عَنْ أَبِی بَصِیرٍ قَالَ: قُلْتُ لِأَبِی جَعْفَرٍ (علیه السلام) کَانَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) یَتَعَوَّذُ مِنَ الْبُخْلِ فَقَالَ نَعَمْ یَا أَبَا مُحَمَّدٍ فِی کُلِ صَبَاحٍ وَ مَسَاءٍ وَ نَحْنُ نَتَعَوَّذُ بِاللَّهِ مِنَ الْبُخْلِ یَقُولُ اللَّهُ وَ مَنْ یُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ فَأُولئِکَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ وَ سَأُخْبِرُکَ عَنْ عَاقِبَهًِْ الْبُخْلِ إِنَّ قَوْمَ لُوطٍ کَانُوا أَهْلَ قَرْیَهًٍْ أَشِحَّاءَ عَلَی الطَّعَامِ فَأَعْقَبَهُمُ الْبُخْلُ دَاءً لَا دَوَاءَ لَهُ فِی فُرُوجِهِمْ فَقُلْتُ وَ مَا أَعْقَبَهُمْ فَقَالَ إِنَّ قَرْیَهًَْ قَوْمِ لُوطٍ کَانَتْ عَلَی طَرِیقِ السَّیَّارَهًِْ إِلَی الشَّامِ وَ مِصْرَ فَکَانَتِ السَّیَّارَهًُْ تَنْزِلُ بِهِمْ فَیُضِیفُونَهُمْ فَلَمَّا کَثُرَ ذَلِکَ عَلَیْهِمْ ضَاقُوا بِذَلِکَ ذَرْعاً بُخْلًا وَ لُؤْماً فَدَعَاهُمُ الْبُخْلُ إِلَی أَنْ کَانُوا إِذَا نَزَلَ بِهِمُ الضَّیْفُ فَضَحُوهُ مِنْ غَیْرِ شَهْوَهًٍْ بِهِمْ إِلَی ذَلِکَ وَ إِنَّمَا کَانُوا یَفْعَلُونَ ذَلِکَ بِالضَّیْفِ حَتَّی یَنْکُلَ النَّازِلُ عَنْهُمْ فَشَاعَ أَمْرُهُمْ فِی الْقَرْیَهًِْ وَ حَذِرَهُمُ النَّازِلَهًُْ فَأَوْرَثَهُمُ الْبُخْلُ بَلَاءً لَا یَسْتَطِیعُونَ دَفْعَهُ عَنْ أَنْفُسِهِمْ مِنْ غَیْرِ شَهْوَهًٍْ لَهُمْ إِلَی ذَلِکَ حَتَّی صَارُوا یَطْلُبُونَهُ مِنَ الرِّجَالِ فِی الْبِلَادِ وَ یُعطُونَهُمْ عَلَیْهِ الْجُعْلَ ثُمَّ قَالَ فَأَیُّ دَاءٍ أَدْأَی مِنَ الْبُخْلِ وَ لَا أَضَرُّ عَاقِبَهًًْ وَ لَا أَفْحَشُ عِنْدَ اللَّهِ تَعَالَی قَالَ أَبُو بَصِیرٍ فَقُلْتُ لَهُ جُعِلْتُ فِدَاکَ فَهَلْ کَانَ أَهْلُ قَرْیَهًِْ لُوطٍ کُلُّهُمْ هَکَذَا یَعْمَلُونَ فَقَالَ نَعَمْ إِلَّا أَهْلُ بَیْتٍ مِنْهُمْ مِنَ الْمُسْلِمِینَ أَ مَا تَسْمَعُ لِقَوْلِهِ تَعَالَی فَأَخْرَجْنا مَنْ کانَ فِیها مِنَ الْمُؤْمِنِینَ فَما وَجَدْنا فِیها غَیْرَبَیْتٍ مِنَ الْمُسْلِمِینَ ثُمَّ قَالَ أَبُو جَعْفَرٍ (علیه السلام) إِنَّ لُوطاً لَبِثَ فِی قَوْمِهِ ثَلَاثِینَ سَنَهًًْیَدْعُوهُمْ إِلَی اللَّهِ تَعَالَی وَ یُحَذِّرُهُمْ عَذَابَهُ وَ کَانُوا قَوْماً لَا یَتَنَظَّفُونَ مِنَ الْغَائِطِ وَ لَا یَتَطَهَّرُونَ مِنَ الْجَنَابَهًِْ وَ کَانَ لُوطٌ ابْنَ خَالَهًِْ إِبْرَاهِیمَ وَ کَانَتِ امْرَأَهًُْ إِبْرَاهِیمَ سَارَهًُْ أُخْتَ لُوطٍ وَ کَانَ لُوطٌ وَ إِبْرَاهِیمُ نَبِیَّیْنِ مُرْسَلَیْنِ مُنْذِرَیْنِ وَ کَانَ لُوطٌ رَجُلًا سَخِیّاً کَرِیماً یَقْرِی الضَّیْفَ إِذَا نَزَلَ بِهِ وَ یُحَذِّرُهُمْ قَوْمَهُ قَالَ فَلَمَّا رَأَی قَوْمُ لُوطٍ ذَلِکَ مِنْهُ قَالُوا لَهُ إِنَّا نَنْهَاکَ عَنِ الْعَالَمِینَ لَا تقری {تَقْرِ} ضَیْفاً یَنْزِلُ بِکَ إِنْ فَعَلْتَ فَضَحْنَا ضَیْفَکَ الَّذِی یَنْزِلُ بِکَ وَ أَخْزَیْنَاکَ فَکَانَ لُوطٌ إِذَا نَزَلَ بِهِ الضَّیْفُ کَتَمَ أَمْرَهُ مَخَافَهًَْ أَنْ یَفْضَحَهُ قَوْمُهُ وَ ذَلِکَ أَنَّهُ لَمْ یَکُنْ لِلُوطٍ عَشِیرَهًٌْ قَالَ وَ لَمْ یَزَلْ لُوطٌ وَ إِبْرَاهِیمُ یَتَوَقَّعَانِ نُزُولَ الْعَذَابِ عَلَی قَوْمِهِمْ فَکَانَتْ لِإِبْرَاهِیمَ وَ لِلُوطٍ مَنْزِلَهًٌْ مِنَ اللَّهِ تَعَالَی شَرِیفَهًٌْ وَ إِنَّ اللَّهَ تَعَالَی کَانَ إِذَا أَرَادَ عَذَابَ قَوْمِ لُوطٍ أَدْرَکَتْهُ مَوَدَّهًُْ إِبْرَاهِیمَ وَ خُلَّتُهُ وَ مَحَبَّهًُْ لُوطٍ فَیُرَاقِبُهُمْ فَیُؤَخِّرُ عَذَابَهُمْ قَالَ أَبُو جَعْفَرٍ (علیه السلام) فَلَمَّا اشْتَدَّ أَسَفُ اللَّهِ عَلَی قَوْمِ لُوطٍ وَ قَدَّرَ عَذَابَهُمْ وَ قَضَی أَنْ یُعَوِّضَ إِبْرَاهِیمَ مِنْ عَذَابِ قَوْمِ لُوطٍ بِغُلَامٍ علیهم {عَلِیمٍ} فَیُسَلِّیَ بِهِ مُصَابَهُ بِهَلَاکِ قَوْمِ لُوطٍ فَبَعَثَ اللَّهُ رُسُلًا إِلَی إِبْرَاهِیمَ یُبَشِّرُونَهُ بِإِسْمَاعِیلَ فَدَخَلُوا عَلَیْهِ لَیْلًا یَفْزَعُ مِنْهُمْ وَ خَافَ أَنْ یَکُونُوا سُرَّاقاً فَلَمَّا رَأَتْهُ الرُّسُلُ فَزِعاً مَذْعُوراً فَقالُوا سَلاماً قَالَ سَلَامٌ إِنَّا مِنْکُمْ وَجِلُونَ قالُوا لا تَوْجَلْ إِنَّا رُسُلُ رَبِّکَ نُبَشِّرُکَ بِغُلامٍ عَلِیمٍ قَالَ أَبُو جَعْفَرٍ (علیه السلام) وَ الْغُلَامُ الْعَلِیمُ هُوَ إِسْمَاعِیلُ‌بْنُ‌هَاجَرَ فَقَالَ إِبْرَاهِیمُ لِلرُّسُلِ أَ بَشَّرْتُمُونِی عَلی أَنْ مَسَّنِیَ الْکِبَرُ فَبِمَ تُبَشِّرُونَ قالُوا بَشَّرْناکَ بِالْحَقِّ فَلا تَکُنْ مِنَ الْقانِطِینَ فَقَالَ إِبْرَاهِیمُ فَما خَطْبُکُمْ بَعْدَ الْبِشَارَهًِْ قالُواإِنَّا أُرْسِلْنا إِلی قَوْمٍ مُجْرِمِینَ قَوْمِ لُوطٍ إِنَّهُمْ کَانُوا قَوْماً فَاسِقِینَ لِنُنْذِرَهُمْ عَذَابَ رَبِّ الْعَالَمِینَ قَالَ أَبُو جَعْفَرٍ (علیه السلام) فَقَالَ إِبْرَاهِیمُ لِلرُّسُلِ إِنَّ فِیها لُوطاً قالُوا نَحْنُ أَعْلَمُ بِمَنْ فِیها لَنُنَجِّیَنَّهُ وَ أَهْلَهُ أَجْمَعِینَ إِلَّا امْرَأَتَهُ قَدَّرْنا إِنَّها لَمِنَ الْغابِرِینَ قَالَ فَلَمَّا جاءَ آلَ لُوطٍ الْمُرْسَلُونَ قالَ إِنَّکُمْ قَوْمٌ مُنْکَرُونَ قالُوا بَلْ جِئْناکَ بِما کانُوا فِیهِ قَوْمُکَ مِنْ عَذَابِ اللَّهِ یَمْتَرُونَ وَ أَتَیْناکَ بِالْحَقِ لِتُنْذِرَ قَوْمَکَ الْعَذَابَ وَ إِنَّا لَصادِقُونَ فَأَسْرِ بِأَهْلِکَ یَا لُوطُ إِذَا مَضَی لَکَ مِنْ یَوْمِکَ هَذَا سَبْعَهًُْ أَیَّامٍ وَ لَیَالِیهَا بِقِطْعٍ مِنَ اللَّیْلِ إِذَا مَضَی نِصْفُ اللَّیْلِ وَ لا یَلْتَفِتْ مِنْکُمْ أَحَدٌ إِلَّا امْرَأَتَکَ إِنَّهُ مُصِیبُها ما أَصابَهُمْ وَ امْضُوا مِنْ تِلْکَ اللَّیْلَهًِْ حَیْثُ تُؤْمَرُونَ قَالَ أَبُو جَعْفَرٍ (علیه السلام) فَقَضَوْا ذلِکَ الْأَمْرَ إِلَی لُوطٍ أَنَّ دابِرَ هؤُلاءِ مَقْطُوعٌ مُصْبِحِینَ قَالَ أَبُو جَعْفَرٍ (علیه السلام) فَلَمَّا کَانَ یَوْمُ الثَّامِنِ مَعَ طُلُوعِ الْفَجْرِ قَدَّمَ اللَّهُ تَعَالَی رُسُلًا إِلَی إِبْرَاهِیمَ یُبَشِّرُونَهُ بِإِسْحَاقَ وَ یُعَزُّونَهُ بِهَلَاکِ قَوْمِ لُوطٍ وَ ذَلِکَ قَوْلُهُ وَ لَقَدْ جاءَتْ رُسُلُنا إِبْراهِیمَ بِالْبُشْری قالُوا سَلاماً قالَ سَلامٌ فَما لَبِثَ أَنْ جاءَ بِعِجْلٍ حَنِیذٍ یَعْنِی ذَکِیّاً مَشْوِیّاً نَضْجاً فَلَمَّا رَأی إِبْرَاهِیمُ أَیْدِیَهُمْ لا تَصِلُ إِلَیْهِ نَکِرَهُمْ وَ أَوْجَسَ مِنْهُمْ خِیفَةً قالُوا لا تَخَفْ إِنَّا أُرْسِلْنا إِلی قَوْمِ لُوطٍ وَ امْرَأَتُهُ قائِمَةٌ فَبَشَّرُوهَا بِإِسْحاقَ وَ مِنْ وَراءِ إِسْحاقَ یَعْقُوبَ فَضَحِکَتْ یَعْنِی فَتَعَجَّبَتْ مِنْ قَوْلِهِمْ قالَتْ یا وَیْلَتی أَ أَلِدُ وَ أَنَا عَجُوزٌ وَ هذا بَعْلِی شَیْخاً إِنَّ هذا لَشَیْءٌ عَجِیبٌ قالُوا أَ تَعْجَبِینَ مِنْ أَمْرِ اللهِ رَحْمَتُ اللهِ وَ بَرَکاتُهُ عَلَیْکُمْ أَهْلَ الْبَیْتِ إِنَّهُ حَمِیدٌ مَجِیدٌ قَالَ أَبُو جَعْفَرٍ (علیه السلام) فَلَمَّا جَاءَتْ إِبْرَاهِیمَ الْبِشَارَهًُْ بِإِسْحَاقَ وَ ذَهَبَ عَنْهُ الرَّوْعُ أَقْبَلَ یُنَاجِی رَبَّهُ فِی قَوْمِ لُوطٍ وَ یَسْأَلُهُ کَشْفَ الْبَلَاءِ عَنْهُمْ فَقَالَ اللَّهُ تَعَالَی یا إِبْراهِیمُ أَعْرِضْ عَنْ هذا إِنَّهُ قَدْ جاءَ أَمْرُ رَبِّکَ وَ إِنَّهُمْ آتِیهِمْ عَذَابِی بَعْدَ طُلُوعِ الشَّمْسِ مِنْ یَوْمٍ مَحْتُومٍ غَیْرُ مَرْدُود.
امام باقر (علیه السلام)- ابوبصیر گوید: از امام باقر (علیه السلام) پرسیدم: «آیا رسول خدا (صلی الله علیه و آله) از بخل به خدا پناه می‌برد»؟ حضرت (علیه السلام) فرمود: «بلی، ای ابومحمّد! هر صبح و هر شب ما هم از بخل به خدا پناه می‌بریم». خداوند می‌فرماید: کسانی که از بخل و حرص نفس خویش باز داشته شده‌اند رستگارانند!. ( حشر/۹ )». از عاقبت و سرانجام بخل تو را آگاه خواهم کرد، قوم لوط (علیه السلام) از دیاری بودند که بر غذا و طعام حریص بودند. سرانجام بخل آن‌ها را دچار دردی ساخت که هیچ درمانی برای درد آن‌ها که همان لواط بود پیدا نمی‌شد. پرسیدم: «عاقبت کار آن‌ها چه شد»؟ فرمود: «سرزمین قوم لوط (علیه السلام) در سر راه کاروان‌هایی بود که به شام و مصر می‌رفتند و کاروان بر آن‌ها فرود می‌آمد، از کاروانیان پذیرایی می‌کردند. وقتی که مهمانان آن‌ها زیاد شدند، آن‌ها از بخل و پستی به تنگ آمدند. بخل آن‌ها را به‌جایی کشاند که وقتی برای آن‌ها مهمان می‌آمد، بدون اینکه تمایلی به او داشته باشند او را رسوا و بی‌آبرو می‌کردند. این کار را چنان با مهمانان مرد انجام دادند که مهمانان به سرزمین آن‌ها نمی‌آمدند. در نتیجه، این کار در بین خودشان سرایت پیدا کرد. مهمانان زن هم از آنان دوری جستند. این‌گونه بود که بخل در میان آن‌ها دردی را به‌جا گذاشت که نمی‌توانستند آن را از خودشان دور کنند بدون اینکه به آن کار تمایلی داشته باشند. تا آنجا که انجام این کار را از مردان سرزمین خود طلب می‌کردند و در قبال انجام آن کار پاداش و یا پول می‌دادند». سپس فرمود: «کدام درد است که از بخل دردناک‌تر باشد و سرانجام آن زیان‌بارتر و در نزد خداوند عزّوجلّ زشت‌تر»؟ به حضرت (علیه السلام) گفتم: «جانم فدای تو! آیا همه‌ی افراد سرزمین لوط (علیه السلام) این کار را انجام می‌دادند»؟ فرمود: «بلی! به‌جز یک خانواده‌ی مسلمان. آیا کلام خداوند متعال را نشنیده‌ای که فرمود: فَأَخْرَجْنَا مَن کَانَ فِیهَا مِنَ المُؤْمِنِینَ فَمَا وجَدْنَا فِیهَا غَیْرَ بَیْتٍ مِّنَ المُسْلمِینَ سپس امام باقر (علیه السلام) فرمود: «لوط (علیه السلام) مدّت سی سال در میان قوم خود زندگی کرد. آن‌ها را به عبادت خداوند عزّوجلّ دعوت می‌کرد و آن‌ها را از عذاب خدا می‌ترسانید. امّا آن‌ها نه از غائط (مدفوع) طهارت می‌جستند و نه از جنابت. لوط (علیه السلام) پسر خاله ابراهیم (علیه السلام) بود و زن ابراهیم (علیه السلام) ساره، خواهر لوط (علیه السلام) بود. لوط (علیه السلام) و ابراهیم (علیه السلام) دو پیامبری بودند که به پیامبری فرستاده شده بودند و مردم را از کارهای ناشایست می‌ترساندند. لوط (علیه السلام) مرد بخشنده و دست‌ودل‌بازی بود و اگر مهمانی به نزد او می‌آمد او را گرامی می‌داشت و آن‌ها را از قوم خودش برحذر می‌داشت. وقتی قوم لوط (علیه السلام) این عمل را در او دیدند، به او گفتند: مگر ما تو را از جهانیان نهی نکردیم [و نگفتیم کسی را به میهمانی نپذیر]؟. ( حجر/۷۰ ) اگر این کار را بکنی آن مهمانی را که به نزد تو آمده است رسوا می‌کنیم و تو را خوار می‌سازیم. این بود که اگر مهمانی نزد لوط (علیه السلام) می‌آمد او موضوع را پنهان می‌کرد، مبادا که قومش مهمان او را رسوا سازند. دلیلش این بود که لوط (علیه السلام) در میان آن قوم خویشاوندانی نداشت». امام باقر (علیه السلام)فرمود: «لوط (علیه السلام) و ابراهیم (علیه السلام) همواره منتظر نزول عذاب بر قوم لوط (علیه السلام) بودند. ابراهیم (علیه السلام) و لوط (علیه السلام) در نزد خداوند عزّوجلّ دارای جایگاه آبرومندی بودند. هروقت خداوند عزّوجلّ می‌خواست قوم لوط (علیه السلام) را دچار عذاب سازد، دوستی و مهربانی ابراهیم (علیه السلام) و محبّت لوط (علیه السلام) شامل حال آن قوم می‌شد و از آنان محافظت می‌کرد و عذاب آن‌ها را به تأخیر می‌انداخت». امام باقر (علیه السلام) فرمود: «وقتی که تأسّف خداوند بر قوم لوط (علیه السلام) زیاد شد، تصمیم گرفت که آن‌ها را دچار عذاب سازد و به ابراهیم (علیه السلام) در عوض عذاب قوم لوط (علیه السلام) فرزند دانایی ببخشد تا با آن به خاطر مصیبت نابودی قوم لوط (علیه السلام) تسلّّی خاطر پیدا کند. آنگاه فرستادگانی را به نزد ابراهیم (علیه السلام) فرستاد تا او را به وجود اسماعیل (علیه السلام) بشارت دهند. ایشان شبانه به نزد او رفتند. ابراهیم (علیه السلام) از آن‌ها ترسید. و ترسید که آن‌ها دزد باشند. وقتی فرستادگان او را نالان و ترسان یافتند، به او سلام دادند. در جواب آن‌ها گفت: گفت: «ما از شما بیمناکیم»! گفتند: «نترس، ما تو را به پسری دانا بشارت می‌دهیم»!. ( حجر/۵۳۵۲ ) امام باقر (علیه السلام) فرمود: «آن جوان همان اسماعیل (علیه السلام) فرزند هاجر (سلام الله علیها) است. آنگاه ابراهیم (علیه السلام) به آن فرستادگان گفت: «آیا به من [چنین] بشارت می‌دهید با اینکه پیر شده‌ام؟! به چه چیز بشارت می‌دهید»؟! گفتند: «تو را به حق بشارت دادیم از مأیوسان مباش»!. ( حجر/۵۵۵۴ ) آنگاه ابراهیم (علیه السلام) گفت: «پس از مژده‌دادن چه کار دیگری دارید»؟ گفتند: «قالُوا إِنَّا أُرْسِلْنا إِلی قَوْمٍ مُجْرِمِینَ به‌سوی قوم لوط (علیه السلام)آن‌ها قوم فاسدی بودند. فرستاده شدیم تا آن‌ها را از عذاب پروردگار جهانیان برحذر داریم». امام باقر (علیه السلام) فرمود: «ابراهیم (علیه السلام) به آن فرستادگان گفت: «بدانید که لوط (علیه السلام) در میان آن قوم است». آن‌ها گفتند: در این آبادی لوط است! گفتند: «ما به کسانی که در آن هستند آگاه‌تریم! او و خانواده‌اش را نجات می‌دهیم جز همسرش که در میان قوم [گنهکار] باقی خواهد ماند. ( عنکبوت/۳۲ ) حضرت (علیه السلام) فرمود: هنگامی‌که فرستادگان [خدا] به سراغ خاندان لوط آمدند. [لوط] گفت: «شما گروه ناشناسی هستید»! گفتند: «ما همان چیزی را برای تو آورده‌ایم که آن‌ها [کافران] در آن تردید داشتند. ( حجر/۶۳۶۱ ) که قوم تو در آن [در عذاب خدا] شک داشتند. «یَمْتَرُونَ وَ أَتَیْناکَ بِالحَقِ؛ در آن تردید داشتند [آری]، ما مأمور عذابیم! ما واقعیّت مسلّمی را برای تو آورده‌ایم و راست می‌گوییم!. ( حجر/۶۴۶۳ ) تا قوم خود را از عذاب خدا بترسانی و «وَ إِنَّا لَصادِقُونَ فَأَسْرِ بِأَهْلِکَ؛ و راست می‌گوییم! پس، خانواده‌ات را با خود بردار. ( حجر/۶۵۶۴ )». ای لوط (علیه السلام)! از امروز وقتی هفت روز و هفت شب «بِقِطْعٍ مِنَ اللَّیْلِ؛ در اواخر شب. ( حجر/۶۵ )». آنگاه که شب به نیمه رسید در تاریکی شب با خانواده‌ات از اینجا برو و هیچ‌یک از شما پشت‌سرش را نگاه نکند مگر همسرت، که او هم به همان بلایی که آن‌ها گرفتار می‌شوند، گرفتار خواهد شد. ( هود/۸۱ ) و در آن شب به آن جایی که به شما دستور داده شده است سفر کنید. امام باقر (علیه السلام) فرمود: و انجام ذلِکَ الْأَمْرَ را به لوط (علیه السلام) ابلاغ کردند و گفتند: صبحگاهان، همه‌ی آن‌ها ریشه‌کن خواهند شد. ( حجر/۶۶ ) امام باقر (علیه السلام) فرمود: «وقتی سپیده صبح روز هشتم فرا رسید خداوند عزّوجلّ فرستادگانی را نزد ابراهیم (علیه السلام) فرستاد تا تولّد اسحق (علیه السلام) را به او بشارت دهند و نابودی قوم لوط (علیه السلام) را تسلیت گویند و این کلام خداوند است که می‌فرماید: فرستادگان ما [فرشتگان] برای ابراهیم بشارت آوردند گفتند: «سلام!» [او نیز] گفت: «سلام»! و طولی نکشید که گوساله بریانی [برای آن‌ها] آورد. [امّا] هنگامی‌که دید دست آن‌ها به آن نمی‌رسد [و از آن نمی‌خورند، کار] آن‌ها را زشت شمرد و در دل احساس ترس نمود. به او گفتند: «نترس! ما به‌سوی قوم لوط فرستاده شده‌ایم»! و همسرش ایستاده بود، [از خوشحالی] خندید پس او را بشارت به اسحاق، و بعد از او یعقوب دادیم. ( هود/۷۱۶۹ ) دست‌هایشان به غذا دراز نمی‌شود آنان را ناشناس یافت و از ایشان ترسی بر دل گرفت. گفتند: «مترس! ما به‌سوی قوم لوط (علیه السلام) فرستاده شده‌ایم و زن او که ایستاده بود خندید. پس وی را به اسحاق (علیه السلام) و از پی اسحاق (علیه السلام) به یعقوب (علیه السلام) مژده دادیم. زن ابراهیم (علیه السلام) خندید یعنی از حرف آن‌ها تعجّب کرد: گفت: «ای وای بر من! آیا من فرزند می‌آورم درحالی‌که پیر زنم، و این شوهرم پیر مردی است؟! این راستی چیز عجیبی است»! گفتند: «آیا از فرمان خدا تعجّب می‌کنی؟! این رحمت خدا و برکاتش بر شما خانواده است چرا که او ستوده و والا است»!. ( هود/۷۳۷۲ ) امام باقر (علیه السلام) فرمود: «وقتی که مژده‌ی به دنیا آمدن اسحاق (علیه السلام) به ابراهیم (علیه السلام) داده شد و ترسش ریخت، شروع کرد به صحبت‌کردن با خداوندش درباره‌ی قوم لوط (علیه السلام) و از خداوند درخواست کرد که عذاب را از آن‌ها دور سازد. آنگاه خداوند عزّوجلّ فرمود: ای ابراهیم! از این [درخواست] صرف نظر کن، که فرمان پروردگارت فرا رسیده و به‌طور قطع عذاب [الهی] به سراغ آن‌ها می‌آید. ( هود/۷۶ ) (یعنی پس از طلوع خورشید در یک روز معیّن، غَیْرُ مَرْدُودٍ.
Imam Baqir (peace be upon him): Abu Basir said: I asked Imam Baqir (peace be upon him): "Did the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) seek refuge with Allah from stinginess?" He (peace be upon him) said: "Yes, O Abu Muhammad! Every morning and every evening. We too seek refuge with Allah from stinginess. Allah says: 'Those who are saved from the stinginess and greed of their own souls — they are the successful ones' (Hashr/9). I shall inform you of the outcome and end of stinginess. The people of Lut (peace be upon him) were of a land in which they were greedy over food. In the end, stinginess afflicted them with a disease for which no cure could be found, and it was liwat (sodomy)." I asked: "What became of them in the end?" He said: "The land of the people of Lut (peace be upon him) lay on the route of caravans that traveled to Sham and Egypt, and the caravans would stop with them and they would host the travelers. When their guests grew many, out of stinginess and baseness they became distressed. Stinginess drove them to the point that when a guest came to them, without any desire toward him, they would disgrace and dishonor him. They did this to male guests to such an extent that guests stopped coming to their land. As a result, this act spread among themselves. Female guests too kept away from them. In this way, stinginess left among them a disease which they could not drive away from themselves, without having any inclination toward that act. It reached the point that they would seek this act from the men of their own land and would give a reward or money in exchange for it." Then he said: "What disease is more painful than stinginess, more harmful in its outcome, and more repulsive before Allah the Mighty and Majestic?" I said to him (peace be upon him): "May I be your ransom! Did all the people of the land of Lut (peace be upon him) do this act?" He said: "Yes! Except for one Muslim household. Have you not heard the word of Allah the Exalted who said: فَأَخْرَجْنَا مَنْ کَانَ فِیهَا مِنَ الْمُؤْمِنِینَ فَمَا وَجَدْنَا فِیهَا غَیْرَ بَیْتٍ مِنَ الْمُسْلِمِینَ [So We brought out those of the believers who were in it, but We did not find in it except one household of the Muslims]." Then Imam Baqir (peace be upon him) said: "Lut (peace be upon him) lived among his people for thirty years. He called them to the worship of Allah the Mighty and Majestic and warned them of the punishment of Allah. But they neither purified themselves from excrement nor from janabah (major ritual impurity). Lut (peace be upon him) was the maternal cousin of Ibrahim (peace be upon him), and the wife of Ibrahim (peace be upon him), Sarah, was the sister of Lut (peace be upon him). Lut (peace be upon him) and Ibrahim (peace be upon him) were two prophets who had been sent as messengers, warning people against unseemly deeds. Lut (peace be upon him) was a generous and open-handed man; if a guest came to him he would honor him and would keep him hidden from his people. When the people of Lut (peace be upon him) saw this deed in him, they said to him: 'Did we not forbid you from [entertaining] anyone from the worlds [and tell you not to receive anyone as a guest]?' (Hijr/70). 'If you do this, we will disgrace the guest who has come to you and humiliate you.' So whenever a guest came to Lut (peace be upon him), he would conceal the matter, lest his people disgrace his guest. The reason was that Lut (peace be upon him) had no kin among that people." Imam Baqir (peace be upon him) said: "Lut (peace be upon him) and Ibrahim (peace be upon him) were continually awaiting the descent of the punishment upon the people of Lut (peace be upon him). Ibrahim (peace be upon him) and Lut (peace be upon him) had an honored station before Allah the Mighty and Majestic. Whenever Allah the Mighty and Majestic willed to afflict the people of Lut (peace be upon him) with punishment, the friendship and affection of Ibrahim (peace be upon him) and the love of Lut (peace be upon him) covered that people and protected them, and their punishment was delayed." Imam Baqir (peace be upon him) said: "When Allah's grief over the people of Lut (peace be upon him) grew great, He decided to afflict them with punishment, and to grant Ibrahim (peace be upon him), in place of the punishment of the people of Lut (peace be upon him), a knowing son, so that through him he would find consolation for the calamity of the destruction of the people of Lut (peace be upon him). So He sent messengers to Ibrahim (peace be upon him) to give him glad tidings of Ismail (peace be upon him). They came to him by night. Ibrahim (peace be upon him) was afraid of them and feared that they might be thieves. When the messengers found him distressed and afraid, they gave him greeting of peace. In reply he said: 'We are afraid of you!' They said: 'Do not fear; we give you glad tidings of a knowing son!' (Hijr/52-53)." Imam Baqir (peace be upon him) said: "That youth is the same Ismail (peace be upon him), son of Hajar (peace be upon her). Then Ibrahim (peace be upon him) said to the messengers: 'Do you give me [such] glad tidings when old age has overtaken me?! Of what do you give me glad tidings?!' They said: 'We have given you glad tidings in truth, so do not be among the despairing!' (Hijr/54-55). Then Ibrahim (peace be upon him) said: 'After the glad tidings, what other business do you have?' They said: قالُوا إِنَّا أُرْسِلْنا إِلی قَوْمٍ مُجْرِمِینَ [Indeed, we have been sent to a criminal people] — to the people of Lut (peace be upon him); they were a corrupt people. We have been sent so that we may warn them of the punishment of the Lord of the worlds." Imam Baqir (peace be upon him) said: "Ibrahim (peace be upon him) said to the messengers: 'Know that Lut (peace be upon him) is among that people.' They said: 'In this settlement is Lut!' They said: 'We know better who is in it! We will save him and his family, except his wife, who will remain among the [sinful] people' (Ankabut/32). He (peace be upon him) said: 'When the messengers [of Allah] came to the family of Lut, [Lut] said: "You are an unfamiliar group!" They said: "Rather, we have brought to you that in which they [the disbelievers] were doubting" (Hijr/61-63) — that in which your people had doubt [about the punishment of Allah]. یَمْتَرُونَ وَ أَتَیْناکَ بِالْحَقِّ [They were in doubt. Yes, we are the agents of the punishment! We have brought you the certain reality and we speak truthfully!] (Hijr/63-64), so that you may warn your people of the punishment of Allah, وَ إِنَّا لَصادِقُونَ فَأَسْرِ بِأَهْلِکَ [And indeed we are truthful. So set out with your family] (Hijr/64-65). O Lut (peace be upon him)! From today, when seven days and seven nights have passed, بِقِطْعٍ مِنَ اللَّیْلِ [in the latter part of the night] (Hijr/65). When the night reaches its middle, in the darkness of the night depart from here with your family, and let none of you look back except your wife, for she too will be afflicted with the same calamity that afflicts them (Hud/81), and on that night travel to the place you have been commanded." Imam Baqir (peace be upon him) said: "And they conveyed to Lut (peace be upon him) that decree — ذلِکَ الْأَمْرَ — and said: 'In the morning, all of them will be uprooted' (Hijr/66)." Imam Baqir (peace be upon him) said: "When the dawn of the eighth day arrived, Allah the Mighty and Majestic sent messengers to Ibrahim (peace be upon him) to give him glad tidings of the birth of Ishaq (peace be upon him) and to console him for the destruction of the people of Lut (peace be upon him). This is the word of Allah who says: 'Our messengers [the angels] came to Ibrahim with glad tidings. They said: "Peace!" He too said: "Peace!" And it was not long before he brought a roasted calf [for them]. But when he saw that their hands did not reach out to it [and they did not eat of it], he considered their conduct strange and felt fear in his heart. They said to him: "Do not fear! We have been sent to the people of Lut!" And his wife was standing there, [and out of joy] she laughed. So We gave her glad tidings of Ishaq, and after him, of Yaqub' (Hud/69-71). Their hands did not stretch out to the food; he found them unfamiliar and felt fear of them in his heart. They said: 'Do not fear! We have been sent to the people of Lut (peace be upon him).' And his wife who was standing there laughed. So We gave her glad tidings of Ishaq (peace be upon him), and after Ishaq (peace be upon him), of Yaqub (peace be upon him). The wife of Ibrahim (peace be upon him) laughed — meaning she was astonished at their words: She said: 'O woe is me! Shall I give birth while I am an old woman, and this husband of mine is an old man?! This indeed is a strange thing!' They said: 'Are you astonished at the command of Allah?! This is the mercy of Allah and His blessings upon you, O household — for indeed He is Praiseworthy and Glorious!' (Hud/72-73)." Imam Baqir (peace be upon him) said: "When the glad tidings of the birth of Ishaq (peace be upon him) reached Ibrahim (peace be upon him) and his fear left him, he began to speak with his Lord concerning the people of Lut (peace be upon him) and asked Allah to remove the punishment from them. Then Allah the Mighty and Majestic said: 'O Ibrahim! Turn away from this [request], for the command of your Lord has come, and certainly the punishment [of Allah] is coming upon them' (Hud/76)" — meaning, after sunrise on a set day, غَیْرُ مَرْدُودٍ [not to be turned back].
ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): અબૂ બસીર કહે છે: મેં ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)ને પૂછ્યું: "શું અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) બખીલી (કંજૂસી)થી અલ્લાહની પનાહ માંગતા હતા?" ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "હા, ઓ અબૂ મુહમ્મદ! દરેક સવાર અને દરેક સાંજ. અમે પણ બખીલીથી અલ્લાહની પનાહ માંગીએ છીએ. અલ્લાહ ફરમાવે છે: 'જે લોકોને પોતાના નફસની બખીલી અને લોભથી બચાવવામાં આવ્યા છે તેઓ જ સફળ છે' (હશ્ર/૯). હું તમને બખીલીના પરિણામ અને અંજામથી માહિતગાર કરીશ. લૂત (અલયહિસ્સલામ)ની કૌમ એવા શહેરના રહેવાસી હતા જેઓ ખાણી-પીણી પર લોભી હતા. છેવટે બખીલીએ તેમને એવા દર્દમાં ફસાવ્યા જેનો કોઈ ઈલાજ ન હતો, અને તે લિવાત (પુરુષ સાથે અકુદરતી કૃત્ય) હતું." મેં પૂછ્યું: "તેમનું અંતિમ પરિણામ શું થયું?" ફરમાવ્યું: "લૂત (અલયહિસ્સલામ)ની કૌમની ધરતી શામ અને મિસ્ર જતા કાફલાઓના રસ્તા પર હતી, અને કાફલા તેમના ત્યાં ઉતરતા, અને તેઓ કાફલાવાળાઓની મહેમાનનવાઝી કરતા. જ્યારે તેમના મહેમાનો વધુ થઈ ગયા, ત્યારે તેઓ બખીલી અને નીચતાના કારણે તંગ થઈ ગયા. બખીલીએ તેમને એ હદ સુધી પહોંચાડ્યા કે જ્યારે તેમના માટે કોઈ મહેમાન આવતો, ત્યારે તેના તરફ કોઈ ઈચ્છા ન હોવા છતાં તેને રુસવા અને બેઆબરૂ કરતા. આ કામ પુરુષ મહેમાનો સાથે એટલી હદે કર્યું કે મહેમાનો તેમની ધરતી પર આવવાનું બંધ કરી દીધું. પરિણામે, આ કામ તેમની વચ્ચે ફેલાઈ ગયું. મહેમાન સ્ત્રીઓ પણ તેમનાથી દૂર રહી. આ રીતે બખીલીએ તેમની વચ્ચે એક એવું દર્દ છોડી દીધું જેને તેઓ પોતાનાથી દૂર કરી શકતા ન હતા, જ્યારે તેમને એ કામ તરફ કોઈ રુચિ પણ ન હતી. ત્યાં સુધી કે તેઓ પોતાની ધરતીના પુરુષોથી આ કામ માંગતા અને એના બદલામાં તેમને ઇનામ કે પૈસા આપતા." પછી ફરમાવ્યું: "કયું દર્દ છે જે બખીલી કરતાં વધુ દર્દનાક હોય, જેનું પરિણામ વધુ નુકસાનકારક અને અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લની નજરમાં વધુ ખરાબ હોય?" મેં ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)ને કહ્યું: "મારો જીવ તમારા પર કુરબાન! શું લૂત (અલયહિસ્સલામ)ની ધરતીના તમામ લોકો આ કામ કરતા હતા?" ફરમાવ્યું: "હા! સિવાય એક મુસલમાન કુટુંબના. શું તમે અલ્લાહ તઆલાના કલામને સાંભળ્યું નથી કે તેણે ફરમાવ્યું: فَأَخْرَجْنَا مَنْ کَانَ فِیهَا مِنَ الْمُؤْمِنِینَ فَمَا وَجَدْنَا فِیهَا غَیْرَ بَیْتٍ مِنَ الْمُسْلِمِینَ [પછી અમે તેમાંથી જે મોમિનો હતા તેમને બહાર કાઢ્યા, પરંતુ અમે તેમાં એક મુસલમાન ઘર સિવાય કોઈને ન જોયું]." પછી ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "લૂત (અલયહિસ્સલામ) પોતાની કૌમમાં ત્રીસ વર્ષ સુધી રહ્યા. તેઓ તેમને અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લની ઇબાદત તરફ બોલાવતા અને અલ્લાહના અઝાબથી ડરાવતા. પરંતુ તેઓ ન તો ગૈત (પાયખાના)થી પવિત્રતા મેળવતા અને ન જનાબતથી. લૂત (અલયહિસ્સલામ) ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ના મામાના દીકરા હતા અને ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ની પત્ની સારહ, લૂત (અલયહિસ્સલામ)ની બહેન હતી. લૂત (અલયહિસ્સલામ) અને ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) બે એવા પયગંબર હતા જેમને પયગંબરી પર મોકલવામાં આવ્યા હતા અને લોકોને અયોગ્ય કામોથી ડરાવતા હતા. લૂત (અલયહિસ્સલામ) સખાવતી અને ઉદાર માણસ હતા, અને જો કોઈ મહેમાન તેમની પાસે આવે તો તેને માન આપતા અને તેને પોતાની કૌમથી છુપાવી રાખતા. જ્યારે લૂત (અલયહિસ્સલામ)ની કૌમે તેમનું આ કૃત્ય જોયું, ત્યારે તેમને કહ્યું: 'શું અમે તમને જગતવાળાઓથી મના ન કરી હતી [અને ન કહ્યું હતું કે કોઈને મહેમાન તરીકે ન સ્વીકારો]?' (હિજ્ર/૭૦). 'જો તમે આ કરશો તો જે મહેમાન તમારી પાસે આવ્યો છે તેને રુસવા કરીશું અને તમને ઝલીલ કરીશું.' આ કારણે જો કોઈ મહેમાન લૂત (અલયહિસ્સલામ) પાસે આવે તો તેઓ મામલો છુપાવી રાખતા, જેથી તેમની કૌમ મહેમાનને રુસવા ન કરે. તેનું કારણ એ હતું કે લૂત (અલયહિસ્સલામ)ના તે કૌમમાં કોઈ સગા-સંબંધી ન હતા." ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "લૂત (અલયહિસ્સલામ) અને ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) સતત લૂત (અલયહિસ્સલામ)ની કૌમ પર અઝાબ ઉતરવાની રાહ જોતા હતા. ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) અને લૂત (અલયહિસ્સલામ) અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લની નજદીક આબરૂદાર મકામ ધરાવતા હતા. જ્યારે પણ અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ લૂત (અલયહિસ્સલામ)ની કૌમને અઝાબમાં નાખવા ઈચ્છતા, ત્યારે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ની દોસ્તી અને મહેરબાની અને લૂત (અલયહિસ્સલામ)ની મોહબ્બત તે કૌમને ઢાંકી લેતી અને તેમની હિફાઝત કરતી અને તેમના અઝાબને મોડો કરી નાખતી." ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "જ્યારે લૂત (અલયહિસ્સલામ)ની કૌમ પર અલ્લાહનો ખેદ વધી ગયો, ત્યારે તેમને અઝાબમાં નાખવાનો નિર્ણય કર્યો, અને ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ને લૂત (અલયહિસ્સલામ)ની કૌમના અઝાબના બદલામાં એક જ્ઞાની પુત્ર આપવાનો [નિર્ણય કર્યો] જેથી લૂત (અલયહિસ્સલામ)ની કૌમના વિનાશની મુસીબતના કારણે તેમને દિલાસો મળે. પછી ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) પાસે ફરિશ્તાઓને મોકલ્યા જેથી તેમને ઇસ્માઈલ (અલયહિસ્સલામ)ના અસ્તિત્વની ખુશખબર આપે. તેઓ રાત્રે તેમની પાસે ગયા. ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) તેમનાથી ડર્યા. અને ડર્યા કે તેઓ ચોર હશે. જ્યારે ફરિશ્તાઓએ તેમને પરેશાન અને ડરેલા જોયા, ત્યારે તેમને સલામ કરી. જવાબમાં તેમણે કહ્યું: 'અમે તમારાથી ડરીએ છીએ!' તેમણે કહ્યું: 'ડરો નહીં, અમે તમને એક જ્ઞાની પુત્રની ખુશખબર આપીએ છીએ!' (હિજ્ર/૫૨-૫૩)." ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "એ યુવાન એ જ ઇસ્માઈલ (અલયહિસ્સલામ) ફરઝંદે હાજર (સલામુલ્લાહિ અલયહા) છે. પછી ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)એ તે ફરિશ્તાઓને કહ્યું: 'શું મને [આવી] ખુશખબર આપો છો જ્યારે હું વૃદ્ધ થઈ ગયો છું?! કઈ વસ્તુની ખુશખબર આપો છો?!' તેમણે કહ્યું: 'અમે તમને હકના આધારે ખુશખબર આપી છે, નિરાશ થનારાઓમાંથી ન બનો!' (હિજ્ર/૫૪-૫૫). પછી ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: 'ખુશખબર આપ્યા પછી તમારું બીજું શું કામ છે?' તેમણે કહ્યું: قالُوا إِنَّا أُرْسِلْنا إِلی قَوْمٍ مُجْرِمِینَ [ખરેખર અમને એક ગુનેગાર કૌમ તરફ મોકલવામાં આવ્યા છીએ] લૂત (અલયહિસ્સલામ)ની કૌમ તરફ, તેઓ ફાસિદ કૌમ હતા. અમને મોકલવામાં આવ્યા છીએ જેથી અમે તેમને જહાનવાળાઓના રબના અઝાબથી ડરાવીએ." ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)એ તે ફરિશ્તાઓને કહ્યું: 'જાણી લો કે લૂત (અલયહિસ્સલામ) તે કૌમમાં છે.' તેમણે કહ્યું: આ વસ્તીમાં લૂત છે! તેમણે કહ્યું: 'અમે એ લોકોને વધુ સારી રીતે જાણીએ છીએ જે તેમાં છે! અમે તેમને અને તેમના પરિવારને બચાવીશું સિવાય તેમની પત્નીના, જે [ગુનેગાર] કૌમમાં બાકી રહેશે' (અન્કબૂત/૩૨). ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: જ્યારે [અલ્લાહના] મોકલેલા લૂતના ખાનદાન પાસે આવ્યા. [લૂતે] કહ્યું: 'તમે અજાણ્યા લોકો છો!' તેમણે કહ્યું: 'અમે તમારા માટે એ જ વસ્તુ લાવ્યા છીએ જેમાં તેઓ [કાફિરો] શંકા કરતા હતા' (હિજ્ર/૬૧-૬૩), એટલે કે તમારી કૌમ જેમાં [અલ્લાહના અઝાબમાં] શંકા કરતી હતી. یَمْتَرُونَ وَ أَتَیْناکَ بِالْحَقِّ [તેમાં શંકા કરતા હતા. [હા], અમે અઝાબના મામૂર છીએ! અમે તમારા માટે એક નિશ્ચિત હકીકત લાવ્યા છીએ અને સાચું કહીએ છીએ!] (હિજ્ર/૬૩-૬૪) જેથી તમે તમારી કૌમને અલ્લાહના અઝાબથી ડરાવો. وَ إِنَّا لَصادِقُونَ فَأَسْرِ بِأَهْلِکَ [અને ખરેખર અમે સાચા છીએ. તો પોતાના પરિવારને પોતાની સાથે લઈ જાઓ] (હિજ્ર/૬૪-૬૫). ઓ લૂત (અલયહિસ્સલામ)! આજથી જ્યારે સાત દિવસ અને સાત રાત વીતી જાય, بِقِطْعٍ مِنَ اللَّیْلِ [રાતના છેલ્લા ભાગમાં] (હિજ્ર/૬૫). જ્યારે રાત મધ્યમાં પહોંચે ત્યારે રાતના અંધારામાં પોતાના પરિવાર સાથે અહીંથી ચાલી જાઓ, અને તમારામાંથી કોઈ પણ પોતાની પાછળ ન જુએ સિવાય તમારી પત્નીના, કારણ કે તે પણ એ જ મુસીબતમાં ફસાશે જેમાં તેઓ ફસાશે (હૂદ/૮૧), અને એ રાત્રે એ જગ્યાએ સફર કરો જ્યાંનો હુકમ તમને આપવામાં આવ્યો છે." ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "અને ذلِکَ الْأَمْرَનું અંજામ લૂત (અલયહિસ્સલામ)ને પહોંચાડ્યું અને કહ્યું: સવારે, તેઓ બધા મૂળમાંથી ઉખાડી નાખવામાં આવશે (હિજ્ર/૬૬)." ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "જ્યારે આઠમા દિવસની સવારની સફેદી ફૂટી, ત્યારે અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) પાસે ફરિશ્તાઓને મોકલ્યા જેથી ઇસ્હાક (અલયહિસ્સલામ)ના જન્મની ખુશખબર આપે અને લૂત (અલયહિસ્સલામ)ની કૌમના વિનાશની તસલ્લી આપે, અને આ અલ્લાહનું કલામ છે જે ફરમાવે છે: અમારા મોકલેલા [ફરિશ્તાઓ] ઇબ્રાહીમ માટે ખુશખબર લાવ્યા. કહ્યું: 'સલામ!' [તેમણે પણ] કહ્યું: 'સલામ!' અને લાંબો સમય નહીં લાગ્યો કે તેઓ [તેમના માટે] એક ભૂનેલો વાછરડો લાવ્યા. [પરંતુ] જ્યારે જોયું કે તેમનો હાથ તેના સુધી પહોંચતો નથી [અને તેમાંથી ખાતા નથી, ત્યારે તેમનું કામ] ખરાબ ગણ્યું અને દિલમાં ભય મહેસૂસ કર્યો. તેમને કહ્યું: 'ડરો નહીં! અમે લૂતની કૌમ તરફ મોકલવામાં આવ્યા છીએ!' અને તેમની પત્ની ઊભી હતી, [ખુશીથી] હસી. તો અમે તેને ઇસ્હાકની અને તેના પછી યાકૂબની ખુશખબર આપી (હૂદ/૬૯-૭૧). તેમના હાથ ખાવાની વસ્તુ તરફ લંબાતા નથી, તેમને અજાણ્યા જોયા અને દિલમાં તેમનાથી ભય મહેસૂસ કર્યો. તેમણે કહ્યું: 'ડરો નહીં! અમે લૂત (અલયહિસ્સલામ)ની કૌમ તરફ મોકલવામાં આવ્યા છીએ' અને તેમની પત્ની જે ઊભી હતી હસી. તો અમે તેને ઇસ્હાક (અલયહિસ્સલામ)ની અને ઇસ્હાક (અલયહિસ્સલામ) પછી યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ)ની ખુશખબર આપી. ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ની પત્ની હસી એટલે કે તેમની વાતથી અચંબિત થઈ: કહ્યું: 'ઓ મારા પર અફસોસ! શું હું બાળક જન્માવીશ જ્યારે હું વૃદ્ધ સ્ત્રી છું, અને આ મારો પતિ વૃદ્ધ પુરુષ છે?! આ ખરેખર અજાયબ વસ્તુ છે!' તેમણે કહ્યું: 'શું અલ્લાહના હુકમથી અચંબિત થાવ છો?! આ અલ્લાહની રહમત અને તેની બરકતો છે તમારા પર, ઓ ખાનદાન, કારણ કે તે પ્રશંસનીય અને બુલંદ છે!' (હૂદ/૭૨-૭૩)." ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "જ્યારે ઇસ્હાક (અલયહિસ્સલામ)ના જન્મની ખુશખબર ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ને આપવામાં આવી અને તેમનો ડર દૂર થયો, ત્યારે તેમણે લૂત (અલયહિસ્સલામ)ની કૌમ વિશે પોતાના રબ સાથે વાત કરવાનું શરૂ કર્યું અને અલ્લાહથી વિનંતી કરી કે અઝાબને તેમનાથી દૂર કરે. પછી અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે ફરમાવ્યું: ઓ ઇબ્રાહીમ! આ [વિનંતી]થી નજર ફેરવી લો, કેમ કે તમારા રબનો હુકમ આવી ગયો છે અને ચોક્કસપણે [ઇલાહી] અઝાબ તેમની પાસે આવી રહ્યો છે (હૂદ/૭૬), (એટલે કે એક નિશ્ચિત દિવસે સૂરજ ઊગ્યા પછી, غَیْرُ مَرْدُودٍ [જે પાછો હટાવી શકાય તેમ નથી]).