قَالَ السُّدِّیُّ لَمَّا أُصِیبَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) بِأُحُدٍ قَالَ عُثْمَانُ لَأَلْحَقَنَّ بِالشَّامِ فَإِنَّ لِی بِهِ صَدِیقاً مِنَ الْیَهُودِ فَلَآخُذَنَّ مِنْهُ أَمَاناً فَإِنِّی أَخَافُ أَنْ یُدَالَ عَلَیْنَا الْیَهُودُ وَ قَالَ طَلْحَهًُْ بْنُ عُبَیْدِ اللَّهِ لَأَخْرُجَنَّ إِلَی الشَّامِ فَإِنَّ لِی بِهِ صَدِیقاً مِنَ النَّصَارَی فَلَآخُذَنَّ مِنْهُ أَمَاناً فَإِنِّی أَخَافُ أَنْ یُدَالَ عَلَیْنَا النَّصَارَی قَالَ السُّدِّیُّ فَأَرَادَ أَحَدُهُمَا أَنْ یَتَهَوَّدَ وَ الْآخَرُ أَنْ یَتَنَصَّرَ قَالَ فَأَقْبَلَ طَلْحَهًُْ إِلَی النَّبِیِّ (صلی الله علیه و آله) وَ عِنْدَهُ عَلِیٌّ (علیه السلام) فَاسْتَأْذَنَهُ طَلْحَهًُْ فِی الْمَصِیرِ إِلَی الشَّامِ وَ قَالَ إِنَّ لِی بِهَا مَالًا آخُذُهُ ثُمَّ انْصَرَفَ فَقَالَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) عَنْ مِثْلِهَا مِنْ حَالٍ تَخْذُلُنَا وَ تَخْرُجُ وَ تَدَعُنَا فَأَکْثَرَ عَلَی النَّبِیِّ (صلی الله علیه و آله) مِنَ الِاسْتِئْذَانِ فَغَضِبَ عَلِیٌّ (علیه السلام) وَ قَالَ یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) ائْذَنْ لِابْنِ الْحَضْرَمِیَّهًِْ فَوَ اللَّهِ لَا عَزَّ مَنْ نَصَرَهُ وَ لَا ذَلَّ مَنْ خَذَلَهُ فَکَفَ طَلْحَهًُْ عَنِ الِاسْتِئْذَانِ عِنْدَ ذَلِکَ فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَی فِیهِمْ: وَ یَقُولُ الَّذِینَ آمَنُوا أَ هؤُلاءِ الَّذِینَ أَقْسَمُوا بِاللهِ جَهْدَ أَیْمانِهِمْ إِنَّهُمْ لَمَعَکُمْ حَبِطَتْ أَعْمالُهُم.
پیامبر (صلی الله علیه و آله)- سدّی گوید: چون ماجرای احد پیش آمد عثمان گفت: «من حتماً به شام خواهم رفت که مرا در آن سرزمین دوستی یهودی است. از او امان خواهم گرفت که می‌ترسم یهود بر ما چیرگی یابند». طلحهًْبنعبیداللَّه نیز گفت: «من هم به شام نزد دوست مسیحی خود خواهم رفت و از او امان می‌خواهم که از غلبه‌ی مسیحیان هراسانم». سدّی می‌گوید: بدین‌سان یکی به یهودیان گروید و دیگری به مسیحیان. طلحه به نزد پیامبر (صلی الله علیه و آله) آمد و درحالی‌که علی (علیه السلام) در محضر پیامبر (صلی الله علیه و آله) بود برای رفتن به شام اجازه خواست و گفت: «من طلبی در آنجا دارم که می‌ستانم و باز می‌آیم». پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: «در چنین حالی ما را رها می‌کنی و خوار می‌داری»؟ طلحه در خواسته خود پافشاری بسیار کرد. علی به خشم آمد و گفت: «ای پیامبر خدا به فرزند حضرمیه جواز رفتن ده که به خدا سوگند! هرکه طلحه یاریش دهد عزیز نخواهد بود و آنکه او وانهدش ذلیل نخواهد شد». در این هنگام طلحه از اصرار باز ایستاد و خداوند نازل فرمود: وَ یَقُولُ الَّذینَ آمَنُوا أَ هؤُلاءِ الَّذینَ أَقْسَمُوا بِالله جَهْدَ أَیْمانِهِمْ إِنَّهُمْ لَمَعَکُمْ حَبِطَتْ أَعْمالُهُم».
The Messenger of Allah (peace be upon him and his family)- Al-Suddi said: When the incident of Uhud occurred, Uthman said: "I will surely go to Sham, for I have a Jewish friend in that land. I will take a guarantee of safety from him, because I fear that the Jews may prevail over us." Talha ibn Ubaydullah also said: "I too will go to Sham, to my Christian friend, and I will seek safety from him, for I am afraid of the Christians gaining the upper hand." Al-Suddi says: In this way, one of them inclined toward the Jews and the other toward the Christians. Talha came to the Prophet (peace be upon him and his family), and while Ali (peace be upon him) was in the presence of the Prophet (peace be upon him and his family), he sought permission to travel to Sham and said: "I have a claim there that I want to collect and then return." The Prophet (peace be upon him and his family) said: "In such a situation you leave us and disgrace us?" Talha insisted greatly upon his request. Ali became angry and said: "O Messenger of Allah, grant the son of al-Hadramiyya permission to go, for by Allah! whoever Talha assists shall not become mighty, and whoever he abandons shall not be humiliated." At this Talha ceased his insistence, and Allah revealed: وَ یَقُولُ الَّذینَ آمَنُوا أَ هؤُلاءِ الَّذینَ أَقْسَمُوا بِالله جَهْدَ أَیْمانِهِمْ إِنَّهُمْ لَمَعَکُمْ حَبِطَتْ أَعْمالُهُم [And those who believe will say: Are these they who swore by Allah with the most forcible of their oaths that they were most surely with you? Their deeds shall go for nothing].
પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)- સુદ્દી કહે છે: જ્યારે ઉહદનો બનાવ બન્યો ત્યારે ઉસ્માને કહ્યું: "હું ચોક્કસ શામ જઈશ, કારણ કે તે ધરતીમાં મારો એક યહૂદી મિત્ર છે. તેની પાસેથી અમાન [સુરક્ષા] લઈશ, કારણ કે મને ડર છે કે યહૂદીઓ અમારા પર વિજય મેળવે." તલ્હા બિન ઉબૈદુલ્લાહે પણ કહ્યું: "હું પણ શામ, મારા ખ્રિસ્તી મિત્ર પાસે જઈશ અને તેની પાસેથી અમાન માંગીશ, કારણ કે મને ખ્રિસ્તીઓના વર્ચસ્વનો ભય છે." સુદ્દી કહે છે: આ રીતે, એક યહૂદીઓ તરફ ઝુક્યો અને બીજો ખ્રિસ્તીઓ તરફ. તલ્હા પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે આવ્યો અને જ્યારે અલી (અલયહિસ્સલામ) પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની હાજરીમાં હતા, ત્યારે તેણે શામ જવાની પરવાનગી માંગી અને કહ્યું: "મારી ત્યાં એક લેણી બાકી છે જે વસૂલ કરીને પાછો આવીશ." પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "આવી પરિસ્થિતિમાં તું અમને છોડીને અમને ખ્વાર કરે છે?" તલ્હાએ પોતાની માંગ પર ખૂબ આગ્રહ કર્યો. અલી (અલયહિસ્સલામ) ગુસ્સે થયા અને કહ્યું: "હે અલ્લાહના પયગંબર! હઝરમિય્યાના પુત્રને જવાની પરવાનગી આપો, કારણ કે અલ્લાહની કસમ! જેને તલ્હા મદદ કરે તે અઝીઝ નહીં થાય, અને જેને તે ત્યજી દે તે ઝલીલ નહીં થાય." તે વખતે તલ્હાએ આગ્રહ છોડી દીધો, અને અલ્લાહે નાઝિલ ફરમાવ્યું: وَ یَقُولُ الَّذینَ آمَنُوا أَ هؤُلاءِ الَّذینَ أَقْسَمُوا بِالله جَهْدَ أَیْمانِهِمْ إِنَّهُمْ لَمَعَکُمْ حَبِطَتْ أَعْمالُهُم [અને ઈમાનવાળા કહેશે: શું આ એ જ લોકો છે જેમણે અલ્લાહની સખત કસમો ખાધી હતી કે તેઓ ખરેખર તમારી સાથે છે? તેમના કાર્યો બરબાદ થઈ ગયા].