سورة غافر

Verse 12 of 85

40:12

ذلِكُمْ بِأَنَّهُ إِذا دُعِيَ اللهُ وَحْدَهُ كَفَرْتُمْ وَ إِنْ يُشْرَكْ بِهِ تُؤْمِنُوا فَالْحُكْمُ لِلهِ الْعَلِيِّ الْكَبيرِ

[گفته مى‌شود] اين به سبب آن است كه وقتى خداوند به يگانگى خوانده مى‌شد انكار مى‌كرديد، و اگر براى او همتايى مى‌پنداشتند ايمان مى‌آورديد؛ اكنون داورى مخصوص خداوند بلند مرتبه و بزرگ است [و شما را مطابق عدل خود كيفر مى‌دهد].

That is because when Allah alone was called upon, you disbelieved, and when associates were given to Him, you believed; so Judgement belongs to Allah, the High, the Great.

(આ એટલા માટે કે) જયારે એક ખુદા તરફ બોલાવવામાં આવ્યા ત્યારે તમોએ ઇન્કાર કર્યો, અને જો શિર્ક કરવામાં આવ્યુ તો તુરંત માની ગયા, હવે ફેસલો બુલંદ અને મહાન અલ્લાહના હાથમાં છે.

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ زَیْدِ‌بْنِ‌الْحَسَنِ قَال سَأَلْتُ أَبَاعَبْدِاللَّهِ (علیه السلام)عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عزّوجلّ قالُوا رَبَّنا أَمَتَّنَا اثْنَتَیْنِ وَ أَحْیَیْتَنَا اثْنَتَیْنِ فَقَالَ فَأَجَابَهُمُ اللَّهُ تَعَالَی ذلِکُمْ بِأَنَّهُ إِذا دُعِیَ اللهُ وَحْدَهُ وَ أَهْلُ الْوَلَایَهًِْ کَفَرْتُمْ بِأَنَّهُ کَانَتْ لَهُمْ وَلَایَهًٌْ وَ إِنْ یُشْرَکْ بِهِ مَنْ لَیْسَتْ لَهُ وَلَایَهًٌْ تُؤْمِنُوا وَ إِن (بِأَنّ) لَهُ وَلَایَهًًْ فَالْحُکْمُ لِلهِ الْعَلِیِّ الْکَبِیرِ.

امام صادق (علیه السلام)- زیدبن‌حسن گوید: از امام صادق (علیه السلام) درباره‌ی آیه: قَالوا رَبَّنَا أَمَتَّنَا اثْنَتَیْنِ و أَحْیَیْتَنَا اثْنَتَیْنِ سؤال کردم. فرمود: «خداوند در پاسخ آنان فرموده است: هرگاه از خداوند و کسانی که ولایت خداوندی دارند به تنهایی یاد شود، شما به ولایت داشتن به آن ولی خدا کفر می‌ورزید؛ امّا چنان‌چه در ولایت او فردی که فاقد ولایت الهی است به‌عنوان شریک قرار داده شود، به ولایت او ایمان می‌آورید. اراده‌ی مطلق امور و قضاوت و حکومت در اختیار خداوند بزرگ و بلند مرتبه است».

Imam Sadiq (peace be upon him): Zayd ibn al-Hasan said: I asked Imam Sadiq (peace be upon him) about the verse: قَالُوا رَبَّنَا أَمَتَّنَا اثْنَتَیْنِ وَ أَحْیَیْتَنَا اثْنَتَیْنِ [They shall say: Our Lord! twice didst Thou make us subject to death, and twice hast Thou given us life]. He said: 'Allah, in reply to them, has said: Whenever Allah and those who possess the divine wilayah are mentioned alone, you disbelieve in the wilayah of that friend of Allah; but if a person who lacks divine wilayah is placed as a partner in his wilayah, you believe in his wilayah. Absolute will over affairs, judgement and rulership belongs to Allah, the Great, the High.'

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): ઝયદ બિન હસને કહ્યું: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને આયત: قَالُوا رَبَّنَا أَمَتَّنَا اثْنَتَیْنِ وَ أَحْیَیْتَنَا اثْنَتَیْنِ [તેઓ કહેશે: અય અમારા પાલનહાર! તેં અમને બે વાર મૃત્યુ આપ્યું અને બે વાર જીવન આપ્યું] વિશે પૂછ્યું. તમે ફરમાવ્યું: 'અલ્લાહે તેમના જવાબમાં ફરમાવ્યું છે: જ્યારે પણ અલ્લાહ અને જેઓ ખુદાઈ વિલાયત ધરાવે છે તેમનું અલગ રીતે નામ લેવામાં આવે, ત્યારે તમે તે વલિયુલ્લાહની વિલાયતનો ઇન્કાર કરો છો; પરંતુ જો તેની વિલાયતમાં એવી વ્યક્તિને શરીક તરીકે મૂકવામાં આવે જે ઇલાહી વિલાયત ધરાવતો નથી, તો તમે તેની વિલાયત પર ઈમાન લાવો છો. બાબતોનું સંપૂર્ણ ઇરાદો, ન્યાય અને હુકૂમત મહાન અને બુલંદ મરતબા અલ્લાહના હાથમાં છે.'

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَن أَبِی‌عَبْدِ‌اللَّهِ (علیه السلام) فِی قَوْلِهِ إِذا دُعِیَ اللهُ وَحْدَهُ کَفَرْتُمْ وَ إِنْ یُشْرَکْ بِهِ تُؤْمِنُوا فَالْحُکْمُ لِلهِ الْعَلِیِّ الْکَبِیرِ یَقُولُ إِذَا ذُکِرَ اللَّهُ وَحْدَهُ بِوَلَایَهًِْ مَنْ أَمَرَ اللَّهُ بِوَلَایَتِهِ کَفَرْتُمْ وَ إِنْ یُشْرَکْ بِهِ مَنْ لَیْسَتْ لَهُ وَلَایَهًٌْ تُؤْمِنُوا بِأَنَّ لَهُ وَلَایَهًًْ.

امام صادق (علیه السلام)- إِذا دُعِیَ اللهُ وَحْدَهُ کَفَرْتُمْ وَ إِنْ یُشْرَکْ بِهِ تُؤْمِنُوا فَالحُکْمُ لِلهِ الْعَلِیِّ الْکَبِیرِ؛ وقتی خدا به تنهایی یاد شود با ولایت کسی که امر به ولایت او کرده کافر می‌شوید و اگر شریک او قرار دهد کسی را که ولایت ندارد ایمان می‌آورید که او دارای ولایت است.

Imam Sadiq (peace be upon him): إِذا دُعِیَ اللهُ وَحْدَهُ کَفَرْتُمْ وَ إِنْ یُشْرَکْ بِهِ تُؤْمِنُوا فَالحُکْمُ لِلهِ الْعَلِیِّ الْکَبِیرِ [When Allah alone is called upon, you disbelieve; and if partners are associated with Him, you believe; so judgement belongs to Allah, the High, the Great]; when Allah is mentioned alone, you disbelieve along with the wilayah of the one whom He has commanded to have wilayah, and if someone who does not possess wilayah is associated with Him as a partner, you believe that he possesses wilayah.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): إِذا دُعِیَ اللهُ وَحْدَهُ کَفَرْتُمْ وَ إِنْ یُشْرَکْ بِهِ تُؤْمِنُوا فَالحُکْمُ لِلهِ الْعَلِیِّ الْکَبِیرِ [જ્યારે અલ્લાહને એકલો પોકારવામાં આવે, ત્યારે તમે ઇન્કાર કરો છો, અને જો તેની સાથે શરીક બનાવવામાં આવે, તો તમે ઈમાન લાવો છો; તો ન્યાય બુલંદ મરતબા અને મહાન અલ્લાહ માટે છે]; જ્યારે અલ્લાહને એકલો યાદ કરવામાં આવે તો જેની વિલાયતનો હુકમ તેણે આપ્યો છે તેની વિલાયત સાથે તમે કાફિર થઈ જાઓ છો, અને જો તેની સાથે એવા કોઈને શરીક મૂકવામાં આવે જેને વિલાયત નથી, તો તમે ઈમાન લાવો છો કે તેને વિલાયત છે.

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَن حَبِیبٍ الْخَثْعَمِیِّ قَالَ ذَکَرْتُ لِأَبِی‌عَبْدِاللَّهِ (علیه السلام) مَا یَقُولُ أَبُوالْخَطَّابِ فَقَالَ اذْکُرْ لِی بَعْضَ مَا یَقُول ... وَأَخْبَرْتُهُ بِالْآیَهًِْ الَّتِی فِی حم ذلِکُمْ بِأَنَّهُ إِذا دُعِیَ اللهُ وَحْدَهُ کَفَرْتُمْ ثُمَّ قَالَ قُلْتُ یَعْنِی بِذَلِکَ أَمِیرَالْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) قَالَ أَبُوعَبْدِاللَّهِ (علیه السلام) مَنْ قَالَ هَذَا فَهُوَ مُشْرِکٌ ثَلَاثاً أَنَا إِلَی اللَّهِ مِنْهُ بَرِیءٌ ثَلَاثاً بَلْ عَنَی بِذَلِکَ نَفْسَهُ بَلْ عَنَی بِذَلِکَ نَفْسَهُ.

امام صادق (علیه السلام)- حبیب خثعمی گفت: به امام صادق (علیه السلام) عرض کردم: «ابوالخطاب چه می‌گوید»؟ فرمود: «بعضی از گفتار او را نقل کن». «ذلِکُمْ بِأَنَّهُ إِذا دُعِیَ اللهُ وَحْدَهُ کَفَرْتُمْ را گوش زد کردم که می‌گوید منظور امیرالمؤمنین (علیه السلام) است». فرمود: «هرکس چنین حرفی بزند مشرک است» و سه مرتبه تکرار کرد. و سه مرتبه تکرار کرد: «من از او بیزارم. خداوند خود را در این آیه منظور نموده، منظورش خود خداست نه دیگری».

Imam Sadiq (peace be upon him): Habib al-Khath'ami said: I said to Imam Sadiq (peace be upon him): 'What does Abu al-Khattab say?' He said: 'Relate to me some of what he says.' 'I mentioned ذلِکُمْ بِأَنَّهُ إِذا دُعِیَ اللهُ وَحْدَهُ کَفَرْتُمْ [That is because when Allah alone was called upon, you disbelieved] — that he says by this is meant the Commander of the Faithful (peace be upon him).' He said: 'Whoever says such a thing is a polytheist' — and he repeated it three times. And three times he repeated: 'I disavow him before Allah. Allah has meant Himself in this verse; what is meant is Allah Himself, not anyone else.'

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): હબીબ ખસઅમીએ કહ્યું: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને અરજ કરી: 'અબુલખત્તાબ શું કહે છે?' તમે ફરમાવ્યું: 'તેની કેટલીક વાતો નકલ કર.' 'ذلِکُمْ بِأَنَّهُ إِذا دُعِیَ اللهُ وَحْدَهُ کَفَرْتُمْ [આ એટલા માટે છે કે જ્યારે અલ્લાહને એકલો પોકારવામાં આવ્યો ત્યારે તમે ઇન્કાર કર્યો] વિશે મેં કહ્યું કે તે કહે છે કે તેનો હેતુ અમીરુલમોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ) છે.' તમે ફરમાવ્યું: 'જે કોઈ આવી વાત કરે તે મુશરિક છે' અને ત્રણ વખત દોહરાવ્યું. અને ત્રણ વખત દોહરાવ્યું: 'હું તેનાથી બેઝાર છું. અલ્લાહે આ આયતમાં પોતાને હેતુ બનાવ્યો છે, તેનો હેતુ ખુદ અલ્લાહ છે અન્ય કોઈ નહીં.'

علی‌بن‌إبراهیم (رحمة الله علیه) Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him) અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

ذلِکُمْ بِأَنَّهُ إِذا دُعِیَ اللهُ وَحْدَهُ کَفَرْتُمْ أی جَحَدتُمْ وَ إِنْ یُشْرَکْ بِهِ تُؤْمِنُوا فَالْکُفْرِ هَاهُنَا الجُحُودُ قَالَ إذَا وَحَّدَ اللهُ کَفَرْتُمْ وَ إنْ جَعَلَ لِلَّهِ شَرِیکاً تُؤْمِنُوا.

علیّ‌ّبن‌ابراهیم ( ذَلکُم بِأَنَّهُ إِذَا دُعِیَ اللهُ وحْدَهُ کَفَرْتُمْ وإِن یُشْرَکْ بِهِ تُؤْمِنُوا کفر در اینجا به‌معنای جحود و انکار است؛ یعنی هرگاه از خداوند به یگانگی یاد شود کفر می‌ورزید و چنان‌چه برایش شریکی قرار داده شود، بدان ایمان می‌آورید.

Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): ذَلکُم بِأَنَّهُ إِذَا دُعِیَ اللهُ وحْدَهُ کَفَرْتُمْ وإِن یُشْرَکْ بِهِ تُؤْمِنُوا [That is because when Allah alone was called upon, you disbelieved, and when associates were given to Him, you believed] — kufr here means denial and rejection; that is, whenever Allah is mentioned in His oneness, you disbelieve, and whenever a partner is set up for Him, you believe in it.

અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): ذَلکُم بِأَنَّهُ إِذَا دُعِیَ اللهُ وحْدَهُ کَفَرْتُمْ وإِن یُشْرَکْ بِهِ تُؤْمِنُوا [આ એટલા માટે કે જ્યારે અલ્લાહને એકલો પોકારવામાં આવ્યો ત્યારે તમે ઇન્કાર કર્યો, અને જ્યારે તેની સાથે ભાગીદાર ઠેરવવામાં આવ્યો ત્યારે તમે માની લીધું] — અહીં કુફ્રનો અર્થ જહૂદ અને ઇન્કાર છે; એટલે કે જ્યારે અલ્લાહને એકલો (એકતામાં) યાદ કરવામાં આવે ત્યારે તમે કુફ્ર કરો છો, અને જ્યારે તેના માટે કોઈ ભાગીદાર ઠેરવવામાં આવે ત્યારે તમે તેના પર ઈમાન લાવો છો.