سورة الذاريات

Verse 25 of 60

51:25

إِذْ دَخَلُوا عَلَيْهِ فَقالُوا سَلاماً قالَ سَلامٌ قَوْمٌ مُنْكَرُونَ

درآن‌زمان كه بر او وارد شدند و گفتند: «سلام بر تو»! او گفت: «سلام بر شما كه گروهى ناآشناييد»!

When they entered upon him, they said: Peace. Peace, said he, a strange people.

જયારે તેઓ તેની પાસે આવ્યા અને કહ્યુ કે સલામ થાય ત્યારે (ઇબ્રાહીમે) કહ્યુ સલામ થાય; અને કહ્યું કે તમે અજાણ્યા લાગો છો.

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ أَبِی حَمْزَهًَْ الثُّمَالِیِّ عَنْ أَبِی جَعْفَرٍ (علیه السلام) قَالَ: إِنَّ اللَّهَ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی لَمَّا قَضَی عَذَابَ قَوْمِ لُوطٍ (علیه السلام) وَ قَدَّرَهُ أَحَبَّ أَنْ یُعَوِّضَ إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) مِنْ عَذَابِ قَوْمِ لُوطٍ (علیه السلام) بِغُلامٍ عَلِیمٍ لِیُسَلِّیَ بِهِ مُصَابَهُ بِهَلَاکِ قَوْمِ لُوطٍ (علیه السلام) قَالَ فَبَعَثَ اللَّهُ رُسُلًا إِلَی إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) یُبَشِّرُونَهُ بِإِسْمَاعِیلَ (علیه السلام) قَالَ فَدَخَلُوا عَلَیْهِ لَیْلًا فَفَزِعَ مِنْهُمْ وَ خَافَ أَنْ یَکُونُوا سُرَّاقاً فَلَمَّا رَأَتْهُ الرُّسُلُ فَزِعاً مَذْعُوراً قالُوا سَلاماً قالَ سَلامٌ إِنَّا مِنْکُمْ وَجِلُونَ قالُوا لا تَوْجَلْ إِنَّا نُبَشِّرُکَ بِغُلامٍ عَلِیمٍ قَالَ أَبُو جَعْفَرٍ (علیه السلام) وَ الْغُلَامُ الْعَلِیمُ هُوَ إِسْمَاعِیلُ (علیه السلام) مِنْ هَاجَرَ فَقَالَ إِبْرَاهِیمُ (علیه السلام) لِلرُّسُلِ أَ بَشَّرْتُمُونِی عَلی أَنْ مَسَّنِیَ الْکِبَرُ فَبِمَ تُبَشِّرُونَ قالُوا بَشَّرْناکَ بِالْحَقِّ فَلا تَکُنْ مِنَ الْقانِطِینَ قَالَ إِبْرَاهِیمُ (علیه السلام) لِلرُّسُلِ فَما خَطْبُکُمْ بَعْدَ الْبِشَارَهًِْ قالُوا إِنَّا أُرْسِلْنا إِلی قَوْمٍ مُجْرِمِینَ قَوْمِ لُوطٍ إِنَّهُمْ کَانُوا قَوْماً فَاسِقِینَ لِنُنْذِرَهُمْ عَذَابَ رَبِّ الْعَالَمِینَ قَالَ أَبُو جَعْفَرٍ قالَ إِبْرَاهِیم (علیه السلام) إِنَّ فِیها لُوطاً قالُوا نَحْنُ أَعْلَمُ بِمَنْ فِیها لَنُنَجِّیَنَّهُ وَ أَهْلَهُ‌إِلَّا امْرَأَتَهُ قَدَّرْنا إِنَّها لَمِنَ الْغابِرِینَ ... .

امام باقر (علیه السلام)- ابوحمزه ثمالی گوید: امام باقر (علیه السلام) فرمود: «وقتی خداوند بلند مرتبه و متعال عذاب قوم لوط (علیه السلام) را مقدّر و حتمی ساخت، دوست داشت که در عوض آن به ابراهیم (علیه السلام) پسری دانا ارزانی دارد تا بدین وسیله او را در مصیبتی که با نابودی قوم لوط (علیه السلام) بر او وارد شده بود، تسلیت بخشد». حضرت فرمود: «از این رو خداوند، فرستادگانی را نزد ابراهیم (علیه السلام) فرستاد تا به او اسماعیل (علیه السلام) را مژده دهند. آنان شبانه بر او وارد شدند؛ از این رو از آنان ترسید و بیم آن داشت که دزد باشند. وقتی فرستادگان الهی او را هراسان و پریشان دیدند سلام گفتند. ابراهیم (علیه السلام) سلام گفت و فرمود: «ما از شما بیمناکیم». گفتند: «نترس که ما تو را به پسری دانا مژده می‌دهیم». امام باقر (علیه السلام) فرمود: «مقصود از آن پسر دانا، اسماعیل پسر هاجر است. ابراهیم (علیه السلام) به آن فرستادگان فرمود: گفت: «آیا به من (چنین) بشارت می‌دهید با اینکه پیر شده‌ام؟! به چه چیز بشارت می‌دهید؟! گفتند: «تو را به حق بشارت دادیم از مأیوسان مباش!»، ( حجر/۵۵۵۴ ) ابراهیم (علیه السلام) به آنان فرمود: «کار دیگرتان پس از مژده دادن چیست»؟ گفتند: «ما به سوی گروه مجرمان یعنی قوم لوط (علیه السلام) که قومی فاسق بودند، فرستاده شده‌ایم تا آنان را از عذاب پروردگار جهانیان بیم دهیم». امام باقر (علیه السلام) فرمود: «ابراهیم (علیه السلام) فرمود: «در این آبادی لوط است!» گفتند: «ما به کسانی که در آن هستند آگاهتریم! او و خانواده‌اش را نجات می‌دهیم جز همسرش که در میان قوم (گنهکار) باقی خواهد ماند. ( عنکبوت/۳۲ )».

Imam Baqir (peace be upon him): Abu Hamza al-Thumali said: Imam Baqir (peace be upon him) said: "When Allah, Blessed and Exalted, decreed and made certain the punishment of the people of Lut (peace be upon him), He wished to grant Ibrahim (peace be upon him), in return for it, a knowing son so as to console him for the affliction that had befallen him through the destruction of the people of Lut (peace be upon him)." He (peace be upon him) said: "Therefore Allah sent messengers to Ibrahim (peace be upon him) to give him the glad tidings of Isma'il (peace be upon him). They entered upon him at night; so he feared them and worried that they might be thieves. When the messengers of Allah saw him alarmed and distressed, they said 'Salam' [peace]. Ibrahim (peace be upon him) said 'Salam' [peace] and said: 'Indeed we are afraid of you.' They said: 'Do not fear, for we give you the glad tidings of a knowing son.'" Imam Baqir (peace be upon him) said: "The knowing son meant here is Isma'il, the son of Hajar. Ibrahim (peace be upon him) said to those messengers: 'Do you give me such glad tidings when old age has come upon me?! With what do you give glad tidings?!' They said: 'We give you glad tidings in truth, so do not be of those who despair!' (al-Hijr/54, 55). Ibrahim (peace be upon him) said to them: 'What is your other business after giving the glad tidings?' They said: 'We have been sent to a guilty people, that is, the people of Lut (peace be upon him), who were a transgressing folk, to warn them of the punishment of the Lord of the worlds.'" Imam Baqir (peace be upon him) said: "Ibrahim (peace be upon him) said: 'Indeed Lut is in it!' They said: 'We know better who is in it! We shall save him and his family, except his wife, who will remain among the (sinful) folk.' (al-'Ankabut/32)."

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): અબૂ હમ્ઝા સુમાલી કહે છે: ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "જ્યારે અલ્લાહ બુલંદ મરતબા અને તઆલાએ કૌમે લૂત (અલયહિસ્સલામ)ના અઝાબને મુકર્રર અને નિશ્ચિત કર્યો, ત્યારે તેમણે ઈચ્છ્યું કે તેના બદલામાં ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ને એક જ્ઞાની પુત્ર અતા કરે, જેથી કૌમે લૂત (અલયહિસ્સલામ)ના વિનાશથી તેમને જે મુસીબત પહોંચી હતી તેમાં તેમને દિલાસો આપે." હઝરતે ફરમાવ્યું: "તેથી અલ્લાહે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) પાસે સંદેશવાહકોને મોકલ્યા જેથી તેમને ઇસ્માઈલ (અલયહિસ્સલામ)ની ખુશખબરી આપે. તેઓ રાત્રે તેમની પાસે દાખલ થયા; તેથી તેઓ તેમનાથી ડર્યા અને શંકા થઈ કે તેઓ ચોર ન હોય. જ્યારે અલ્લાહના સંદેશવાહકોએ તેમને ગભરાયેલા અને પરેશાન જોયા ત્યારે તેમણે 'સલામ' કહ્યું. ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)એ 'સલામ' કહ્યું અને ફરમાવ્યું: 'ખરેખર અમે તમારાથી ડરીએ છીએ.' તેઓએ કહ્યું: 'ડરશો નહીં, અમે તમને એક જ્ઞાની પુત્રની ખુશખબરી આપીએ છીએ.'" ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "તે જ્ઞાની પુત્રથી મુરાદ ઇસ્માઈલ, હાજરના પુત્ર છે. ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)એ તે સંદેશવાહકોને ફરમાવ્યું: 'શું તમે મને (આવી) બશારત આપો છો જ્યારે હું ઘરડો થઈ ગયો છું?! કઈ વાતની બશારત આપો છો?!' તેઓએ કહ્યું: 'અમે તમને હકના આધારે બશારત આપી છે, નિરાશ લોકોમાંથી ન થાઓ!' (સૂરએ હિજ્ર/૫૪, ૫૫). ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)એ તેઓને ફરમાવ્યું: 'બશારત આપ્યા પછી તમારું બીજું કામ શું છે?' તેઓએ કહ્યું: 'અમને ગુનેહગાર જૂથ એટલે કે કૌમે લૂત (અલયહિસ્સલામ) જેઓ ફાસિક કૌમ હતા, તેમની તરફ મોકલવામાં આવ્યા છીએ જેથી તેમને જગતોના પાલનહારના અઝાબથી ડરાવીએ.'" ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: 'આ વસ્તીમાં લૂત છે!' તેઓએ કહ્યું: 'અમે તેમાં જે લોકો છે તેમના વિશે વધુ જાણીએ છીએ! તેઓ અને તેમના પરિવારને અમે બચાવીશું સિવાય તેમની પત્ની જે (ગુનેહગાર) કૌમમાં બાકી રહેશે.' (સૂરએ અન્કબૂત/૩૨)."

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

فَلَمَّا اشْتَدَّ أَسَفُ اللَّهِ عَلَی قَوْمِ لُوطٍ (علیه السلام) وَ قَدَّرَ عَذَابَهُمْ وَ قَضَی أَنْ یُعَوِّضَ إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) مِنْ عَذَابِ قَوْمِ لُوطٍ (علیه السلام) بِغُلَامٍ علیهم {عَلِیمٍ} فَیُسَلِّیَ بِهِ مُصَابَهُ بِهَلَاکِ قَوْمِ لُوطٍ (علیه السلام) فَبَعَثَ اللَّهُ رُسُلًا إِلَی إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) یُبَشِّرُونَهُ بِإِسْمَاعِیلَ (علیه السلام) فَدَخَلُوا عَلَیْهِ لَیْلًا یَفْزَعُ مِنْهُمْ وَ خَافَ أَنْ یَکُونُوا سُرَّاقاً فَلَمَّا رَأَتْهُ الرُّسُلُ فَزِعاً مَذْعُوراً فَقالُوا سَلاماً قَالَ سَلَام.

امام باقر (علیه السلام)- وقتی در اثر کثرت انجام گناه غضب حقّ تعالی بر قوم لوط (علیه السلام) شدید شد و بر آن‌ها عذاب مقدّر فرمود و وقتی ابراهیم (علیه السلام) از حکم الهی به عذاب قوم لوط (علیه السلام) مطّلع شد سخت محزون و اندوهگین گردید و پروردگار مهربان به منظور تسلّی خاطر پیامبرش (علیه السلام) و اینکه آن حضرت (علیه السلام) را از غم و اندوه بیرون آورد فرشتگانی را به رسالت نزد آن حضرت (علیه السلام) فرستاد که به او بشارت دهند به‌زودی فرزندی دانا به وی عنایت خواهد شد و حضرت اسماعیل (علیه السلام) را به او خواهد داد فرشتگان بر ابراهیم (علیه السلام) شب داخل شدند، آن حضرت (علیه السلام) ترسید و پنداشت که دزدان به خانه‌اش آمده‌اند، رسولان وقتی فزع و وحشت آن حضرت (علیه السلام) را دیدند و گفتند: «سلام بر تو»! او گفت: «سلام بر شما».

Imam Baqir (peace be upon him): When, on account of the abundance of sin, the wrath of Allah the Exalted became severe upon the people of Lut (peace be upon him) and He decreed punishment upon them, and when Ibrahim (peace be upon him) became aware of the divine decree of punishment upon the people of Lut (peace be upon him), he became deeply grieved and sorrowful. So the Merciful Lord, in order to console His Prophet (peace be upon him) and to bring him out of grief and sorrow, sent angels as messengers to him to give him glad tidings that a knowing son would soon be granted to him, and He would grant him Isma'il (peace be upon him). The angels entered upon Ibrahim (peace be upon him) at night; he was afraid and thought that thieves had come to his house. When the messengers saw his fright and terror, they said: "Peace be upon you!" He said: "Peace be upon you."

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે ગુનાહોની અધિકતાના કારણે અલ્લાહ તઆલાનો ગુસ્સો કૌમે લૂત (અલયહિસ્સલામ) પર સખત થયો અને તેમના પર અઝાબ મુકર્રર કર્યો, અને જ્યારે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) અલ્લાહી હુકમથી કૌમે લૂત (અલયહિસ્સલામ)ના અઝાબની બાબતે વાકેફ થયા, ત્યારે તેઓ ખૂબ જ ગમગીન અને દુ:ખી થયા, અને દયાળુ પાલનહારે પોતાના પયગમ્બર (અલયહિસ્સલામ)ને દિલાસો આપવા અને તે હઝરત (અલયહિસ્સલામ)ને ગમ અને ઉદાસીથી બહાર કાઢવા માટે ફરિશ્તાઓને રિસાલત આપીને તે હઝરત (અલયહિસ્સલામ) પાસે મોકલ્યા જેથી તેમને બશારત આપે કે જલ્દી જ એક જ્ઞાની ફરઝંદ તેમને અતા કરવામાં આવશે અને હઝરત ઇસ્માઈલ (અલયહિસ્સલામ) તેમને આપશે. ફરિશ્તાઓ ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) પર રાત્રે દાખલ થયા, તે હઝરત (અલયહિસ્સલામ) ડર્યા અને વિચાર્યું કે ચોર તેમના ઘરે આવ્યા છે. સંદેશવાહકોએ જ્યારે તે હઝરત (અલયહિસ્સલામ)ની ગભરાહટ અને દહેશત જોઈ ત્યારે કહ્યું: "તમારા પર સલામ!" તેમણે કહ્યું: "તમારા પર સલામ."

علی‌بن‌إبراهیم (رحمة الله علیه) Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him) અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

فَدَعَا عَلَیْهِمْ لُوطٌ (علیه السلام) فَبَیْنَا إِبْرَاهِیمُ (علیه السلام) قَاعِدٌ فِی مَوْضِعِهِ الَّذِی کَانَ فِیهِ وَ قَدْ کَانَ أَضَافَ قَوْماً وَ خَرَجُوا وَ لَمْ یَکُنْ عِنْدَهُ شَیْءٌ فَنَظَرَ إِلَی أَرْبَعَهًِْ نَفَرٍ قَدْ وَقَفُوا عَلَیْهِ لَا یُشْبِهُونَ النَّاسَ فَقالُوا سَلاماً فَقَالَ إِبْرَاهِیمُ (علیه السلام) سَلَامٌ فَجَاءَ إِبْرَاهِیمُ (علیه السلام) إِلَی سَارَهًَْ فَقَالَ لَهَا قَدْ جَاءَنِی أَضْیَافٌ لَا یُشْبِهُونَ النَّاسَ فَقَالَتْ مَا عِنْدَنَا إِلَّا هَذَا الْعِجْلُ فَذَبَحَهُ وَ شَوَاهُ وَ حَمَلَهُ إِلَیْهِمْ.

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- لوط (علیه السلام) نیز مجبور شد تا آن‌ها را مورد نفرین خویش قرار دهد. از طرفی ابراهیم (علیه السلام) در همان نزدیکی مشغول ضیافت میهمانان خویش بود. روزی دیده‌اش بر چهار نفر افتاد که شباهتی به انسان‌ها نداشتند. امّا آن‌ها سلام دادند و آن حضرت (علیه السلام) نیز پاسخ آن‌ها را داد و سپس به نزد ساره آمده و گفت: «تعدادی میهمان داریم امّا به انسان‌ها نمی‌مانند». ساره گفت: «در منزل جز این گوساله را نداریم بهتر است آن را ذبح نموده و برای آن‌ها کباب نمایی».

Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): Lut (peace be upon him) too was compelled to invoke a curse upon them. On the other hand, Ibrahim (peace be upon him) was nearby busy entertaining his guests. One day his eye fell upon four persons who did not resemble human beings. But they gave salam, and he (peace be upon him) too answered them, and then came to Sarah and said: "We have some guests, but they do not resemble human beings." Sarah said: "We have nothing in the house except this calf; it is better that you slaughter it and roast it for them."

અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): લૂત (અલયહિસ્સલામ) પણ મજબૂર થયા કે તેઓને પોતાની બદદુઆનું નિશાન બનાવે. બીજી બાજુ ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) તે જ નજીકમાં પોતાના મહેમાનોની મહેમાનનવાઝીમાં વ્યસ્ત હતા. એક દિવસ તેમની નજર ચાર વ્યક્તિઓ પર પડી જેઓ ઇન્સાનોને મળતા આવતા ન હતા. પરંતુ તેઓએ સલામ કરી અને તે હઝરત (અલયહિસ્સલામ)એ પણ તેમનો જવાબ આપ્યો, અને પછી સારા પાસે આવીને કહ્યું: "કેટલાક મહેમાનો છે પરંતુ તેઓ ઇન્સાનોને મળતા આવતા નથી." સારાએ કહ્યું: "ઘરમાં આ વાછરડા સિવાય કંઈ નથી, બહેતર છે કે તેને ઝબહ કરીને તેમના માટે કબાબ બનાવો."

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

إِنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ بَعَثَ أَرْبَعَهًَْ أَمْلَاکٍ فِی إِهْلَاکِ قَوْمِ لُوطٍ جَبْرَئِیلَ وَ مِیکَائِیلَ وَ إِسْرَافِیلَ وَ کَرُوبِیلَ فَمَرُّوا بِإِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) وَ هُمْ مُعْتَمُّونَ فَسَلَّمُوا عَلَیْهِ فَلَمْ یَعْرِفْهُمْ وَ رَأَی هَیْئَهًًْ حَسَنَهًًْ فَقَالَ لَا یَخْدُمُ هَؤُلَاءِ إِلَّا أَنَا بِنَفْسِی وَ کَانَ صَاحِبَ ضِیَافَهًٍْ فَشَوَی لَهُمْ عِجْلًا سَمِیناً حَتَّی أَنْضَجَهُ ثُمَّ قَرَّبَهُ إِلَیْهِمْ فَلَمَّا وَضَعَهُ بَیْنَ أَیْدِیهِمْ رَأی أَیْدِیَهُمْ لا تَصِلُ إِلَیْهِ نَکِرَهُمْ وَ أَوْجَسَ مِنْهُمْ خِیفَةًً فَلَمَّا رَأَی ذَلِکَ جَبْرَئِیلُ حَسَرَ الْعِمَامَهًَْ عَنْ وَجْهِهِ فَعَرَفَهُ إِبْرَاهِیمُ (علیه السلام) فَقَالَ أَنْتَ هُوَ قَالَ نَعَمْ وَ مَرَّتْ سَارَهًُْ امْرَأَتُهُ فَبَشَّرَهَا بِإِسْحاقَ (علیه السلام) وَ مِنْ وَراءِ إِسْحاقَ یَعْقُوبَ (علیه السلام).

امام صادق (علیه السلام)- خداوند متعال برای هلاک قوم لوط (علیه السلام) چهار فرشته فرستاد: جبرئیل، میکائیل، اسرافیل و کروبیل و این‌ها عمّامه بسته از کنار ابراهیم (علیه السلام) گذر کردند و بر او سلام دادند. و [ابراهیم] آن‌ها را نشناخت و وضع زیبایی در آن‌ها دید و گفت: «خودم باید به آن‌ها خدمت کنم مهمان‌نواز بود، یک گوساله‌ی فربه برای آن‌ها سر برید و پخت و نزد آن‌ها برد و چون در مقابل آن‌ها نهاد و هنگامی که دید دست آن‌ها به آن نمی‌رسد (و از آن نمی‌خورند، کار) آن‌ها را زشت شمرد؛ و در دل احساس ترس نمود. چون جبرئیل این وضعیّت را دید عمّامه از رو و از سر برداشت و ابراهیم (علیه السلام) او را شناخت». گفت: «تو او هستی»، گفت: «آری»! و زنش ساره گذر کرد و او را به اسحاق (علیه السلام) و پس از او به یعقوب (علیه السلام) مژده داد و گفت: آنچه را خدا در قرآن فرموده و آن‌ها پاسخش دادند به آنچه در قرآن است».

Imam Sadiq (peace be upon him): Allah the Exalted sent four angels for the destruction of the people of Lut (peace be upon him): Jibra'il, Mika'il, Israfil and Karubil. They passed by Ibrahim (peace be upon him) wearing turbans and greeted him with salam. [Ibrahim] did not recognise them and saw a fine appearance in them, so he said: "I myself must serve them." He was a hospitable host. He slaughtered a fat calf for them, roasted it until it was well cooked, and brought it to them. When he placed it before them and saw that their hands did not reach out to it (and they did not eat from it), he regarded their behaviour as odd and felt fear in his heart. When Jibra'il saw this state, he lifted the turban from his face and from his head, and Ibrahim (peace be upon him) recognised him. He said: "Are you he?" He said: "Yes." And his wife Sarah passed by, and he gave her the good news of Ishaq (peace be upon him) and after him of Ya'qub (peace be upon him), and said what Allah has stated in the Quran, and they responded to him with what is in the Quran.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અલ્લાહ તઆલાએ કૌમે લૂત (અલયહિસ્સલામ)ના વિનાશ માટે ચાર ફરિશ્તા મોકલ્યા: જિબ્રઈલ, મીકાઈલ, ઇસ્રાફીલ અને કરૂબીલ. અને તેઓ પાઘડી બાંધીને ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ની પાસેથી પસાર થયા અને તેમને સલામ કર્યો. અને [ઇબ્રાહીમે] તેમને ઓળખ્યા નહીં અને તેમનામાં એક સુંદર દેખાવ જોયો અને કહ્યું: "મારે પોતે જ તેમની સેવા કરવી જોઈએ." તેઓ મહેમાનનવાઝ હતા. તેમણે તેમના માટે એક તંદુરસ્ત વાછરડું ઝબહ કર્યું અને પકાવ્યું અને તેમની પાસે લાવ્યા, અને જ્યારે તેને તેમની સામે મૂક્યું અને જોયું કે તેમના હાથ તેના સુધી પહોંચતા નથી (અને તેમાંથી ખાતા નથી), ત્યારે તેમના (કાર્યને) અયોગ્ય ગણ્યું; અને દિલમાં ડરનો અનુભવ કર્યો. જ્યારે જિબ્રઈલે આ સ્થિતિ જોઈ ત્યારે ચહેરા અને માથા પરથી પાઘડી હટાવી અને ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)એ તેમને ઓળખ્યા. તેમણે કહ્યું: "શું આપ તે જ છો?", તેમણે કહ્યું: "હા!" અને તેમની પત્ની સારહ પસાર થયા અને તેમને ઇસ્હાક (અલયહિસ્સલામ)ની અને તેમના પછી યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ)ની ખુશખબરી આપી, અને જે અલ્લાહે કુરઆનમાં ફરમાવ્યું છે તે કહ્યું, અને તેમણે તેનો જવાબ આપ્યો જે કુરઆનમાં છે.

ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه) Ibn Abbas (may Allah have mercy on him) ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

قَوْمٌ مُنْکَرُونَ أَیْ قَالَ فِی نَفْسِهِ: هَؤُلَاءِ قَوْمٌ لَا نَعْرِفُهُمْ. وَ ذَلِکَ أَنَّهُ ظَنَّهُمْ مِنَ الْإِنْسِ وَ لَمْ یَعْرِفْهُمْ.

ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه)- قَوْمٌ مُنْکَرُون؛ یعنی با خودش گفت: «این‌ها قومی هستند که آن‌ها را نمی‌شناسیم». و این به خاطر این است که گمان می‌کرد آن‌ها انسان هستند و آن‌ها را نشناخته است.

Ibn Abbas (may Allah have mercy on him): قَوْمٌ مُنْکَرُون [a strange people] — meaning he said to himself: "These are a people we do not know." That is because he supposed them to be human beings and did not recognise them.

ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): قَوْمٌ مُنْکَرُون [એક અજાણી કૌમ]; અર્થાત્ તેમણે પોતાના મનમાં કહ્યું: "આ એવી કૌમ છે જેમને અમે ઓળખતા નથી." અને આ એટલા માટે કે તેઓ સમજતા હતા કે તેઓ ઇન્સાન છે અને તેમને ઓળખ્યા નહીં.