سَأَلَ مُعَاوِیَهًُْ عَقِیلًا عَنْ قِصَّهًِْ الْحَدِیدَهًِْ الْمُحْمَاهًِْ الْمَذْکُورَهًِْ، فَبَکَی . . قَالَ: نَعَمْ أَقْوَیْتُ وَ أَصَابَتْنِی مَخْمَصَهًٌْ شَدِیدَهًٌْ فَسَأَلْتُهُ فَلَمْ تَنْدُ صِفَاتُهُ فَجَمَعْتُ صِبْیَانِی وَ جِئْتُهُ بِهِمْ وَ الْبُؤْسُ وَ الضُّرُّ ظَاهِرَانِ عَلَیْهِمْ. فَقَالَ: ائْتِنِی عَشِیَّهًًْ لِأَدْفَعَ إِلَیْکَ شَیْئاً، فَجِئْتُهُ یَقُودُنِی أَحَدُ وُلْدِی فَأَمَرَهُ بِالتَّنَحِّی. ثُمَّ قَالَ: أَلَا فَدُونَکَ. فَأَهْوَیْتُ حَرِیصاً قَدْ غَلَبَنِی الْجَشَعُ أَظُنُّهَا صُرَّهًًْ فَوَضَعْتُ یَدِی عَلَی حَدِیدَهًٍْ تَلْتَهِبُ ناراً. فَلَمَّا قَبَضْتُهَا نَبَذْتُهَا وَ خُرْتُ کَمَا یَخُورُ الثَّوْرُ تَحْتَ یَدِ جَازِرِهِ، فَقَالَ لِی: ثَکِلَتْکَ أُمُّکَ، هَذَا مِنْ حَدِیدَهًٍْ أَوْقَدْتُ لَهَا نَارَ الدُّنْیَا فَکَیْفَ بِکَ وَ بِیَ غَداً إِنْ سَلَکْنَا فِی سَلَاسِلِ جَهَنَّمَ. ثُمَّ قَرَأَ إِذِ الْأَغْلالُ فِی أَعْناقِهِمْ وَ السَّلاسِلُ یُسْحَبُونَ. ثُمَّ قَالَ: لَیْسَ لَکَ عِنْدِی فَوْقَ حَقِّکَ الَّذِی فَرَضَهُ اللَّهُ لَکَ إِلاَّ مَا تَرَی فَانْصَرِفْ إِلَی أَهْلِکَ.
امام علی (علیه السلام)- معاویه از عقیل درباره‌ی داستان آهن گداخته سؤال کرد، عقیل گریه کرد ... گفت: «من فقیر شدم و گرسنگی شدیدی بر من عارض گشت، من از امیرالمؤمنین (علیه السلام) درخواست کردم ولی او از دادن بیت‌المال خودداری کرد. آنگاه من بچّه‌هایم را جمع کرده و نزد او بردم درحالی‌که بینوایی و فقر از آن‌ها پیدا بود و حضرت فرمود: «شبانگاه نزد من بیا تا چیزی به تو بدهم». یکی از فرزندانم مرا نزد او برد. حضرت به او دستور داد تا برگردد آنگاه فرمود: «هان این جلوی توست. درحالی‌که طمع و آز بر من غلبه کرده بود خود را به روی حصیر انداختم و فکر کردم کیسه‌ی پول است. پس دستم را روی آهنی که مانند آتش داغ بود گذاشتم، وقتی آن را گرفتم به یک باره انداختم و مانند گاوی که زیر جازره‌اش نعره می‌زند، فریاد زدم. آنگاه به من فرمود: «مادرت به عزایت بنشیند این از آهنی است که آتش دنیا را بر آن روشن ساخته‌ام پس من و تو در قیامت چگونه در روی زنجیرهای جهنّم قدم برداریم»؟ آنگاه این آیه را خواند: إِذِ الْأَغْلالُ فِی أَعْناقِهِمْ وَ السَّلاسِلُ یُسْحَبُونَ سپس فرمود: «تو نزد من بیش از حقّی که خداوند بر تو قرار داده است نداری جز آنچه را که می‌بینی پس به سوی خانواده‌ات برگرد»».
Imam Ali (peace be upon him): Mu'awiya asked Aqil about the story of the heated iron. Aqil wept ... and said: "I had become poor and severe hunger had befallen me. I asked Amir al-Mu'minin (peace be upon him), but he refused to give from the Bayt al-Mal. Then I gathered my children and took them to him while destitution and poverty were evident upon them. He said: 'Come to me in the evening so that I may give you something.' One of my children led me to him. He commanded him to withdraw, then said: 'Here it is before you.' While greed and avarice had overcome me, I threw myself upon the mat and thought it was a purse of money. So I placed my hand upon an iron that was hot like fire, and when I grasped it, I threw it away at once and cried out like an ox bellowing under the hand of its slaughterer. Then he said to me: 'May your mother mourn you! This is from an iron that has been lit with the fire of this world — so how will you and I be tomorrow if we walk in the chains of Hell?' Then he recited this verse: إِذِ الْأَغْلالُ فِی أَعْناقِهِمْ وَ السَّلاسِلُ یُسْحَبُونَ [When the shackles and the chains are on their necks, they will be dragged]. Then he said: 'You have with me nothing beyond the right which Allah has assigned for you, except what you see — so return to your family.'"
ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): મુઆવિયાએ અકીલને ગરમ લોખંડની વાત વિશે પૂછ્યું, અકીલ રડ્યા ... અને કહ્યું: "હું ફકીર થઈ ગયો હતો અને મને સખત ભૂખ લાગી હતી. મેં અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ) પાસે વિનંતી કરી, પણ તેમણે બયતુલમાલમાંથી આપવાનો ઇન્કાર કર્યો. પછી મેં મારા બાળકોને ભેગા કરીને તેમની પાસે લઈ ગયો જ્યારે તેમના પર બેચારગી અને ફકીરી સ્પષ્ટ હતી. હઝરતે ફરમાવ્યું: 'રાત્રે મારી પાસે આવો જેથી હું તમને કંઈક આપું.' મારા એક ફરઝંદે મને તેમની પાસે લઈ ગયો. હઝરતે તેને પાછા જવાનો હુકમ આપ્યો, પછી ફરમાવ્યું: 'લો, આ તમારી સામે છે.' જ્યારે લોભ અને લાલચ મારા પર છવાઈ ગઈ હતી, મેં પોતાને ચટાઈ પર નાખ્યો અને વિચાર્યું કે તે પૈસાની થેલી છે. પછી મેં મારો હાથ એવા લોખંડ પર મૂક્યો જે આગની જેમ ગરમ હતું, જ્યારે મેં તેને પકડ્યું ત્યારે એકદમ ફેંકી દીધું અને કસાઈની નીચે ગાયની જેમ બરાડ્યો. પછી તેમણે મને ફરમાવ્યું: 'તારી મા તારા શોકમાં બેસે, આ એ લોખંડમાંથી છે જેને મેં દુનિયાની આગ પર ગરમ કર્યું છે, તો કયામતના દિવસે હું અને તું જહન્નમની સાંકળો પર કેવી રીતે કદમ મૂકીશું?' પછી આ આયત વાંચી: إِذِ الْأَغْلالُ فِی أَعْناقِهِمْ وَ السَّلاسِلُ یُسْحَبُونَ [જ્યારે તેમની ગરદનોમાં તૌક અને સાંકળો હશે, તેમને ઘસડવામાં આવશે]. પછી ફરમાવ્યું: 'મારી પાસે અલ્લાહે તારા માટે નક્કી કરેલા હકથી વધારે તારા માટે કંઈ નથી સિવાય જે તું જુએ છે, તો તારા ઘરવાળા તરફ પાછો ફર.'"