سورة المائدة

Verse 75 of 120

5:75

مَا الْمَسيحُ ابْنُ مَرْيَمَ إِلاَّ رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرُّسُلُ وَ أُمُّهُ صِدِّيقَةٌ كانا يَأْكُلانِ الطَّعامَ انْظُرْ كَيْفَ نُبَيِّنُ لَهُمُ الْآياتِ ثُمَّ انْظُرْ أَنَّى يُؤْفَكُونَ

مسيح فرزند مريم، فقط پيامبر [خدا] بود؛ پيش از وى نيز، پيامبرانى بودند؛ مادرش، زن بسيار راستگويى بود؛ هر دو، غذا مى‌خوردند؛ [با اين حال، چگونه ادعاى الوهيّت مسيح و پرستش مريم را داريد]؟! بنگر چگونه نشانه‌ها [ى حق] را براى آن‌ها آشكار‌ مى‌سازيم؛ سپس بنگر چگونه از حقّ منحرف مى‌شوند!

The Messiah, son of Marium is but an apostle; apostles before him have indeed passed away; and his mother was a truthful woman; they both used to eat food. See how We make the communications clear to them, then behold, how they are turned away.

મસીહ ઇબ્ને મરિયમ બીજો કોઇ નથી પણ એક રસૂલ છે, જેની અગાઉ ઘણાય રસૂલો થઇ ગયા છે; અને તેની વાલેદા સાચુ બોલનારી હતી; તેઓ બંને ખાવાનું પણ ખાતા હતા; હવે જૂઓ કે કેવી રીતે અમે તેમના માટે નિશાનીઓ રોશન કરીને બયાન કરીએ છીએ, પછી જૂઓ તેઓ (બહેકીને) કયા જઇ રહ્યા છે!

امیرالمؤمنینَ (علیه السلام) Imam Ali, Commander of the Faithful (peace be upon him) ઇમામ અલી, અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)

فِی حَدِیثٍ طَوِیلٍ یَذْکُرُ فِیهِ: إِتْیَانَ رَجُلٍ مِنَ الزَّنَادِقَهًِْ أَمِیرِالمُؤمِنِینَ (علیه السلام) وَ سُؤَالَهُ عَمَّا اشْتَبَهَ عَلَیْهِ مِنْ آیَاتِ الْقُرْآنِ وَ ظَنَّ التَّنَاقُضَ فِیهَا فَأَجَابَهُ (علیه السلام) وَ أَسْلَمَ فَکَانَ مِمَّا قَالَ لَهُ عَلِیٌّ (علیه السلام) ... وَ أَمَّا هَفَوَاتُ الْأَنْبِیَاءِ (علیهم السلام) وَ مَا بَیَّنَهُ اللَّهُ فِی کِتَابِهِ وَ وُقُوعُ الْکِنَایَهًِْ عَنْ أَسْمَاءِ مَنِ اجْتَرَمَ أَعْظَمُ مِمَّا اجْتَرَمَتْهُ الْأَنْبِیَاءُ (علیهم السلام) مِمَّنْ شَهِدَ الْکِتَابُ بِظُلْمِهِمْ فَإِنَّ ذَلِکَ مِنْ أَدَلِّ الدَّلَائِلِ عَلَی حِکْمَهًِْ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ الْبَاهِرَهًِْ وَ قُدْرَتِهِ الْقَاهِرَهًِْ وَ عِزَّتِهِ الظَّاهِرَهًِْ لِأَنَّهُ عَلِمَ أَنَّ بَرَاهِینَ الْأَنْبِیَاءِ (علیهم السلام) تَکْبُرُ فِی صُدُورِ أُمَمِهِمْ وَ أَنَّ مِنْهُمْ مَنْ یَتَّخِذُ بَعْضَهُمْ إِلَهاً کَالَّذِی کَانَ مِنَ النَّصَارَی فِی ابْنِ‌مَرْیَمَ فَذِکْرُهَا دَلَالَهًٌْ عَلَی تَخَلُّفِهِمْ عَنِ الْکَمَالِ الَّذِی تَفَرَّدَ بِهِ عَزَّوَجَلَّ أَ‌لَمْ تَسْمَعْ إِلَی قَوْلِهِ فِی صِفَهًِْ عِیسَی (علیه السلام) حَیْثُ قَالَ فِیهِ وَ فِی أُمِّهِ کانا یَأْکُلانِ الطَّعامَ یَعْنِی مَنْ أَکَلَ الطَّعَامَ کَانَ لَهُ ثُفْلٌ وَ مَنْ کَانَ لَهُ ثُفْلٌ فَهُوَ بَعِیدٌ مِمَّا ادَّعَتْهُ النَّصَارَی لِابْنِ‌مَرْیَم.

امام علی (علیه السلام)- در یک روایت مفصّل که ذکر می‌کند مردی از کفّار خدمت امیرالمؤمنین (علیه السلام) رسید و سؤال‌هائی از آیات قرآن که برایش مشکل بود نمود و خیال می‌کرد این آیات تناقض دارد حضرت امیرالمؤمنین (علیه السلام) جوابش را می‌داد تا بالأخره مسلمان شد و از جمله چیزهایی که حضرت به او گفت این بود که... امّا لغزش های پیامبران (علیهم السلام) و آنچه خداوند در کتابش بیان فرمود و نشستن کنایه به جای اسم برای کسانی که جرمی بزرگ‌تر از جرم های پیامبران (علیهم السلام) مرتکب شده اند و کتاب خدا به ستمگری آنان گواهی داده است؛ این از بزرگ‌ترین دلایل حکمت درخشان و قدرت چیره و عزّت آشکار خداوند عزّوجلّ است. او می دانست که برهان های پیامبران در سینه های امّت هایشان، بزرگ می نشیند و برخی از آنان برخی دگر را به خدایی می‌گیرند. همچون آنچه نصرانی ها درباره فرزند مریم (سلام الله علیها) کردند. از این رو چنین فرمود تا دلالتی باشد بر اینکه آن ها از کمالی که ویژه خداوند عزّوجلّ است، به دور هستند؛ مگر نشنیدی خداوند در وصف عیسی (علیه السلام) در آنجا که درباره‌ی او و مادرش (سلام الله علیها) سخن می گفت، فرمود: کَانَا یَأْکُلاَنِ الطَّعَامَ؛ یعنی هرکه غذا بخورد، زایده (مدفوع) دارد و هرکه زایده داشته باشد، از آنچه نصرانیون درباره فرزند مریم (سلام الله علیها) ادّعا می کنند، به دور است.

Imam Ali (peace be upon him): In a lengthy narration it is mentioned that a man from among the disbelievers came before Amir al-Mu'minin (peace be upon him) and asked questions about verses of the Quran that were difficult for him, and he imagined that these verses contradicted one another. Amir al-Mu'minin (peace be upon him) answered him, until finally he became a Muslim. Among the things the Imam said to him was this... As for the slips of the prophets (peace be upon them) and what Allah has expounded in His Book, and the use of allusion in place of the names of those who committed offences greater than the offences of the prophets (peace be upon them) — those whose wrongdoing the Book of Allah has testified to — this is one of the greatest proofs of the dazzling wisdom, the overwhelming power, and the manifest might of Allah the Mighty and Majestic. He knew that the proofs of the prophets settle greatly in the breasts of their communities, and that some of them take some others as a god — as the Christians did concerning the son of Marium (peace be upon her). Therefore He spoke thus, so that it might be an indication that they are far removed from the perfection that belongs exclusively to Allah the Mighty and Majestic. Have you not heard that Allah, in describing Isa (peace be upon him), where He spoke of him and his mother (peace be upon her), said: كَانَا يَأْكُلَانِ الطَّعَامَ [They both used to eat food]; that is, whoever eats food has waste (excrement), and whoever has waste is far removed from what the Christians claim about the son of Marium (peace be upon her).

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): એક વિસ્તૃત રિવાયતમાં ઉલ્લેખ થયો છે કે કાફિરોમાંનો એક માણસ અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)ની સેવામાં આવ્યો અને કુરઆનની આયતો વિશે જે તેને મુશ્કેલ લાગતી હતી તે વિશે પ્રશ્નો પૂછ્યા, અને તે વિચારતો હતો કે આ આયતોમાં વિરોધાભાસ છે. અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ) તેને જવાબ આપતા રહ્યા યહાં સુધી કે આખરે તે મુસલમાન થઈ ગયો. અને જે વાતો ઇમામે તેને કહી તેમાંથી એક આ હતી... રહી વાત પયગંબરો (અલયહેમુસ્સલામ)ની ભૂલોની અને જે અલ્લાહે પોતાની કિતાબમાં બયાન કર્યું છે, અને એવા લોકોના નામોની જગ્યાએ કિનાયહ (સંકેત) મૂકવાનું, જેમણે પયગંબરો (અલયહેમુસ્સલામ)ના ગુનાહો કરતાં પણ મોટા ગુનાહ કર્યા છે અને અલ્લાહની કિતાબે તેમના જુલ્મની ગવાહી આપી છે; આ અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લની ઝગમગતી હિકમત, વર્ચસ્વશીલ કુદરત અને પ્રગટ ઇઝ્ઝતના સૌથી મોટા દલીલોમાંથી છે. તે જાણતો હતો કે પયગંબરોના બુરહાનો (પ્રમાણો) તેમની ઉમ્મતોના હૃદયોમાં મોટા બેસી જાય છે, અને તેમાંથી કેટલાક તેમનામાંના કેટલાકને ખુદા બનાવી લે છે — જેમ કે નસ્રાનીઓએ મરિયમ (સલામુલ્લાહિ અલયહા)ના ફરઝંદ વિશે કર્યું. એટલા માટે તેમણે એવું ફરમાવ્યું જેથી એ દલીલ થાય કે તેઓ એ કમાલથી દૂર છે જે ફક્ત અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લની વિશેષતા છે. શું તમે નથી સાંભળ્યું કે અલ્લાહે ઇસા (અલયહિસ્સલામ)ના વર્ણનમાં, જ્યાં તેમના અને તેમની માતા (સલામુલ્લાહિ અલયહા) વિશે વાત કરી, ફરમાવ્યું: كَانَا يَأْكُلَانِ الطَّعَامَ [તે બંને ખોરાક ખાતાં હતાં]; એટલે કે જે કોઈ ખોરાક ખાય છે, તેને મળ (મળમૂત્ર) હોય છે, અને જેને મળ હોય તે એ વાતથી દૂર છે જેનો દાવો નસ્રાનીઓ મરિયમ (સલામુલ્લાહિ અલયહા)ના ફરઝંદ વિશે કરે છે.

الرّضا (علیه السلام) Imam Rida (peace be upon him) ઇમામ રેઝા (અલયહિસ્સલામ)

عَنِ الْحَسَنِ‌بْنِ‌الْجَهْمِ قَالَ حَضَرْتُ مَجْلِسَ الْمَأْمُونِ یَوْماً وَ عِنْدَهُ عَلِیُّ‌بْنُ‌مُوسَی الرِّضَا (علیه السلام) وَ قَدِ اجْتَمَعَ الْفُقَهَاءُ وَ أَهْلُ الْکَلَامِ مِنَ الْفِرَقِ الْمُخْتَلِفَهًِْ ... قَالَ لَهُ الْمَأْمُونُ یَا أَبَاالْحَسَنِ (علیه السلام) بَلَغَنِی أَنَّ قَوْماً یَغْلُونَ فِیکُمْ وَ یَتَجَاوَزُونَ فِیکُمُ الْحَدَّ فَقَالَ لَهُ الرِّضَا (علیه السلام) ... إِنَّا لَنَبْرَأُ إِلَی اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ مِمَّنْ یَغْلُو فِینَا فَیَرْفَعُنَا فَوْقَ حَدِّنَا کَبَرَاءَهًِْ عِیسَی‌ابْنِ‌مَرْیَمَ (علیه السلام) مِنَ النَّصَارَی قَالَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ وَ إِذْ قالَ اللهُ یا عِیسَی‌ابْنَ‌مَرْیَمَ أَ‌أَنْتَ قُلْتَ لِلنَّاسِ اتَّخِذُونِی وَ أُمِّی إِلهَیْنِ مِنْ دُونِ اللهِ قالَ سُبْحانَکَ ما یَکُونُ لِی أَنْ أَقُولَ ما لَیْسَ لِی بِحَقٍّ إِنْ کُنْتُ قُلْتُهُ فَقَدْ عَلِمْتَهُ تَعْلَمُ ما فِی نَفْسِی وَ لا أَعْلَمُ ما فِی نَفْسِکَ إِنَّکَ أَنْتَ عَلَّامُ الْغُیُوبِ* ما قُلْتُ لَهُمْ إِلَّا ما أَمَرْتَنِی بِهِ أَنِ اعْبُدُوا اللهَ رَبِّی وَ رَبَّکُمْ وَ کُنْتُ عَلَیْهِمْ شَهِیداً ما دُمْتُ فِیهِمْ فَلَمَّا تَوَفَّیْتَنِی کُنْتَ أَنْتَ الرَّقِیبَ عَلَیْهِمْ وَ أَنْتَ عَلی کُلِّ شَیْءٍ شَهِیدٌ وَ قَالَ عَزَّوَجَلَّ مَا الْمَسِیحُ‌ابْنُ‌مَرْیَمَ إِلَّا رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرُّسُلُ وَ أُمُّهُ صِدِّیقَةٌ کانا یَأْکُلانِ الطَّعامَ وَ مَعْنَاهُ أَنَّهُمَا کَانَا یَتَغَوَّطَانِ فَمَنِ ادَّعَی لِلْأَنْبِیَاءِ (علیهم السلام) رُبُوبِیَّهًًْ أَوِ ادَّعَی لِلْأَئِمَّهًِْ رُبُوبِیَّهًًْ أَوْ نُبُوَّهًًْ أَوْ لِغَیْرِ الْأَئِمَّهًِْ (علیهم السلام) إِمَامَهًًْ فَنَحْنُ مِنْهُ بِرَاءٌ فِی الدُّنْیَا وَ الْآخِرَهًِْ.

امام رضا (علیه السلام)- حسن‌بن‌جهم گوید: «روزی در مجلس مأمون حاضر شدم و علیّ‌بن‌موسی الرّضا (علیه السلام) در نزد او بود و فقها و اهل کلام از فرقه‌های مختلفه در آن مجلس اجتماع یافته بودند... مأمون به او گفت: «ای ابوالحسن (علیه السلام) به من خبر داده‌اند که جماعتی درباره‌ی شما غلوّ و زیاده‌روی می‌کنند، و از حدّ می‌گذرند». امام فرمود: «ما بیزاری می‌جوییم و به خداوند تبارک‌وتعالی پناه می‌بریم از کسی که درباره‌ی ما غلوّ کند، و ما را از حدّ بندگی خدا بالاتر برد، همان‌طور که عیسی‌بن‌مریم (علیه السلام) از نصاری به خداوند پناه برد، خداوند متعال می‌فرماید: وَ إِذْ قالَ الله یا عیسَی ابْنَ مَرْیَمَ أَ أَنْتَ قُلْتَ لِلنَّاسِ اتَّخِذُونی وَ أُمِّیَ إِلهَیْنِ مِنْ دُونِ الله قالَ سُبْحانَکَ ما یَکُونُ لی أَنْ أَقُولَ ما لَیْسَ لی بِحَقٍّ إِنْ کُنْتُ قُلْتُهُ فَقَدْ عَلِمْتَهُ تَعْلَمُ ما فی نَفْسی وَ لا أَعْلَمُ ما فی نَفْسِکَ إِنَّکَ أَنْتَ عَلاَّمُ الْغُیُوبِ * مَا قُلْتُ لهَمْ إِلَّا مَا أَمَرْتَنیِ بِهِ أَنِ اعْبُدُواْ الله رَبّی‌ِ وَ رَبَّکُمْ وَ کُنتُ عَلَیهْمْ شهَیدًا مَّا دُمْتُ فِیهِمْ فَلَمَّا تَوَفَّیْتَنی کُنتَ أَنتَ الرَّقِیبَ عَلَیهْمْ وَ أَنتَ عَلیَ کلُ‌ِّ شَی‌ْءٍ شهَید؛ و باز در آیه‌ی دیگر می‌فرماید: مَا الْمَسِیحُ ابْنُ مَرْیَمَ إِلَّا رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرُّسُلُ وَ أُمُّهُ صِدِّیقَةٌ کانا یَأْکُلانِ الطَّعامَ یعنی نیاز به دفع مدفوع داشتند و تغوط می‌کردند. پس هرکس برای پیامبران، خدایی قائل باشد و یا برای امامان ربوبیّتی مدّعی گردد یا نبّوت ایشان را معتقد شود یا در حقّ غیر ایشان پیشوایی و امامت قائل گردد، ما از او بیزاریم هم در دنیا و هم در عالم آخرت».

Imam Rida (peace be upon him): Hasan ibn Jahm said: 'One day I was present in the gathering of Ma'mun, and Ali ibn Musa al-Rida (peace be upon him) was with him, and the jurists and theologians of various sects had assembled in that gathering... Ma'mun said to him: "O Abu al-Hasan (peace be upon him), it has been reported to me that a group exaggerates about you and goes beyond the limit." The Imam said: "We disavow, and we take refuge with Allah the Blessed and Exalted, from anyone who exaggerates about us and raises us above the limit of servitude to Allah, just as Isa ibn Maryam (peace be upon him) took refuge with Allah from the Christians. Allah the Exalted says: وَ إِذْ قالَ اللهُ یا عِیسَی ابْنَ مَرْیَمَ أَ أَنْتَ قُلْتَ لِلنَّاسِ اتَّخِذُونِی وَ أُمِّیَ إِلهَیْنِ مِنْ دُونِ اللهِ قالَ سُبْحانَکَ ما یَکُونُ لِی أَنْ أَقُولَ ما لَیْسَ لِی بِحَقٍّ إِنْ کُنْتُ قُلْتُهُ فَقَدْ عَلِمْتَهُ تَعْلَمُ ما فِی نَفْسِی وَ لا أَعْلَمُ ما فِی نَفْسِکَ إِنَّکَ أَنْتَ عَلَّامُ الْغُیُوبِ * ما قُلْتُ لَهُمْ إِلَّا ما أَمَرْتَنِی بِهِ أَنِ اعْبُدُوا اللهَ رَبِّی وَ رَبَّکُمْ وَ کُنْتُ عَلَیْهِمْ شَهِیداً ما دُمْتُ فِیهِمْ فَلَمَّا تَوَفَّیْتَنِی کُنْتَ أَنْتَ الرَّقِیبَ عَلَیْهِمْ وَ أَنْتَ عَلَی کُلِّ شَیْءٍ شَهِیدٌ [And when Allah said: O Isa, son of Maryam! Did you say to the people: 'Take me and my mother for two gods besides Allah?' He said: 'Glory be to You, it is not for me to say what I have no right to. If I had said it, You would indeed have known it. You know what is in my soul, and I do not know what is in Your soul. Indeed, You are the great Knower of the unseen. I did not say to them except what You commanded me: that worship Allah, my Lord and your Lord. And I was a witness over them so long as I was among them, but when You caused me to die, You were the Watcher over them, and You are Witness over all things]. And again in another verse He says: مَا الْمَسِیحُ ابْنُ مَرْیَمَ إِلَّا رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرُّسُلُ وَ أُمُّهُ صِدِّیقَةٌ کانا یَأْکُلانِ الطَّعامَ [The Messiah, son of Maryam, is but a Messenger; messengers have passed away before him, and his mother was a truthful woman; they both used to eat food], meaning that they needed to relieve themselves and would defecate. So whoever holds any of the prophets to be a god, or claims lordship for the Imams, or believes in their prophethood, or holds anyone other than them to be a leader and Imam — we disavow him, both in this world and in the world of the Hereafter."'

ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ): હસન બિન જહમ કહે છે: 'એક દિવસ હું મામૂનની મજલિસમાં હાજર થયો, અને અલી બિન મૂસા અલ-રિઝા (અલયહિસ્સલામ) તેની પાસે હતા, અને વિવિધ ફિરકાઓના ફકીહો અને ઇલ્મે કલામના લોકો તે મજલિસમાં એકત્ર થયા હતા... મામૂને તેમને કહ્યું: "ઓ અબુલ હસન (અલયહિસ્સલામ)! મને ખબર આપવામાં આવી છે કે એક જમાત તમારા વિષે ગુલૂ (અતિશયોક્તિ) અને હદ વટાવવાનું કરે છે." ઇમામે ફરમાવ્યું: "અમે બેઝાર છીએ અને અલ્લાહ તબારક વ તઆલાની પનાહ માગીએ છીએ તે વ્યક્તિથી જે અમારા વિષે ગુલૂ કરે અને અમને અલ્લાહની બંદગીની હદથી ઉપર લઈ જાય, જેવી રીતે ઈસા બિન મરિયમ (અલયહિસ્સલામ) એ નસારા (ખ્રિસ્તીઓ) થી અલ્લાહની પનાહ માગી. અલ્લાહ તઆલા ફરમાવે છે: وَ إِذْ قالَ اللهُ یا عِیسَی ابْنَ مَرْیَمَ أَ أَنْتَ قُلْتَ لِلنَّاسِ اتَّخِذُونِی وَ أُمِّیَ إِلهَیْنِ مِنْ دُونِ اللهِ قالَ سُبْحانَکَ ما یَکُونُ لِی أَنْ أَقُولَ ما لَیْسَ لِی بِحَقٍّ إِنْ کُنْتُ قُلْتُهُ فَقَدْ عَلِمْتَهُ تَعْلَمُ ما فِی نَفْسِی وَ لا أَعْلَمُ ما فِی نَفْسِکَ إِنَّکَ أَنْتَ عَلَّامُ الْغُیُوبِ * ما قُلْتُ لَهُمْ إِلَّا ما أَمَرْتَنِی بِهِ أَنِ اعْبُدُوا اللهَ رَبِّی وَ رَبَّکُمْ وَ کُنْتُ عَلَیْهِمْ شَهِیداً ما دُمْتُ فِیهِمْ فَلَمَّا تَوَفَّیْتَنِی کُنْتَ أَنْتَ الرَّقِیبَ عَلَیْهِمْ وَ أَنْتَ عَلَی کُلِّ شَیْءٍ شَهِیدٌ [અને જ્યારે અલ્લાહે કહ્યું: ઓ ઈસા બિન મરિયમ! શું તમે લોકોને કહ્યું હતું કે અલ્લાહ સિવાય મને અને મારી માતાને બે ઈલાહ બનાવો? તેમણે કહ્યું: તું પાક છે, મારા માટે યોગ્ય નથી કે હું એવું કહું જેનો મને હક નથી. જો મેં તે કહ્યું હોત તો તું જાણતો હોત. તું જાણે છે જે મારા મનમાં છે, અને હું નથી જાણતો જે તારા મનમાં છે. ખરેખર તું જ ગેબનો જાણવાવાળો છે. મેં તેમને એ સિવાય કંઈ કહ્યું નથી જેનો તેં મને હુકમ આપ્યો હતો કે અલ્લાહની ઇબાદત કરો જે મારો અને તમારો પરવરદિગાર છે. અને જ્યાં સુધી હું તેમની વચ્ચે હતો ત્યાં સુધી હું તેમના પર ગવાહ હતો, પરંતુ જ્યારે તેં મને ઉઠાવી લીધો ત્યારે તું જ તેમના પર દેખરેખ રાખનારો હતો, અને તું દરેક વસ્તુ પર ગવાહ છે]. અને ફરી બીજી આયતમાં ફરમાવે છે: مَا الْمَسِیحُ ابْنُ مَرْیَمَ إِلَّا رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرُّسُلُ وَ أُمُّهُ صِدِّیقَةٌ کانا یَأْکُلانِ الطَّعامَ [મસીહ બિન મરિયમ એક રસૂલ સિવાય કંઈ નથી; તેમની પહેલા પણ ઘણા રસૂલો પસાર થઈ ગયા છે, અને તેમની માતા સચ્ચી સ્ત્રી હતી; તે બંને ખોરાક ખાતા હતા], એટલે કે તેમને હાજતે-ઝરૂરિયાત પૂરી કરવાની જરૂર પડતી હતી અને તેઓ કાજતે-હાજત કરતા હતા. તો જે કોઈ પયગંબરો માટે ખુદાઈનો દાવો કરે, અથવા ઇમામો માટે રુબૂબિય્યતનો દાવો કરે, અથવા તેમની નબુવ્વતનો અકીદો રાખે, અથવા તેમના સિવાય બીજા કોઈની ઇમામતનો કાયલ થાય — તો અમે તેનાથી બેઝાર છીએ, દુનિયામાં પણ અને આખિરતના આલમમાં પણ."'

أمیرالمؤمنین (علیه السلام) Imam Ali, Commander of the Faithful (peace be upon him) ઇમામ અલી, અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)

کانا یَأْکُلانِ الطَّعامَ قَالَ کَانَا یَتَغَوَّطَانِ.

امام علی (علیه السلام)- کَانَا یَأْکُلاَنِ الطَّعامَ قضای حاجت می‌کردند.

Imam Ali (peace be upon him): کَانَا یَأْکُلاَنِ الطَّعامَ [They both used to eat food] — they relieved themselves.

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): کَانَا یَأْکُلاَنِ الطَّعامَ [તે બંને ખોરાક ખાતા હતા] — તેઓ કાજતે-હાજત કરતા હતા.

علی‌بن‌إبراهیم (رحمة الله علیه) Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him) અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

کَانَا یَأْکُلانِ الطَّعامَ یَعْنِی کَانَا یَحْدُثَانِ فَکَنَی اللَّهُ عَنِ الْحَدَثِ وَ کُلِّ مَنْ أَکَلَ الطَّعَامَ یَحْدُثُ.

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- کانا یَأْکُلانِ الطَّعامَ یعنی قضای حاجت می‌کردند؛ پس خداوند از قضای حاجت آن‌ها به کنایه سخن گفت و هرکسی که غذا بخورد، قضای حاجت می‌کند.

Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): کانا یَأْکُلانِ الطَّعامَ [They both used to eat food] means they used to relieve themselves; so Allah spoke of their relieving themselves by way of allusion, and everyone who eats food relieves himself.

અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): کانا یَأْکُلانِ الطَّعامَ [તે બંને ખોરાક ખાતા હતા] એટલે કે તેઓ કાજતે-હાજત કરતા હતા; તો અલ્લાહે તેમની કાજતે-હાજત વિષે કિનાયા (ઈશારા) થી વાત કરી, અને જે કોઈ પણ ખોરાક ખાય છે તે કાજતે-હાજત કરે છે.