سورة الأحقاف

Verse 15 of 35

46:15

وَ وَصَّيْنَا الْإِنْسانَ بِوالِدَيْهِ إِحْساناً حَمَلَتْهُ أُمُّهُ كُرْهاً وَ وَضَعَتْهُ كُرْهاً وَ حَمْلُهُ وَ فِصالُهُ ثَلاثُونَ شَهْراً حَتَّى إِذا بَلَغَ أَشُدَّهُ وَ بَلَغَ أَرْبَعينَ سَنَةً قالَ رَبِّ أَوْزِعْني أَنْ أَشْكُرَ نِعْمَتَكَ الَّتي أَنْعَمْتَ عَلَيَّ وَ عَلى والِدَيَّ وَ أَنْ أَعْمَلَ صالِحاً تَرْضاهُ وَ أَصْلِحْ لي في ذُرِّيَّتي إِنِّي تُبْتُ إِلَيْكَ وَ إِنِّي مِنَ الْمُسْلِمينَ

ما به انسان توصيّه كرديم كه به پدر و مادرش نيكى كند، مادرش او را با ناراحتى حمل مى‌كند و با ناراحتى وضع حمل مى‌نمايد؛ و دوران حمل و از شير بازگرفتنش سى ماه است؛ تا زمانى‌كه به نيرومندى و كمال خود بالغ گردد و به چهل سالگى برسد مى‌گويد: «پروردگارا! مرا توفيق ده تا شكر نعمتى را كه به من و پدر و مادرم دادى به جا آورم و كار شايسته‌اى انجام دهم كه از آن خشنود باشى، و فرزندان مرا صالح گردان؛ من به‌سوى تو باز گشتم [و توبه كردم]، و من از مسلمانانم».

And We have enjoined on man doing of good to his parents; with trouble did his mother bear him and with trouble did she bring him forth; and the bearing of him and the weaning of him was thirty months; until when he attains his maturity and reaches forty years, he says: My Lord! grant me that I may give thanks for Thy favor which Thou hast bestowed on me and on my parents, and that I may do good which pleases Thee and do good to me in respect of my offspring; surely I turn to Thee, and surely I am of those who submit.

અને અમોએ ઇન્સાનને તેના વાલેદૈન સાથે નેકી કરવાની સિફારિશ કરી; તેની વાલેદાએ તેને તકલીફ વેઠી પેટમાં રાખ્યો, અને ઘણી તકલીફ સાથે તેને જન્મ આપ્યો; અને તેના હમલ અને દૂધ છોડાવવાની મુદ્દત ત્રીસ મહિના છે; ત્યાં સુધી કે તે શક્તિશાળી થઇ ગયો અને તેની વય ચાલીસ વર્ષની થઇ, ત્યારે તેણે કહ્યુ કે પરવરદિગાર! મને મદદ કર કે હું તારી આ નેઅમતનો શુક્ર અદા કરૂં, જે તે મને અને મારા વાલેદૈનને આપી છે, તથા એવું સારૂં કામ કરૂં કે તું રાજી થઇ જા, અને મારી તથા મારી ઓલાદની ઇસ્લાહ કર, બેશક હું તારી તરફ રજૂ થાઉં છું, અને તારા ઇતાઅત ગુઝારોમાંથી છું.

#1 ما به انسان توصیه کردیم که به پدر و مادرش نیکی کند We enjoined upon man to be good to his parents અમે ઇન્સાનને તાકીદ કરી કે તે પોતાના માતાપિતા સાથે નેકી કરે

علی‌بن‌إبراهیم (رحمة الله علیه) Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him) અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

وَ وَصَّیْنَا الْإِنْسانَ بِوالِدَیْهِ إِحْساناً قَالَ: الْإِحْسَانُ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله)، قَوْلُهُ: بِوالِدَیْهِ إِنَّمَا عَنَی الْحَسَنَ وَ الْحُسَیْن (علیها السلام).

علیّ‌بن‌إبراهیم (رحمة الله علیه)- وَ وَصَّیْنَا الْإِنْسانَ بِوالِدَیْهِ إِحْساناً، منظور از احسان؛ حضرت محمّد (صلی الله علیه و آله) و منظور از والدین: امام حسن و امام حسین (علیها السلام) است.

Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): وَ وَصَّیْنَا الْإِنْسانَ بِوالِدَیْهِ إِحْساناً [And We have enjoined on man doing of good to his parents]; what is meant by ihsan (good) is the Prophet Muhammad (peace be upon him and his family), and what is meant by the parents is Imam Hasan and Imam Husayn (peace be upon them).

અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): وَ وَصَّیْنَا الْإِنْسانَ بِوالِدَیْهِ إِحْساناً [અને અમે ઇન્સાનને તેના માતા-પિતા સાથે ભલાઈ કરવાની વસિય્યત કરી]; ઇહસાન (ભલાઈ)થી મુરાદ હઝરત મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) છે અને વાલિદૈન (માતા-પિતા)થી મુરાદ ઇમામ હસન અને ઇમામ હુસૈન (અલયહિમસ્સલામ) છે.

#2 مادرش او را با ناراحتی حمل می‌کند و با ناراحتی وضع حمل می‌نماید His mother carries him with hardship and gives birth to him with hardship તેની માતા તેને તકલીફ સાથે ઊંચકે છે અને તકલીફ સાથે જન્મ આપે છે

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ أَبِی‌بَصِیرٍ عَنْ أَبِی‌عَبْدِاللهِ (علیه السلام) ... ثُمَّ قَالَ أَبُوعَبْدِاللهِ (علیه السلام): فَهَلْ رَأَیْتُمْ أَحَداً یُبَشَّرُ بِوَلَدٍ ذَکَرٍ فَتَحْمِلَهُ کُرْهاً؟ أَیْ أَنَّهَا اغْتَمَّتْ وَ کَرِهَتْ لِمَا أَخْبَرَهَا بِقَتْلِهِ وَ وَضَعَتْهُ کُرْهاً لِمَا عَلِمَتْ مِنْ ذَلِکَ.

امام صادق (علیه السلام)- ابوبصیر گوید: ... امام صادق (علیه السلام) فرمود: «آیا احدی را دیدید که به فرزند پسری بشارت داده شود امّا او را به ناراحتی حمل کند [درحالی که عرب جاهلی اگر می‌شنید فرزندش دختر است، ناراحت بود و مدّت حمل تا تولّد او را با ناراحتی طی می‌کرد]؟! (این آیه مربوط به زهرا (سلام الله علیها) است که وقتی پیامبر (صلی الله علیه و آله) به ایشان فرمود، فرزندی که در شکم داری، حسین (علیه السلام) است و عاقبت او چه خواهد شد و از نحوه‌ی شهادت امام حسین (علیه السلام) به فاطمه (سلام الله علیها) خبر داد، حضرت در دوران بارداری و تولّد او از این ماجرا ناراحت بود) هنگامی‌که او را از کشته‌شدن فرزندش با خبر کردند، ناراحت شد و دوست نداشت [فرزند را به دنیا آورد] و با ناراحتی وضع حمل نماید؛ به خاطر اینکه از این (کشته‌شدن فرزند) آگاه شد».

Imam Sadiq (peace be upon him): Abu Basir said: ... Imam Sadiq (peace be upon him) said: "Have you seen anyone who is given the good news of a male child yet carries him with distress [whereas the pagan Arab, if he heard his child was a girl, would be distressed and would pass the period of pregnancy until her birth with distress]?! (This verse relates to Zahra (peace be upon her), for when the Prophet (peace be upon him and his family) told her that the child in her womb is Husayn (peace be upon him) and what his end would be, and informed Fatima (peace be upon her) of the manner of the martyrdom of Imam Husayn (peace be upon him), she was distressed during the period of pregnancy and his birth over this matter.) When she was informed of the killing of her son, she became distressed and did not wish [to bring the child into the world] and she gave birth with distress; because she became aware of this (the killing of her son)."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અબૂ બસીર કહે છે: ... ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "શું તમે કોઈને જોયો છે જેને પુત્રની ખુશખબરી આપવામાં આવે અને છતાં તે તેને દુ:ખ સાથે ઉપાડે [જ્યારે કે અરબ જાહિલ જો સાંભળે કે તેનું બાળક પુત્રી છે તો દુ:ખી થતો હતો અને ગર્ભાવસ્થાનો સમય તેના જન્મ સુધી દુ:ખ સાથે વિતાવતો હતો]?! (આ આયત ઝહરા (સલામુલ્લાહિ અલયહા) સાથે સંબંધિત છે કે જ્યારે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તેમને ફરમાવ્યું કે જે બાળક તમારા ગર્ભમાં છે તે હુસૈન (અલયહિસ્સલામ) છે અને તેમનું અંત શું થશે અને ઇમામ હુસૈન (અલયહિસ્સલામ)ની શહાદતની રીતથી ફાતિમા (સલામુલ્લાહિ અલયહા)ને ખબર આપી, હઝરત ગર્ભાવસ્થા અને તેમના જન્મ દરમિયાન આ વાતથી દુ:ખી હતા) જ્યારે તેમને તેમના પુત્રના કત્લ થવાની ખબર આપી, તેઓ દુ:ખી થયા અને પસંદ ન કર્યું [કે બાળકને દુનિયામાં લાવે] અને દુ:ખ સાથે વઝ્એ હમ્લ કરે; કારણ કે તેઓ આ (પુત્રના કત્લ થવા)થી વાકેફ થયા."

#3 و دوران حمل و از شیر بازگرفتنش سی ماه است And the bearing of him and his weaning is thirty months અને તેને ગર્ભમાં રાખવાનો અને દૂધ છોડાવવાનો સમય ત્રીસ મહિનાનો છે

أمیرالمؤمنین (علیه السلام) Imam Ali, Commander of the Faithful (peace be upon him) ઇમામ અલી, અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ عُبَادَهًَْ‌بْنِ‌الصَّامِتِ قَال: وَ کَانَ الْهَیْثَمُ فِی جَیْشٍ فَلَمَّا جَاءَتْ امْرَأَتُهُ بَعْدَ قُدُومِهِ بِسِتَّهًِْ أَشْهُرٍ بِوَلَدٍ فَأَنْکَرَ ذَلِکَ مِنْهَا وَ جَاءَ بِهِ عُمَرَ وَ قَصَّ عَلَیْهِ فَأَمَرَ بِرَجْمِهَا فَأَدْرَکَهَا عَلِیٌّ (علیه السلام) مِنْ قَبْلِ أَنْ تُرْجَمَ ثُمَّ قَالَ لِعُمَرَ: ارْبِعْ عَلَی نَفْسِکَ أَنَّهَا صَدَقَتْ إِنَّ اللَّهَ تَعَالَی یَقُولُ وَ حَمْلُهُ وَ فِصالُهُ ثَلاثُونَ شَهْراً وَ قَالَ وَ الْوالِداتُ یُرْضِعْنَ أَوْلادَهُنَّ حَوْلَیْنِ کامِلَیْنِ فَالْحَمْلُ وَ الرَّضَاعُ ثَلَاثُونَ شَهْراً. فَقَالَ عُمَرُ: لَوْ لَا عَلِیٌّ (علیه السلام) لَهَلَکَ عُمَرُ وَ خَلَّی سَبِیلَهَا وَ أَلْحَقَ الْوَلَدَ بِالرَّجُل.

امام علی (علیه السلام)- عبادهًْ‌بن‌صامت گوید: هیثم در اردوگاه لشکر بود، وقتی برگشت، زنش شش ماه پس از آمدنِ او بچه‌ای آورد، هیثم آن بچه را انکار کرد و آن را نزد عمر برد و داستان را تعریف کرد؛ عمر هم فرمان داد تا زن را سنگسار کنند. پس علی (علیه السلام) پیش از سنگسار به آن زن رسید و به عمر فرمود: «ای عمر به خود بیا! این زن راست می‌گوید؛ خداوند می‌فرماید: وَ حَمْلُهُ وَ فِصالُهُ ثَلاثُونَ شَهْراً و فرمود: مادران، فرزندان خود را دو سال تمام، شیر می‌دهند. ( بقره/۲۳۳ ) پس دوره‌ی حمل و شیردهی سی ماه است»! عمر گفت: «اگر علی نبود، عمر هلاک می‌شد»! پس زن را آزاد کرد و فرزند را به مرد ملحق ساخت.

Imam Ali (peace be upon him): Ubadah ibn al-Samit said: Haytham was in the army camp. When he returned, his wife bore a child six months after his arrival. Haytham denied the child and took her to Umar and related the story; Umar ordered that the woman be stoned. Ali (peace be upon him) reached the woman before she was stoned and said to Umar: "O Umar, restrain yourself! This woman is telling the truth. Allah says: وَ حَمْلُهُ وَ فِصالُهُ ثَلاثُونَ شَهْراً [And the bearing of him and the weaning of him was thirty months], and He said: Mothers shall suckle their children for two complete years (Baqarah/233). So the period of pregnancy and suckling is thirty months!" Umar said: "Were it not for Ali, Umar would have perished!" He then released the woman and attached the child to the man.

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): ઉબાદહ બિન સામિત કહે છે: હયષમ લશ્કરના પડાવમાં હતો. જ્યારે તે પાછો ફર્યો, ત્યારે તેની પત્નીએ તેના આવ્યાના છ મહિના પછી એક બાળકને જન્મ આપ્યો. હયષમે તે બાળકનો ઇન્કાર કર્યો અને તેને ઉમર પાસે લઈ ગયો અને વાત જણાવી; ઉમરે હુકમ કર્યો કે સ્ત્રીને સંગસાર કરવામાં આવે. અલી (અલયહિસ્સલામ) સંગસાર થાય તે પહેલાં તે સ્ત્રી પાસે પહોંચ્યા અને ઉમરને કહ્યું: "ઓ ઉમર! સંભાળ! આ સ્ત્રી સાચું કહે છે; અલ્લાહ ફરમાવે છે: وَ حَمْلُهُ وَ فِصالُهُ ثَلاثُونَ شَهْراً [અને તેને ગર્ભમાં રાખવો અને દૂધ છોડાવવું ત્રીસ મહિનામાં છે] અને ફરમાવ્યું: માતાઓ પોતાના બાળકોને પૂરા બે વર્ષ સુધી દૂધ પિવડાવે. (બકરહ/૨૩૩) તો ગર્ભાવસ્થા અને દૂધપાનનો સમય ત્રીસ મહિનાનો છે!" ઉમરે કહ્યું: "જો અલી ન હોત, તો ઉમર હલાક થઈ જાત!" પછી તેણે સ્ત્રીને છોડી દીધી અને બાળકને પુરુષ સાથે જોડી દીધું.

#4 و دوران حمل و از شیر بازگرفتنش سی ماه است And the bearing of him and his weaning is thirty months અને તેને ગર્ભમાં રાખવાનો અને દૂધ છોડાવવાનો સમય ત્રીસ મહિનાનો છે

دَعَائِمُ الْإِسْلَامِ، وَ رَوَوْا أَنَّ عُمَرَ أَرَادَ أَنْ یَحُدَّ امْرَأَهًًْ أَتَتْ بِوَلَدٍ لِسِتَّهًِْ أَشْهُرٍ فَقَالَ عَلِیٌّ (علیه السلام) الْوَلَدُ یُلْحَقُ بِزَوْجِهَا وَ لَیْسَ عَلَیْهَا حَدٌّ قَالَ لَهُ وَ مِنْ أَیْنَ قُلْتَ ذَلِکَ یَا أَبَا الْحَسَنِ قَالَ مِنْ کِتَابِ اللَّهِ قَالَ اللَّهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی وَ حَمْلُهُ وَ فِصالُهُ ثَلاثُونَ شَهْراً وَ قَالَ وَ الْوالِداتُ یُرْضِعْنَ أَوْلادَهُنَّ حَوْلَیْنِ کامِلَیْنِ فَصَارَ أَقَلُّ الْحَمْلِ سِتَّهًَْ أَشْهُرٍ فَأَمَرَ عُمَرُ بِالْمَرْأَهًِْ أَنْ یُخَلَّی سَبِیلُهَا وَ أُلْحِقَ الْوَلَدُ بِأَبِیهِ وَ قَالَ لَوْ لَا عَلِیٌّ لَهَلَکَ عُمَر.

امام علی (علیه السلام)- روایت کرده‌اند که عمر خواست تا زنی را که فرزندی شش ماهه به دنیا آورده بود حدّ بزند. امیر مؤمنان علی (علیه السلام) به او فرمود: «فرزند به شوهرش ملحق است و بر زن حدّی نیست». عمر به حضرت گفت: «از کجا این را می‌گویی ای ابوالحسن»؟ حضرت فرمود: «از کتاب خداوند عزّ‌وجلّ! که فرمود: وَحَمْلُهُ وَ فِصالُهُ ثَلاثُونَ شَهْراً و خداوند متعال فرمود: مادران، فرزندان خود را دو سال تمام، شیر می‌دهند. ( بقره/۲۳۳ ) پس کمترین زمان حمل شش ماه است». عمر دستور داد که زن را آزاد سازند و فرزند را به پدرش ملحق کرد و گفت: «اگر علی نبود عمر هلاک می‌گردید».

Imam Ali (peace be upon him): It has been narrated that Umar wanted to inflict the hadd punishment upon a woman who had given birth to a child at six months. The Commander of the Faithful, Ali (peace be upon him), said to him: "The child is attached to her husband, and there is no hadd upon the woman." Umar said to him: "From where do you say this, O Abu al-Hasan?" He said: "From the Book of Allah, the Mighty and Majestic! He said: وَ حَمْلُهُ وَ فِصالُهُ ثَلاثُونَ شَهْراً [And the bearing of him and the weaning of him was thirty months], and Allah the Exalted said: Mothers shall suckle their children for two complete years (Baqarah/233). So the minimum period of pregnancy is six months." Umar ordered that the woman be released and attached the child to his father, and said: "Were it not for Ali, Umar would have perished."

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): રિવાયત કરવામાં આવી છે કે ઉમરે એક સ્ત્રી પર હદ લગાવવા ઈચ્છ્યું જેણે છ મહિનાનું બાળક જન્માવ્યું હતું. અમીરુલ મોઅમેનીન અલી (અલયહિસ્સલામ)એ તેને કહ્યું: "બાળક તેના પતિ સાથે જોડાયેલું છે અને સ્ત્રી પર કોઈ હદ નથી." ઉમરે હઝરતને કહ્યું: "ઓ અબુલ હસન, આપ આ ક્યાંથી કહો છો?" હઝરતે ફરમાવ્યું: "અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લના કિતાબમાંથી! જેમાં ફરમાવ્યું: وَ حَمْلُهُ وَ فِصالُهُ ثَلاثُونَ شَهْراً [અને તેને ગર્ભમાં રાખવો અને દૂધ છોડાવવું ત્રીસ મહિનામાં છે] અને અલ્લાહ તઆલાએ ફરમાવ્યું: માતાઓ પોતાના બાળકોને પૂરા બે વર્ષ સુધી દૂધ પિવડાવે. (બકરહ/૨૩૩) તો ગર્ભાવસ્થાનો ઓછામાં ઓછો સમય છ મહિનાનો છે." ઉમરે હુકમ કર્યો કે સ્ત્રીને છોડી દેવામાં આવે અને બાળકને તેના પિતા સાથે જોડ્યું અને કહ્યું: "જો અલી ન હોત, તો ઉમર હલાક થઈ જાત."

#5 و دوران حمل و از شیر بازگرفتنش سی ماه است And the bearing of him and his weaning is thirty months અને તેને ગર્ભમાં રાખવાનો અને દૂધ છોડાવવાનો સમય ત્રીસ મહિનાનો છે

مَا ذَکَرُهُ مُسْلِمٌ فِی صَحِیحِهِ فِی الْجُزْءِ الْخَامِسِ فِی أَوَائِلِهِ عَلَی حَدِّ کُرَّاسَیْنِ مِنَ النُّسْخَهًِْ الْمَنْقُولِ مِنْهَا فِی تَفْسِیرِ سُورَهًِْ الْأَحْقَافِ: أَنَ امْرَأَهًًْ دَخَلَتْ عَلَی زَوْجِهَا فَوَلَدَتْ مِنْهُ لِسِتَّهًِْ أَشْهُرٍ فَذُکِرَ ذَلِکَ لِعُثْمَانَ‌بْنِ‌عَفَّانَ فَأَمَرَ بِرَجْمِهَا فَدَخَلَ عَلِیٌّ (علیه السلام) فَقَالَ إِنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ یَقُولُ وَ حَمْلُهُ وَ فِصالُهُ ثَلاثُونَ شَهْراً وَ قَالَ تَعَالَی وَ فِصالُهُ فِی عامَیْنِ قَالَ فَوَ اللَّهِ کُنَّا عِنْدَ عُثْمَانَ أَنْ بَعَثَ إِلَیْهَا فَرُدَّت.

امام علی (علیه السلام)- در صحیح مسلم آمده است: زنی با شوهرش همبستر شد و بعد از مدّت شش ماه، فرزندی به دنیا آورد. خبر این جریان به عثمان‌بن‌عفان [خلیفه‌ی سوّم]، رسید. او دستور داد که زن را سنگسار کنند [و زن را برای اجرای حکم بردند] علی (علیه السلام) وارد [آن مجلس] شد و فرمود: «خداوند عزّوجلّ می‌فرماید: وَ حَمْلُهُ وَ فِصالُهُ ثَلاثُونَ شَهْراً و فرمود: دو سال باید شیر بخورد. ( لقمان/۱۴ ) [یعنی بارداری و شیردهی مجموعاً حداقل سی ماه است و مدّت شیردهی بیست‌وچهار ماه، پس می‌تواند که دوران حاملگی شش ماه باشد]». به خدا سوگند! نزد عثمان بودیم که فرستاده‌ای را سوی آن زن فرستاد و او را باز گرداند (آزاد کرد)».

Imam Ali (peace be upon him): In Sahih Muslim it is reported: A woman had intercourse with her husband, and after a period of six months she gave birth to a child. News of this incident reached Uthman ibn Affan [the third caliph]. He ordered that the woman be stoned [and the woman was taken to carry out the sentence]. Ali (peace be upon him) entered [that gathering] and said: "Allah the Mighty and Majestic says: وَ حَمْلُهُ وَ فِصالُهُ ثَلاثُونَ شَهْراً [And the bearing of him and the weaning of him was thirty months], and He said: he must be suckled for two years (Luqman/14). [Meaning: pregnancy and suckling together are at minimum thirty months, and the period of suckling is twenty-four months, so it is possible that the period of pregnancy be six months]." By Allah! We were with Uthman when he sent a messenger to that woman and had her brought back (released).

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): સહીહ મુસ્લિમમાં આવ્યું છે: એક સ્ત્રી પોતાના પતિ સાથે સહવાસ કરી અને છ મહિનાના સમય પછી એક બાળકને જન્મ આપ્યો. આ ઘટનાની ખબર ઉષ્માન બિન અફ્ફાન [ત્રીજા ખલીફા] સુધી પહોંચી. તેણે હુકમ કર્યો કે સ્ત્રીને સંગસાર કરવામાં આવે [અને સ્ત્રીને હુકમ અમલમાં લાવવા લઈ જવામાં આવી]. અલી (અલયહિસ્સલામ) [તે મજલિસમાં] દાખલ થયા અને ફરમાવ્યું: "અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ ફરમાવે છે: وَ حَمْلُهُ وَ فِصالُهُ ثَلاثُونَ شَهْراً [અને તેને ગર્ભમાં રાખવો અને દૂધ છોડાવવું ત્રીસ મહિનામાં છે] અને ફરમાવ્યું: તેને બે વર્ષ સુધી દૂધ પિવડાવવું જોઈએ. (લુકમાન/૧૪) [એટલે કે ગર્ભાવસ્થા અને દૂધપાન કુલ મળીને ઓછામાં ઓછું ત્રીસ મહિનાનો સમય છે અને દૂધપાનનો સમય ચોવીસ મહિનાનો છે, તો ગર્ભાવસ્થાનો સમય છ મહિનાનો હોઈ શકે છે]." ખુદાની કસમ! અમે ઉષ્માન પાસે હતા જ્યારે તેમણે તે સ્ત્રી તરફ એક સંદેશવાહકને મોકલ્યો અને તેને પાછી બોલાવી (છોડી દીધી).

#6 و دوران حمل و از شیر بازگرفتنش سی ماه است And the bearing of him and his weaning is thirty months અને તેને ગર્ભમાં રાખવાનો અને દૂધ છોડાવવાનો સમય ત્રીસ મહિનાનો છે

رُوِیَ عَنْ یُونُسَ‌بْنِ‌الْحَسَن أَنَّ عُمَرَ أُتِیَ بِامْرَأَهًٍْ قَدْ وَلَدَتْ لِسِتَّهًِْ أَشْهُرٍ فَهَمَّ بِرَجْمِهَا فَقَالَ لَهُ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ إِنْ خَاصَمَتْکَ بِکِتَابِ اللَّهِ خَصَمَتْکَ إِنَّ اللَّهَ تَعَالَی یَقُولُ وَ حَمْلُهُ وَ فِصالُهُ ثَلاثُونَ شَهْراً وَ یَقُولُ جَلَّ قَائِلًا وَ الْوالِداتُ یُرْضِعْنَ أَوْلادَهُنَّ حَوْلَیْنِ کامِلَیْنِ لِمَنْ أَرادَ أَنْ یُتِمَّ الرَّضاعَهًَْ فَإِذَا تَمَّمَتِ الْمَرْأَهًُْ الرَّضَاعَهًَْ سَنَتَیْنِ وَ کَانَ حَمْلُهُ وَ فِصَالُهُ ثَلَاثِینَ شَهْراً کَانَ الْحَمْلُ مِنْهَا سِتَّهًَْ أَشْهُرٍ فَخَلَّی عُمَرُ سَبِیلَ الْمَرْأَهًِْ وَ ثَبَتَ الْحُکْمُ بِذَلِکَ فَعَمِلَ بِهِ الصَّحَابَهًُْ وَ التَّابِعُونَ وَ مَنْ أَخَذَ عَنْهُ إِلَی یَوْمِنَا هَذَا.

امام علی (علیه السلام)- از یونس‌بن‌حسن روایت شده است: زنی را نزد عمر آوردند که شش ماهه بچّه زاییده بود، عمر خواست او را سنگسار کند امیرالمؤمنین (علیه السلام) به او فرمود: «اگر این زن به‌وسیله‌ی کتاب خدا (قرآن) برای تو برهان بیاورد. بر تو پیروز می‌شود. خداوند می‌فرماید: وَ حَمْلُهُ وَ فِصالُهُ ثَلاثُونَ شَهْراً و [درباره‌ی همه‌ی دوران شیردادن] می‌فرماید: مادران، فرزندان خود را دو سال تمام، شیر می‌دهند. ( بقره/۲۳۳ ). پس آنگاه که زن دو سال تمام کودکش را شیر داد، [از آن سو] دوران بارداری و از شیرگرفتن سی ماه باشد [در نتیجه] زمان بارداری شش ماه خواهد بود [یعنی دو سال که بیست‌وچهار ماه است از سی‌ماه که کم شد باقیمانده شش ماه است که دوران بارداری زن است]». عمر که این بیان را شنید آن زن را رها کرده و این حکم را در اسلام مقرّر ساخت و اصحاب پیغمبر (صلی الله علیه و آله) و آنان که پس از ایشان آمدند، و همچنین تا زمان ما به این حکم رفتار کردند.

Imam Ali (peace be upon him): It has been narrated from Yunus ibn al-Hasan: A woman was brought to Umar who had given birth to a child at six months. Umar intended to stone her. The Commander of the Faithful (peace be upon him) said to him: "If this woman argues against you by means of the Book of Allah (the Quran), she will defeat you. Allah says: وَ حَمْلُهُ وَ فِصالُهُ ثَلاثُونَ شَهْراً [And the bearing of him and the weaning of him was thirty months], and [concerning the full period of suckling] He says: Mothers shall suckle their children for two complete years (Baqarah/233). So when the woman completes suckling her child for two years, [on the other hand] the period of pregnancy and weaning is thirty months, [and consequently] the period of pregnancy will be six months [that is, two years, which is twenty-four months, subtracted from thirty months leaves six months, which is the period of the woman's pregnancy]." When Umar heard this explanation, he released the woman and established this ruling in Islam, and the companions of the Prophet (peace be upon him and his family) and those who came after them, and likewise up to our time, have acted upon this ruling.

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): યુનુસ બિન હસનથી રિવાયત કરવામાં આવી છે: એક સ્ત્રીને ઉમર પાસે લાવવામાં આવી જેણે છ મહિનાનું બાળક જન્માવ્યું હતું. ઉમરે તેને સંગસાર કરવા ઈચ્છ્યું. અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)એ તેને ફરમાવ્યું: "જો આ સ્ત્રી અલ્લાહની કિતાબ (કુરઆન) દ્વારા તારી સામે દલીલ લાવે, તો તારા પર વિજય પ્રાપ્ત કરશે. અલ્લાહ ફરમાવે છે: وَ حَمْلُهُ وَ فِصالُهُ ثَلاثُونَ شَهْراً [અને તેને ગર્ભમાં રાખવો અને દૂધ છોડાવવું ત્રીસ મહિનામાં છે] અને [દૂધપાનના સંપૂર્ણ સમય વિષે] ફરમાવે છે: માતાઓ પોતાના બાળકોને પૂરા બે વર્ષ સુધી દૂધ પિવડાવે. (બકરહ/૨૩૩). તો જ્યારે સ્ત્રી પોતાના બાળકને પૂરા બે વર્ષ દૂધ પિવડાવે, [બીજી બાજુ] ગર્ભાવસ્થા અને દૂધ છોડાવવાનો સમય ત્રીસ મહિનાનો હોય, [પરિણામે] ગર્ભાવસ્થાનો સમય છ મહિનાનો હશે [એટલે કે બે વર્ષ જે ચોવીસ મહિના છે તે ત્રીસ મહિનાથી ઓછા કરવામાં આવે તો બાકી છ મહિના રહે છે જે સ્ત્રીની ગર્ભાવસ્થાનો સમય છે]." ઉમરે જ્યારે આ બયાન સાંભળ્યું, ત્યારે તે સ્ત્રીને છોડી દીધી અને આ હુકમને ઇસ્લામમાં નિર્ધારિત કર્યો, અને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના અસ્હાબ અને જેઓ તેમના પછી આવ્યા, અને એ જ રીતે આપણા સમય સુધી, આ હુકમ પર અમલ કરતા આવ્યા છે.

#7 ولادت امام حسین The birth of Imam Husayn ઇમામ હુસૈનની વિલાદત

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

عَنِ الْحُسَیْنِ‌بْنِ‌زَیْدٍ عَنْ آبَائِهِ (علیهم السلام) قَالَ: نَزَلَ جَبْرَئِیلُ عَلَی النَّبِیِّ (صلی الله علیه و آله) فَقَالَ یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) إِنَّهُ یُولَدُ لَکَ مَوْلُودٌ تَقْتُلُهُ أُمَّتُکَ مِنْ بَعْدِکَ فَقَالَ یَا جَبْرَئِیلُ لَا حَاجَهًَْ لِی فِیهِ فَقَالَ یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) إِنَّ مِنْهُ الْأَئِمَّهًَْ وَ الْأَوْصِیَاءَ قَالَ وَ جَاءَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) إِلَی فَاطِمَهًَْ (سلام الله علیها) فَقَالَ لَهَا إِنَّکِ تَلِدِینَ وَلَداً تَقْتُلُهُ أُمَّتِی مِنْ بَعْدِی فَقَالَتْ لَا حَاجَهًَْ لِی فِیهِ فَخَاطَبَهَا ثَلَاثاً ثُمَّ قَالَ لَهَا إِنَّ مِنْهُ الْأَئِمَّهًَْ وَ الْأَوْصِیَاءَ فَقَالَتْ نَعَمْ یَا أَبَهْ فَحَمَلَتْ بِالْحُسَیْنِ (علیه السلام) فَحَفِظَهَا اللَّهُ وَ مَا فِی بَطْنِهَا مِنْ إِبْلِیسَ فَوَضَعَتْهُ لِسِتَّهًِْ أَشْهُرٍ وَ لَمْ یُسْمَعْ بِمَوْلُودٍ وُلِدَ لِسِتَّهًِْ أَشْهُرٍ إِلَّا الْحُسَیْنُ (علیه السلام) وَ یَحْیَی‌بْنُ‌زَکَرِیَّا (علیه السلام) فَلَمَّا وَضَعَتْهُ وَضَعَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) لِسَانَهُ فِی فِیهِ فَمَصَّهُ وَ لَمْ یَرْضَعِ الْحُسَیْنُ (علیه السلام) مِنْ أُنْثَی حَتَّی نَبَتَ لَحْمُهُ وَ دَمُهُ مِنْ رِیقِ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ هُوَ قَوْلُ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ وَوَصَّیْنَا الْإِنْسانَ بِوالِدَیْهِ إِحْساناً حَمَلَتْهُ أُمُّهُ کُرْهاً وَ وَضَعَتْهُ کُرْهاً وَ حَمْلُهُ وَ فِصالُهُ ثَلاثُونَ شَهْراً.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- حسین‌بن‌زید از پدرانش نقل کرده است: جبرئیل بر پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) نازل شده گفت: «ای محمّد (صلی الله علیه و آله) فرزندی برایت متولّد خواهد شد که پس از تو امّتت او را خواهند کشت»، فرمود: «من نیاز به چنین فرزندی ندارم». گفت: «ائمه (علیهم السلام) و پیشوایان دین از نژاد او خواهند بود». پیغمبر اکرم (صلی الله علیه و آله) پیش فاطمه (سلام الله علیها) آمده، فرمود: «تو را فرزندی خواهد بود که پس از من امّت او را می‌کشتند». عرض کرد: «نیاز به چنین فرزندی ندارم». سه مرتبه این سخن را برایش تکرار کرد. سپس فرمود: «از نژاد او ائمه (علیهم السلام) و جانشینان من خواهند بود». فاطمه زهرا (سلام الله علیها) قبول کرد و بعد به حضرت حسین (علیه السلام) حامله شد خداوند فرزند او را از شیطان حفظ نمود و در شش ماهگی متولّد شد و فرزندی شش ماهه متولّد نشده جز حضرت حسین (علیه السلام) و یحیی‌بن‌زکریا (علیه السلام). پس از زایمان پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) زبان خود را در دهانش گذاشت حسین (علیه السلام) مکید. و آن جناب از زنی شیر ننوشید تا وقتی‌که گوشت و خونش از لعاب دهان پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) رویید و این تفسیر آیه: وَوَصَّیْنَا الْإِنْسانَ بِوالِدَیْهِ إِحْساناً حَمَلَتْهُ أُمُّهُ کُرْهاً وَ وَضَعَتْهُ کُرْهاً وَ حَمْلُهُ وَ فِصالُهُ ثَلاثُونَ شَهْراً است.

The Prophet (peace be upon him and his family) — Husayn ibn Zayd narrated from his forefathers: Jibra'il descended upon the Messenger (peace be upon him and his family) and said: "O Muhammad (peace be upon him and his family), a son will be born to you whom your ummah will kill after you." He said: "I have no need of such a son." He said: "The Imams (peace be upon them) and the leaders of the religion will be from his lineage." The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) came to Fatimah (peace be upon her) and said to her: "You will have a son whom my ummah will kill after me." She said: "I have no need of such a son." He repeated this to her three times. Then he said: "From his lineage will come the Imams (peace be upon them) and my successors." Fatimah al-Zahra (peace be upon her) accepted, and then she conceived Imam Husayn (peace be upon him). Allah protected her child from Satan, and he was born at six months. No child has been born at six months except Imam Husayn (peace be upon him) and Yahya ibn Zakariyya (peace be upon him). After the delivery, the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) placed his tongue in his mouth and Husayn (peace be upon him) sucked it. He did not drink milk from any woman, so that his flesh and blood grew from the saliva of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family). And this is the interpretation of the verse: وَوَصَّیْنَا الْإِنْسانَ بِوالِدَیْهِ إِحْساناً حَمَلَتْهُ أُمُّهُ کُرْهاً وَ وَضَعَتْهُ کُرْهاً وَ حَمْلُهُ وَ فِصالُهُ ثَلاثُونَ شَهْراً [And We have enjoined on man doing of good to his parents; with trouble did his mother bear him and with trouble did she bring him forth; and the bearing of him and the weaning of him was thirty months].

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) — હુસૈન બિન ઝૈદે પોતાના પૂર્વજોથી નકલ કર્યું છે: જિબ્રઈલ પયગંબર અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર નાઝિલ થયા અને કહ્યું: "ઓ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! તમારે ત્યાં એક ફરઝંદ જન્મ લેશે જેને તમારા પછી તમારી ઉમ્મત કત્લ કરશે." તમે ફરમાવ્યું: "મને આવા ફરઝંદની જરૂર નથી." તેમણે કહ્યું: "ઈમામો (અલયહિમુસ્સલામ) અને દીનના પેશવાઓ તેમની નસ્લમાંથી હશે." પયગંબર અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ફાતિમા (અલયહસ્સલામ) પાસે આવ્યા અને ફરમાવ્યું: "તમારે ત્યાં એક ફરઝંદ થશે જેને મારા પછી ઉમ્મત કત્લ કરશે." તેમણે અરજ કરી: "મને આવા ફરઝંદની જરૂર નથી." આ વાત ત્રણ વાર તેમને દોહરાવી. પછી ફરમાવ્યું: "તેમની નસ્લમાંથી ઈમામો (અલયહિમુસ્સલામ) અને મારા જાનશીનો હશે." ફાતિમા ઝહરા (અલયહસ્સલામ) એ કબૂલ કર્યું અને પછી હઝરત હુસૈન (અલયહિસ્સલામ) નો ગર્ભ ધારણ કર્યો. અલ્લાહે તેમના ફરઝંદને શેતાનથી સુરક્ષિત રાખ્યા અને છ મહિનાની ઉંમરે તેમનો જન્મ થયો, અને હઝરત હુસૈન (અલયહિસ્સલામ) અને યહયા બિન ઝકરિય્યા (અલયહિસ્સલામ) સિવાય કોઈ ફરઝંદ છ મહિનામાં જન્મ્યો નથી. જન્મ પછી પયગંબર અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ પોતાની જીભ તેમના મોંમાં મૂકી અને હુસૈન (અલયહિસ્સલામ) એ ચૂસી. અને તે બુઝુર્ગવારે કોઈ સ્ત્રીનું દૂધ પીધું નહીં, ત્યાં સુધી કે તેમનું ગોશ્ત અને લોહી પયગંબર અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ના મુખના લુઆબથી ઊગ્યું. અને આ આયતની તફસીર છે: وَوَصَّیْنَا الْإِنْسانَ بِوالِدَیْهِ إِحْساناً حَمَلَتْهُ أُمُّهُ کُرْهاً وَ وَضَعَتْهُ کُرْهاً وَ حَمْلُهُ وَ فِصالُهُ ثَلاثُونَ شَهْراً [અને અમે ઈન્સાનને તેના માતા-પિતા સાથે ભલાઈ કરવાની વસિય્યત કરી; તેની માતાએ તેને તકલીફ સાથે ઉઠાવ્યો અને તકલીફ સાથે જન્મ આપ્યો, અને તેનો ગર્ભાવસ્થા અને દૂધ છોડાવવાનો સમય ત્રીસ મહિનો છે].

#8 ولادت امام حسین The birth of Imam Husayn ઇમામ હુસૈનની વિલાદત

الرّسول (صلی الله علیه و آله) عَنْ مُحَمَّدِ‌بْنِ‌عَبْدِ اللَّهِ عَنْ أَبِیهِ قَالَ سَمِعْتُ أَبَاعَبْدِاللَّهِ (علیه السلام) یَقُولُ: أَتَی جَبْرَئِیلُ رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَقَالَ لَهُ السَّلَامُ عَلَیْکَ یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) أَ لَا أُبَشِّرُکَ بِغُلَامٍ تَقْتُلُهُ أُمَّتُکَ مِنْ بَعْدِکَ فَقَالَ لَا حَاجَهًَْ لِی فِیهِ قَالَ فَانْقَضَّ إِلَی السَّمَاءِ ثُمَّ عَادَ إِلَیْهِ الثَّانِیَهًَْ فَقَالَ مِثْلَ ذَلِکَ فَقَالَ لَا حَاجَهًَْ لِی فِیهِ فَانْعَرَجَ إِلَی السَّمَاءِ ثُمَّ انْقَضَّ عَلَیْهِ الثَّالِثَهًَْ فَقَالَ لَهُ مِثْلَ ذَلِکَ فَقَالَ لَا حَاجَهًَْ لِی فِیهِ فَقَالَ إِنَّ رَبَّکَ جَاعِلُ الْوَصِیَّهًِْ فِی عَقِبِهِ فَقَالَ نَعَمْ ثُمَّ قَامَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَدَخَلَ عَلَی فَاطِمَهًَْ فَقَالَ لَهَا إِنَّ جَبْرَئِیلَ أَتَانِی فَبَشَّرَنِی بِغُلَامٍ تَقْتُلُهُ أُمَّتِی مِنْ بَعْدِی فَقَالَتْ لَا حَاجَهًَْ لِی فِیهِ فَقَالَ لَهَا إِنَّ رَبِّی جَاعِلُ الْوَصِیَّهًِْ فِی عَقِبِهِ فَقَالَتْ نَعَمْ إِذَنْ قَالَ فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی عِنْدَ ذَلِکَ هَذِهِ الْآیَهًَْ فِیهِحَمَلَتْهُ أُمُّهُ کُرْهاً وَ وَضَعَتْهُ کُرْهاً لِمَوْضِعِ إِعْلَامِ جَبْرَئِیلَ إِیَّاهَا بِقَتْلِهِ فَحَمَلَتْهُ کُرْهاً بِأَنَّهُ مَقْتُولٌ وَ وَضَعَتْهُ کُرْهاً لِأَنَّهُ مَقْتُولٌ.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- از عبدالله نقل شده است: شنیدم که امام صادق (علیه السلام) فرمود: «جبرئیل بر رسول خدا (صلی الله علیه و آله) فرود آمد و گفت: «سلام بر تو ای محمّد (صلی الله علیه و آله)! من به تو مژده به دنیا آمدن فرزندی برایت را می‌دهم که امّتت پس از وفات تو، او را به قتل خواهند رساند». رسول خدا (صلی الله علیه و آله) فرمود: «من به آن نیازی ندارم». جبرئیل به آسمان عروج کرد و دوباره بر رسول خدا (صلی الله علیه و آله) فرود آمد و بار دیگر همان مطلب را تکرار کرد. پیامبر (صلی الله علیه و آله) باز هم فرمود: «من بدان نیازی ندارم». جبرئیل بار دیگر به آسمان بازگشت و پس از مدّتی برای سوّمین بار بر پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرود آمد و خبر فوق را تکرار کرد. پیامبر (صلی الله علیه و آله) نیز پاسخ خودش را تکرار کرد. جبرئیل گفت: «خداوند وصایت را در نسل او قرار داده است». پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: «دراین‌صورت می‌پذیرم». سپس پیامبر (صلی الله علیه و آله) برخاست و بر فاطمه (سلام الله علیها) وارد شد و به او فرمود: «جبرئیل نزد من آمد و به من مژده داد که خداوند به من نوه‌ای خواهد داد که امّتم پس از وفاتم او را به قتل خواهند رساند». حضرت فاطمه (سلام الله علیها) فرمود: «من به چنین فرزندی نیازی ندارم». رسول اکرم (صلی الله علیه و آله) فرمود: «خداوند وصایت را در نسل او قرار داده است». حضرت فاطمه (سلام الله علیها) فرمود: «دراین‌صورت می‌پذیرم». دراین‌هنگام خداوند آیه‌ی زیر را نازل کرد: حَمَلتْهُ أُمُّهُ کُرْهًا و وضَعَتْهُ کُرْهًا زیرا جبرئیل این امر را به اطّلاع حضرت فاطمه (سلام الله علیها) رسانده بود. او نیز به علّت اینکه می‌دانست فرزندش کشته خواهد شد از بارداری و وضع حمل ناراضی بود.

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) — It is narrated from Abdullah: I heard Imam Sadiq (peace be upon him) say: "Jibra'il descended upon the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and said: 'Peace be upon you, O Muhammad (peace be upon him and his family)! I give you glad tidings of the birth of a son for you whom your ummah will kill after your passing.' The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: 'I have no need of him.' Jibra'il ascended to the heavens and then descended again upon the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and repeated the same matter. The Prophet (peace be upon him and his family) again said: 'I have no need of him.' Jibra'il returned once more to the heavens and after a while descended for the third time upon the Prophet (peace be upon him and his family) and repeated the above news. The Prophet (peace be upon him and his family) too repeated his answer. Jibra'il said: 'Allah has placed the wisayah (successorship) in his lineage.' The Prophet (peace be upon him and his family) said: 'In that case, I accept.' Then the Prophet (peace be upon him and his family) rose and went in to Fatimah (peace be upon her) and said to her: 'Jibra'il came to me and gave me the glad tidings that Allah will grant me a grandson whom my ummah will kill after my passing.' Lady Fatimah (peace be upon her) said: 'I have no need of such a child.' The Noble Messenger (peace be upon him and his family) said: 'Allah has placed the wisayah (successorship) in his lineage.' Lady Fatimah (peace be upon her) said: 'In that case, I accept.' At that moment Allah revealed the following verse: حَمَلَتْهُ أُمُّهُ کُرْهاً وَ وَضَعَتْهُ کُرْهاً [His mother bore him with trouble and gave birth to him with trouble], because Jibra'il had informed Lady Fatimah (peace be upon her) of this matter. She too, because she knew her child would be killed, was distressed by the pregnancy and the delivery."

અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) — અબ્દુલ્લાહથી નકલ થયું છે: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને ફરમાવતાં સાંભળ્યા: "જિબ્રઈલ અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર ઊતર્યા અને કહ્યું: 'સલામ હો તમારા પર, ઓ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! હું તમને એક પુત્રના જન્મની ખુશખબરી આપું છું જેને તમારી વફાત પછી તમારી ઉમ્મત કત્લ કરી નાખશે.' અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: 'મને એની જરૂર નથી.' જિબ્રઈલ આસમાન તરફ ઊંચે ગયા અને ફરીથી અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર ઊતર્યા અને એ જ વાત ફરી કહી. પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરીથી ફરમાવ્યું: 'મને એની જરૂર નથી.' જિબ્રઈલ ફરી આસમાન તરફ પાછા ગયા અને થોડા સમય પછી ત્રીજી વાર પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર ઊતર્યા અને ઉપરોક્ત ખબર ફરી કહી. પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ પણ પોતાનો જવાબ ફરી આપ્યો. જિબ્રઈલે કહ્યું: 'અલ્લાહે વસાયત (વસીયત-ઉત્તરાધિકાર) એની નસલમાં રાખી છે.' પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: 'આ સ્થિતિમાં હું સ્વીકારું છું.' પછી પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ઊભા થયા અને ફાતિમા (અલયહસ્સલામ) પાસે ગયા અને તેમને ફરમાવ્યું: 'જિબ્રઈલ મારી પાસે આવ્યા અને મને ખુશખબરી આપી કે અલ્લાહ મને એક પૌત્ર આપશે જેને મારી વફાત પછી મારી ઉમ્મત કત્લ કરી નાખશે.' હઝરત ફાતિમા (અલયહસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: 'મને આવા ફરઝંદની જરૂર નથી.' રસૂલે અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: 'અલ્લાહે વસાયત એની નસલમાં રાખી છે.' હઝરત ફાતિમા (અલયહસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: 'આ સ્થિતિમાં હું સ્વીકારું છું.' આ સમયે અલ્લાહે નીચેની આયત નાઝિલ કરી: حَمَلَتْهُ أُمُّهُ کُرْهاً وَ وَضَعَتْهُ کُرْهاً [એની માતાએ તેને તકલીફ સાથે ઉઠાવ્યો અને તકલીફ સાથે જન્મ આપ્યો], કારણ કે જિબ્રઈલે આ વાત હઝરત ફાતિમા (અલયહસ્સલામ)ને જણાવી દીધી હતી. તેઓ પણ, એ કારણે કે તેઓ જાણતાં હતાં કે તેમનો ફરઝંદ કત્લ કરવામાં આવશે, ગર્ભાવસ્થા અને પ્રસવથી નાખુશ હતાં."

#9 ولادت امام حسین The birth of Imam Husayn ઇમામ હુસૈનની વિલાદત

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

إِنَّ جَبْرَئِیلَ (علیه السلام) نَزَلَ عَلَی مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) فَقَالَ لَهُ یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) إِنَّ اللَّهَ یُبَشِّرُکَ بِمَوْلُودٍ یُولَدُ مِنْ فَاطِمَهًَْ (سلام الله علیها) تَقْتُلُهُ أُمَّتُکَ مِنْ بَعْدِکَ فَقَالَ یَا جَبْرَئِیلُ وَ عَلَی رَبِّیَ السَّلَامُ لَا حَاجَهًَْ لِی فِی مَوْلُودٍ یُولَدُ مِنْ فَاطِمَهًَْ (سلام الله علیها) تَقْتُلُهُ أُمَّتِی مِنْ بَعْدِی فَعَرَجَ ثُمَّ هَبَطَ (علیه السلام) فَقَالَ لَهُ مِثْلَ ذَلِکَ فَقَالَ یَا جَبْرَئِیلُ وَ عَلَی رَبِّیَ السَّلَامُ لَا حَاجَهًَْ لِی فِی مَوْلُودٍ تَقْتُلُهُ أُمَّتِی مِنْ بَعْدِی فَعَرَجَ جَبْرَئِیلُ إِلَی السَّمَاءِ ثُمَّ هَبَطَ فَقَالَ یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) إِنَّ رَبَّکَ یُقْرِئُکَ السَّلَامَ وَ یُبَشِّرُکَ بِأَنَّهُ جَاعِلٌ فِی ذُرِّیَّتِهِ الْإِمَامَهًَْ وَ الْوَلَایَهًَْ وَ الْوَصِیَّهًَْ فَقَالَ قَدْ رَضِیتُ ثُمَّ أَرْسَلَ إِلَی فَاطِمَهًَْ (سلام الله علیها) أَنَّ اللَّهَ یُبَشِّرُنِی بِمَوْلُودٍ یُولَدُ لَکِ تَقْتُلُهُ أُمَّتِی مِنْ بَعْدِی فَأَرْسَلَتْ إِلَیْهِ لَا حَاجَهًَْ لِی فِی مَوْلُودٍ مِنِّی تَقْتُلُهُ أُمَّتُکَ مِنْ بَعْدِکَ فَأَرْسَلَ إِلَیْهَا أَنَّ اللَّهَ قَدْ جَعَلَ فِی ذُرِّیَّتِهِ الْإِمَامَهًَْ وَ الْوَلَایَهًَْ وَ الْوَصِیَّهًَْ فَأَرْسَلَتْ إِلَیْهِ أَنِّی قَدْ رَضِیتُ {فَ} حَمَلَتْهُ أُمُّهُ کُرْهاً وَ وَضَعَتْهُ کُرْهاً وَ حَمْلُهُ وَ فِصالُهُ ثَلاثُونَ شَهْراً حَتَّی إِذا بَلَغَ أَشُدَّهُ وَ بَلَغَ أَرْبَعِینَ سَنَهًًْ قالَ رَبِّ أَوْزِعْنِی أَنْ أَشْکُرَ نِعْمَتَکَ الَّتِی أَنْعَمْتَ عَلَیَّ وَ عَلی والِدَیَّ وَ أَنْ أَعْمَلَ صالِحاً تَرْضاهُ وَ أَصْلِحْ لِی فِی ذُرِّیَّتِی فَلَوْ لَا أَنَّهُ قَالَ أَصْلِحْ لِی فِی ذُرِّیَّتِی لَکَانَتْ ذُرِّیَّتُهُ کُلُّهُمْ أَئِمَّهًًْ وَ لَمْ یَرْضَعِ الْحُسَیْنُ (علیه السلام) مِنْ فَاطِمَهًَْ (سلام الله علیها) وَ لَا مِنْ أُنْثَی کَانَ یُؤْتَی بِهِ النَّبِیَّ (صلی الله علیه و آله) فَیَضَعُ إِبْهَامَهُ فِی فِیهِ فَیَمُصُّ مِنْهَا مَا یَکْفِیهَا الْیَوْمَیْنِ وَ الثَّلَاثَ فَنَبَتَ لَحْمُ الْحُسَیْنِ (علیه السلام) مِنْ لَحْمِ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ دَمِهِ وَ لَمْ یُولَدْ لِسِتَّهًِْ أَشْهُرٍ إِلَّا عِیسَی ابْنُ مَرْیَمَ (علیه السلام) وَ الْحُسَیْنُ‌بْنُ‌عَلِیٍّ (علیه السلام).

امام صادق (علیه السلام)- جبرئیل بر پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرود آمد و گفت: «ای محمّد (صلی الله علیه و آله)! خداوند به تو مژده به دنیا آمدن فرزندی را می‌دهد که از فاطمه (سلام الله علیها) به دنیا خواهد آمد و پس از وفات تو، امّتت او را به قتل خواهند رساند». رسول خدا (صلی الله علیه و آله) فرمود: «ای جبرئیل! سلام مرا به پروردگارم برسان. من به فرزندی که از فاطمه (سلام الله علیها) به دنیا بیاید و پس از وفات من، امّتم او را به قتل برسانند، نیازی ندارم». جبرئیل به آسمان عروج کرد. سپس دوباره فرود آمد و گفت: «خداوند بر تو درود فرستاد و به تو مژده داد که در نسل او امامت و وصایت قرار خواهد داد». در این هنگام رسول خدا (صلی الله علیه و آله) فرمود: «من راضی شدم». پیامبر (صلی الله علیه و آله) شخصی را نزد حضرت فاطمه (سلام الله علیها) فرستاد و به او پیغام داد که خداوند به من مژده به دنیا آمدن فرزندی از تو را داده است که امّتم پس از من او را به قتل خواهند رساند. حضرت فاطمه (سلام الله علیها) برای پیامبر (صلی الله علیه و آله) پیغام فرستاد: «من به چنین فرزندی، نیازی ندارم». رسول خدا دوباره برای دخترش پیام فرستاد: «خداوند امامت، ولایت و وصایت را در نسل او قرار خواهد داد». حضرت فاطمه (سلام الله علیها) برای پیامبر (سلام الله علیها) پیام مجدّد فرستاد که دراین‌صورت راضی خواهم بود. حَمَلتْهُ أُمُّهُ کُرْهًا و وضَعَتْهُ کُرْهًا و حَمْلهُ و فِصَالهُ ثَلاثُونَ شَهْرًا حَتَّی إِذَا بَلغَ أَشُدَّهُ و بَلغَ أَرْبَعِینَ سَنَةً قَال رَبِّ أَوزِعْنِی أَنْ أَشْکُرَ نِعْمَتَکَ التِی أَنْعَمْتَ عَلیَّ و عَلی والدَیَّ و أَنْ أَعْمَل صَالحًا تَرْضَاهُ و أَصْلحْ لی فِی ذُرِّیَّتِی دراین‌صورت همه‌ی نسل او امام می‌بودند. امام حسین (علیه السلام) شیر حضرت فاطمه (سلام الله علیها) و هیچ زن دیگری را نخورد بلکه او را نزد رسول خدا (صلی الله علیه و آله) می‌آوردند، آن حضرت انگشت ابهامش را در دهان او می‌گذاشت، امام حسین (علیه السلام) نیز آن را می‌مکید، این امر به مدّت دو یا سه روز او را سیر نگه می‌داشت. به همین دلیل گوشت و خون امام حسین (علیه السلام) از گوشت و خون پیامبر (صلی الله علیه و آله) روییده است. هیچ کودکی جز حضرت عیسی (علیه السلام) و امام حسین (علیه السلام) شش ماهه به دنیا نیامده است».

Imam Sadiq (peace be upon him): Jibrail descended upon the Prophet (peace be upon him and his family) and said: "O Muhammad (peace be upon him and his family)! Allah gives you the glad tidings of the birth of a child who will be born of Fatimah (peace be upon her), and after your passing your ummah will kill him." The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: "O Jibrail! Convey my greetings to my Lord. I have no need of a child who is born of Fatimah (peace be upon her) and whom my ummah will kill after my passing." Jibrail ascended to the heaven. Then he descended again and said: "Allah has sent greetings upon you and gives you the glad tidings that He will place imamah (leadership) and wisayah (successorship) in his lineage." At that, the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: "I am pleased." The Prophet (peace be upon him and his family) sent someone to Lady Fatimah (peace be upon her) and conveyed to her the message that Allah had given him the glad tidings of the birth of a child from her whom his ummah would kill after him. Lady Fatimah (peace be upon her) sent a message to the Prophet (peace be upon him and his family): "I have no need of such a child." The Messenger of Allah again sent a message to his daughter: "Allah will place imamah, wilayah and wisayah in his lineage." Lady Fatimah (peace be upon her) sent another message to the Prophet (peace be upon him and his family) that in that case she would be pleased. حَمَلَتْهُ أُمُّهُ کُرْهاً وَ وَضَعَتْهُ کُرْهاً وَ حَمْلُهُ وَ فِصَالُهُ ثَلَاثُونَ شَهْراً حَتَّی إِذَا بَلَغَ أَشُدَّهُ وَ بَلَغَ أَرْبَعِینَ سَنَةً قَالَ رَبِّ أَوْزِعْنِی أَنْ أَشْکُرَ نِعْمَتَکَ الَّتِی أَنْعَمْتَ عَلَیَّ وَ عَلَی وَالِدَیَّ وَ أَنْ أَعْمَلَ صَالِحاً تَرْضَاهُ وَ أَصْلِحْ لِی فِی ذُرِّیَّتِی [His mother bore him with hardship and gave birth to him with hardship, and his bearing and weaning was thirty months, until when he attains his full strength and reaches forty years he says: My Lord, grant me that I may thank You for Your favour which You have bestowed upon me and upon my parents, and that I may do righteous deeds pleasing to You, and make righteous for me my offspring]. In that case, all of his lineage would have been imams. Imam Husayn (peace be upon him) did not drink the milk of Lady Fatimah (peace be upon her) or of any other woman; rather, he was brought to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), who would place his thumb in his mouth, and Imam Husayn (peace be upon him) would suck it, and this kept him satisfied for two or three days. For this reason the flesh and blood of Imam Husayn (peace be upon him) grew from the flesh and blood of the Prophet (peace be upon him and his family). No child has ever been born at six months except Isa ibn Maryam (peace be upon him) and Imam Husayn (peace be upon him).

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): જિબ્રઈલ પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર ઊતર્યા અને કહ્યું: "ઓ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! અલ્લાહ તમને એક ફરઝંદના જન્મની ખુશખબરી આપે છે જે ફાતિમા (અલયહસ્સલામ)થી જન્મ લેશે અને તમારી વફાત પછી તમારી ઉમ્મત તેમને શહીદ કરશે." મેસેન્જર... રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) ફરમાવ્યું: "ઓ જિબ્રઈલ! મારા સલામ મારા પરવરદિગારને પહોંચાડો. મને એવા ફરઝંદની જરૂર નથી જે ફાતિમા (અલયહસ્સલામ)થી જન્મ લે અને મારી વફાત પછી મારી ઉમ્મત તેમને શહીદ કરે." જિબ્રઈલ આસમાન પર ગયા. પછી ફરીથી ઊતર્યા અને કહ્યું: "અલ્લાહે તમને સલામ મોકલ્યા છે અને તમને ખુશખબરી આપી છે કે તેમની નસ્લમાં ઇમામત અને વસાયત (વસી હોવાનું પદ) મૂકશે." આ સમયે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) ફરમાવ્યું: "હું રાજી થયો." પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) એક વ્યક્તિને હઝરત ફાતિમા (અલયહસ્સલામ) પાસે મોકલ્યો અને તેમને પયગામ આપ્યો કે અલ્લાહે મને તમારા થકી એક ફરઝંદના જન્મની ખુશખબરી આપી છે જેમને મારી ઉમ્મત મારી પછી શહીદ કરશે. હઝરત ફાતિમા (અલયહસ્સલામે) પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) માટે પયગામ મોકલ્યો: "મને આવા ફરઝંદની જરૂર નથી." રસૂલુલ્લાહે ફરીથી પોતાની દીકરી માટે પયગામ મોકલ્યો: "અલ્લાહ ઇમામત, વિલાયત અને વસાયતને તેમની નસ્લમાં મૂકશે." હઝરત ફાતિમા (અલયહસ્સલામે) પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) માટે ફરીથી પયગામ મોકલ્યો કે આ સ્થિતિમાં હું રાજી થઈશ. حَمَلَتْهُ أُمُّهُ کُرْهاً وَ وَضَعَتْهُ کُرْهاً وَ حَمْلُهُ وَ فِصَالُهُ ثَلَاثُونَ شَهْراً حَتَّی إِذَا بَلَغَ أَشُدَّهُ وَ بَلَغَ أَرْبَعِینَ سَنَةً قَالَ رَبِّ أَوْزِعْنِی أَنْ أَشْکُرَ نِعْمَتَکَ الَّتِی أَنْعَمْتَ عَلَیَّ وَ عَلَی وَالِدَیَّ وَ أَنْ أَعْمَلَ صَالِحاً تَرْضَاهُ وَ أَصْلِحْ لِی فِی ذُرِّیَّتِی [તેની માતાએ તેને તકલીફ સાથે ગર્ભમાં ધારણ કર્યો અને તકલીફ સાથે તેને જન્મ આપ્યો, અને તેનો ગર્ભકાળ અને દૂધ છોડાવવાનો સમય ત્રીસ મહિનાનો છે, ત્યાં સુધી કે જ્યારે તે પોતાની પુખ્તતાએ પહોંચે અને ચાળીસ વર્ષનો થાય ત્યારે કહે છે: ઓ મારા પરવરદિગાર! મને તૌફીક આપ કે હું તારી નેમતનો શુક્ર કરું જે તેં મારા પર અને મારા માતા-પિતા પર આપી છે, અને એવા નેક કાર્યો કરું જેનાથી તું રાજી થાય, અને મારી નસ્લમાં મારા માટે નેકી પ્રદાન કર]. આ સ્થિતિમાં તેમની આખી નસ્લ ઇમામ હોત. ઇમામ હુસૈન (અલયહિસ્સલામે) હઝરત ફાતિમા (અલયહસ્સલામ)નું અથવા બીજી કોઈ સ્ત્રીનું દૂધ પીધું નહીં, બલ્કે તેમને રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે લાવવામાં આવતા, તે હઝરત પોતાના અંગૂઠાને તેમના મોંમાં મૂકતા, ઇમામ હુસૈન (અલયહિસ્સલામ) પણ તેને ચૂસતા, આ બાબત તેમને બે અથવા ત્રણ દિવસ સુધી તૃપ્ત રાખતી. આ જ કારણે ઇમામ હુસૈન (અલયહિસ્સલામ)ના ગોશ્ત અને લોહી પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના ગોશ્ત અને લોહીથી ઊગ્યા છે. હઝરત ઈસા (અલયહિસ્સલામ) અને ઇમામ હુસૈન (અલયહિસ્સલામ) સિવાય કોઈ પણ બાળક છ મહિનાનો જન્મ્યો નથી."

#10 ولادت امام حسین The birth of Imam Husayn ઇમામ હુસૈનની વિલાદત

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ أَبِی‌خَدِیجَهًَْ عَنْ أَبِی‌عَبْدِ‌اللَّهِ (علیه السلام) قَالَ: لَمَّا حَمَلَتْ فَاطِمَهًُْ (سلام الله علیها) بِالْحُسَیْنِ (علیه السلام) جَاءَ جَبْرَئِیلُ إِلَی رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَقَالَ إِنَّ فَاطِمَهًَْ (سلام الله علیها) سَتَلِدُ مَوْلُوداً تَقْتُلُهُ أُمَّتُکَ مِنْ بَعْدِکَ فَلَمَّا حَمَلَتْ فَاطِمَهًُْ (سلام الله علیها) بِالْحُسَیْنِ (علیه السلام) کَرِهَتْ حَمْلَهُ وَ حِینَ وَضَعَتْهُ کَرِهَتْ وَضْعَهُ ثُمَّ قَالَ أَبُوعَبْدِ‌اللَّهِ (علیه السلام) لَمْ تُرَ فِی الدُّنْیَا أُمٌّ تَلِدُ غُلَاماً تَکْرَهُهُ وَ لَکِنَّهَا کَرِهَتْهُ لِمَا عَلِمَتْ أَنَّهُ سَیُقْتَلُ وَ فِیهِ نَزَلَتْ هَذِهِ الْآیَهًُْ وَ وَصَّیْنَا الْإِنْسانَ بِوالِدَیْهِ حُسْنا.

امام صادق (علیه السلام)- ابوخدیجه از امام صادق (علیه السلام) نقل کرده که فرمود: هنگامی که فاطمه (سلام الله علیها)، حسین (علیه السلام) را باردار بود، جبرئیل بر رسول خدا (صلی الله علیه و آله) نازل شد و عرض کرد: «فاطمه (سلام الله علیها) پسری به دنیا می آورد که پس از تو، امّتت او را می کشند» و هنگامی که فاطمه (سلام الله علیها) حسین (علیه السلام) را باردار شد، از حمل او کراهت داشت و وقتی وضع حمل کرد، از این وضع حمل کراهت داشت. سپس امام صادق (علیه السلام) فرمود: «در دنیا دیده نشده است که مادری از متولّدکردن پسر خود کراهت داشته باشد. امّا او از این امر کراهت داشت زیرا می دانست که او کشته می شود. این آیه در حق او نازل شده است. وَ وَصَّیْنَا الْإِنْسانَ بِوالِدَیْهِ إِحْساناً حَمَلَتْهُ أُمُّهُ کُرْهاً وَ وَضَعَتْهُ کُرْهاً وَ حَمْلُهُ وَ فِصالُهُ ثَلاثُونَ شَهْراً حَتَّی إِذا بَلَغَ أَشُدَّهُ وَ بَلَغَ أَرْبَعینَ سَنَةً قالَ رَبِّ أَوْزِعْنی أَنْ أَشْکُرَ نِعْمَتَکَ الَّتی أَنْعَمْتَ عَلَیَّ وَ عَلی والِدَیَّ وَ أَنْ أَعْمَلَ صالِحاً تَرْضاهُ وَ أَصْلِحْ لی فی ذُرِّیَّتی إِنِّی تُبْتُ إِلَیْکَ وَ إِنِّی مِنَ الْمسْلِمینَ.

Imam Sadiq (peace be upon him): Abu Khadija narrated from Imam Sadiq (peace be upon him) that he said: When Fatima (peace be upon her) was pregnant with Husayn (peace be upon him), Jibra'il descended upon the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and said: "Fatima (peace be upon her) will give birth to a son whom, after you, your ummah will kill." And when Fatima (peace be upon her) became pregnant with Husayn (peace be upon him), she was averse to carrying him, and when she gave birth, she was averse to that birth. Then Imam Sadiq (peace be upon him) said: "It has not been seen in the world that a mother is averse to giving birth to her son. But she was averse to this matter because she knew that he would be killed. This verse was revealed concerning him: وَ وَصَّیْنَا الْإِنْسانَ بِوالِدَیْهِ إِحْساناً حَمَلَتْهُ أُمُّهُ کُرْهاً وَ وَضَعَتْهُ کُرْهاً وَ حَمْلُهُ وَ فِصالُهُ ثَلاثُونَ شَهْراً حَتَّی إِذا بَلَغَ أَشُدَّهُ وَ بَلَغَ أَرْبَعینَ سَنَةً قالَ رَبِّ أَوْزِعْنی أَنْ أَشْکُرَ نِعْمَتَکَ الَّتی أَنْعَمْتَ عَلَیَّ وَ عَلی والِدَیَّ وَ أَنْ أَعْمَلَ صالِحاً تَرْضاهُ وَ أَصْلِحْ لی فی ذُرِّیَّتی إِنِّی تُبْتُ إِلَیْکَ وَ إِنِّی مِنَ الْمسْلِمینَ [And We have enjoined on man doing of good to his parents; with trouble did his mother bear him and with trouble did she bring him forth; and the bearing of him and the weaning of him was thirty months; until when he attains his maturity and reaches forty years, he says: My Lord! grant me that I may give thanks for Thy favor which Thou hast bestowed on me and on my parents, and that I may do good which pleases Thee and do good to me in respect of my offspring; surely I turn to Thee, and surely I am of those who submit]."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અબૂ ખદીજાએ ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) થી નકલ કર્યું છે કે તેમણે ફરમાવ્યું: જ્યારે ફાતિમા (અલયહસ્સલામ) હુસૈન (અલયહિસ્સલામ) થી ગર્ભવતી હતાં, ત્યારે જિબ્રઈલ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર નાઝિલ થયા અને અરજ કરી: "ફાતિમા (અલયહસ્સલામ) એક પુત્રને જન્મ આપશે જેને તમારા પછી તમારી ઉમ્મત કત્લ કરશે." અને જ્યારે ફાતિમા (અલયહસ્સલામ) હુસૈન (અલયહિસ્સલામ) થી ગર્ભવતી થયાં, ત્યારે તેમને એમના ગર્ભ ધારણ કરવાથી કરાહત (નાપસંદગી) હતી, અને જ્યારે તેમણે જન્મ આપ્યો, ત્યારે એ જન્મ આપવાથી કરાહત હતી. પછી ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: "દુનિયામાં જોવામાં આવ્યું નથી કે કોઈ માતાને પોતાના પુત્રને જન્મ આપવાથી કરાહત હોય. પરંતુ તેમને આ બાબતથી કરાહત હતી કારણ કે તેઓ જાણતાં હતાં કે તે કત્લ કરવામાં આવશે. આ આયત તેમના હકમાં નાઝિલ થઈ છે: وَ وَصَّیْنَا الْإِنْسانَ بِوالِدَیْهِ إِحْساناً حَمَلَتْهُ أُمُّهُ کُرْهاً وَ وَضَعَتْهُ کُرْهاً وَ حَمْلُهُ وَ فِصالُهُ ثَلاثُونَ شَهْراً حَتَّی إِذا بَلَغَ أَشُدَّهُ وَ بَلَغَ أَرْبَعینَ سَنَةً قالَ رَبِّ أَوْزِعْنی أَنْ أَشْکُرَ نِعْمَتَکَ الَّتی أَنْعَمْتَ عَلَیَّ وَ عَلی والِدَیَّ وَ أَنْ أَعْمَلَ صالِحاً تَرْضاهُ وَ أَصْلِحْ لی فی ذُرِّیَّتی إِنِّی تُبْتُ إِلَیْکَ وَ إِنِّی مِنَ الْمسْلِمینَ [અને અમે માણસને તેના માતા-પિતા સાથે સારો વ્યવહાર કરવાની વસિય્યત કરી; તેની માતાએ તેને તકલીફ સાથે ગર્ભમાં ધારણ કર્યો અને તકલીફ સાથે જન્મ આપ્યો; અને તેને ગર્ભમાં ધારણ કરવો અને દૂધ છોડાવવો ત્રીસ મહિના છે; ત્યાં સુધી કે જ્યારે તે પોતાની પરિપક્વતા સુધી પહોંચે અને ચાલીસ વર્ષ સુધી પહોંચે, ત્યારે તે કહે છે: હે મારા રબ! મને તૌફીક આપ કે હું તારી નેઅમતનો શુક્ર અદા કરું જે તેં મારા પર અને મારા માતા-પિતા પર ઇનાયત કરી છે, અને એવું નેક કાર્ય કરું જેનાથી તું રાજી થાય, અને મારી ઔલાદને પણ મારા માટે નેક બનાવ; ખરેખર હું તારી તરફ તૌબા કરું છું અને ખરેખર હું મુસલમાનોમાંથી છું]."

#11 تا زمانی‌که به نیرومندی و کمال خود بالغ گردد و به چهل سالگی برسد Until he reaches his full strength and attains forty years જ્યાં સુધી પોતાની તાકાત અને પૂર્ણતાએ પહોંચે અને ચાળીસ વર્ષની ઉંમરે પહોંચે

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ عَبْدِاللَّهِ‌بْنِ‌سِنَان عَنْ أَبِی‌عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) قَالَ سَأَلَهُ أَبِی وَ أَنَا حَاضِرٌ عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ حَتَّی إِذا بَلَغَ أَشُدَّهُ قَالَ الِاحْتِلَامُ قَالَ فَقَالَ یَحْتَلِمُ فِی سِتَّ عَشْرَهًَْ وَ سَبْعَهًَْ عَشَرَ وَ نَحْوِهَا فَقَالَ إِذَا أَتَتْ عَلَیْهِ ثَلَاثَ عَشْرَهًَْ سَنَهًًْ وَ نَحْوُهَا فَقَالَ لَا إِذَا أَتَتْ عَلَیْهِ ثَلَاثَ عَشْرَهًَْ سَنَهًًْ کُتِبَتْ لَهُ الْحَسَنَاتُ وَ کُتِبَتْ عَلَیْهِ السَّیِّئَاتُ وَ جَازَ أَمْرُهُ إِلَّا أَنْ یَکُونَ سَفِیهاً أَوْ ضَعِیفاً فَقَالَ وَ مَا السَّفِیهُ فَقَالَ الَّذِی یَشْتَرِی الدِّرْهَمَ بِأَضْعَافِهِ قَالَ وَ مَا الضَّعِیفُ قَالَ الْأَبْلَهُ.

امام صادق (علیه السلام)- عبدالله‌بن‌سنان از امام صادق (علیه السلام) روایت می‌کند و می‌گوید: پدرم درحالی‌که من نیز حاضر بودم، از ایشان درباره‌ی آیه: حَتَّی إِذَا بَلغَ أَشُدَّهُ سؤالی پرسید. امام فرمود: «به سن بلوغ رسیدن». و فرمود: «مابین شانزده و هفده سالگی و نزدیک به آن، به سن بلوغ می‌رسد». گفت: «چنانچه حدوداً سیزده ساله شود»؟ فرمود: «نه، اگر سیزده ساله شود برایش حسنات و سیئات نوشته می‌شود و به سنّ قانونی می‌رسد، مگر این که جاهل و یا نادان باشد». بنابراین گفت: «جاهل کیست»؟ فرمود: «کسی که درهم را چندین برابر بخرد». گفت: «چه کسی را ضعیف می‌نامند»؟ فرمود: «کسی که ابله است».

Imam Sadiq (peace be upon him): Abdullah ibn Sinan narrates from Imam Sadiq (peace be upon him) and says: My father, while I was also present, asked him about the verse: حَتَّی إِذَا بَلَغَ أَشُدَّهُ [Until he attains his maturity]. The Imam said: "Reaching the age of puberty." And he said: "Between sixteen and seventeen years of age and thereabouts, he reaches puberty." He said: "What if he is about thirteen years old?" He said: "No; if he becomes thirteen years old, good deeds and bad deeds are recorded for him and against him, and his affairs become legally valid, unless he is foolish or weak." So he said: "Who is the foolish one?" He said: "One who buys a dirham for several times its value." He said: "Whom do they call weak?" He said: "One who is stupid."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અબ્દુલ્લાહ બિન સિનાન ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) થી રિવાયત કરે છે અને કહે છે: મારા પિતાએ, જ્યારે હું પણ હાજર હતો, તેમને આયત: حَتَّی إِذَا بَلَغَ أَشُدَّهُ વિશે એક સવાલ પૂછ્યો. ઇમામે ફરમાવ્યું: "બુલૂગની ઉંમરે પહોંચવું." અને ફરમાવ્યું: "સોળ અને સત્તર વર્ષની વચ્ચે અને તેની આસપાસ, તે બુલૂગની ઉંમરે પહોંચે છે." તેમણે કહ્યું: "જો તે લગભગ તેર વર્ષનો થાય તો?" ફરમાવ્યું: "નહીં, જો તે તેર વર્ષનો થાય તો તેના માટે નેકીઓ અને બદીઓ લખવામાં આવે છે અને તે કાનૂની ઉંમરે પહોંચી જાય છે, સિવાય કે તે જાહિલ અથવા નાદાન હોય." તેથી તેમણે કહ્યું: "જાહિલ કોણ છે?" ફરમાવ્યું: "જે વ્યક્તિ દિરહમને તેની કિંમત કરતાં અનેકગણી કિંમતે ખરીદે." તેમણે કહ્યું: "કોને ઝઈફ (નબળો) કહેવામાં આવે છે?" ફરમાવ્યું: "જે અબલહ (મૂર્ખ) છે."

#12 تا زمانی‌که به نیرومندی و کمال خود بالغ گردد و به چهل سالگی برسد Until he reaches his full strength and attains forty years જ્યાં સુધી પોતાની તાકાત અને પૂર્ણતાએ પહોંચે અને ચાળીસ વર્ષની ઉંમરે પહોંચે

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

إِذَا بَلَغَ الْعَبْدُ ثَلَاثاً وَ ثَلَاثِینَ سَنَهًًْ فَقَدْ بَلَغَ أَشُدَّهُ وَ إِذَا بَلَغَ أَرْبَعِینَ سَنَهًًْ فَقَدْ بَلَغَ مُنْتَهَاهُ فَإِذَا ظَعَنَ فِی إِحْدَی وَ أَرْبَعِینَ فَهُوَ فِی النُّقْصَانِ وَ یَنْبَغِی لِصَاحِبِ الْخَمْسِینَ أَنْ یَکُونَ کَمَنْ کَانَ فِی النَّزْع.

امام صادق (علیه السلام)- هرگاه بنده‌ای به سی‌وسه سالگی برسد به رشد کامل رسیده است، و هرگاه به چهل برسد به انتها می‌رسد، و هنگامی‌که به چهل‌ویک سالگی برسد به نقصان قدم می‌گذارد، و کسانی که پنجاه سال دارند باید خود را درحال جان دادن بدانند.

Imam Sadiq (peace be upon him): When a servant reaches thirty-three years of age, he has reached his full maturity, and when he reaches forty, he has reached his end, and when he passes into forty-one, he steps into decline, and those who are fifty years old should consider themselves as one who is in the throes of death.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે કોઈ બંદો ત્રીસ-ત્રણ વર્ષની ઉંમરે પહોંચે છે ત્યારે તે પૂર્ણ પરિપક્વતાએ પહોંચી ગયો હોય છે, અને જ્યારે તે ચાલીસ સુધી પહોંચે છે ત્યારે તે અંતિમ સીમાએ પહોંચી જાય છે, અને જ્યારે તે એકતાળીસ વર્ષની ઉંમરમાં પ્રવેશ કરે છે ત્યારે તે ઘટાડામાં પગ મૂકે છે, અને જેઓ પચાસ વર્ષના છે તેઓએ પોતાને જાન આપવાની હાલતમાં સમજવા જોઈએ.

#13 تا زمانی‌که به نیرومندی و کمال خود بالغ گردد و به چهل سالگی برسد Until he reaches his full strength and attains forty years જ્યાં સુધી પોતાની તાકાત અને પૂર્ણતાએ પહોંચે અને ચાળીસ વર્ષની ઉંમરે પહોંચે

ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه) Ibn Abbas (may Allah have mercy on him) ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

حَتَّی إِذَا بَلَغَ أَشُدَّهُ وَ هُوَ ثَلَاثٌ وَ ثَلَاثُونَ سَنَهًًْ.

ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه)- حَتَّی إِذَا بَلغَ أَشُدَّهُ که آن أَشُدَّ سی‌وسه سالگی است.

Ibn Abbas (may Allah have mercy on him): حَتَّی إِذَا بَلَغَ أَشُدَّهُ [Until he attains his maturity] — that ashudd (maturity) is thirty-three years of age.

ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): حَتَّی إِذَا بَلَغَ أَشُدَّهُ [ત્યાં સુધી કે જ્યારે તે પોતાની પરિપક્વતા સુધી પહોંચે] કે તે અશુદ્દ ત્રીસ-ત્રણ વર્ષની ઉંમર છે.

#14 ولایت Wilayah વિલાયત

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ عَلِیِّ‌بْنِ‌أَسْبَاطٍ قَالَ رَأَیْتُ أَبَاجَعْفَرٍ (علیه السلام) وَ قَدْ خَرَجَ عَلَیَّ فَأَخَذْتُ النَّظَرَ إِلَیْهِ وَ جَعَلْتُ أَنْظُرُ إِلَی رَأْسِهِ وَ رِجْلَیْهِ لِأَصِفَ قَامَتَهُ لِأَصْحَابِنَا بِمِصْرَ فَبَیْنَا أَنَا کَذَلِکَ حَتَّی قَعَدَ فَقَالَ یَا عَلِیُّ إِنَّ اللَّهَ احْتَجَّ فِی الْإِمَامَهًِْ بِمِثْلِ مَا احْتَجَّ بِهِ فِی النُّبُوَّهًِْ فَقَالَ وَ آتَیْناهُ الْحُکْمَ صَبِیًّا وَ لَمَّا بَلَغَ أَشُدَّهُ وَ بَلَغَ أَرْبَعِینَ سَنَهًًْ فَقَدْ یَجُوزُ أَنْ یُؤْتَی الْحِکْمَهًَْ وَ هُوَ صَبِیٌّ وَ یَجُوزُ أَنْ یُؤْتَاهَا وَ هُوَ ابْنُ أَرْبَعِینَ سَنَهًًْ.

امام باقر (علیه السلام)- علی‌بن‌اسباط گوید: امام باقر (علیه السلام) را دیدم که به‌طرف من می‌آمد، من نگاهم را به او تیز کردم (با دقّت به او نگریستم، شروع به نگریستنش کردم) و به سر و پایش نگاه می‌کردم تا اندازه‌ی قامتش را برای اصحاب اهل مصر خود (شیعیان) وصف کنم، در آن میان که من ورانداز می‌کردم، حضرت نشست و فرمود: «ای علی، خدا حجّت درباره‌ی امامت را به مانند حجّت درباره‌ی نبوّت آورده و فرموده است: و ما فرمان نبوّت [و عقل کافی] در کودکی به او دادیم!. ( مریم/۱۲ ) وَ لَمَّا بَلَغَ أَشُدَّهُ، پس رواست که به شخصی در کودکی حکمت داده شود [چنانچه به یحیی (علیه السلام) داده شد] و رواست که در چهل سالگی داده شود [چنانچه به یوسف (علیه السلام) داده شد]».

Imam Baqir (peace be upon him): Ali ibn Asbat says: I saw Imam Baqir (peace be upon him) coming toward me. I fixed my gaze upon him (looked at him carefully, and began to look at him) and was looking at his head and his feet in order to describe the measure of his stature to my companions from among the people of Egypt (the Shia). While I was sizing him up, the Imam sat down and said: "O Ali, Allah has brought forth proof concerning the Imamate just as He has brought forth proof concerning prophethood, and He has said: 'And We gave him the command [of prophethood, and sufficient intellect] in childhood!' (Maryam/12) وَ لَمَّا بَلَغَ أَشُدَّهُ [And when he attained his maturity], so it is permissible that wisdom be given to a person in childhood [as it was given to Yahya (peace be upon him)] and it is permissible that it be given at the age of forty [as it was given to Yusuf (peace be upon him)]."

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): અલી બિન અસ્બાત કહે છે: મેં ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ) ને જોયા કે તેઓ મારી તરફ આવી રહ્યા હતા, મેં મારી નજર તેમના પર તેજ કરી (ધ્યાનથી તેમની તરફ જોયું, તેમને જોવાની શરૂઆત કરી) અને તેમના માથા અને પગ સુધી જોતો હતો જેથી હું તેમના કદનું માપ મારા મિસરના અસ્હાબ (શિયાઓ) માટે વર્ણવી શકું, એ દરમિયાન કે હું અંદાજ લગાવી રહ્યો હતો, હઝરત બેઠા અને ફરમાવ્યું: "હે અલી, અલ્લાહે ઇમામતની હુજ્જત નબૂવ્વતની હુજ્જત જેવી જ આપી છે અને ફરમાવ્યું છે: અને અમે તેમને બાળપણમાં જ નબૂવ્વત [અને પર્યાપ્ત અક્લ] નો હુકમ આપ્યો! (મરયમ/૧૨) وَ لَمَّا بَلَغَ أَشُدَّهُ [અને જ્યારે તે પોતાની પરિપક્વતાએ પહોંચ્યો], તો એ યોગ્ય છે કે કોઈ વ્યક્તિને બાળપણમાં હિકમત આપવામાં આવે [જેમ કે યહ્યા (અલયહિસ્સલામ) ને આપવામાં આવી] અને એ પણ યોગ્ય છે કે ચાલીસ વર્ષની ઉંમરે આપવામાં આવે [જેમ કે યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) ને આપવામાં આવી]."

#15 می‌گوید: «پروردگارا! مرا توفیق ده تا شکر نعمتی را که به من و پدر و مادرم دادی به جا آورم و کار شایسته‌ای انجام دهم که از… He says: My Lord, enable me to be grateful for Your favour which You bestowed upon me and upon my parents, and to do righteous deeds that please You, and make my offspring righteous. I have turned to You, and I am of those who submit કહે છે: «પરવરદિગાર! મને તૌફીક આપ કે તારી નેઅમતનો શુક્ર જે તેં મને અને મારા માતા-પિતાને આપી છે અદા કરું અને એવું શાયસ્તા કામ કરું જેનાથી તું રાજી થાય, અને મારા સંતાનોને સાલેહ બનાવ; હું તારી તરફ પાછો ફર્યો [અને તૌબા કરી], અને હું મુસલમાનોમાંથી છું»

مُحَمَّدُ‌بْنُ‌جَعْفَرِ‌بْنِ‌مُحَمَّدِ‌بْنِ‌عَلِیِّ‌بْنِ‌الْحُسَیْنِ عَنْ أَبِیهِ عَنْ آبَائِه (علیهم السلام) عَنْ عَلِیِّ‌بْنِ‌أَبِی‌طَالِبٍ (علیه السلام) قَالَ لَقَدْ هَمَمْتُ بِتَزْوِیجِ فَاطِمَهًَْ الزَّهْرَاءِ (سلام الله علیها) {بِنْتِ‌رَسُولِ الله (صلی الله علیه و آله)} حِیناً وَ إِنَّ ذَلِکَ مُتَخَلْخِلٌ فِی قَلْبِی لَیْلِی وَ نَهَارِی وَ لَمْ أَجْتَرِئْ أَنْ أَذْکُرَ ذَلِکَ لِرَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) حَتَّی دَخَلْتُ عَلَی رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) ذَاتَ یَوْم ... لَقَدْ أَخْبَرَنِی جَبْرَئِیلُ إِنَ الْجَنَّهًَْ وَ أَهْلَهَا لَمُشْتَاقَهًٌْ إِلَیْکُمَا وَ لَوْ لَا أَنَّ اللَّهَ قَدَّرَ أَنْ یُخْرِجَ مِنْکُمَا مَا یَتَّخِذُ بِهِ عَلَی الْخَلْقِ حُجَّهًًْ لَأَجَابَ فِیکُمَا الْجَنَّهًُْ وَ أَهْلُهَا فَنِعْمَ الْأَخُ أَنْتَ وَ نِعْمَ الْخَلَفُ {الْخَتَنُ} أَنْتَ وَ نِعْمَ الصَّاحِبُ أَنْتَ وَ کَفَاکَ بِرِضَا {ک} اللَّهِ رِضًی فَقَالَ عَلِیُّ‌بْنُ‌أَبِی‌طَالِبٍ (علیه السلام) یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) بَلَغَ مِنْ قَدْرِی حَتَّی إِنِّی ذُکِرْتُ فِی الْجَنَّهًِْ فَزَوَّجَنِی اللَّهُ فِی مَلَائِکَتِهِ فَقَالَ یَا عَلِیُّ (علیه السلام) إِنَّ اللَّهَ تَعَالَی إِذَا أَکْرَمَ وَلِیَّهُ أَکْرَمَهُ بِمَا لَا عَیْنٌ رَأَتْ وَ لَا أُذُنٌ سَمِعَتْ وَ إِنَّمَا حَبَاکَ اللَّهُ فِی الْجَنَّهًِْ بِمَا لَا عَیْنٌ رَأَتْ وَ لَا أُذُنٌ سَمِعَتْ فَقَالَ عَلِیُّ‌بْنُ‌أَبِی‌طَالِبٍ (علیه السلام) یَا رَبِّ أَوْزِعْنِی أَنْ أَشْکُرَ نِعْمَتَکَ الَّتِی أَنْعَمْتَ عَلَیَّ وَ عَلی والِدَیَّ وَ أَنْ أَعْمَلَ صالِحاً تَرْضاهُ وَ أَصْلِحْ لِی فِی ذُرِّیَّتِی فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ {النَّبِیُ} (صلی الله علیه و آله) آمِینَ آمِینَ یَا رَبَّ الْعَالَمِینَ وَ یَا خَیْرَ النَّاصِرِین.

امام علی (علیه السلام)- از علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) نقل است که فرمود: «زمانی، قصد کردم که با فاطمه زهرا (سلام الله علیها) دختر رسول خدا (صلی الله علیه و آله) ازدواج کنم و آن قصد، شبانه روز در دلم جَوَلان می‌داد و جرأت نمی‌کردم که آن را به رسول خدا (صلی الله علیه و آله) بگویم تا اینکه یک روز محضر رسول خدا (صلی الله علیه و آله) رسیدم ... [پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود:] «جبرئیل به من خبر داد که بهشت و اهل آن، مشتاق شما دو نفر هستند و اگر خداوند اینگونه مقدّر نکرده بود که از شما دو نفر، کسانی را به‌عنوان حجّت بر مخلوقان متولّد سازد، به بهشت و اهل آن درباره‌ی شما دو نفر، جواب مثبت می‌داد (شما را به سرعت به بهشت می‌بُرد). تو چه خوب برادری هستی و چه خوب جانشینی هستی و چه خوب همراهی هستی و در راضی‌شدن تو همین بس که خداوند از تو راضی شد». گفتم: «ای رسول خدا (صلی الله علیه و آله)! قدر و منزلت من به جایی رسیده است که من در بهشت یاد شدم و خداوند در میان فرشتگانش، ازدواج مرا برگزار کرد»! [پیامبر (صلی الله علیه و آله)] فرمود: «ای علی (علیه السلام)! هنگامی‌که خداوند دوستش را اکرام کند (بزرگ بدارد)؛ به چیزی اکرام می‌کند که نه چشمی دیده است و نه گوشی شنیده است». علیّ‌بن‌ابیطالب (علیه السلام) عرض کرد: «یا رَبِّ أَوْزِعْنِی أَنْ أَشْکُرَ نِعْمَتَکَ الَّتِی أَنْعَمْتَ عَلَیَّ وَ عَلی والِدَیَّ وَ أَنْ أَعْمَلَ صالِحاً تَرْضاهُ وَ أَصْلِحْ لِی فِی ذُرِّیَّتِی». رسول خدا (صلی الله علیه و آله) گفت: «مستجاب کن مستجاب کن ای پروردگار جهانیان و ای بهترین یاری‌کنندگان»!

Imam Ali (peace be upon him): It is narrated from Ali ibn Abi Talib (peace be upon him) who said: "At one time, I intended to marry Fatima al-Zahra (peace be upon her), the daughter of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), and this intention circulated in my heart day and night, and I did not dare to mention it to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), until one day I came into the presence of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family)... [The Prophet (peace be upon him and his family) said:] 'Jibra'il informed me that Paradise and its people yearn for you two, and had Allah not decreed that from you two there would be born those who would serve as a proof (hujjah) over the creation, He would have given a positive response to Paradise and its people concerning you two (He would have taken you swiftly to Paradise). What an excellent brother you are, and what an excellent successor you are, and what an excellent companion you are, and it is enough for your contentment that Allah is pleased with you.' I said: 'O Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! Has my rank and status reached the point that I was mentioned in Paradise and Allah conducted my marriage among His angels?' [The Prophet (peace be upon him and his family)] said: 'O Ali (peace be upon him)! When Allah honours His friend, He honours him with that which no eye has seen and no ear has heard.' Ali ibn Abi Talib (peace be upon him) said: 'یَا رَبِّ أَوْزِعْنِی أَنْ أَشْکُرَ نِعْمَتَکَ الَّتِی أَنْعَمْتَ عَلَیَّ وَ عَلی والِدَیَّ وَ أَنْ أَعْمَلَ صالِحاً تَرْضاهُ وَ أَصْلِحْ لِی فِی ذُرِّیَّتِی [My Lord! Grant me that I may give thanks for Your favour which You have bestowed on me and on my parents, and that I may do good which pleases You, and grant me righteousness in my offspring].' The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: 'Answer [this prayer], answer [this prayer], O Lord of the Worlds, and O Best of Helpers!'"

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ)- અલી ઇબ્ને અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ)થી રિવાયત છે કે તેમણે ફરમાવ્યું: "એક સમયે, મેં ઈરાદો કર્યો કે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની પુત્રી ફાતિમા ઝહરા (અલયહસ્સલામ) સાથે નિકાહ કરું, અને એ ઈરાદો રાત-દિવસ મારા દિલમાં ફર્યા કરતો હતો અને હું તેને રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને કહેવાની હિંમત નહોતો કરતો, ત્યાં સુધી કે એક દિવસ હું રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની હાજરીમાં પહોંચ્યો... [પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું:] 'જિબ્રઈલે મને ખબર આપી કે જન્નત અને તેના રહેવાસીઓ તમારા બંને માટે તલપી રહ્યાં છે, અને જો અલ્લાહે એવું નિર્ધારિત ન કર્યું હોત કે તમારા બંનેમાંથી એવા લોકો પેદા થાય જેઓ મખલૂક પર હુજ્જત તરીકે હોય, તો તે તમારા બંને વિશે જન્નત અને તેના રહેવાસીઓને હકારાત્મક જવાબ આપી દેત (તમને ઝડપથી જન્નતમાં લઈ જાત). તમે કેટલા સારા ભાઈ છો અને કેટલા સારા જાનશીન છો અને કેટલા સારા સાથી છો, અને તમારી ખુશી માટે એટલું જ પૂરતું છે કે અલ્લાહ તમારાથી રાજી થયો.' મેં અરજ કરી: 'હે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! મારી કદર અને મંઝિલત એટલી ઊંચી પહોંચી ગઈ છે કે મારો ઉલ્લેખ જન્નતમાં થયો અને અલ્લાહે તેના ફરિશ્તાઓની વચ્ચે મારા નિકાહનું આયોજન કર્યું!' [પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ] ફરમાવ્યું: 'હે અલી (અલયહિસ્સલામ)! જ્યારે અલ્લાહ પોતાના દોસ્તને ઇકરામ કરે (સન્માન આપે) છે, ત્યારે એવી વસ્તુથી ઇકરામ કરે છે જે ન કોઈ આંખે જોઈ છે અને ન કોઈ કાને સાંભળી છે.' અલી ઇબ્ને અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ)એ અરજ કરી: 'یَا رَبِّ أَوْزِعْنِی أَنْ أَشْکُرَ نِعْمَتَکَ الَّتِی أَنْعَمْتَ عَلَیَّ وَ عَلی والِدَیَّ وَ أَنْ أَعْمَلَ صالِحاً تَرْضاهُ وَ أَصْلِحْ لِی فِی ذُرِّیَّتِی [હે મારા પરવરદિગાર! મને તૌફીક આપ કે જે નેઅમત તેં મને અને મારા માતા-પિતાને આપી છે તેનો શુક્ર અદા કરું અને એવું નેક કામ કરું જેનાથી તું રાજી થાય, અને મારી ઔલાદને નેક બનાવ].' રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ કહ્યું: 'કબૂલ ફરમાવ, કબૂલ ફરમાવ, હે જગતોના પરવરદિગાર અને હે શ્રેષ્ઠ મદદ કરનાર!'"

#16 می‌گوید: «پروردگارا! مرا توفیق ده تا شکر نعمتی را که به من و پدر و مادرم دادی به جا آورم و کار شایسته‌ای انجام دهم که از… He says: My Lord, enable me to be grateful for Your favour which You bestowed upon me and upon my parents, and to do righteous deeds that please You, and make my offspring righteous. I have turned to You, and I am of those who submit કહે છે: «પરવરદિગાર! મને તૌફીક આપ કે તારી નેઅમતનો શુક્ર જે તેં મને અને મારા માતા-પિતાને આપી છે અદા કરું અને એવું શાયસ્તા કામ કરું જેનાથી તું રાજી થાય, અને મારા સંતાનોને સાલેહ બનાવ; હું તારી તરફ પાછો ફર્યો [અને તૌબા કરી], અને હું મુસલમાનોમાંથી છું»

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

عَن جَابِرِ‌بنِ‌عَبدُاللهِ، قَالِ: ... فَقَالَ أَبُوجَعْفَرٍ (علیه السلام): یَا جَابِرُ وَ اللَّهِ لَوْ سَبَقَتِ الدَّعْوَهًُْ مِنَ الْحُسَیْنِ (علیه السلام) وَ أَصْلِحْ لِی ذُرِّیَّتِی لَکَانَ ذُرِّیَّتُهُ کُلُّهُمْ أَئِمَّهًًْ وَ لَکِنْ سَبَقَتِ الدَّعْوَهًُْ أَصْلِحْ لِی فِی ذُرِّیَّتِی فَمِنْهُمُ الْأَئِمَّهًُْ (علیهم السلام) وَاحِدٌ فَوَاحِدٌ فَثَبَّتَ اللَّهُ بِهِمْ حُجَّتَهُ.

امام باقر (علیه السلام)- جابربن‌عبدالله گوید: امام باقر (علیه السلام) فرمود: ای جابر! به خدا قسم! اگر امام حسین (علیه السلام) دعا می‌کرد و خطاب به پروردگار می‌فرمود: «وأَصْلحْ لی ذُرِّیَّتِی» خداوند همه افراد نسل او را به امامان معصوم تبدیل می‌کرد. امّا امام دعا فرمود: «وأَصْلحْ لی فِی ذُرِّیَّتِی» بنابراین فرزندانش یکی پس از دیگری به امامت رسیده‌اند که خداوند به وسیله‌ی آن‌ها حجّت خویش را ثابت نموده است».

Imam Baqir (peace be upon him): Jabir ibn Abdullah said: Imam Baqir (peace be upon him) said: O Jabir! By Allah, if Imam Husayn (peace be upon him) had supplicated and said, addressing his Lord, "وَأَصْلِحْ لِی ذُرِّیَّتِی [And make my offspring righteous for me]," Allah would have made every individual of his descendants into infallible Imams. But the Imam supplicated, "وَأَصْلِحْ لِی فِی ذُرِّیَّتِی [And grant me righteousness in my offspring]," so his descendants attained the Imamate one after another, by whom Allah established His proof.

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)- જાબિર બિન અબ્દુલ્લાહે કહ્યું: ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: હે જાબિર! અલ્લાહની કસમ! જો ઇમામ હુસૈન (અલયહિસ્સલામ) દુઆ કરતાં અને પરવરદિગારને સંબોધીને ફરમાવતાં: "وَأَصْلِحْ لِی ذُرِّیَّتِی [અને મારી ઔલાદને મારા માટે નેક બનાવ]," તો અલ્લાહ તેમની નસ્લના તમામ લોકોને માસૂમ ઇમામોમાં પરિવર્તિત કરી દેત. પરંતુ ઇમામે દુઆ ફરમાવી: "وَأَصْلِحْ لِی فِی ذُرِّیَّتِی [અને મને મારી ઔલાદમાં નેકી અતા કર]," તેથી તેમના ફરઝંદો એક પછી એક ઇમામતના પદે પહોંચ્યા છે, જેમના દ્વારા અલ્લાહે પોતાની હુજ્જત સાબિત કરી છે."