عَن مُحَمَّدِبْنِالْهَیْثَمِ التَّمِیمِی عَنْ أَبِیعَبْدِاللَّهِ (علیه السلام) فِی قَوْلِهِ کانُوا لا یَتَناهَوْنَ عَنْ مُنکَرٍ فَعَلُوهُ لَبِئْسَ ما کانُوا یَفْعَلُونَ قَالَ أَمَا إِنَّهُمْ لَمْ یَکُونُوا یَدْخُلُونَ مَدَاخِلَهُمْ وَ لَا یَجْلِسُونَ مَجَالِسَهُمْ وَ لَکِنْ کَانُوا إِذَا لَقُوهُمْ ضَحِکُوا فِی وُجُوهِهِمْ وَ أَنِسُوا بِهِمْ.
امام صادق (علیه السلام)- محمّدبن‌هیثم تمیمی نقل می‌کند: امام صادق (علیه السلام) در مورد آیه: کَانُواْ لاَ یَتَنَاهَوْنَ عن مُّنکَرٍ فَعلُوهُ لَبِئْسَ مَا کَانُواْ یَفْعلُونَ فرمود: «آنان در دروازه های پادشاهان خود وارد نمی‌شدند و در مجالس آنان شرکت نمی‌کردند، ولی وقتی آنان را می‌دیدند، به آنان لبخند زده و احساس انس و الفت می‌کردند».
Imam Sadiq (peace be upon him): Muhammad ibn al-Haytham al-Tamimi narrates: Imam Sadiq (peace be upon him) said regarding the verse کانُوا لا یَتَناهَوْنَ عَنْ مُنکَرٍ فَعَلُوهُ لَبِئْسَ ما کانُوا یَفْعَلُونَ [They used not to forbid each other the hateful things which they did; certainly evil was that which they did]: "They did not enter the gates of their kings and did not sit in their gatherings, but when they met them, they would smile in their faces and feel affection and intimacy toward them."
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): મુહમ્મદ બિન હયસમ તમીમી નકલ કરે છે: ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ આયત: کانُوا لا یَتَناهَوْنَ عَنْ مُنکَرٍ فَعَلُوهُ لَبِئْسَ ما کانُوا یَفْعَلُونَ [તેઓ એકબીજાને એ ખરાબ કામોથી રોકતા નહોતા જે તેઓ કરતા હતા; ખરેખર બહુ ખરાબ હતું જે તેઓ કરતા હતા] વિશે ફરમાવ્યું: "તેઓ પોતાના બાદશાહોના દરવાજામાં પ્રવેશ કરતા નહોતા અને તેમની મજલિસોમાં ભાગ લેતા નહોતા, પરંતુ જ્યારે તેમને જોતા, ત્યારે તેમને હસીને મળતા અને તેમની સાથે અનસ અને મુહબ્બત અનુભવતા."