وَ إِذَا فَجَرَ نَصْرَانِیٌّ بِامْرَأَهًٍْ مُسْلِمَهًٍْ فَلَمَّا أُخِذَ لِیُقَامَ عَلَیْهِ الْحَدُّ أَسْلَمَ فَإِنَّ الْحُکْمَ فِیهِ أَنْ یُضْرَبَ حَتَّی یَمُوتَ لِأَنَّ اللَّهَ عزّوجلّ یَقُولُ فَلَمَّا رَأَوْا بَأْسَنا قالُوا آمَنَّا بِاللهِ وَحْدَهُ وَ کَفَرْنا بِما کُنَّا بِهِ مُشْرِکِینَ فَلَمْ یَکُ یَنْفَعُهُمْ إِیمانُهُمْ لَمَّا رَأَوْا بَأْسَنا سُنَّتَ اللهِ الَّتِی قَدْ خَلَتْ فِی عِبادِهِ وَ خَسِرَ هُنالِکَ الْمُبْطِلُونَ.
امام باقر (علیه السلام)- زمانی که مردی مسیحی با زن مسلمانی زنا کرد و چون او را گرفتند تا بر وی حدّ جاری شود، مسلمان شد. دستور در چنین موردی این است که زده شود تا بمیرد؛ چرا که خداوند عزّوجلّ میفرماید: فَلَمَّا رَأَوْا بَأْسَنا قالُوا آمَنَّا بِاللهِ وَحْدَهُ وَ کَفَرْنا بِما کُنَّا بِهِ مُشْرِکِینَ فَلَمْ یَکُ یَنْفَعُهُمْ إِیمانُهُمْ لَمَّا رَأَوْا بَأْسَنا سُنَّتَ اللهِ الَّتِی قَدْ خَلَتْ فِی عِبادِهِ وَ خَسِرَ هُنالِکَ الْمُبْطِلُونَ.
Imam Baqir (peace be upon him): When a Christian man committed adultery with a Muslim woman, and when they seized him to carry out the hadd punishment on him, he became Muslim. The ruling in such a case is that he is to be beaten until he dies; for Allah the Mighty and Majestic says: فَلَمَّا رَأَوْا بَأْسَنا قالُوا آمَنَّا بِاللهِ وَحْدَهُ وَ کَفَرْنا بِما کُنَّا بِهِ مُشْرِکِینَ فَلَمْ یَکُ یَنْفَعُهُمْ إِیمانُهُمْ لَمَّا رَأَوْا بَأْسَنا سُنَّتَ اللهِ الَّتِی قَدْ خَلَتْ فِی عِبادِهِ وَ خَسِرَ هُنالِکَ الْمُبْطِلُونَ [But when they saw Our punishment, they said: We believe in Allah alone and we deny what we used to associate with Him. But their faith did not benefit them when they saw Our punishment — the way of Allah which has already gone forth concerning His servants; and there the falsifiers lost.].
ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે એક ખ્રિસ્તી પુરુષે એક મુસલમાન સ્ત્રી સાથે વ્યભિચાર કર્યો, અને જ્યારે તેને પકડવામાં આવ્યો કે તેના પર હદ જારી કરવામાં આવે, ત્યારે તે મુસલમાન થઈ ગયો. આવા મામલામાં હુકમ એ છે કે તેને એટલો મારવામાં આવે કે તે મરી જાય; કારણ કે અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ ફરમાવે છે: فَلَمَّا رَأَوْا بَأْسَنا قالُوا آمَنَّا بِاللهِ وَحْدَهُ وَ کَفَرْنا بِما کُنَّا بِهِ مُشْرِکِینَ فَلَمْ یَکُ یَنْفَعُهُمْ إِیمانُهُمْ لَمَّا رَأَوْا بَأْسَنا سُنَّتَ اللهِ الَّتِی قَدْ خَلَتْ فِی عِبادِهِ وَ خَسِرَ هُنالِکَ الْمُبْطِلُونَ [પરંતુ જ્યારે તેઓએ અમારો અઝાબ જોયો, ત્યારે તેઓએ કહ્યું: અમે ફક્ત અલ્લાહ પર ઈમાન લાવ્યા અને જેને અમે તેની સાથે શરીક કરતા હતા તેનો ઇન્કાર કર્યો. પરંતુ જ્યારે તેઓએ અમારો અઝાબ જોયો ત્યારે તેઓનું ઈમાન તેઓને લાભ આપી શક્યું નહીં — અલ્લાહની એ સુન્નત જે તેના બંદાઓ વિશે પહેલાંથી જ ચાલી આવે છે; અને ત્યાં અસત્યવાદીઓ ખોટમાં પડ્યા.].