‌رفت، شبی وقتی به خانه بازگشت، ناگهان مرد یا شبیه مردی را در خانه دید، فرمود: «ای بنده‌ی خدا، به اجازه چه کسی وارد این خانه شدی»؟ گفت: «به اجازه‌ی صاحبخانه»، سه‌بار این سؤال را کرد و همین جواب را شنید. ابراهیم (علیه السلام) مطلب را فهمید و پروردگارش را حمد نمود، مهمان گفت: «پروردگارت مرا به‌سوی بنده‌ای از بندگانش که او را دوست خود می‌داند، فرستاده»، ابراهیم (علیه السلام) گفت: «آن خلیل را به من بشناسان تا قبل از مرگم خدمتش کنم». گفت: «آن خلیل خودت هستی». فرمود: «به چه دلیل»؟ گفت: «زیرا تو هرگز از کسی چیزی نخواسته‌ای، و چیزی از تو خواسته نشده که جواب رد بدهی». (از تو درباره‌ی [حکم و حقوق] زنان سؤال می‌کنند؛ بگو: «خداوند درباره‌ی آنان به شما پاسخ می‌دهد و آنچه در قرآن درباره‌ی زنان یتیمی که حقوقشان را به آن‌ها نمی‌دهید و می‌خواهید با آن‌ها ازدواج کنید، و نیز آنچه درباره‌ی کودکان صغیر و ناتوان

Imam Sadiq (peace be upon him): Ibrahim (peace be upon him) was the father of all hosts. Whenever he had no guests, he would leave the house, lock the door, take the keys, and go looking for guests. One night when he returned home, he suddenly saw a man — or something resembling a man — in the house. He said: "O servant of Allah, by whose permission did you enter this house?" He said: "By the permission of the master of the house." He asked this three times and heard the same answer. Ibrahim (peace be upon him) understood the matter and praised his Lord. The guest said: "Your Lord has sent me to a servant from among His servants whom He is taking as His friend." Ibrahim (peace be upon him) said: "Make that khalil (friend) known to me, so that I may serve him before my death." He said: "That khalil is you yourself." He said: "On what grounds?" He said: "Because you have never asked anyone for anything, and nothing has ever been asked of you to which you answered no." (They ask you concerning [the rulings and rights of] women; say: "Allah gives you the ruling concerning them, and that which is recited to you in the Qur'an concerning orphan women to whom you do not give what is prescribed for them, while you desire to marry them, and [concerning] the weak young children…")

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) બધા મહેમાનનવાઝોના પિતા હતા. જ્યારે પણ તેમની પાસે મહેમાન ન હોય ત્યારે તેઓ ઘરમાંથી બહાર જતા અને ઘરનો દરવાજો બંધ કરી દેતા અને ચાવીઓ લઈ લેતા અને મહેમાનોની શોધમાં જતા. એક રાત્રે જ્યારે તેઓ ઘરે પાછા ફર્યા, ત્યારે એકાએક ઘરમાં એક પુરુષ કે પુરુષ જેવી કોઈ વસ્તુને જોઈ. તેમણે ફરમાવ્યું: "હે અલ્લાહના બંદા, તું કોની પરવાનગીથી આ ઘરમાં દાખલ થયો?" તેણે કહ્યું: "ઘરના માલિકની પરવાનગીથી." ત્રણ વાર આ સવાલ કર્યો અને એ જ જવાબ સાંભળ્યો. ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) વાતને સમજી ગયા અને પોતાના પરવરદિગારની હમ્દ કરી. મહેમાને કહ્યું: "તમારા પરવરદિગારે મને પોતાના બંદાઓમાંથી એક બંદા તરફ, જેને તેઓ પોતાના દોસ્ત તરીકે ગણે છે, મોકલ્યો છે." ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: "તે ખલીલને મને ઓળખાવો જેથી હું મારા મૃત્યુ પહેલાં તેમની ખિદમત કરું." તેણે કહ્યું: "તે ખલીલ તમે પોતે જ છો." તેમણે ફરમાવ્યું: "કયા કારણથી?" તેણે કહ્યું: "કારણ કે તમે ક્યારેય કોઈ પાસેથી કંઈ માંગ્યું નથી, અને તમારી પાસેથી કંઈ માંગવામાં આવ્યું નથી કે તમે ના પાડી હોય." (તેઓ તમને સ્ત્રીઓ [ના હુકમો અને હકો] વિશે પૂછે છે; કહો: "અલ્લાહ તેમના વિશે તમને જવાબ આપે છે અને જે કુરઆનમાં તે યતીમ સ્ત્રીઓ વિશે છે જેમના હકો તમે તેમને આપતા નથી અને તેમની સાથે લગ્ન કરવા ઈચ્છો છો, અને એ જ પ્રમાણે જે નાના અને નબળા બાળકો વિશે…")