An Nisa 4:82

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

أَنَّ الْمَعْنَی أَفَلا یَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ فَیُقْضُوا بِمَا عَلَیْهِمْ مِنَ الْحَقِّ. وَ تَنْکِیرُ الْقُلُوبِ لِإِرَادَهًِْ قُلُوبِ هَؤُلَاءِ وَ مَنْ کَانَ مِثْلَهُمْ مِنْ غَیْرِهِمْ.

امام صادق (علیه السلام)- منظور آیه این است که أَ فَلا یَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ تا حقّی که خدا برگردنشان نهاده بشناسند و به آن عمل کنند و اگر در آیه، کلمه‌ی قُلُوبِ به‌صورت نکره استعمال شده است به دلیل آن است که اشاره کند که منظور، قلب‌های آنان و هرکس شبیه آنان باشد، است.

Imam Sadiq (peace be upon him)- The meaning of the verse is that أَ فَلا یَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ [Do they not then meditate on the Quran?] so that they may recognise the truth Allah has placed upon them and act upon it. And if in the verse the word قُلُوبِ [hearts] has been used in the indefinite form, it is in order to indicate that what is meant is the hearts of these people and of anyone who resembles them.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)- આયતનો હેતુ એ છે કે أَ فَلا یَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ [શું તેઓ કુરઆનમાં ચિંતન નથી કરતા?] જેથી તેઓ જે હક અલ્લાહે તેમની ગરદન પર મૂક્યો છે તેને ઓળખે અને તેના પર અમલ કરે. અને જો આયતમાં قُلُوبِ [દિલો] શબ્દ નકિરહ (અનિશ્ચિત) સ્વરૂપે વપરાયો છે, તો તેનું કારણ એ છે કે તે સૂચવે કે હેતુ તેમના દિલો અને જે કોઈ તેમના જેવો હોય તેમના દિલો છે.

أمیرالمؤمنین (علیه السلام) Imam Ali, Commander of the Faithful (peace be upon him) ઇમામ અલી, અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)

تَرِدُ عَلَی أَحَدِهِمُ الْقَضِیَّهًُْ فِی حُکْمٍ مِنَ الْأَحْکَامِ فَیَحْکُمُ فِیهَا بِرَأْیِهِ ثُمَّ تَرِدُ تِلْکَ الْقَضِیَّهًُْ بِعَیْنِهَا عَلَی غَیْرِهِ فَیَحْکُمُ فِیهَا بِخِلَافِ قَوْلِهِ ثُمَّ یَجْتَمِعُ الْقُضَاهًُْ بِذَلِکَ عِنْدَ الْإِمَامِ الَّذِی اسْتَقْضَاهُمْ فَیُصَوِّبُ آرَاءَهُمْ جَمِیعاً وَ إِلَهُهُمْ وَاحِدٌ وَ نَبِیُّهُمْ وَاحِدٌ وَ کِتَابُهُمْ وَاحِدٌأَ فَأَمَرَهُمُ اللَّهُ سُبْحَانَهُ بِالِاخْتِلَافِ فَأَطَاعُوهُ أَمْ نَهَاهُمْ عَنْهُ فَعَصَوْهُ أَمْ أَنْزَلَ اللَّهُ سُبْحَانَهُ دِیناً نَاقِصاً فَاسْتَعَانَ بِهِمْ عَلَی إِتْمَامِهِ أَمْ کَانُوا شُرَکَاءَ لَهُ فَلَهُمْ أَنْ یَقُولُوا وَ عَلَیْهِ أَنْ یَرْضَی أَمْ أَنْزَلَ اللَّهُ سُبْحَانَهُ دِیناً تَامّاً فَقَصَّرَ الرَّسُولُ (صلی الله علیه و آله) عَنْ تَبْلِیغِهِ وَ أَدَائِهِ وَ اللَّهُ سُبْحَانَهُ یَقُولُ ما فَرَّطْنا فِی الْکِتابِ مِنْ شَیْءٍ وَ فِیهِ تِبْیَانٌ لِکُلِّ شَیْءٍ وَ ذَکَرَ أَنَّ الْکِتَابَ یُصَدِّقُ بَعْضُهُ بَعْضاً وَ أَنَّهُ لَا اخْتِلَافَ فِیهِ فَقَالَ سُبْحَانَهُ وَ لَوْ کانَ مِنْ عِنْدِ غَیْرِ اللهِ لَوَجَدُوا فِیهِ اخْتِلافاً کَثِیراً.

امام علی (علیه السلام)- [امام در ردّ قضاوت قاضیان دست‌نشانده حکومت ظالمان فرمود:] گاهی یک دعوا نزد یکی از قاضی‌ها مطرح می‌شود و قاضی به رأی خود حکم می‌کند، پس از آن عین این جریان نزد قاضی دیگری عنوان می‌گردد، او درست برخلاف اوّلی رأی می‌دهد. سپس همه نزد پیشوایشان که آنان را به قضا و داوری منصوب داشته گرد می‌آیند، او رأی همه را تصدیق می‌کند، و فتوای همگان را درست می‌شمارد! درصورتی‌که خدای آنان یکی، پیغمبرشان یکی و کتابشان یکی است!. آیا خداوند متعال آنان را به پراکندگی و اختلاف فرمان داده و آنان اطاعتش کرده‌اند؟ و یا آنان را از اختلاف نهی فرموده ولی آن‌ها معصیتش نموده‌اند؟ یا اینکه خدا دین ناقصی نازل کرده و در تکمیل آن از آنان استمداد جسته است؟ و یا ایشان شریک خدا هستند که حقّ دارند بگویند و بر خدا لازم است رضایت دهد؟ و یا اینکه خداوند دین را کامل نازل کرده امّا پیغمبر (صلی الله علیه و آله) در تبلیغ و ادای آن کوتاهی ورزیده؟ با اینکه خداوند می‌فرماید: ما در این کتاب هیچ چیزی را فروگذار نکرده‌ایم. ( انعام/۳۸ ). و نیز می‌فرماید: در قرآن بیان همه چیز آمده است. و یادآور شده است که آیات قرآن یکدیگر را تصدیق می‌کنند و اختلافی در آن وجود ندارد چنان‌که می‌فرماید: وَ لَوْ کانَ مِنْ عِنْدِ غَیْرِ اللهِ لَوَجَدُوا فِیهِ اخْتِلافاً کَثِیراً.

Imam Ali (peace be upon him)- [The Imam, in rejecting the judgements of the judges appointed by the oppressive rulers, said:] Sometimes a dispute is brought before one of the judges and he rules on it according to his own opinion; then the same matter is brought before another judge, and he gives a ruling precisely opposite to the first. Then they all gather before their leader who has appointed them to judgeship, and he endorses the opinion of every one of them and considers the fatwa of them all to be correct! — while their Allah is one, their Prophet is one, and their Book is one! Has Allah the Exalted commanded them to disperse and differ, and have they obeyed Him? Or has He forbidden them from disagreement, and have they disobeyed Him? Or did Allah send down an incomplete religion and seek their help in completing it? Or are they partners with Allah, so that they have the right to speak and He is obliged to be pleased? Or did Allah send down a complete religion, but the Prophet (peace be upon him and his family) fell short in conveying and delivering it? — while Allah says: ما فَرَّطْنا فِی الْکِتابِ مِنْ شَیْءٍ [We have not neglected anything in the Book] (An'am/38). And He also says: in the Quran there is an exposition of all things. And He has reminded us that the verses of the Quran confirm one another and there is no discrepancy in it, as He says: وَ لَوْ کانَ مِنْ عِنْدِ غَیْرِ اللهِ لَوَجَدُوا فِیهِ اخْتِلافاً کَثِیراً [And if it were from any other than Allah, they would have found in it many a discrepancy].

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ)- [ઇમામે ઝાલિમ હાકિમો દ્વારા નિમાયેલા કાઝીઓની કઝાવતના રદ્દમાં ફરમાવ્યું:] ક્યારેક એક ઝઘડો કોઈ એક કાઝી પાસે રજૂ થાય છે અને કાઝી પોતાના રાય પ્રમાણે હુકમ કરે છે, ત્યાર બાદ એ જ બાબત બીજા કાઝી પાસે રજૂ થાય છે, તે પહેલા કરતાં તદ્દન વિરુદ્ધ રાય આપે છે. પછી બધા પોતાના પિશ્વા પાસે જે તેમને કઝા અને ન્યાય માટે નિમેલા છે એકઠા થાય છે, તે બધાના રાયને તસદીક કરે છે, અને બધાના ફતવાને સાચા ગણે છે! જ્યારે તેમના ખુદા એક, પયગંબર એક અને કિતાબ એક છે! શું અલ્લાહ તઆલાએ તેમને વિભાજન અને ઇખ્તિલાફનો હુકમ આપ્યો છે અને તેમણે તેની ઇતાઅત કરી છે? અથવા તેમને ઇખ્તિલાફથી રોક્યા છે પરંતુ તેમણે તેની નાફરમાની કરી છે? અથવા અલ્લાહે અધૂરો દીન ઉતાર્યો છે અને તેને પૂરો કરવામાં તેમની મદદ માગી છે? અથવા તેઓ અલ્લાહના શરીક છે કે તેમને કહેવાનો હક છે અને અલ્લાહ પર જરૂરી છે કે રાઝી થાય? અથવા અલ્લાહે દીનને પરિપૂર્ણ ઉતાર્યો છે પરંતુ પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ તેને પહોંચાડવા અને અદા કરવામાં કોતાહી કરી છે? જ્યારે અલ્લાહ ફરમાવે છે: ما فَرَّطْنا فِی الْکِتابِ مِنْ شَیْءٍ [અમે આ કિતાબમાં કોઈ પણ વસ્તુ છોડી નથી] (અન્આમ/૩૮). અને એ પણ ફરમાવે છે: કુરઆનમાં દરેક વસ્તુનું બયાન આવ્યું છે. અને યાદ અપાવ્યું છે કે કુરઆનની આયતો એકબીજાને તસદીક કરે છે અને તેમાં કોઈ ઇખ્તિલાફ નથી, જેમ કે ફરમાવે છે: وَ لَوْ کانَ مِنْ عِنْدِ غَیْرِ اللهِ لَوَجَدُوا فِیهِ اخْتِلافاً کَثِیراً [અને જો તે અલ્લાહ સિવાય કોઈ બીજા તરફથી હોત તો તેમાં ઘણો ઇખ્તિલાફ જોવા મળત].

سورة النساء

Verse 82 of 176