وَ إِذا أَنْعَمْنا عَلَی الْإِنْسانِ أَعْرَضَ وَ نَأی بِجانِبِهِ أَیْ یَتَبَخْتَرُ وَ یَتَعَظَّمُ وَ یَسْتَحْقِرُ مَنْ هُوَ دُونَهُ، وَ إِذَا مَسَّهُ الشَّرُّ أَیِ الْفَقْرُ وَ الْمَرَضُ وَ الشِّدَّهًُْ فَذُو دُعاءٍ عَرِیضٍ أَیْ یُکْثِرُ الدُّعَاءَ.
علیّ‌بن‌ابراهیم ( وإِذَا أَنْعَمْنَا عَلی الإِنسَانِ أَعْرَضَ و نَأی بِجَانِبِهِ یعنی هرگاه به انسان نعمت ببخشیم دچار غرور و تکبّر شده و افراد کوچک‌تر از خودش را خوار و کوچک می‌پندارد. و إِذَا مَسَّهُ الشَّرُّ فَذُو دُعَاء عَرِیضٍ و هرگاه به فقر، بیماری و مصیبت دچار شود، بسیار دعا می‌کند.
Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): وَإِذَا أَنْعَمْنَا عَلَی الإِنسَانِ أَعْرَضَ وَنَأی بِجَانِبِهِ [And when We show favor to man, he turns aside and withdraws himself] — meaning whenever We bestow a blessing on man, he becomes conceited and arrogant, and looks down on those beneath him as lowly and insignificant. وَإِذَا مَسَّهُ الشَّرُّ فَذُو دُعَاء عَرِیضٍ [And when evil touches him, he makes lengthy supplications] — and whenever he is afflicted by poverty, illness or calamity, he makes abundant supplication.
અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): وَإِذَا أَنْعَمْنَا عَلَی الإِنسَانِ أَعْرَضَ وَنَأی بِجَانِبِهِ [અને જ્યારે અમે ઇન્સાનને નેઅમત આપીએ છીએ, ત્યારે તે મોં ફેરવી લે છે અને દૂર થઈ જાય છે] યાની જ્યારે પણ અમે ઇન્સાનને નેઅમત આપીએ છીએ ત્યારે તે ઘમંડ અને તકબ્બુરમાં આવી જાય છે અને પોતાનાથી નાના લોકોને હલકા અને તુચ્છ સમજે છે. وَإِذَا مَسَّهُ الشَّرُّ فَذُو دُعَاء عَرِیضٍ [અને જ્યારે તેને દુ:ખ પહોંચે છે ત્યારે તે લાંબી દુઆઓ કરે છે] અને જ્યારે પણ તે ગરીબી, બીમારી કે મુસીબતમાં ફસાય છે, ત્યારે તે ખૂબ દુઆ કરે છે.