کِتَابُ الصِّفِّینِ، قَال: لَمَّا تَوَجَّهَ عَلِیٌّ (علیه السلام) إِلَی صِفِّینَ انْتَهَی إِلَی سَابَاطَ ثُمَّ إِلَی مَدِینَهًِْ بَهُرَسِیرَ وَ إِذَا رَجُلٌ مِنْ أَصْحَابِهِ یُقَالُ لَهُ حَرِیزُ‌بْنُ‌سَهْمٍ مِنْ بَنِیرَبِیعَهًَْ یَنْظُرُ إِلَی آثَارِ کِسْرَی وَ هُوَ یَتَمَثَّلُ بِقَوْلِ ابْنِ‌یَعْفُرَ التَّمِیمِیِّ جَرَتِ الرِّیَاحُ عَلَی مَکَانِ دِیَارِهِمْ فَکَأَنَّمَا کَانُوا عَلَی مِیعَادٍ فَقَالَ عَلِیٌّ (علیه السلام) أَفَلَا قُلْتُمْ کَمْ تَرَکُوا مِنْ جَنَّاتٍ وَ عُیُونٍ* وَ زُرُوعٍ وَ مَقامٍ کَرِیمٍ* وَ نَعْمَةٍ کانُوا فِیها فاکِهِینَ* کَذلِکَ وَ أَوْرَثْناها قَوْماً آخَرِینَ* فَما بَکَتْ عَلَیْهِمُ السَّماءُ وَ الْأَرْضُ وَ ما کانُوا مُنْظَرِینَ إِنَّ هَؤُلَاءِ کَانُوا وَارِثِینَ فَأَصْبَحُوا مَوْرُوثِینَ إِنَّ هَؤُلَاءِ لَمْ یَشْکُرُوا النِّعْمَهًَْ فَسُلِبُوا دُنْیَاهُمْ بِالْمَعْصِیَهًِْ إِیَّاکَ وَ کُفْرَ النِّعَمِ لَا تَحُلَّ بِکُمُ النِّقَم.
امام علی (علیه السلام)- نصربن‌مزاحم در کتاب الصّفّین گوید: هنگامی‌که امام علی (علیه السلام) به طرف صفّین در حرکت بود به ساباط رسیده و وارد شهر بهرسیر شد؛ یکی از یاران حضرت به نام حَریزبن‌سَهم که از قبیله‌ی بنی‌ربیعه بود درحالی‌که به آثار کسری (آثار باقی‌مانده از دوران پادشاهان‌ساسانی) نگاه می‌کرد این شعر ابن‌یعفُر تَمیمی را بر زبان جاری کرد: بادها بر آثار باقیمانده‌ی سرزمینشان وزیدن گرفت گویی همگی وعده‌گاهی داشتند و به‌سوی وعده‌گاهشان شتافتند. امام‌علی (علیه السلام) فرمود: «چرا نگفتی: کَمْ تَرَکُوا مِنْ جَنَّاتٍ وَ عُیُونٍ* وَ زُرُوعٍ وَ مَقامٍ کَرِیمٍ* وَ نَعْمَةٍ کانُوا فِیها فاکِهِینَ* کَذلِکَ وَ أَوْرَثْناها قَوْماً آخَرِینَ* فَما بَکَتْ عَلَیْهِمُ السَّماءُ وَ الْأَرْضُ وَ ما کانُوا مُنْظَرِینَ؛ این جماعت، وارث گذشتگان بودند و به ناگاه اموالشان را برای دیگران به ارث گذاشتند. ایشان شکر نعمت به‌جای نیاوردند و به‌کیفر گناه [مبتلا گشته و] نعمت‌ها از دستشان رفت. [بنابراین] از ناسپاسی‌کردن در مقابل نعمت‌ها بپرهیزید تا گرفتار عقوبت نگردید».
Imam Ali (peace be upon him): Nasr ibn Muzahim in Kitab al-Siffin says: When Imam Ali (peace be upon him) was moving toward Siffin, he reached Sabat and entered the city of Bahurasir. One of his companions named Hariz ibn Sahm, who was from the tribe of Banu Rabi'a, while looking at the ruins of Chosroes (the remains from the era of the Sasanian kings), recited this verse of Ibn Ya'fur al-Tamimi on his tongue: The winds began to blow over the remains of their land, as if they all had an appointed time and hastened toward their appointment. Imam Ali (peace be upon him) said: "Why did you not say: کَمْ تَرَکُوا مِنْ جَنَّاتٍ وَ عُیُونٍ* وَ زُرُوعٍ وَ مَقامٍ کَرِیمٍ* وَ نَعْمَةٍ کانُوا فِیها فاکِهِینَ* کَذلِکَ وَ أَوْرَثْناها قَوْماً آخَرِینَ* فَما بَکَتْ عَلَیْهِمُ السَّماءُ وَ الْأَرْضُ وَ ما کانُوا مُنْظَرِینَ [How many gardens and fountains they have left, and cornfields and noble places, and goodly things wherein they rejoiced; thus it was, and We gave them as a heritage to another people. So the heaven and the earth did not weep for them, nor were they respited]; this group were the heirs of those who came before, and suddenly they left their wealth as an inheritance to others. They did not give thanks for the blessings, and as a punishment for sin [they were afflicted and] the blessings slipped from their hands. [Therefore] beware of ingratitude toward blessings so that you do not fall into punishment."
ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): નસ્ર બિન મુઝાહિમ કિતાબુસ સિફ્ફીનમાં કહે છે: જ્યારે ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ) સિફ્ફીન તરફ ચાલી રહ્યા હતા, ત્યારે તેઓ સાબાત પહોંચ્યા અને બહુરસીર શહેરમાં દાખલ થયા; હઝરતના સાથીઓમાંથી એક, જેમનું નામ હરીઝ બિન સહમ હતું અને જેઓ બની રબીઆ કબીલાના હતા, તેઓ કિસરાના અવશેષો (સાસાની બાદશાહોના જમાનાના બાકી રહેલા અવશેષો) જોઈને ઇબ્ને યઅફુર તમીમીની આ કવિતા પોતાની જીભ પર લાવ્યા: તેમની ભૂમિના બાકી રહેલા અવશેષો પર પવન વાવાનું શરૂ થયું, જાણે કે તે બધાનું કોઈ વચનસ્થળ હતું અને તેઓ પોતાના વચનસ્થળ તરફ ઉતાવળે ગયા. ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: "તમે કેમ ન કહ્યું: کَمْ تَرَکُوا مِنْ جَنَّاتٍ وَ عُیُونٍ* وَ زُرُوعٍ وَ مَقامٍ کَرِیمٍ* وَ نَعْمَةٍ کانُوا فِیها فاکِهِینَ* کَذلِکَ وَ أَوْرَثْناها قَوْماً آخَرِینَ* فَما بَکَتْ عَلَیْهِمُ السَّماءُ وَ الْأَرْضُ وَ ما کانُوا مُنْظَرِینَ [કેટલા બગીચા અને ઝરણાં તેઓ છોડી ગયા, અને ખેતરો અને પ્રતિષ્ઠિત સ્થાનો, અને એવી નેઅમતો જેમાં તેઓ મોજ કરતા હતા; આમ જ થયું, અને અમે તેને બીજી કોમના વારસામાં આપી દીધું. પછી ન તો આકાશ અને ધરતી તેમના પર રડ્યાં, અને ન તેઓને મહેલત આપવામાં આવી]; આ સમૂહ પૂર્વજોના વારસદારો હતા અને અચાનક તેમની સંપત્તિ બીજા માટે વારસામાં છોડી દીધી. તેઓએ નેઅમતનો શુક્ર અદા ન કર્યો અને ગુનાહની સજામાં [ગ્રસ્ત થયા અને] નેઅમતો તેમના હાથમાંથી જતી રહી. [એટલા માટે] નેઅમતોની સામે નાશુક્રી કરવાથી બચો જેથી તમે સજામાં ગ્રસ્ત ન થાવ."