سورة النساء

Verse 36 of 176

4:36

وَ اعْبُدُوا اللهَ‌ وَ لا تُشْرِكُوا بِهِ شَيْئاً وَ بِالْوالِدَيْنِ إِحْساناً وَ بِذِي الْقُرْبى وَ الْيَتامى وَ الْمَساكينِ وَ الْجارِ ذِي الْقُرْبى وَ الْجارِ الْجُنُبِ وَ الصَّاحِبِ بِالْجَنْبِ وَ ابْنِ السَّبيلِ وَ ما مَلَكَتْ أَيْمانُكُمْ إِنَّ اللهَ‌ لا يُحِبُّ مَنْ كانَ مُخْتالاً فَخُوراً

و خدا را بپرستيد؛ و هيچ‌چيز را همتاى او قرار ندهيد؛ و به پدر و مادر، نيكى كنيد؛ همچنين به خويشاوندان و يتيمان و مستمندان، و همسايه‌ی نزديك، و همسايه‌ی دور، و دوست و همنشين، و واماندگان در سفر، و بردگانى كه مالك آن‌ها هستيد؛ زيرا خداوند، كسى را كه متكبّر و فخرفروش است، [و از اداى حقوق ديگران سرباز مى‌زند]، دوست نمى‌دارد.

And serve Allah and do not associate any thing with Him and be good to the parents and to the near of kin and the orphans and the needy and the neighbor of (your) kin and the alien neighbor, and the companion in a journey and the wayfarer and those whom your right hands possess; surely Allah does not love him who is proud, boastful;

અને અલ્લાહની જ ઈબાદત કરો તથા કોઈપણને તેનો ભાગીદાર બનાવો નહિ. તથા વાલેદૈન તથા નજીકના સગાંવહાલાં* તથા યતીમો તથા મિસ્કીનો તથા નજીકના પાડોશી તથા દૂરના પાડોશી તથા તમારા સાથીદારો તથા ગરીબ મુસાફરો તથા તમારા ગુલામો સાથે ભલાઈથી વર્તો; બેશક જેઓ ફખ્ર ફરોશ (મોટાઇનો દેખાવ કરનાર) અને મુતકબ્બીર (અભિમાની) છે તેમને અલ્લાહ ચાહતો નથી:

#1 و خدا را بپرستید؛ و هیچ‌چیز را همتای او قرار ندهید And worship Allah and associate nothing with Him અને અલ્લાહની બંદગી કરો; અને કોઈ ચીજને તેનો શરીક ન બનાવો

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

کَانَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) یَعْرِضُ نَفْسَهُ عَلَی قَبَائِلِ الْعَرَبِ فِی الْمَوْسِمِ فَلَقِیَ رَهْطاً مِنَ الْخَزْرَجِ فَقَالَ أَلَاتَجْلِسُونَ أُحَدِّثْکُمْ قَالُوا بَلَی فَجَلَسُوا إِلَیْهِ فَدَعَاهُمْ إِلَی اللَّهِ وَ تَلَا عَلَیْهِمُ الْقُرْآنَ فَقَالَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ یَا قَوْمِ تَعْلَمُونَ وَ اللَّهِ أَنَّهُ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) الَّذِی کَانَ یُوعِدُکُمْ بِهِ الْیَهُودُ فَلَا یَسْبِقَنَّکُمْ إِلَیْهِ أَحَدٌ فَأَجَابُوهُ وَ قَالُوا لَهُ إِنَّا قَدْ تَرَکْنَا قَوْمَنَا وَ لَا قَوْمَ بَیْنَهُمْ مِنَ الْعَدَاوَهًِْ وَ الشَّرِّ مِثْلَ مَا بَیْنَهُمْ وَ عَسَی أَنْ یَجْمَعَ اللَّهُ بَیْنَهُمْ بِکَ فَسَتَقْدِمُ عَلَیْهِمْ وَ تَدْعُوهُمْ إِلَی أَمْرِکَ وَ کَانُوا سِتَّهًَْ نَفَرٍ قَالَ فَلَمَّا قَدِمُوا الْمَدِینَهًَْ فَأَخْبَرُوا قَوْمَهُمْ بِالْخَبَرِ فَمَا دَارَ حَوْلٌ إِلَّا وَ فِیهَا حَدِیثُ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) حَتَّی إِذَا کَانَ الْعَامُ الْمُقْبِلُ أَتَی الْمَوْسِمَ مِنَ الْأَنْصَارِ اثْنَاعَشَرَ رَجُلًا فَلَقُوا النَّبِیَّ (صلی الله علیه و آله) فَبَایَعُوهُ عَلَی بَیْعَهًِْ النِّسَاءِ أَلَّا یُشْرِکُوا بِاللَّهِ شَیْئاً وَ لَا یَسْرِقُوا إِلَی آخِرِهَا ثُمَّ انْصَرَفُوا وَ بَعَثَ مَعَهُمْ مُصْعَبَ‌بْنَ‌عُمَیْرٍ یُصَلِّی بِهِمْ وَ کَانَ بَیْنَهُمْ بِالْمَدِینَهًِْ یُسَمَّی الْمُقْرِئَ فَلَمْ یَبْقَ دَارٌ فِی الْمَدِینَهًِْ إِلَّا وَ فِیهَا رِجَالٌ وَ نِسَاءٌ مُسْلِمُونَ إِلَّا دَارُ أُمَیَّهًَْ وَ حُطَیْمَهًَْ وَ وَائِلٍ وَ هُمْ مِنَ الْأَوْسِ ثُمَّ عَادَ مُصْعَبٌ إِلَی مَکَّهًَْ وَ خَرَجَ مِنَ الْأَنْصَارِ إِلَی الْمَوْسِمِ مَعَ حُجَّاجِ قَوْمِهِمْ فَاجْتَمَعُوا فِی الشِّعْبِ عِنْدَ الْعَقَبَهًِْ ثَلَاثَهًٌْ وَ سَبْعُونَ رَجُلًا وَ امْرَأَتَانِ فِی أَیَّامِ التَّشْرِیقِ بِاللَّیْلِ فَقَالَ (صلی الله علیه و آله) أُبَایِعُکُمْ عَلَی الْإِسْلَامِ فَقَالَ لَهُ بَعْضُهُمْ نُرِیدُ أَنْ تُعَرِّفَنَا یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) مَا لِلَّهِ عَلَیْنَا وَ مَا لَکَ عَلَیْنَا وَ مَا لَنَا عَلَی اللَّهِ فَقَالَ أَمَّا مَا لِلَّهِ عَلَیْکُمْ فَأَنْ تَعْبُدُوهُ وَ لا تُشْرِکُوا بِهِ شَیْئاً وَ أَمَّا مَا لِی عَلَیْکُمْ فَتَنْصُرُونَنِی مِثْلَ نِسَائِکُمْ وَ أَبْنَائِکُمْ وَ أَنْ تَصْبِرُوا عَلَی عَضِّ السَّیْفِ وَ إِنْ یُقْتَلَ خِیَارُکُم.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- در موسم حج، پیامبر (صلی الله علیه و آله) خودش را به قبایل عرب [که برای زیارت خانه‌ی خدا و بت‌ها می‌آمدند] می‌رساند [و با آنان هم صحبت می‌شد] پس با گروهی از خزرجیان ملاقات کرد و فرمود: «آیا اجازه می‌دهید با شما بنشینم و سخن بگویم»؟ گفتند: «آری [بنشین]، پس همه با هم نشستند و پیامبر آنان را به راه خدا خواند و دعوت کرد و آیاتی از قرآن را برایشان خواند، عدّه‌ای از آنان به دوستانشان گفتند: «ای قوم ما، [با توجّه به این سخنان] می‌دانید که به خدا قسم او همان پیامبری (صلی الله علیه و آله) است که یهودیان به شما وعده‌ی او را داده بودند، پس بشتابید تا اوّلین بیعت‌کنندها با او باشید و کسی از شما در این کار سبقت نگیرد. و دعوت پیامبر را اجابت کردند». و گفتند: «ما از قوم خود جداشده‌ایم [و آن‌ها اینجا نیستند] و هیچ قومی نیست که مثل آنان (اوس وخزرج) بینشان کینه و دشمنی و شرارت باشد و إِنْ شَاءَ اللهُ که به‌واسطه‌ی تو خدا آن‌ها را با هم مهربان کند. به‌زودی به‌سمت آنان خواهیم رفت و آن‌ها را به آنچه تو دعوت کرده‌ای دعوت می‌کنیم». این افراد شش نفر بودند. راوی می‌گوید: «وقتی آنان به شهر مدینه بازگشتند و قوم خود را از این خبر آگاه کردند و هیچ خانه‌ای در مدینه نبود مگر آنکه در آن حرفی از رسول خدا (صلی الله علیه و آله) باشد تا آنکه موسم حجّ سال بعد رسید و دوازده نفر از اهل مدینه [که بعدا انصار نام گرفتند] به حج آمدند و پیامبر (صلی الله علیه و آله) را ملاقات کردند و با او پیمان بستند و بیعتی کردند که به نام بیت نساء معروف شد که مضمون آن این بود که به خدا شرک نورزند و سرقت نکنند و... و سپس بلند شدند و [به شهر خود بازگشتند و به امر پیامبر (صلی الله علیه و آله)] همراه آنان مصعب‌بن‌عمیر همراه شد و برای آنان نماز می‌خواند و در مدینه به او مقرئ (خواننده‌ی آیات خدا) می‌گفتند و به‌این‌ترتیب در مدینه هیچ خانه‌ای نماند مگر آنکه در آن زن و مردی مسلمان یافت می‌شد مگر خانه‌های امیّه و حطیمه و وائل که از قبیله‌ی اوس بودند [گذشت تا آنکه] مصعب همراه با حاجیانی از اهل مدینه [که انصار نامیده می‌شدند] درموسم حج از مدینه خارج و به مکّه وارد شدند و در شعب [ابی‌طالب] جمع شدند درحالی‌که هفتادوسه نفر مرد و دو زن در بین آن‌ها بود. آن زمان در شبی از روزهای تشریق (یازدهم و دوازدهم و سیزدهم ماه ذی‌الحجه) بود. پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: «با شما برای اجرای اسلام بیعت می‌کنم». عدّه‌ای از آنان گفتند: «ای رسول خدا (صلی الله علیه و آله) می‌خواهیم بدانیم و به ما بفهمانی که حقّ خدا و خواسته‌ی خدا از ما چیست و حق و خواسته‌ی تو از ما چیست و متقابلا ما به خدا چه حقّی داریم»؟ پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: «آنچه که خدا از شما خواسته آن است که او را بپرستید و به امر او در هیچ‌چیز شریک قایل نشوید امّا حقّ من بر شما آن است که مرا همانطورکه زنان و بچّه‌هایتان را کمک می‌کنید، کمک کنید و برسختی جهاد صبر کنید حتی اگر خوبانتان کشته شوند».

The Prophet (peace be upon him and his family): During the Hajj season, the Prophet (peace be upon him and his family) would present himself to the Arab tribes [who came to visit the House of Allah and the idols] [and would speak with them]. So he met a group of the Khazraj and said: "Will you allow me to sit with you and speak?" They said: "Yes [sit down]." So they all sat together, and the Prophet invited and called them to the path of Allah and recited some verses of the Qur'an to them. A number of them said to their companions: "O our people, [in light of these words] you know that, by Allah, he is that very Prophet (peace be upon him and his family) whom the Jews had promised you about, so hasten to be the first to pledge allegiance to him, and let none of you outstrip you in this matter." And they responded to the Prophet's call. And they said: "We are separated from our people [and they are not here], and there is no people among whom there is such rancour, enmity and wickedness as there is among them (the Aws and Khazraj), and in sha Allah, through you Allah will make them kind to one another. We will soon go to them and invite them to what you have invited us to." These persons were six in number. The narrator says: "When they returned to the city of Madinah and informed their people of this news, there was no house in Madinah in which there was not some talk of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), until the Hajj season of the following year arrived, and twelve people from the people of Madinah [who were later named the Ansar] came for Hajj and met the Prophet (peace be upon him and his family) and made a covenant with him, and pledged an allegiance which came to be known as the Bay'at al-Nisa (the pledge of women), the content of which was that they would not associate anything with Allah, would not steal, and so on. Then they rose and [returned to their city, and by the command of the Prophet (peace be upon him and his family)] Mus'ab ibn Umayr accompanied them and led them in prayer, and in Madinah they used to call him al-Muqri (the reciter of the verses of Allah). In this way, no house was left in Madinah but that a Muslim man and woman was found in it, except the houses of Umayyah, Hutaymah and Wa'il, who were of the tribe of Aws. [Time passed until] Mus'ab, together with pilgrims from the people of Madinah [who were called the Ansar], set out from Madinah during the Hajj season and entered Makkah, and they gathered in the mountain pass [of Abi Talib], while among them were seventy-three men and two women. That time was on a night during the days of Tashriq (the eleventh, twelfth and thirteenth of the month of Dhu al-Hijjah). The Prophet (peace be upon him and his family) said: "I take your pledge of allegiance for the implementation of Islam." A number of them said: "O Messenger of Allah (peace be upon him and his family), we wish to know and for you to explain to us what the right of Allah and the demand of Allah upon us is, and what your right and demand upon us is, and reciprocally what right we have upon Allah." The Prophet (peace be upon him and his family) said: "What Allah has demanded of you is that you worship Him and do not associate anything with Him in any matter. As for my right upon you, it is that you help me as you help your women and your children, and that you endure the hardship of jihad, even if the best among you are killed."

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): હજના મૌસમમાં, પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અરબોના કબીલાઓ [જેઓ અલ્લાહના ઘર અને મૂર્તિઓની ઝિયારત માટે આવતા હતા] પાસે પોતાને પહોંચાડતા [અને તેમની સાથે વાતચીત કરતા]. તો તેઓ ખઝરજના એક જૂથને મળ્યા અને ફરમાવ્યું: "શું તમે મને તમારી સાથે બેસવાની અને વાત કરવાની પરવાનગી આપશો?" તેમણે કહ્યું: "હા [બેસો]." તો બધા સાથે બેઠા, અને પયગંબરે તેમને અલ્લાહના માર્ગ તરફ બોલાવ્યા અને દાવત આપી અને કુરઆનની કેટલીક આયતો તેમના માટે વાંચી. તેમાંથી કેટલાકે તેમના સાથીઓને કહ્યું: "અમારી કૌમના લોકો, [આ વાતોને જોતાં] તમે જાણો છો કે અલ્લાહની કસમ તેઓ એ જ પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) છે જેમના વિશે યહૂદીઓએ તમને વાયદો આપ્યો હતો, તો ઉતાવળ કરો કે તેમની સાથે પ્રથમ બયઅત કરનારા બનો અને તમારામાંથી કોઈ આ કામમાં આગળ ન નીકળી જાય." અને પયગંબરની દાવત કબૂલ કરી. અને કહ્યું: "અમે અમારી કૌમથી અલગ થયા છીએ [અને તેઓ અહીં નથી] અને એવી કોઈ કૌમ નથી કે જેમના જેવી (ઔસ અને ખઝરજ) વચ્ચે કીના, દુશ્મની અને શરારત હોય, અને ઇન્શાઅલ્લાહ કે તમારા થકી અલ્લાહ તેમને પરસ્પર મહેરબાન બનાવે. જલ્દી જ અમે તેમની તરફ જઈશું અને જે તરફ તમે દાવત આપી છે તેની તરફ તેમને દાવત આપીશું." આ લોકો છ જણ હતા. રાવી કહે છે: "જ્યારે તેઓ મદીના શહેરમાં પાછા ફર્યા અને તેમની કૌમને આ ખબરથી વાકેફ કર્યા, અને મદીનામાં કોઈ ઘર ન હતું સિવાય કે તેમાં રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની કોઈ વાત હોય, ત્યાં સુધી કે આવતા વર્ષનો હજનો મૌસમ આવ્યો અને મદીનાના બાર લોકો [જેમને પછીથી અન્સાર નામ મળ્યું] હજ પર આવ્યા અને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને મળ્યા અને તમારી સાથે અહદ કર્યો અને એવી બયઅત કરી જે બયઅતુન નિસા (સ્ત્રીઓની બયઅત)ના નામથી પ્રખ્યાત થઈ, જેનો મફહૂમ એ હતો કે અલ્લાહ સાથે શિર્ક ન કરે અને ચોરી ન કરે વગેરે. અને પછી ઊભા થયા અને [પોતાના શહેર પાછા ફર્યા, અને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના આદેશથી] તેમની સાથે મુસ્અબ બિન ઉમૈર સાથે ગયા અને તેમના માટે નમાઝ પઢાવતા હતા, અને મદીનામાં તેમને મુક્રિઅ (અલ્લાહની આયતોના પઢનારા) કહેતા હતા, અને આ રીતે મદીનામાં કોઈ ઘર બાકી ન રહ્યું સિવાય કે તેમાં મુસલમાન સ્ત્રી અને પુરુષ મળી આવે, સિવાય ઉમૈયહ, હુતૈમહ અને વાઇલના ઘરો કે જેઓ ઔસના કબીલાના હતા. [સમય પસાર થયો ત્યાં સુધી કે] મુસ્અબ મદીનાના હાજીઓ [જેઓ અન્સાર કહેવાતા હતા] સાથે હજના મૌસમમાં મદીનાથી નીકળ્યા અને મક્કામાં દાખલ થયા, અને શેઅબ [અબી તાલિબ]માં ભેગા થયા જ્યારે તેમની વચ્ચે તોંતેર પુરુષો અને બે સ્ત્રીઓ હતી. તે સમય તશરીકના દિવસો (ઝિલ્હજ મહિનાની અગિયારમી, બારમી અને તેરમી)ની એક રાત્રિ હતો. પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "હું તમારી સાથે ઇસ્લામના અમલ માટે બયઅત કરું છું." તેમાંથી કેટલાકે કહ્યું: "અય રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ), અમે જાણવા માગીએ છીએ અને તમે અમને સમજાવો કે અમારા પર અલ્લાહનો હક અને અલ્લાહની અમારાથી માંગ શું છે, અને તમારો હક અને તમારી અમારાથી માંગ શું છે, અને તેની સામે અમારો અલ્લાહ પર શું હક છે?" પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "અલ્લાહે તમારાથી જે માંગ્યું છે તે એ છે કે તેની ઇબાદત કરો અને તેના આદેશમાં કોઈ વસ્તુમાં શરીક ન બનાવો, પરંતુ મારો તમારા પર હક એ છે કે જે રીતે તમે તમારી સ્ત્રીઓ અને બાળકોની મદદ કરો છો તે રીતે મારી મદદ કરો, અને જિહાદની સખ્તી પર સબ્ર કરો, પછી ભલે તમારામાંના ઉત્તમ લોકો કત્લ થઈ જાય."

#2 و به پدر و مادر، نیکی کنید And be good to parents અને માતા-પિતા સાથે નેકી કરો

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ أَبِی‌بَصِیرٍ عَنْ أَبِی‌جَعْفَرٍ (علیه السلام) فِی قَوْلِ اللَّهِ وَ بِالْوالِدَیْنِ إِحْساناً قَالَ إِنَ رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) أَحَدُ الْوَالِدَیْنِ وَ عَلِیٌّ (علیه السلام) الْآخَرُ.

امام باقر (علیه السلام)- ابوبصیر نقل می‌کند امام باقر (علیه السلام) در مورد آیه: وَ بِالْوَالِدَیْنِ إِحْسَانًا فرمود: «پیامبر (صلی الله علیه و آله) یکی از والدین و علی (علیه السلام) آن دیگری است».

Imam Baqir (peace be upon him): Abu Basir narrates that Imam Baqir (peace be upon him) said regarding the verse: وَ بِالْوَالِدَیْنِ إِحْسَانًا [And be good to the parents]: "The Prophet (peace be upon him and his family) is one of the two parents, and Ali (peace be upon him) is the other."

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): અબૂ બસીર નકલ કરે છે કે ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)એ આયત: وَ بِالْوَالِدَیْنِ إِحْسَانًا [અને માતા-પિતા સાથે ભલાઈ કરો] વિશે ફરમાવ્યું: "પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) બન્ને વાલિદૈન (માતા-પિતા)માંથી એક છે અને અલી (અલયહિસ્સલામ) બીજા છે."

#3 و به پدر و مادر، نیکی کنید And be good to parents અને માતા-પિતા સાથે નેકી કરો

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

جَعْفَرُ‌بْنُ‌مُحَمَّدِ‌بْنِ‌سَعِیدٍ الْأَحْمَسِیُّ مُعَنْعَناً عَنْ جَعْفَرٍ الصَّادِقِ (علیه السلام) فِی قَوْلِهِ {تَعَالَی} وَ اعْبُدُوا اللَّهَ وَ لا تُشْرِکُوا بِهِ شَیْئاً وَ بِالْوالِدَیْنِ إِحْسانا إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ عَلِیَّ‌بْنَ‌أَبِی‌طَالِبٍ (علیه السلام) هُمَا الْوَالِدَانِ وَ بِذِی الْقُرْبی قَالَ الْحَسَنُ وَ الْحُسَیْنُ (علیها السلام).

امام صادق (علیه السلام)- حضرت محمّد (صلی الله علیه و آله) و علی (علیه السلام) دو پدرند (والدان) و منظور از ذوی‌القربی حسن و حسین (علیها السلام) هستند.

Imam Sadiq (peace be upon him): The Prophet Muhammad (peace be upon him and his family) and Ali (peace be upon him) are the two fathers (al-walidan), and what is meant by dhawi al-qurba (the near of kin) is Hasan and Husayn (peace be upon them).

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): હઝરત મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને અલી (અલયહિસ્સલામ) બે પિતા (અલ-વાલિદાન) છે અને ઝવિલ-કુરબા (નજીકના સગાઓ)થી મુરાદ હસન અને હુસૈન (અલયહિમસ્સલામ) છે.

#4 و به پدر و مادر، نیکی کنید And be good to parents અને માતા-પિતા સાથે નેકી કરો

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ أَبِی‌بَصِیرٍ قَالَ سَمِعْتُ أَبَاعَبْدِ‌اللَّهِ (علیه السلام) یَقُولُ: إِنَّ الْمُؤْمِنَ إِذَا مَاتَ رَأَی رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ عَلِیّاً (علیه السلام) یَحْضُرَانِهِ وَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) أَنَا أَحَدُ الْوَالِدَیْنِ وَ عَلِیٌّ (علیه السلام) الْآخَرُ قَالَ قُلْتُ وَ أَیُّ مَوْضِعٍ ذَلِکَ مِنْ کِتَابِ اللَّهِ قَالَ قَوْلُهُ اعْبُدُوا اللهَ وَ لا تُشْرِکُوا بِهِ شَیْئاً وَ بِالْوالِدَیْنِ إِحْساناً.

امام صادق (علیه السلام)- ابوبصیر گوید: شنیدم امام صادق (علیه السلام) می‌فرمود: «مؤمن وقتی که بمیرد پیامبر (صلی الله علیه و آله) و علی (علیه السلام) را می‌بیند که پیش او حاضر می‌شوند». و پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: «من یکی از دو والدین هستم و علی (علیه السلام) والد دیگر است». گفتم: «این مطلب [که شما می‌گویید] در کجای کتاب خدا آمده است». فرمود: «آنجا که می‌فرماید: اعْبُدُوا اللهَ وَ لا تُشْرِکُوا بِهِ شَیْئاً وَ بِالْوالِدَیْنِ إِحْساناً».

Imam Sadiq (peace be upon him): Abu Basir said: I heard Imam Sadiq (peace be upon him) say: "When a believer dies, he sees the Prophet (peace be upon him and his family) and Ali (peace be upon him) present before him." And the Prophet (peace be upon him and his family) said: "I am one of the two parents and Ali (peace be upon him) is the other parent." I said: "Where in the Book of Allah has this matter [that you mention] been stated?" He said: "Where He says: اعْبُدُوا اللهَ وَ لا تُشْرِکُوا بِهِ شَیْئاً وَ بِالْوالِدَیْنِ إِحْساناً [Serve Allah and do not associate anything with Him, and be good to the parents]."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અબૂ બસીર કહે છે: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને ફરમાવતાં સાંભળ્યા: "મોમિન જ્યારે મૃત્યુ પામે છે ત્યારે તે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને અલી (અલયહિસ્સલામ)ને પોતાની પાસે હાજર જુએ છે." અને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "હું બે વાલિદૈન [માતા-પિતા]માંથી એક છું અને અલી (અલયહિસ્સલામ) બીજા વાલિદ છે." મેં કહ્યું: "આ વાત [જે તમે ફરમાવો છો] અલ્લાહની કિતાબમાં ક્યાં આવી છે?" તેમણે ફરમાવ્યું: "જ્યાં તે ફરમાવે છે: اعْبُدُوا اللهَ وَ لا تُشْرِکُوا بِهِ شَیْئاً وَ بِالْوالِدَیْنِ إِحْساناً [અલ્લાહની ઇબાદત કરો અને તેની સાથે કોઈને શરીક ન કરો, અને માતા-પિતા સાથે નેકી કરો]."

#5 و به پدر و مادر، نیکی کنید And be good to parents અને માતા-પિતા સાથે નેકી કરો

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

فَجَعَلَ اللَّهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی نَبِیَّهُ أَوْلَی بِالْمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ هُوَ قَوْلُ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) بِغَدِیرِ خُمٍّ أَیُّهَا النَّاسُ أَلَسْتُ أَوْلَی بِکُمْ مِنْ أَنْفُسِکُمْ قَالُوا بَلَی ثُمَّ أَوْجَبَ لِأَمِیرَالْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) مَا أَوْجَبَهُ لِنَفْسِهِ عَلَیْهِمْ مِنَ الْوَلَایَهًِْ فَقَالَ أَلَا مَنْ کُنْتُ مَوْلَاهُ فَعَلِیٌّ مَوْلَاهُ فَلَمَّا جَعَلَ اللَّهُ النَّبِیَّ (صلی الله علیه و آله) أَبَ الْمُؤْمِنِینَ أَلْزَمَهُ مَئُونَتَهُمْ وَ تَرْبِیَهًَْ أَیْتَامِهِمْ فَعِنْدَ ذَلِکَ صَعِدَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَقَالَ مَنْ تَرَکَ مَالًا فَلِوَرَثَتِهِ وَ مَنْ تَرَکَ دَیْناً أَوْ ضَیَاعاً فَعَلَیَّ وَ إِلَیَّ فَأَلْزَمَ اللَّهُ نَبِیَّهُ (صلی الله علیه و آله) لِلْمُؤْمِنِینَ مَا یُلْزِمُ الْوَالِدَ لِلْوَلَدِ وَ أَلْزَمَ الْمُؤْمِنِینَ مِنَ الطَّاعَهًِْ لَهُ مَا یُلْزِمُ الْوَلَدَ لِلْوَالِدِ فَکَذَلِکَ أَلْزَمَ أَمِیرَالْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) مَا أَلْزَمَ رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) مِنْ ذَلِکَ وَ بَعْدَهُ الْأَئِمَّهًَْ (وَاحِداً وَاحِداً وَ الدَّلِیلُ عَلَی أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ أَمِیرَالْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) هُمَا الْوَالِدَانِ قَوْلُهُ وَ اعْبُدُوا اللهَ وَ لا تُشْرِکُوا بِهِ شَیْئاً وَ بِالْوالِدَیْنِ إِحْساناً فَالْوَالِدَانِ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ أَمِیرُالْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) وَ قَالَ الصَّادِقُ (علیه السلام) وَ کَانَ إِسْلَامُ عَامَّهًِْ الْیَهُودِ بِهَذَا السَّبَبِ لِأَنَّهُمْ آمَنُوا عَلَی أَنْفُسِهِمْ وَ عِیَالَاتِهِمْ.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- این [آیه، مصداق] کلام پیامبر (صلی الله علیه و آله) است که در غدیرخم فرمود: «ای مردم آیا من نسبت به شما از خود شما برتر نیستم». گفتند: «آری چنین است». سپس پیامبر (صلی الله علیه و آله) آنچه را که برای خود واجب کرده بود (اطاعت و ولایتش بر مردم) برای امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) واجب کرد ولایتش را بپذیرند و صحبت خود را ادامه داد تا آنجا که فرمود: «هرکس من مولای اویم بعد از من علی (علیه السلام) مولای اوست [بدانید] که وقتی خداوند پیامبرش (صلی الله علیه و آله) را مانند پدر مؤمنین قرارداده است، بر او واجب کرده [که مانند یک پدر دلسوز] آن‌ها را کمک کند و یتیم‌های آن‌ها را پرورش دهد و تربیت کند دراین‌هنگام پیامبر (صلی الله علیه و آله) [از سکویی که در آنجا نهاده بودند] بالا رفت و فرمود: «هرکس که بمیرد و مالی از او به ارث بماند، آن مال به ورثه‌اش می‌رسد و هرکس امانتی یا کم وکاستی‌ای از او به ارث بماند متوجّه من است [زیرا من در حکم پدر او بوده‌ام] و خداوند همان وظایفی که بر پدر و مادر واجب کرده برای فرزند خود انجام دهد، بر من واجب کرده تا نسبت به مؤمنین انجام دهم و بر مؤمنین نیز واجب کرده که همچون فرزندان که از پدر اطاعت می‌کنند از من اطاعت کنند و هم چنین تمام آن اموری که بر رسولش (صلی الله علیه و آله) [در ولایت و تدبیر امور مردم] واجب کرده است برای امیرالمؤمنین علی و امامان (ع ع ع) بعد از او، یکی پس از دیگری نیز واجب کرده و دلیل اینکه [می‌گویم] پیامبر (صلی الله علیه و آله) و علی (علیه السلام) در حکم دو والد هستند این کلام خداوند است که می‌فرماید: اعْبُدُوا اللهَ وَ لا تُشْرِکُوا بِهِ شَیْئاً وَ بِالْوالِدَیْنِ إِحْساناً که منظور از دو والد، پیامبر (صلی الله علیه و آله) و امیرالمؤمنین (علیه السلام) است». و امام صادق (علیه السلام) فرمود: «به‌همین دلیل است که دین اسلام بر دین یهودیان عمومیّت [و برتری] یافت زیرا که یهود ایمان و اعتمادشان بر خودشان و خانواده‌شان است [درحالی‌که مسلمانان اعتمادشان بر پدران دلسوزشان که ائمه (و پیامبر (صلی الله علیه و آله) می‌باشد، است]».

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family): This [verse is an instance of] the words of the Prophet (peace be upon him and his family) which he spoke at Ghadir Khumm: "O people, am I not more entitled to you than yourselves?" They said: "Yes, indeed." Then the Prophet (peace be upon him and his family) made obligatory for Amir al-Mu'minin Ali (peace be upon him) that which he had made obligatory for himself (obedience and his wilayah over the people), that they accept his wilayah, and he continued his speech until he said: "Whoever I am his master, after me Ali (peace be upon him) is his master. [Know] that when Allah made His Prophet (peace be upon him and his family) like a father to the believers, He made it obligatory upon him [to, like a compassionate father,] help them and to raise and nurture their orphans." At this point the Prophet (peace be upon him and his family) went up [on a platform that had been placed there] and said: "Whoever dies and leaves wealth behind, that wealth goes to his heirs, and whoever leaves behind a debt (amanah) or a loss (deficiency), it is upon me [for I have been in the position of his father]. And Allah has made obligatory upon me the same duties that He made obligatory upon a father and mother to perform for their child, that I perform for the believers; and He has made obligatory upon the believers, just as children obey their father, to obey me. Likewise all those matters that He made obligatory upon His Messenger (peace be upon him and his family) [in wilayah and the management of the people's affairs], He has made obligatory upon Amir al-Mu'minin Ali and the Imams (peace be upon them) after him, one after another. And the proof that [I say] the Prophet (peace be upon him and his family) and Ali (peace be upon him) are in the position of the two parents is this word of Allah where He says: اعْبُدُوا اللهَ وَ لا تُشْرِکُوا بِهِ شَیْئاً وَ بِالْوالِدَیْنِ إِحْساناً [Serve Allah and do not associate anything with Him, and be good to the parents], where what is meant by the two parents is the Prophet (peace be upon him and his family) and Amir al-Mu'minin (peace be upon him)." And Imam Sadiq (peace be upon him) said: "It is for this reason that the religion of Islam gained universality [and superiority] over the religion of the Jews, for the Jews' faith and reliance is upon themselves and their families [whereas the Muslims' reliance is upon their compassionate fathers who are the Imams and the Prophet (peace be upon him and his family)]."

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): આ [આયત, પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના તે કલામનો મિસદાક છે] જે તેમણે ગદીરે ખુમમાં ફરમાવ્યું: "અય લોકો! શું હું તમારા ઉપર તમારા પોતાનાથી વધારે હકદાર નથી?" તેમણે કહ્યું: "હા, એમ જ છે." પછી પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ જે વસ્તુ પોતાના માટે વાજિબ કરી હતી (લોકો ઉપર તેમની ઇતાઅત અને વિલાયત) તે અમીરુલ મોમિનીન અલી (અલયહિસ્સલામ) માટે વાજિબ કરી કે તેમની વિલાયતને કબૂલ કરે, અને પોતાની વાત ત્યાં સુધી ચાલુ રાખી કે ફરમાવ્યું: "જેનો હું મૌલા છું, મારા પછી અલી (અલયહિસ્સલામ) તેના મૌલા છે. [જાણી લો] કે જ્યારે અલ્લાહે પોતાના પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને મોમિનીનના પિતા સમાન કરાર દીધા છે, ત્યારે તેમના ઉપર વાજિબ કર્યું છે [કે એક દયાળુ પિતાની જેમ] તેમની મદદ કરે અને તેમના યતીમોની પરવરિશ અને તરબિયત કરે." તે વખતે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) [ત્યાં મૂકેલા મંચ પરથી] ઉપર ગયા અને ફરમાવ્યું: "જે કોઈ મરી જાય અને તેની પાસેથી માલ વારસામાં રહી જાય, તે માલ તેના વારસદારોને પહોંચે છે, અને જે કોઈની પાસેથી અમાનત અથવા કમી-ઉણપ વારસામાં રહી જાય તે મારા શિરે છે [કારણ કે હું તેના પિતાના હુકમમાં હતો]. અને અલ્લાહે તે જ ફરજો જે માતા-પિતા ઉપર પોતાના સંતાન માટે વાજિબ કરી છે, તે મારા ઉપર વાજિબ કરી છે કે હું મોમિનીન માટે અદા કરું, અને મોમિનીન ઉપર પણ વાજિબ કર્યું છે કે જેમ સંતાનો પિતાની ઇતાઅત કરે છે તેમ મારી ઇતાઅત કરે. અને એ જ રીતે તે તમામ કામો જે તેણે પોતાના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ઉપર [લોકોની વિલાયત અને તદબીરમાં] વાજિબ કર્યા છે તે અમીરુલ મોમિનીન અલી અને તેમના પછીના ઇમામો (અલયહિમુસ્સલામ) ઉપર, એક પછી એક, વાજિબ કર્યા છે. અને એની દલીલ કે [હું કહું છું] પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને અલી (અલયહિસ્સલામ) બંને વાલિદૈનના હુકમમાં છે, અલ્લાહનો આ કલામ છે જે ફરમાવે છે: اعْبُدُوا اللهَ وَ لا تُشْرِکُوا بِهِ شَیْئاً وَ بِالْوالِدَیْنِ إِحْساناً [અલ્લાહની ઇબાદત કરો અને તેની સાથે કોઈને શરીક ન કરો, અને માતા-પિતા સાથે નેકી કરો], જેમાં બે વાલિદથી મુરાદ પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને અમીરુલ મોમિનીન (અલયહિસ્સલામ) છે." અને ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "આ જ કારણથી ઇસ્લામ ધર્મ યહૂદીઓના ધર્મ ઉપર ઉમૂમિય્યત [અને શ્રેષ્ઠતા] પામ્યો, કારણ કે યહૂદીઓનું ઈમાન અને ભરોસો પોતાના ઉપર અને પોતાના પરિવાર ઉપર છે [જ્યારે મુસલમાનોનો ભરોસો પોતાના દયાળુ પિતાઓ ઉપર છે જે ઇમામો અને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) છે]."

#6 و به پدر و مادر، نیکی کنید And be good to parents અને માતા-પિતા સાથે નેકી કરો

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

نَزَلَتْ فِی رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ فِی عَلِی (علیه السلام).

امام صادق (علیه السلام)- این آیه در حقّ رسول خدا (صلی الله علیه و آله) و علی (علیه السلام) نازل شده است.

Imam Sadiq (peace be upon him): This verse was revealed concerning the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and Ali (peace be upon him).

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): આ આયત અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને અલી (અલયહિસ્સલામ)ના હકમાં નાઝિલ થઈ છે.

#7 و به پدر و مادر، نیکی کنید And be good to parents અને માતા-પિતા સાથે નેકી કરો

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

أَنَا وَ عَلِیٌّ (علیه السلام) أَبَوَا هَذِهِ الْأُمَّهًْ.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- من و علی (علیه السلام) پدران این امّت هستیم.

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family): I and Ali (peace be upon him) are the two fathers of this ummah.

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): હું અને અલી (અલયહિસ્સલામ) આ ઉમ્મતના પિતા છીએ.

#8 و به پدر و مادر، نیکی کنید And be good to parents અને માતા-પિતા સાથે નેકી કરો

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

أُشْهِدُکُمْ أَنِّی وَ عَلِیّاً (علیه السلام) أَبَوَا الْمُؤْمِنِینَ فَمَنْ سَبَ أَحَدَنَا فَعَلَیْهِ لَعْنَهًُْ اللَّه.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- شما را گواه می‌گیرم که من و علی (علیه السلام) پدران این امّت هستیم و هرکس به هرکدام از ما دشنام دهد، لعنت خدا بر او خواهد بود.

The Prophet (peace be upon him and his family): I call you to witness that I and Ali (peace be upon him) are the fathers of this ummah, and whoever insults either of us, the curse of Allah will be upon him.

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): હું તમને સાક્ષી બનાવું છું કે હું અને અલી (અલયહિસ્સલામ) આ ઉમ્મતના પિતા છીએ, અને જે કોઈ અમારા બંનેમાંથી કોઈને પણ ગાળ આપશે, તેના પર અલ્લાહની લઅનત હશે.

#9 و به پدر و مادر، نیکی کنید And be good to parents અને માતા-પિતા સાથે નેકી કરો

العسکری (علیه السلام) Imam Askari (peace be upon him) ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ)

قَالَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ: وَ بِالْوالِدَیْنِ إِحْساناً قَالَ رَسُولُ اللهِ (صلی الله علیه و آله) أفْضَلُ وَالِدَیْکُمْ وَ أَحَقُّهُمَا لِشُکْرِکُمْ مُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله) وَ عَلِیٌّ (علیه السلام) وَ قَالَ عَلِیُّ بْنُ أَبِی طَالِبٍ (علیه السلام): سَمِعْتُ رَسُولَ اللهِ (صلی الله علیه و آله) یَقُولُ: أَنَا وَ عَلِیٌّ (علیه السلام) أَبَوْا هَذِهِ الْأُمَّهًِْ وَ لَحَقُّنَا عَلَیْهِمْ أَعْظَمُ مِنْ حَقِّ أَبَوَیْ وِلَادَتِهِمْ فَإِنَّا نُنْقِذُهُمْ إِنْ أَطَاعُونَا مِنَ النَّارِ إِلَی دَارِ الْقَرَارِ، وَ نُلْحِقُهُمْ مِنَ الْعُبُودِیَّهًِْ بِخِیَارِ الْأَحْرَارِ. وَ قَالَتْ فَاطِمَهًُْ (سلام الله علیها): أَبَوْا هَذِهِ الْأُمَّهًِْ مُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله) وَ عَلِیٌّ (علیه السلام) إِلَی قَوْلِهِ وَ قَالَ الْحَسَنُ بْنُ عَلِیٍّ (علیه السلام): مُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله) وَ عَلِیٌّ (علیه السلام) أَبَوَا هَذِهِ الْأُمَّهًِْ إِلَی قَوْلِهِ وَ قَالَ الْحُسَیْنُ بْنُ عَلِیٍّ (علیه السلام): مَنْ عَرَفَ حَقَّ أَبَوَیْهِ الْأَفْضَلِینَ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ عَلِیٍّ (علیه السلام) وَ أَطَاعَهُمَا حَقِّ طَاعَتِهِ قِیلَ لَهُ: تَبَحْبَحْ فِی أَیِّ الْجِنَانِ شِئْتَ وَ قَالَ عَلِیُّ بْنُ الْحُسَیْنِ (علیه السلام): إِنْ کَانَ الْأَبَوَانِ إِنَّمَا عَظُمَ حَقُّهُمَا عَلَی أَوْلَادهِمَا لِإِحْسَانِهِمَا إِلَیْهِمْ فَإِحْسَانُ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ عَلِیٍّ (علیه السلام) إِلَی هَذِهِ الْأُمَّهًِْ أَجَلُّ وَ أَعْظَمُ فَهُمَا بِأَنْ یَکُونَا أَبَوَیْهِمْ أَحَقُّ وَ قَالَ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِیٍّ (علیه السلام) مَنْ أَرَادَ أَنْ یَعْلَمَ کَیْفَ قَدْرُهُ عِنْدَ اللَّهِ فَلْیَنْظُرْ کَیْفَ قَدْرُ أَبَوَیْهِ الْأَفْضَلِینَ عِنْدَهُ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ عَلِیٍّ (علیه السلام). وَ قَالَ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ (علیه السلام): مَنْ رَعَی حَقَّ أَبَوَیْهِ الْأَفْضَلِینَ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ عَلِیٍّ (علیه السلام) لَمْ یَضُرَّهُ مَا أَضَاعَ مِنْ حَقِّ أَبَوَیْ نَفْسِهِ وَ سَائِرِ عِبَادِ اللَّهِ فَإِنَّهُمَا یُرْضِیَانِهِمْ بِسَعْیِهِمَا. وَ قَالَ مُوسَی بْنُ جَعْفَرٍ (علیه السلام): یُعَظِّمُ ثَوَابَ الصَّلَاهًِْ عَلَی قَدْرِ تَعْظِیمِ الْمُصَلِّی عَلَی أَبَوَیْهِ الْأَفْضَلِینَ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ عَلِیٍّ (علیه السلام) وَ قَالَ عَلِیُّ بْنُ مُوسَی الرضا (علیه السلام): أَ مَا یَکْرَهُ أَحَدُکُمْ أَنْ یُنْفَی عَنْ أَبِیهِ وَ أُمِّهِ اللَّذَیْنِ وَلَدَاهُ قالُوا: بَلی وَ اللَّهِ. قَالَ: فَلْیَجْتَهِدْ أَنْ لَا یُنْفَی عَنْ أَبِیهِ وَ أُمِّهِ اللَّذَیْنِ هُمَا أَبَواهُ الْأَفْضَلِ مِنْ أَبَوَیْ نَفْسِهِ. وَ قَالَ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِیِّ بْنِ مُوسَی (علیه السلام): حِینَ قَالَ رَجُلٌ بِحَضْرَتِهِ: إِنِّی لَأُحِبُّ مُحَمَّداً (صلی الله علیه و آله) وَ عَلِیّاً (علیه السلام) حَتَّی لَوْ قُطِعْتُ إِرْباً إِرْباً، أَوْ قُرِضْتُ لَمْ أَزُلْ عَنْهُ. قَالَ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِیٍّ (علیه السلام): لا جَرَمَ أَنَّ مُحَمَّداً (صلی الله علیه و آله) وَ عَلِیّاً (علیه السلام) مُعْطِیَاکَ مِنْ أَنْفُسِهِمَا مَا تُعْطِیهِمَا أَنْتَ مِنْ نَفْسِکَ إِنَّهُمَا لَیَسْتَدْعِیَانِ لَکَ فِی یَوْمِ فَصْلِ الْقَضَاءِ مَا لَا یَفِی مَا بَذَلْتَهُ لَهُمَا بِجُزْءٍ مِنْ مِائَهًِْ أَلْفِ أَلْفِ جُزْءٍ مِنْ ذَلِکَ. وَ قَالَ عَلِیُّ بْنُ مُحَمَّدٍ (علیه السلام): مَنْ لَمْ یَکُنْ وَالِدَا دِینِهِ مُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله) وَ عَلِیٌّ (علیه السلام) أَکْرَمَ عَلَیْهِ مِنْ وَالِدَیْ نَسَبِهِ فَلَیْسَ مِنَ اللَّهِ فِی حِلٍّ وَ لَا حَرَامٍ وَ لَا قَلِیلٍ وَ لَا کَثِیرٍ. وَ قَالَ الْحَسَنُ بْنُ عَلِیٍّ (علیه السلام): مَنْ آثَرَ طَاعَهًَْ أَبَوَیْ دِینِهِ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ عَلِیٍّ (علیه السلام) عَلَی طَاعَهًِْ أَبَوَیْ نَسَبِهِ قَالَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ لَهُ: لَأُوثِرَنَّکَ کَمَا آثَرْتَنِی وَ لَأُشَرِّفَنَّکَ بِحَضْرَهًِْ أَبَوَیْ دِینِکَ، کَمَا شَرَّفْتَ نَفْسَکَ بِإِیثَارِ حُبِّهِمَا عَلَی حُبِّ أَبَوَیْ نَسَبِکَ.

امام عسکری (علیه السلام)- خداوند می‌فرماید: بِالْوالِدَیْنِ إِحْساناً پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: «بهترین والدان شما و مستحق‌ترین آنان برای تشکّر و قدردانی از آن‌ها، محمّد (صلی الله علیه و آله) و علی (علیه السلام) هستند. علی (علیه السلام) فرمود: «از پیامبر (صلی الله علیه و آله) شنیدم که می‌فرمود: من و علی (علیه السلام) پدران این امّتیم و هم‌چنین حقوقی بالاتر از حقوق پدران آن‌ها به ما افزود که اگر از ما اطاعت کنند ما آن‌ها را از آتش جهنّم نجات می‌دهیم و به بهشت راهنماییشان می‌کنیم و آن‌ها را در پرستش خدا به مقام پرستش آزادگان می‌رسانیم. و حضرت فاطمه (سلام الله علیها) فرمود: «محمّد (صلی الله علیه و آله) و علی (علیه السلام) دو پدران این امّت هستند». و امام حسن مجتبی (علیه السلام) فرمود: «محمّد (صلی الله علیه و آله) و علی (علیه السلام) پدران این امّت‌اند» و... و امام حسین (علیه السلام) فرمود: «هرکس آن دو پدران برترش را یعنی محمّد (صلی الله علیه و آله) و علی (علیه السلام) را بشناسد و آنچنان‌که شایسته‌ی اطاعت‌اند، اطاعتشان کنند [در آن دنیا] به آن‌ها گفته می‌شود در هر کجای بهشت که می‌خواهید بروید و بگردید» و امام سجاد (علیه السلام) فرمود: «اگر حقّ پدر و مادر بر فرزندان آنچنان بزرگ است که باید به خاطر آن به پدر و مادر احسان شود، [پس بدانید که پدرانی] مهّم‌تر و عظیم‌الشأن‌تر از محمّد (صلی الله علیه و آله) و علی (علیه السلام) نیست که بزرگوارترین پدران این امّت‌اند» و امام باقر (علیه السلام) فرمود: «هرکس که می‌خواهد بداند قدر و منزلتش نزد خداوند چقدر است، ببیند که قدر و ارزش بزرگوارترین پدرانش که محمّد (صلی الله علیه و آله) و علی (علیه السلام) باشند نزد او چقدر است [که به همان میزان نزد خداوند ارزش خواهد داشت]» و امام صادق (علیه السلام) فرمود: «هرکس حقّ پدران بزرگوارش یعنی محمّد (صلی الله علیه و آله) و علی (علیه السلام) [که پدران معنوی مؤمنین هستند] را رعایت کند [اگر به خاطر اطاعت از پیامبر (صلی الله علیه و آله) و علی (علیه السلام)] حقّی از پدر و مادر خودش یا دیگر مؤمنین ضایع کند ضرری به او نمی‌رسد زیرا پیامبر (صلی الله علیه و آله) و علی (علیه السلام) [در قیامت] به خاطر تلاش آن مرد [برای رعایت حقّ پیامبر (صلی الله علیه و آله) و علی (علیه السلام) آن‌هایی را که حقّشان ضایع شده را] راضی می‌کند» و امام کاظم (علیه السلام) فرمود: «بزرگی ثواب نماز بستگی دارد به میزان بزرگداشتی که فرد نمازگزار نسبت به پدران بزرگوارش محمّد (صلی الله علیه و آله) و علی (علیه السلام) انجام می‌دهد». و امام رضا (علیه السلام) فرمود: «آیا [این‌چنین نیست که] شما از اینکه پدر و مادرتان را که شما را به دنیا آورده‌اند ترک و طرد کنید، کراهت دارید»؟ گفتند: «بله، به خدا قسم که کراهت داریم». فرمود: «پس بکوشید که مانند پدر و مادر خود، پدران بزرگوارتان که محمّد (صلی الله علیه و آله) و علی (علیه السلام) باشند را ترک و طرد نکنید». مردی به امام جواد (علیه السلام) گفت: «من تا آنجایی به پیامبر (صلی الله علیه و آله) و امام علی (علیه السلام) علاقه و محبّت دارم که حتی اگر تکه‌تکه شوم از آنان دست برنمی‌دارم و حتی اگر نابود شوم هرگز از آنان دست برنمی‌دارم». امام جواد (علیه السلام) فرمود: «اشکالی ندارد [و تو ضرر نمی‌کنی] زیرا محمّد (صلی الله علیه و آله) و علی (علیه السلام) آنچه که تو از خودت فدای آنان کردی را در روز قیامت که روز حساب‌رسی است از جانب خود به تو می‌دهند به‌نحوی که به‌ازای هر جزء از [کار تو برای آنان] آنان صدهزار برابر به تو می‌بخشند» و امام هادی (علیه السلام) فرمود: «هرکس که پدران دینی‌اش که محمّد (صلی الله علیه و آله) و علی (علیه السلام) باشند نزد او و دردیدگاه او از پدر و مادر نسبی‌اش با ارزش‌تر و بزرگوارتر باشند پس [او نزد خدا ارزش ندارد] و در حلال‌وحرام و زیادوکم دین خدا جایگاهی ندارد». و امام حسن عسکری (علیه السلام) فرمود: «هرکس که اطاعت پدران دینی‌اش، محمّد (صلی الله علیه و آله) و علی (علیه السلام) را مقدّم بر اطاعت پدران نسبی خود قرار ندهد خداوند به او می‌گوید: «من نیز تو را مقدّم قرار نمی‌دهدم زیرا مرا مقدّم نکردی و به خاطر آنکه شرافت خود را برای بذل محبّت به پدران نسبی‌ات نسبت به پدران دینی‌ات کم کردی، تو را شریف و دارای مقام نمی‌دانم».

Imam al-Askari (peace be upon him): Allah says: وَ بِالْوالِدَیْنِ إِحْساناً [And to the parents, do good]. The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: "The best of your parents and the most deserving of your thanks and gratitude are Muhammad (peace be upon him and his family) and Ali (peace be upon him)." Ali (peace be upon him) said: "I heard the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) say: I and Ali (peace be upon him) are the fathers of this Ummah, and our right upon them is greater than the right of the parents who gave birth to them, for if they obey us we save them from the Fire of Hell and guide them to Paradise, and we raise them in the worship of Allah to the rank of worship of the free ones." And Lady Fatima (peace be upon her) said: "Muhammad (peace be upon him and his family) and Ali (peace be upon him) are the two fathers of this Ummah." And Imam Hasan al-Mujtaba (peace be upon him) said: "Muhammad (peace be upon him and his family) and Ali (peace be upon him) are the fathers of this Ummah," and so on. And Imam Husayn (peace be upon him) said: "Whoever recognises his two most excellent fathers — Muhammad (peace be upon him and his family) and Ali (peace be upon him) — and obeys them as they deserve to be obeyed, it will be said to him [in the next world]: 'Go and roam wherever you wish in Paradise.'" And Imam Sajjad (peace be upon him) said: "If the right of the father and mother upon the children is so great that they must be treated well because of it, [then know that] there are no [fathers] more important and of greater rank than Muhammad (peace be upon him and his family) and Ali (peace be upon him), who are the noblest fathers of this Ummah." And Imam Baqir (peace be upon him) said: "Whoever wishes to know what his standing is with Allah, let him look at what standing and worth his noblest fathers — Muhammad (peace be upon him and his family) and Ali (peace be upon him) — have with him [for his worth with Allah is to that same measure]." And Imam Sadiq (peace be upon him) said: "Whoever observes the right of his noble fathers — Muhammad (peace be upon him and his family) and Ali (peace be upon him) [who are the spiritual fathers of the believers] — no harm comes to him [even if, on account of obeying the Prophet (peace be upon him and his family) and Ali (peace be upon him)] he neglects a right of his own father and mother or of the other believers, for the Prophet (peace be upon him and his family) and Ali (peace be upon him) [on the Day of Resurrection] will satisfy those whose right was neglected, on account of that man's striving [to observe the right of the Prophet (peace be upon him and his family) and Ali (peace be upon him)]." And Imam Kazim (peace be upon him) said: "The greatness of the reward of the prayer depends on the measure of the honour that the one praying accords to his noble fathers, Muhammad (peace be upon him and his family) and Ali (peace be upon him)." And Imam Rida (peace be upon him) said: "Does not each of you dislike that he be disowned from his father and mother who brought him into the world?" They said: "Yes, by Allah, we dislike that." He said: "Then let him strive not to be disowned, like his father and mother, from his noble fathers Muhammad (peace be upon him and his family) and Ali (peace be upon him)." A man said to Imam Jawad (peace be upon him): "I love the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and Imam Ali (peace be upon him) to such an extent that even if I were cut to pieces I would not turn away from them, and even if I were destroyed I would never turn from them." Imam Jawad (peace be upon him) said: "There is no harm [and you will not lose out], for Muhammad (peace be upon him and his family) and Ali (peace be upon him) will give you, on the Day of Resurrection which is the Day of Reckoning, from themselves in place of what you sacrificed of yourself for them, in such a way that for every part [of your deed for them] they will grant you a hundred thousand times as much." And Imam Hadi (peace be upon him) said: "Whoever does not hold his religious fathers — Muhammad (peace be upon him and his family) and Ali (peace be upon him) — more valuable and more noble in his eyes than his lineal father and mother, [has no worth with Allah] and has no standing in the lawful and forbidden or the little and much of the religion of Allah." And Imam Hasan al-Askari (peace be upon him) said: "Whoever gives precedence to obeying his religious fathers, Muhammad (peace be upon him and his family) and Ali (peace be upon him), over obeying his lineal fathers, Allah the Mighty and Majestic says to him: 'I shall surely prefer you just as you preferred Me, and I shall surely honour you in the presence of the fathers of your religion, just as you honoured yourself by preferring love of them over love of your lineal fathers.'"

ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ): અલ્લાહ ફરમાવે છે: وَ بِالْوالِدَیْنِ إِحْساناً [અને માતા-પિતા સાથે નેકી કરો]. પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ફરમાવ્યું: "તમારા શ્રેષ્ઠ માતા-પિતા અને તેમનો આભાર તથા કદરદાની કરવા માટે સૌથી વધુ હક્કદાર મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને અલી (અલયહિસ્સલામ) છે." અલી (અલયહિસ્સલામ) ફરમાવ્યું: "મેં પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસેથી સાંભળ્યું કે તેઓ ફરમાવતા હતા: હું અને અલી (અલયહિસ્સલામ) આ ઉમ્મતના પિતા છીએ, અને અમારો હક્ક તેમના જન્મ આપનાર માતા-પિતાના હક્કથી પણ મોટો છે, કારણ કે જો તેઓ અમારી આજ્ઞાનું પાલન કરે તો અમે તેમને જહન્નમની આગથી બચાવીએ છીએ અને જન્નત તરફ માર્ગદર્શન કરીએ છીએ, અને તેમને અલ્લાહની ઇબાદતમાં આઝાદ લોકોની ઇબાદતના મુકામ સુધી પહોંચાડીએ છીએ." અને હઝરત ફાતિમા (અલયહસ્સલામ) ફરમાવ્યું: "મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને અલી (અલયહિસ્સલામ) આ ઉમ્મતના બે પિતા છે." અને ઇમામ હસન મુજતબા (અલયહિસ્સલામ) ફરમાવ્યું: "મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને અલી (અલયહિસ્સલામ) આ ઉમ્મતના પિતા છે" અને... અને ઇમામ હુસૈન (અલયહિસ્સલામ) ફરમાવ્યું: "જે વ્યક્તિ પોતાના બે શ્રેષ્ઠ પિતા એટલે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને અલી (અલયહિસ્સલામ) ને ઓળખે અને જે રીતે તેમની આજ્ઞાપાલન યોગ્ય છે તે રીતે તેમનું આજ્ઞાપાલન કરે, તો [પરલોકમાં] તેને કહેવામાં આવશે કે જન્નતમાં જ્યાં ઈચ્છો ત્યાં જાઓ અને ફરો." અને ઇમામ સજ્જાદ (અલયહિસ્સલામ) ફરમાવ્યું: "જો માતા-પિતાનો હક્ક સંતાનો પર એટલો મોટો છે કે તેના કારણે માતા-પિતા સાથે એહસાન કરવો જોઈએ, [તો જાણી લો કે] મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને અલી (અલયહિસ્સલામ) થી વધુ મહત્વપૂર્ણ અને ઉચ્ચ મરતબાના કોઈ પિતા નથી, જેઓ આ ઉમ્મતના સૌથી શ્રેષ્ઠ પિતા છે." અને ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ) ફરમાવ્યું: "જે વ્યક્તિ જાણવા માંગે કે અલ્લાહ પાસે તેની કદર અને મરતબો કેટલો છે, તે જુએ કે તેના શ્રેષ્ઠ પિતા — જે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને અલી (અલયહિસ્સલામ) છે — તેની પાસે કેટલી કદર અને કિંમત ધરાવે છે [કારણ કે તે જ પ્રમાણમાં તે અલ્લાહ પાસે કિંમત ધરાવશે]." અને ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) ફરમાવ્યું: "જે વ્યક્તિ પોતાના શ્રેષ્ઠ પિતા એટલે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને અલી (અલયહિસ્સલામ) [જેઓ મોમિનોના આધ્યાત્મિક પિતા છે] ના હક્કનું પાલન કરે, [જો પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને અલી (અલયહિસ્સલામ) ની આજ્ઞાપાલનને કારણે] પોતાના માતા-પિતા અથવા અન્ય મોમિનોનો કોઈ હક્ક બરબાદ કરે તો તેને કોઈ નુકસાન થતું નથી, કારણ કે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને અલી (અલયહિસ્સલામ) [કયામતના દિવસે] તે માણસના પ્રયત્નને લીધે [જેમનો હક્ક બરબાદ થયો હતો તેમને] રાજી કરી દેશે." અને ઇમામ કાઝિમ (અલયહિસ્સલામ) ફરમાવ્યું: "નમાઝના સવાબની મહાનતા તે માપ પર આધારિત છે જે માપમાં નમાઝ પઢનાર પોતાના શ્રેષ્ઠ પિતા મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને અલી (અલયહિસ્સલામ) નું સન્માન કરે છે." અને ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ) ફરમાવ્યું: "શું તમને પસંદ નથી કે તમને તમારા માતા-પિતાથી — જેમણે તમને દુનિયામાં જન્મ આપ્યો — અલગ કરવામાં આવે?" તેમણે કહ્યું: "હા, અલ્લાહની કસમ, અમને પસંદ નથી." તેમણે ફરમાવ્યું: "તો પ્રયત્ન કરો કે જેમ પોતાના માતા-પિતાથી, તેમ પોતાના શ્રેષ્ઠ પિતા — જે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને અલી (અલયહિસ્સલામ) છે — તેમનાથી અલગ ન થાઓ." એક માણસે ઇમામ જવાદ (અલયહિસ્સલામ) ને કહ્યું: "હું પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ) ને એટલી હદ સુધી પ્રેમ અને મહોબ્બત કરું છું કે જો મને ટુકડે-ટુકડા કરી નાખવામાં આવે તો પણ હું તેમનાથી હાથ પાછો નહીં હટાવું, અને જો હું નષ્ટ કરી નાખવામાં આવું તો પણ હું તેમનાથી ક્યારેય હાથ પાછો નહીં હટાવું." ઇમામ જવાદ (અલયહિસ્સલામ) ફરમાવ્યું: "કોઈ વાંધો નથી [અને તને નુકસાન નહીં થાય] કારણ કે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને અલી (અલયહિસ્સલામ) જે તેં પોતાનાથી તેમના માટે કુરબાન કર્યું છે તે કયામતના દિવસે — જે હિસાબનો દિવસ છે — પોતાના તરફથી તને આપશે, એ રીતે કે [તેમના માટે તારા કાર્યના] દરેક ભાગના બદલામાં તેઓ તને એક લાખ ગણું બક્ષશે." અને ઇમામ હાદી (અલયહિસ્સલામ) ફરમાવ્યું: "જે વ્યક્તિ પાસે તેના દીની પિતા — જે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને અલી (અલયહિસ્સલામ) છે — તેના નસબી માતા-પિતા કરતાં વધુ કિંમતી અને શ્રેષ્ઠ નથી, તો [તે અલ્લાહ પાસે કંઈ કિંમત ધરાવતો નથી] અને અલ્લાહના દીનના હલાલ-હરામ અને થોડા-ઘણામાં તેનું કોઈ સ્થાન નથી." અને ઇમામ હસન અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ) ફરમાવ્યું: "જે વ્યક્તિ પોતાના દીની પિતા મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને અલી (અલયહિસ્સલામ) ની આજ્ઞાપાલનને પોતાના નસબી પિતાઓની આજ્ઞાપાલન પર પ્રાધાન્ય આપે, અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ તેને ફરમાવે છે: 'ખરેખર હું પણ તને પ્રાધાન્ય આપીશ જેમ તેં મને પ્રાધાન્ય આપ્યું, અને ખરેખર હું તને તારા દીની પિતાની હાજરીમાં શરીફ બનાવીશ, જેમ તેં પોતાના નસબી પિતા પર તેમની મહોબ્બતને પ્રાધાન્ય આપીને પોતાની જાતને શરીફ બનાવી.'"

#10 و به پدر و مادر، نیکی کنید And be good to parents અને માતા-પિતા સાથે નેકી કરો

السّجّاد (علیه السلام) Imam Sajjad (peace be upon him) ઇમામ સજ્જાદ (અલયહિસ્સલામ)

إِنْ کَانَ الْأَبَوَانِ إِنَّمَا عَظُمَ حَقُّهُمَا عَلَی أَوْلَادِهِمَا لِإِحْسَانِهِمَا إِلَیْهِمْ فَإِحْسَانُ مُحَمَّدٍ وَ عَلِیٍّ (علیها السلام) إِلَی هَذِهِ الْأُمَّهًِْ أَجَلُّ وَ أَعْظَمُ فَهُمَا بِأَنْ یَکُونَا أَبَوَیْهِمْ أَحَقُ.

امام سجاد (علیه السلام)- اگر حقّ والدین [نسبی] بر فرزندان آنقدر زیاد است که باید به آنان احسان شود، پس احسان به محمّد (صلی الله علیه و آله) و علی (علیه السلام) بر این امّت واجب‌تر و مهم‌تر است زیرا آن دو پدران حقیقی آنان‌اند.

Imam Sajjad (peace be upon him): If the right of [biological] parents over their children is so great that they must be treated with kindness, then kindness to Muhammad (peace be upon him and his family) and Ali (peace be upon him) is more obligatory and more important upon this Ummah, because those two are their true fathers.

ઇમામ સજ્જાદ (અલયહિસ્સલામ): જો [નસબી] માતા-પિતાનો હક તેમના સંતાનો પર એટલો મોટો છે કે તેમની સાથે એહસાન કરવો જોઈએ, તો મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને અલી (અલયહિસ્સલામ) સાથે એહસાન કરવો આ ઉમ્મત પર વધુ વાજિબ અને વધુ મહત્વપૂર્ણ છે, કારણ કે તે બંને તેમના હકીકી પિતા છે.

#11 و به پدر و مادر، نیکی کنید And be good to parents અને માતા-પિતા સાથે નેકી કરો

الجواد (علیه السلام) Imam Jawad (peace be upon him) ઇમામ જવાદ (અલયહિસ્સલામ)

فِی تَفسِیرِ الإِمَام العَسکَرِیّ (علیه السلام): وَ قَالَ مُحَمَّدُ‌بْنُ‌عَلِیِّ‌بْنِ‌مُوسَی (علیه السلام) قَالَ رَجُلٌ بِحَضْرَتِهِ إِنِّی لَأُحِبُّ مُحَمَّداً وَ عَلِیّاً (علیها السلام) حَتَّی لَوْ قُطِّعْتُ إِرْباً أَوْ قُرِضْتُ لَمْ أَزُلْ عَنْهُ قَالَ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِیٍّ (علیه السلام) لَا جَرَمَ أَنَّ مُحَمَّداً وَ عَلِیّاً (علیها السلام) مُعْطِیَاکَ مِنْ أَنْفُسِهِمَا مَا تُعْطِیهِمَا أَنْتَ مِنْ نَفْسِکَ إِنَّهُمَا لَیَسْتَدْعِیَانِ لَکَ فِی یَوْمِ فَصْلِ الْقَضَاءِ مَا لَا یَفِی مَا بَذَلْتَهُ لَهُمَا بِجُزْءٍ مِنْ مِائَهًِْ أَلْفِ جُزْءٍ مِنْ ذَلِکَ.

امام جواد (علیه السلام)- در تفسیر امام عسکری (علیه السلام) آمده است: مردی که در خدمت امام جواد (علیه السلام) بود فرمود: «من محمّد (صلی الله علیه و آله) و علی (علیه السلام) را چنان دوست دارم که اگر مرا قطعه‌قطعه نمایند یا با قیچی ریزه‌ریزه کنند دست از آن‌ها نمی‌کشم». امام جواد (علیه السلام) فرمود: «بدون شک محمّد (صلی الله علیه و آله) و علی (علیه السلام) به تو آن مقدار پاداش ضمانت می‌کنند که تو در راه آن‌ها از خود گذشت داشته باشی آن‌ها در روز قیامت آن قدر برای تو درخواست می‌کنند که هرچه تو بکنی یک‌صدهزارم آن نمی‌شود».

Imam Jawad (peace be upon him): In the Tafsir of Imam Askari (peace be upon him) it is reported: A man who was in the presence of Imam Jawad (peace be upon him) said: "I love Muhammad (peace be upon him and his family) and Ali (peace be upon him) so much that even if I were cut to pieces or shredded with scissors, I would not turn away from them." Imam Jawad (peace be upon him) said: "Without a doubt, Muhammad (peace be upon him and his family) and Ali (peace be upon him) will guarantee you a reward equal to the sacrifice you make for their sake. On the Day of Judgement they will intercede for you to such an extent that whatever you do would not amount to one hundred-thousandth of it."

ઇમામ જવાદ (અલયહિસ્સલામ): ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ)ની તફસીરમાં આવ્યું છે: એક વ્યક્તિ જે ઇમામ જવાદ (અલયહિસ્સલામ)ની સેવામાં હતો, તેણે કહ્યું: "હું મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને અલી (અલયહિસ્સલામ)ને એટલા પ્રેમ કરું છું કે જો મને ટુકડે-ટુકડા કરી નાખવામાં આવે અથવા કાતરથી બારીક કરી નાખવામાં આવે તો પણ હું તેમનાથી હાથ નહીં ખેંચું". ઇમામ જવાદ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "નિઃશંક મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને અલી (અલયહિસ્સલામ) તને એટલો બદલો આપવાની ઝમાનત આપે છે જેટલી તું તેમના માર્ગમાં પોતાનું બલિદાન આપે. તેઓ કયામતના દિવસે તારા માટે એટલી બધી દરખાસ્ત કરશે કે તું જે કંઈ કરે તે તેનો એક લાખમો ભાગ પણ નહીં થાય".

#12 و به پدر و مادر، نیکی کنید And be good to parents અને માતા-પિતા સાથે નેકી કરો

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

مَا یَمْنَعُ الرَّجُلَ مِنْکُمْ أَنْ یَبَرَّ وَالِدَیْهِ حَیَّیْنِ وَ مَیِّتَیْنِ یُصَلِّیَ عَنْهُمَا وَ یَتَصَدَّقَ عَنْهُمَا وَ یَحُجَّ عَنْهُمَا وَ یَصُومَ عَنْهُمَا فَیَکُونَ الَّذِی صَنَعَ لَهُمَا وَ لَهُ مِثْلُ ذَلِکَ فَیَزِیدَهُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ بِبِرِّهِ وَ صِلَتِهِ خَیْراً کَثِیراً.

امام صادق (علیه السلام)- چه چیز مانع می‌شود که آدمی به پدر و مادر خود درحال زندگی و بعد از مرگشان نیکی کند، برای ایشان نماز بخواند و صدقه بدهد و از جانب ایشان حج برود و برای ایشان روزه بگیرد، پس [پاداش] آنچه انجام داده برای آن‌ها باشد و برای خود او هم مثل [جزای] آن خواهد بود، و خداوند با عزّت و جلال به سبب نیکی و احسانش [که به پدر و مادر نموده] خیر و نیکی فراوانی به او عطا می‌فرماید.

Imam Sadiq (peace be upon him): What prevents a person from you from being good to his parents, whether they are alive or dead — praying on their behalf, giving charity on their behalf, performing Hajj on their behalf, and fasting on their behalf? Then [the reward of] what he has done will be for them, and the like of it will also be for him, and Allah, the Mighty and Majestic, on account of his goodness and kindness [which he has shown to his parents] will grant him abundant good.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): વ્યક્તિને શું વસ્તુ રોકે છે કે તે પોતાના માતા-પિતા સાથે તેમના જીવન દરમિયાન અને તેમના મૃત્યુ પછી નેકી કરે, તેમના માટે નમાઝ પઢે અને સદકો આપે અને તેમના તરફથી હજ કરે અને તેમના માટે રોઝો રાખે, તો [બદલો] જે તેણે કર્યું છે તે તેમના માટે હશે અને તેના પોતાના માટે પણ તેના જેવો [બદલો] હશે, અને અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ તેની નેકી અને એહસાનના કારણે [જે તેણે માતા-પિતા સાથે કર્યું] તેને પુષ્કળ ખેર અને નેકી અતા ફરમાવે છે.

#13 خویشاوندان و یتیمان و بینوایان Relatives, orphans, and the needy સગાંસંબંધીઓ, અનાથો અને ગરીબો

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

هَذِهِ الْآیَهًُْ نَزَلَتْ فِینَا خَاصَّهًًْ فَمَا کَانَ لِلَّهِ وَ لِلرَّسُولِ (صلی الله علیه و آله) فَهُوَ لَنَا وَ نَحْنُ ذُو الْقُرْبَی وَ نَحْنُ الْمَسَاکِینُ.

امام باقر (علیه السلام)- این آیه درباره‌ی ما فقط نازل شده هرچه متعلّق به خدا و پیامبر (صلی الله علیه و آله) باشد به ما تعلّق دارد ما ذوالقربی و یتیم و مسکین و در راه مانده‌ایم.

Imam Baqir (peace be upon him): This verse was revealed only concerning us. Whatever belongs to Allah and the Messenger (peace be upon him and his family) belongs to us. We are dhul-qurba (the near of kin), and we are the orphans and the needy and the wayfarers.

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): આ આયત ફક્ત અમારા વિશે નાઝિલ થઈ છે. જે કંઈ અલ્લાહ અને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)નું છે તે અમારું છે. અમે જ ઝુલ-કુરબા (નજીકના સંબંધીઓ) છીએ અને અમે જ યતીમ અને મિસ્કીન અને મુસાફિર છીએ.

#14 خویشاوندان و یتیمان و بینوایان Relatives, orphans, and the needy સગાંસંબંધીઓ, અનાથો અને ગરીબો

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

هَذِهِ الْآیَهًُْ نَزَلَتْ فِینَا خَاصَّهًًْ فَمَا کَانَ لِلَّهِ وَ لِلرَّسُولِ (صلی الله علیه و آله) فَهُوَ لَنَا وَ نَحْنُ ذُو الْقُرْبَی وَ نَحْنُ الْمَسَاکِینُ لَا تَذْهَبُ مَسْکَنَتُنَا مِنْ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) أَبَداً وَ نَحْنُ أَبْنَاءُ السَّبِیلِ فَلَا یُعْرَفُ سَبِیلٌ إِلَّا بِنَا وَ الْأَمْرُ کُلُّهُ لَنَا.

امام باقر (علیه السلام)- این آیه فقط درباره‌ی ما نازل شده است؛ هرچه متعلّق به خدا و پیامبر (صلی الله علیه و آله) باشد به ما تعلّق دارد؛ ما ذوالقربی و ما محتاج هستیم؛ هرگز احتیاج و نیاز ما به پیغمبر (صلی الله علیه و آله) قطع نخواهد شد، ما ابن‌السبیل هستیم هیچ راهی هویدا نمی‌شود مگر به‌وسیله‌ی ما. و امور به‌طور کلّی مربوط به ماست.

Imam Baqir (peace be upon him): This verse was revealed only concerning us; whatever belongs to Allah and the Messenger (peace be upon him and his family) belongs to us; we are dhul-qurba (the near of kin) and we are the needy; our need of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) will never be cut off; we are ibn al-sabil (the wayfarers) — no path becomes clear except through us. And the entire matter belongs to us.

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): આ આયત ફક્ત અમારા વિશે નાઝિલ થઈ છે; જે કંઈ અલ્લાહ અને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)નું છે તે અમારું છે; અમે જ ઝુલ-કુરબા (નજીકના સંબંધીઓ) છીએ અને અમે જ મોહતાજ છીએ; અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) તરફ અમારી હાજત અને જરૂરત ક્યારેય ખતમ નહીં થાય, અમે ઇબ્નુસ-સબીલ (મુસાફિરો) છીએ, કોઈ પણ માર્ગ સ્પષ્ટ નથી થતો સિવાય કે અમારા દ્વારા. અને તમામ બાબતો સંપૂર્ણપણે અમારી સાથે સંબંધિત છે.

#15 همسایه‌ی خویشاوند و همسایه‌ی بیگانه و یار مصاحب The near neighbour, the distant neighbour, and the companion at your side સગોસંબંધી પડોશી અને અજાણ્યો પડોશી અને સાથે રહેનાર સાથી

ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه) Ibn Abbas (may Allah have mercy on him) ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

وَ الْجارِ الْجُنُبِ قَالَ الَّذِی لَیْسَ بَیْنَکَ وَ بَیْنَهُ قَرَابَهًٌْ وَ الصَّاحِبِ بِالْجَنْبِ قَالَ الصَّاحِبُ فِی السَّفَرِ.

ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه)- وَ الجَارِ الجُنُبِ؛ [یعنی] کسی که بین تو و او رابطه‌ی خویشاوندی نباشد. الصَّاحِبِ بِالجَنْبِ به‌معنی همسفر می‌باشد.

Ibn Abbas (may Allah have mercy on him): وَ الجَارِ الجُنُبِ [and the alien neighbor]; [meaning] one between whom and you there is no kinship. الصَّاحِبِ بِالجَنْبِ [the companion by your side] means the travel companion.

ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): وَ الجَارِ الجُنُبِ [અને અજનબી પડોશી]; [એટલે] એવો વ્યક્તિ કે જેની અને તમારી વચ્ચે સગપણનો સંબંધ ન હોય. الصَّاحِبِ بِالجَنْبِ [પડખેનો સાથી] નો અર્થ છે સફરનો સાથી.

#16 همسایه‌ی خویشاوند و همسایه‌ی بیگانه و یار مصاحب The near neighbour, the distant neighbour, and the companion at your side સગોસંબંધી પડોશી અને અજાણ્યો પડોશી અને સાથે રહેનાર સાથી

السّجّاد (علیه السلام) Imam Sajjad (peace be upon him) ઇમામ સજ્જાદ (અલયહિસ્સલામ)

أَمَّا حَقُ جَارِکَ فَحِفْظُهُ غَائِباً وَ إِکْرَامُهُ شَاهِداً وَ نُصْرَتُهُ إِذْ کَانَ مَظْلُوماً وَ لَا تَتَبَّعْ لَهُ عَوْرَهًًْ فَإِنْ عَلِمْتَ عَلَیْهِ سُوءاً سَتَرْتَهُ عَلَیْهِ وَ إِنْ عَلِمْتَ أَنَّهُ یَقْبَلُ نَصِیحَتَکَ نَصَحْتَهُ فِیمَا بَیْنَکَ وَ بَیْنَهُ وَ لَا تُسْلِمْهُ عِنْدَ شَدِیدَهًٍْ وَ تُقِیلُ عَثْرَتَهُ وَ تَغْفِرُ ذَنْبَهُ وَ تُعَاشِرُهُ مُعَاشَرَهًًْ کَرِیمَهًًْ وَ لا قُوَّةَ إِلَّا بِاللهِ وَ أَمَّا حَقُّ الصَّاحِبِ فَأَنْ تَصْحَبَهُ بِالتَّفَضُّلِ وَ الْإِنْصَافِ وَ تُکْرِمَهُ کَمَا یُکْرِمُکَ وَ لَا تَدَعْهُ یَسْبِقْ إِلَی مَکْرُمَهًٍْ فَإِنْ سَبَقَ کَافَأْتَهُ وَ تَوَدُّهُ کَمَا یَوَدُّکَ وَ تَزْجُرُهُ عَمَّا یَهُمُّ بِهِ مِنْ مَعْصِیَهًٍْ وَ کُنْ عَلَیْهِ رَحْمَهًًْ وَ لَا تَکُنْ عَلَیْهِ عَذَاباً وَ لا قُوَّةَ إِلَّا بِاللهِ.

امام سجاد (علیه السلام)- حقّ همسایه‌ات این است که او را پشت سر حفظ کنی و در حضورش احترام کنی و چون ستم دید یاری کنی و دنبال بدی‌هایش نباشی و اگر بدی در او دیدی بپوشی و اگر اندرز تو را بپذیرد به‌طور خصوصی اندرزش دهی و در سختی او را وامگذاری و از لغزشش بگذری و گناهش را بیامرزی و با او معاشرت محترمانه کنی وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللهِ. و حقّ دوستت آن است که با لطف و انصاف با او همراهی کنی و همان‌طور که تو را بزرگ داشته، بزرگش داری و حتی اگر رهایت کرد هیچ‌چیز تو را از محبّت به او باز ندارد، او را همان‌طور که تو را دوست دارد دوست بداری و از پیروی که به ضرر اوست دورش بداری و مایه‌ی رحمت او باشی نه مایه‌ی عذاب او و وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللهِ.

Imam Sajjad (peace be upon him): The right of your neighbor is that you protect him in his absence and honor him in his presence, and help him when he is wronged, and not pursue his faults; and if you see evil in him, you conceal it; and if he accepts your advice, you advise him privately; and you do not abandon him in hardship, and you overlook his slip, and you forgive his sin, and you keep his company with honorable conduct — وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللهِ [and there is no strength except with Allah]. And the right of your friend is that you accompany him with kindness and fairness, and honor him as he honors you, and even if he lets you go, let nothing hold you back from loving him; love him as he loves you, and keep him away from following what is to his own harm, and be a source of mercy for him and not a source of torment for him — وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللهِ [and there is no strength except with Allah].

ઇમામ સજ્જાદ (અલયહિસ્સલામ): તમારા પડોશીનો હક એ છે કે તમે તેની ગેરહાજરીમાં તેની રક્ષા કરો અને તેની હાજરીમાં તેનું સન્માન કરો, અને જ્યારે તેના પર જુલમ થાય ત્યારે તેની મદદ કરો, અને તેની બુરાઈઓ પાછળ ન પડો, અને જો તમે તેમાં કોઈ બુરાઈ જુઓ તો તેને ઢાંકો, અને જો તે તમારી નસીહત સ્વીકારે તો તેને ખાનગીમાં નસીહત આપો, અને મુશ્કેલીમાં તેને છોડી ન દો, અને તેની ભૂલથી દરગુજર કરો, અને તેના ગુનાહને માફ કરો, અને તેની સાથે માનભરી રીતે વર્તાવ કરો — وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللهِ [અને અલ્લાહ સિવાય કોઈ તાકાત નથી]. અને તમારા મિત્રનો હક એ છે કે તમે તેની સાથે કૃપા અને ન્યાયપૂર્વક વ્યવહાર કરો, અને જેમ તેણે તમને માન આપ્યું છે તેમ તમે તેને માન આપો, અને જો તે તમને છોડી પણ દે તો કોઈ પણ વસ્તુ તમને તેની મોહબ્બતથી રોકે નહીં; જેમ તે તમને પ્રેમ કરે છે તેમ તમે તેને પ્રેમ કરો, અને જે તેને નુકસાનકારક છે તેના અનુસરણથી તેને દૂર રાખો, અને તેના માટે રહમતનું કારણ બનો, અઝાબનું કારણ ન બનો — وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللهِ [અને અલ્લાહ સિવાય કોઈ તાકાત નથી].

#17 همسایه‌ی خویشاوند و همسایه‌ی بیگانه و یار مصاحب The near neighbour, the distant neighbour, and the companion at your side સગોસંબંધી પડોશી અને અજાણ્યો પડોશી અને સાથે રહેનાર સાથી

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

کُلُ أَرْبَعِینَ دَاراً جِیرَانٌ مِنْ بَیْنِ یَدَیْهِ وَ مِنْ خَلْفِهِ وَ عَنْ یَمِینِهِ وَ عَنْ شِمَالِهِ.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- تا چهل خانه همسایه هستند، [خانه‌های] پیش‌روی او، پشت سرش سمت راستش و سمت چپش.

The Prophet (peace be upon him and his family): Up to forty houses are neighbors — [the houses] in front of him, behind him, to his right, and to his left.

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): ચાળીસ ઘર સુધી પડોશી છે — [ઘરો] તેની આગળ, તેની પાછળ, તેની જમણી બાજુ અને તેની ડાબી બાજુ.

#18 همسایه‌ی خویشاوند و همسایه‌ی بیگانه و یار مصاحب The near neighbour, the distant neighbour, and the companion at your side સગોસંબંધી પડોશી અને અજાણ્યો પડોશી અને સાથે રહેનાર સાથી

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

حُسْنُ الْجِوَارِ یَزِیدُ فِی الرِّزْقِ وَ قَالَ: حُسْنُ الْجِوَارِ یَعْمُرُ الدِّیَارَ وَ یَزِیدُ فِی الْأَعْمَارِ. وَ عَنِ الْکَاظِمِ (علیه السلام): لَیْسَ حُسْنُ الْجِوَارِ کَفَّ الْأَذی، وَ لکِنَّ حُسْنَ الْجِوَارِ صَبْرُکَ عَلَی الْأَذی.

امام صادق (علیه السلام)- خوش‌همسایگی روزی را فراوان کند. و فرمود: «خوش‌همسایگی خانه‌ها را آباد کرده و بر عمر افراد می‌افزاید». امام کاظم (علیه السلام) فرمود: «خوش همسایگی تنها خودداری از آزار رساندن نیست، بلکه صبرکردن بر اذیّت و آزار است».

Imam Sadiq (peace be upon him): Good neighborliness increases sustenance. And he said: "Good neighborliness makes homes prosperous and increases lifespans." Imam Kazim (peace be upon him) said: "Good neighborliness is not merely refraining from causing harm; rather, good neighborliness is your patience in the face of harm."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): સારી પડોશીપણું રિઝ્કમાં વધારો કરે છે. અને ફરમાવ્યું: "સારી પડોશીપણું ઘરોને આબાદ કરે છે અને લોકોની ઉંમરમાં વધારો કરે છે." ઇમામ કાઝિમ (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: "સારી પડોશીપણું માત્ર તકલીફ પહોંચાડવાથી બચવું નથી, બલ્કે તકલીફ અને આઝાર પર સબર કરવી છે."