عَنِ الْحُسَیْنِ‌بْنِ‌أَبِی‌الْعَلَاء عَنْ أَبِیعَبْدِاللَّهِ (علیه السلام) قَالَ ذَکَرَ أَهْلَ مِصْرَ وَ ذَکَرَ قَوْمَ مُوسَی (علیه السلام) وَ قَوْلَهُمْ فَاذْهَبْ أَنْتَ وَ رَبُّکَ فَقاتِلا إِنَّا هاهُنا قاعِدُونَ فَحَرَّمَهَا اللَّهُ عَلَیْهِمْ أَرْبَعِینَ سَنَهًًْ وَ تَیَّهَهُمْ فَکَانَ إِذَا کَانَ الْعِشَاءُ أَخَذُوا فِی الرَّحِیلِ وَ نَادَوُا الرَّحِیلَ الرَّحِیلَ الْوَحَا الْوَحَا فَلَمْ یَزَالُوا کَذَلِکَ حَتَّی تَغِیبَ الشَّفَقُ حَتَّی إِذَا ارْتَحَلُوا وَ اسْتَوَتْ بِهِمُ الْأَرْضُ قَالَ اللَّهُ لِلْأَرْضِ دِیرِی بِهِمْ فَلَمْ یَزَالُوا کَذَلِکَ حَتَّی إِذَا أَسْحَرُوا وَ قَارَبَ الصُّبْحُ قَالُوا إِنَّ هَذَا الْمَاءُ قَدْ أَتَیْتُمُوهُ فَانْزِلُوا فَإِذَا أَصْبَحُوا إِذَا أَبْنِیَتُهُمْ وَ مَنَازِلُهُمُ الَّتِی کَانُوا فِیهَا بِالْأَمْسِ فَیَقُولُ بَعْضُهُمْ لِبَعْضِ یَا قَوْمِ لَقَدْ ضَلَلْتُمْ وَ أَخْطَأْتُمُ الطَّرِیقَ فَلَمْ یَزَالُوا کَذَلِکَ حَتَّی أَذِنَ اللَّهُ لَهُمْ فَدَخَلُوهَا وَ قَدْ کَانَ کَتَبَهَا لَهُمْ.
امام صادق (علیه السلام)- حسین‌بن‌ابی‌علاء نقل می‌کند: امام صادق (علیه السلام) فرمود: مردم مصر و قوم موسی (علیه السلام) گفتند: فَاذْهَبْ أَنتَ وَرَبُّکَ فَقَاتِلا إِنَّا هَاهُنَا قَاعدُونَ سپس خداوند چهل سال آن را بر آن‌ها حرام کرد و آن‌ها را در بیابان سرگردان کرد. در هنگام اوّل شب شروع به کوچ کردن می‌کردند و فریاد می‌زدند که آماده کوچ کردن شوید، بشتابید بشتابید و همیشه اینگونه بودند تا اینکه خورشید غروب می‌کرد و درحالی‌که حرکت کرده بودند زمین بر آن‌ها راست و مستقیم می‌شد. خداوند به زمین دستور می‌داد که آن‌ها را بچرخان و همچنان در راه بودند تا اینکه سحر می‌شد و صبح می‌کردند می‌گفتند: این آبی است که بر آن وارد شدید، پس پیاده شوید، وقتی که هوا روشن می‌شد می‌دیدند که خانه‌هایشان همان خانه‌هایی هستند که دیروز در آن‌ها بودند و به همدیگر می‌گفتند که: ای قوم گمراه شده‌اید، راه را اشتباه آمده‌اید و همچنان آنگونه بودند تا اینکه خداوند به آن‌ها اجازه داد و وارد آن شهر شدند و آن را بر آن‌ها واجب کرده بود.
Imam Sadiq (peace be upon him): Husayn ibn Abi al-Ala narrates: Imam Sadiq (peace be upon him) said: The people of Egypt and the people of Musa (peace be upon him) said: فَاذْهَبْ أَنتَ وَرَبُّکَ فَقَاتِلا إِنَّا هَاهُنَا قَاعدُونَ [Go therefore you and your Lord, then fight you both; surely we will here sit down]. Then Allah forbade it to them for forty years and left them wandering in the desert. At the beginning of the night they would start to move and would cry out: get ready to move, hurry, hurry — and they were always like this until the sun set, and while they were on the move the earth would straighten out before them. Allah would command the earth to turn them around, and they would still be on the road until dawn came and morning arrived, when they would say: this is water you have come upon, so dismount. When the air brightened, they would see that their houses were the very same houses they had been in the day before, and they would say to one another: O people, you have gone astray, you have taken the wrong way. And they remained like this until Allah gave them permission and they entered that city — and He had decreed it for them.
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): હુસૈન બિન અબી અલાએ રિવાયત કરી છે: ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: મિસ્રના લોકો અને મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ની કૌમે કહ્યું: فَاذْهَبْ أَنتَ وَرَبُّکَ فَقَاتِلا إِنَّا هَاهُنَا قَاعدُونَ [તો તમે અને તમારો રબ જાવ અને લડો, ખરેખર અમે તો અહીં જ બેસી રહીશું]. પછી અલ્લાહે ચાળીસ વર્ષ સુધી તેને તેમના પર હરામ કર્યું અને તેમને રણમાં ભટકતા કરી દીધા. રાતની શરૂઆતમાં તેઓ કૂચ કરવા લાગતા અને પોકારતા કે કૂચ કરવા તૈયાર થઈ જાઓ, જલ્દી કરો, જલ્દી કરો — અને હંમેશા આ પ્રમાણે રહેતા જ્યાં સુધી સૂરજ આથમી જતો, અને જ્યારે તેઓ ચાલી નીકળ્યા હોય ત્યારે જમીન તેમના પર સીધી થઈ જતી. અલ્લાહ જમીનને હુકમ આપતા કે તેમને ફેરવ, અને તેઓ રસ્તા પર જ રહેતા યાવત્ સહર થાય અને સવાર પડે, ત્યારે તેઓ કહેતા: આ પાણી છે જેના પર તમે આવ્યા છો, તો ઊતરો. જ્યારે વાતાવરણ ઉજળું થતું, તેઓ જોતા કે તેમના ઘરો તે જ ઘરો છે જેમાં તેઓ ગઈકાલે હતા, અને એકબીજાને કહેતા કે: ઓ કૌમ, તમે ગુમરાહ થઈ ગયા છો, રસ્તો ભૂલી ગયા છો. અને તેઓ એ જ રીતે રહ્યા યાવત્ અલ્લાહે તેમને ઇજાઝત આપી અને તેઓ તે શહેરમાં દાખલ થયા, અને તેને તેમના પર વાજિબ કરી હતી.