إِذَا احْتُضِرَ الْکَافِرُ حَضَرَهُ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ عَلِیٌّ (صلی الله علیه و آله) وَ جَبْرَئِیلُ وَ مَلَکُ الْمَوْتِ فَیَدْنُو إِلَیْهِ عَلِیٌّ (علیه السلام) فَیَقُولُ یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) إِنَّ هَذَا کَانَ یُبْغِضُنَا أَهْلَ الْبَیْتِ فَأَبْغِضْهُ فَیَقُولُ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) یَا جَبْرَئِیلُ إِنَّ هَذَا کَانَ یُبْغِضُ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ (صلی الله علیه و آله) وَ أَهْلَ بَیْتِ رَسُولِهِ (صلی الله علیه و آله) فَأَبْغِضْهُ فَیَقُولُ جَبْرَئِیلُ لِمَلَکِ الْمَوْتِ إِنَّ هَذَا کَانَ یُبْغِضُ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ (صلی الله علیه و آله) وَ أَهْلَ بَیْتِهِ فَأَبْغِضْهُ وَ أَعْنِفْ بِهِ فَیَدْنُو مِنْهُ مَلَکُ الْمَوْتِ فَیَقُولُ یَا عَبْدَ اللَّهِ أَخَذْتَ فَکَاکَ رَقَبَتِکَ أَخَذْتَ أَمَانَ بَرَاءَتِکَ تَمَسَّکْتَ بِالْعِصْمَهًِْ الْکُبْرَی فِی دَارِ الْحَیَاهًِْ الدُّنْیَا فَیَقُولُ وَ مَا هِیَ فَیَقُولُ وَلَایَهًُْ عَلِیِّبْنِأَبِیطَالِبٍ (علیه السلام) فَیَقُولُ مَا أَعْرِفُهَا وَ لَا أَعْتَقِدُ بِهَا فَیَقُولُ لَهُ جَبْرَئِیلُ یَا عَدُوَّ اللَّهِ وَ مَا کُنْتَ تَعْتَقِدُ فَیَقُولُ لَهُ جَبْرَئِیلُ أَبْشِرْ یَا عَدُوَّ اللَّهِ بِسَخَطِ اللَّهِ وَ عَذَابِهِ فِی النَّارِ أَمَّا مَا کُنْتَ تَرْجُو فَقَدْ فَاتَکَ وَ أَمَّا الَّذِی کُنْتَ تَخَافُ فَقَدْ نَزَلَ بِکَ ثُمَّ یَسُلُّ نَفْسَهُ سَلًّا عَنِیفاً ثُمَّ یُوَکِّلُ بِرُوحِهِ مِائَهًَْ شَیْطَانٍ کُلُّهُمْ یَبْصُقُ فِی وَجْهِهِ وَ یَتَأَذَّی بِرِیحِهِ فَإِذَا وُضِعَ فِی قَبْرِهِ فُتِحَ لَهُ بَابٌ مِنْ أَبْوَابِ النَّارِ یَدْخُلُ إِلَیْهِ مِنْ فَوْحِ رِیحِهَا وَ لَهَبِهَا ثُمَّ إِنَّهُ یُؤْتَی بِرُوحِهِ إِلَی جِبَالِ بَرَهُوتَ ثُمَّ إِنَّهُ یَصِیرُ فِی الْمُرَکَّبَاتِ بَعْدَ أَنْ یَجْرِیَ فِی کُلِّ سِنْخٍ مَسْخُوطٍ عَلَیْهِ حَتَّی یَقُومَ قَائِمُنَا أَهْلَ الْبَیْتِ فَیَبْعَثُهُ اللَّهُ فَیَضْرِبُ عُنُقَهُ وَ ذَلِکَ قَوْلُهُ رَبَّنا أَمَتَّنَا اثْنَتَیْنِ وَ أَحْیَیْتَنَا اثْنَتَیْنِ فَاعْتَرَفْنا بِذُنُوبِنا فَهَلْ إِلی خُرُوجٍ مِنْ سَبِیلٍ.
امام صادق (علیه السلام)- موقعی که وقت جان‌دادن شخص کافر می‌رسد پیغمبر خدا (صلی الله علیه و آله) و علی مرتضی (علیه السلام) و جبرئیل و ملک‌الموت نزد او می‌آیند. امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) نزدیک وی می‌رود و می‌گوید: «ای رسول خدا (صلی الله علیه و آله)! این شخص بغض ما اهل بیت را دارد، تو نیز بغض او را داشته باش». پیامبر خدا (صلی الله علیه و آله) به جبرئیل می‌فرماید: «این شخص بغض خدا و رسول او (صلی الله علیه و آله) و اهل بیت وی را دارد، تو نیز بغض وی را داشته باش و با او به خشونت رفتار کن». ملک‌الموت نزدیک او می‌رود و می‌گوید: «ای بنده‌ی خدا! آیا برائت آزادی خود را از آتش جهنّم گرفته‌ای؟ آیا امان نامه‌ی برائت خود را از دوزخ گرفته‌ای؟ آیا در دنیا به عصمت کبری [یعنی ولایت و محبّت محمّد (صلی الله علیه و آله) و آل محمّد (علیهم السلام)] چنگ زده‌ای»؟ می‌گوید: «کدام عصمت کبری»؟ می‌گوید: «ولایت و دوستی علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام)». آن شخص کافر می‌گوید: «من آن را نمی‌شناسم و به آن معتقد نیستم». جبرئیل می‌گوید: «ای دشمن خدا! تو معتقد به آن نیستی!؟ ای دشمن خدا مژده باد تو را به سخط و عذاب دوزخ خدا، آنچه را که به آن توجّه داشتی فوت شد. و آنچه که از آن خائف بودی دچار تو شد». سپس او را با خشونت و سختی قبض روح می‌کند و تعداد صد شیطان را بروج وی موکّل می‌نماید تا آب دهان به صورتش بیندازند و از بوی بد او متأذی و ناراحت شود. وقتی او را در قبر می‌گذارند یکی از درهای جهنّم به رویش باز می‌شود و از شعله‌ی جهنّم داخل قبر او خواهد شد. سپس روح او را به‌سوی کوه‌های برهوت می‌برند. و در آنجا از سنخ غضب‌شدگان خواهد بود تا قائم ما اهل بیت (عجل الله تعالی فرجه الشریف) قیام نماید. بعداً خدا او را مبعوث می‌کند و گردنش را می‌زند. همین است معنای این آیه‌ی شریفه که می‌فرماید: رَبَّنا أَمَتَّنَا اثْنَتَیْنِ وَ أَحْیَیْتَنَا اثْنَتَیْنِ فَاعْتَرَفْنا بِذُنُوبِنا فَهَلْ إِلی خُرُوجٍ مِنْ سَبِیلٍ.
Imam Sadiq (peace be upon him): When the time of death approaches a disbeliever, the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), Ali al-Murtada (peace be upon him), Jibra'il and the Angel of Death come to him. Amir al-Mu'minin Ali (peace be upon him) approaches him and says: "O Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! This person harbours enmity toward us, the Ahl al-Bayt; so you too hold enmity toward him." The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) says to Jibra'il: "This person harbours enmity toward Allah, His Messenger (peace be upon him and his family) and his Ahl al-Bayt; so you too hold enmity toward him and treat him harshly." The Angel of Death approaches him and says: "O servant of Allah! Have you taken the deed of your freedom from the fire of Hell? Have you obtained the guarantee of your acquittal from the Fire? Have you, in this world, held fast to the greatest safeguard [al-'ismah al-kubra — that is, the wilayah and love of Muhammad (peace be upon him and his family) and the family of Muhammad (peace be upon them)]?" He says: "Which greatest safeguard?" He says: "The wilayah (guardianship) and friendship of Ali ibn Abi Talib (peace be upon him)." That disbeliever says: "I do not know it and I do not believe in it." Jibra'il says: "O enemy of Allah! You do not believe in it!? O enemy of Allah, receive the tidings of Allah's wrath and the punishment of Hell. What you had set your hopes on has slipped away from you, and what you feared has come upon you." Then he seizes his soul with harshness and severity, and appoints one hundred satans over his soul to spit in his face, and he is tormented and distressed by his foul stench. When he is placed in his grave, one of the doors of Hell is opened onto him, and the flame of Hell will enter his grave. Then his soul is taken to the mountains of Barahut, and there he will be among those upon whom wrath has descended, until our Qa'im of the Ahl al-Bayt (may Allah hasten his noble relief) rises. Then Allah will resurrect him and strike off his neck. This is the meaning of this noble verse in which He says: رَبَّنا أَمَتَّنَا اثْنَتَیْنِ وَ أَحْیَیْتَنَا اثْنَتَیْنِ فَاعْتَرَفْنا بِذُنُوبِنا فَهَلْ إِلی خُرُوجٍ مِنْ سَبِیلٍ [Our Lord! twice didst Thou make us subject to death, and twice hast Thou given us life, so we do confess our faults; is there then a way to get out?].
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે કાફિર વ્યક્તિના જાન આપવાનો સમય આવે છે, ત્યારે અલ્લાહના પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ), અલી મુર્તઝા (અલયહિસ્સલામ), જિબ્રઈલ અને મલકુલ મૌત તેની પાસે આવે છે. અમીરુલ મોમેનીન અલી (અલયહિસ્સલામ) તેની નજીક જાય છે અને કહે છે: "હે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! આ વ્યક્તિ અમો અહલે બૈત પ્રત્યે દ્વેષ રાખે છે, તમે પણ તેના પ્રત્યે દ્વેષ રાખો." અલ્લાહના પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) જિબ્રઈલને ફરમાવે છે: "આ વ્યક્તિ અલ્લાહ અને તેના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને તેમના અહલે બૈત પ્રત્યે દ્વેષ રાખે છે, તું પણ તેના પ્રત્યે દ્વેષ રાખ અને તેની સાથે કઠોરતાથી વર્તન કર." મલકુલ મૌત તેની નજીક જાય છે અને કહે છે: "હે અલ્લાહના બંદા! શું તેં જહન્નમની આગથી પોતાની આઝાદીનો દસ્તાવેજ મેળવ્યો છે? શું તેં દોઝખથી પોતાની બરાઅતનો અમાનનામો મેળવ્યો છે? શું તેં દુનિયામાં ઇસ્મતે કુબરા [એટલે કે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને આલે મુહમ્મદ (અલયહેમુસ્સલામ)ની વિલાયત અને મોહબ્બત]ને પકડી છે?" તે કહે છે: "કઈ ઇસ્મતે કુબરા?" તે કહે છે: "અલી ઇબ્ને અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ)ની વિલાયત અને મિત્રતા." તે કાફિર વ્યક્તિ કહે છે: "હું તેને ઓળખતો નથી અને તેના પર માનતો નથી." જિબ્રઈલ કહે છે: "હે અલ્લાહના દુશ્મન! તું તેના પર માનતો નથી!? હે અલ્લાહના દુશ્મન, તને અલ્લાહના ગુસ્સા અને દોઝખના અઝાબની ખુશખબરી હો, જેની તું આશા રાખતો હતો તે તારાથી છૂટી ગયું અને જેનાથી તું ડરતો હતો તે તારા પર આવી પડ્યું." પછી તે તેની રૂહને કઠોરતા અને સખતાઈથી કબ્જ કરે છે અને સો શેતાનોને તેની રૂહ પર મુકર્રર કરે છે કે તેના ચહેરા પર થૂંકે અને તે તેની ખરાબ દુર્ગંધથી પરેશાન અને દુઃખી થાય. જ્યારે તેને કબરમાં મૂકવામાં આવે છે ત્યારે તેના પર જહન્નમનો એક દરવાજો ખૂલી જાય છે અને જહન્નમની જ્વાળા તેની કબરમાં દાખલ થાય છે. પછી તેની રૂહને બરહૂતના પહાડો તરફ લઈ જવામાં આવે છે. અને ત્યાં તે ગઝબ પામેલા લોકોમાંથી હશે જ્યાં સુધી અમો અહલે બૈત (અલયહેમુસ્સલામ)ના કાઇમ (અજ્જલલ્લાહો તઆલા ફરજહુશ્શરીફ) કિયામ ન કરે. ત્યાર બાદ અલ્લાહ તેને મબઊસ કરશે અને તેની ગરદન મારશે. આ જ છે આ પવિત્ર આયતનો અર્થ જેમાં ફરમાવે છે: رَبَّنا أَمَتَّنَا اثْنَتَیْنِ وَ أَحْیَیْتَنَا اثْنَتَیْنِ فَاعْتَرَفْنا بِذُنُوبِنا فَهَلْ إِلی خُرُوجٍ مِنْ سَبِیلٍ [હે અમારા પરવરદિગાર! તેં અમને બે વાર મૌત આપી અને બે વાર જીવન આપ્યું, તો અમે અમારા ગુનાહોનો સ્વીકાર કરીએ છીએ; શું નીકળવાનો કોઈ માર્ગ છે?].