سورة الذاريات

Verse 30 of 60

51:30

قالُوا كَذالِكَ قالَ رَبُّكِ إِنَّهُ هُوَ الْحَكِيمُ الْعَلِيمُ

گفتند: «پروردگارت چنين گفته ‌است و او حكيم و داناست».

They said: Thus says your Lord: Surely He is the Wise, the Knowing.

તેઓએ કહ્યું, તેમજ થશે, આ તારા પરવરદિગારે કહ્યું છે, તે હિકમતવાળો અને જાણનાર છે.

علی‌بن‌إبراهیم (رحمة الله علیه) Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him) અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

قَوْلُهُ فِی صَرَّةٍ أَیْ فِی جَمَاعَهًٍْ‌فَصَکَّتْ وَجْهَها أَیْ غَطَّتْهُ بِمَا بَشَّرَهَا جَبْرَئِیلُ (علیه السلام) بِإِسْحَاقَ وَ قالَتْ إِنِّی عَجُوزٌ عَقِیمٌ أَیْ لَا تَلِدُ.

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- فِی صَرَّةٍ؛ یعنی در میان جمع و گروهی. فَصَکَّتْ وجْهَهَا؛ یعنی اینکه وقتی جبرئیل ولادت اسحاق (علیه السلام) را به او مژده داد او به‌صورتش چنگ انداخت. و قَالتْ عَجُوزٌ عَقِیمٌ؛ و آن کسی است که زایمان نمی‌کند.

Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): فِی صَرَّةٍ [in a group] — meaning amidst an assembly and a group. فَصَکَّتْ وجْهَهَا [she struck her face] — meaning that when Jibra'il gave her the good news of the birth of Ishaq (peace be upon him), she clutched at her face. And قَالتْ عَجُوزٌ عَقِیمٌ [she said: (I am) an old, barren woman]; and that is one who does not bear children.

અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): فِی صَرَّةٍ [એક જૂથમાં]; અર્થાત્ જમાત અને જૂથની વચ્ચે. فَصَکَّتْ وجْهَهَا [તેણીએ પોતાનો ચહેરો પીટ્યો]; અર્થાત્ જ્યારે જિબ્રઈલે તેમને ઇસ્હાક (અલયહિસ્સલામ)ના જન્મની ખુશખબરી આપી ત્યારે તેમણે પોતાના ચહેરા પર હાથ માર્યો. અને قَالتْ عَجُوزٌ عَقِیمٌ [તેણીએ કહ્યું: (હું) વૃદ્ધ, વાંઝણી છું]; અને તે એ છે જે બાળક જન્માવતી નથી.

ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه) Ibn Abbas (may Allah have mercy on him) ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

فَأَقْبَلَتِ امْرَأَتُهُ فِی صَرَّةٍ أَیْ فَلَمَّا سَمِعَتِ الْبِشَارَهًَْ سَارَهًُْ أَقْبَلَتْ فِی صَیْحَهًٍْ.

ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه)- فَأَقْبَلَتِ امْرَأَتُهُ فِی صَرَّةٍ؛ یعنی وقتی ساره آن مژده را شنید با فریادی سر رسید.

Ibn Abbas (may Allah have mercy on him): فَأَقْبَلَتِ امْرَأَتُهُ فِی صَرَّةٍ [Then his wife came forward with a cry] — meaning when Sarah heard that good news, she came forward with a cry.

ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): فَأَقْبَلَتِ امْرَأَتُهُ فِی صَرَّةٍ [પછી તેમની પત્ની ચીસ પાડતી આગળ આવી]; અર્થાત્ જ્યારે સારહએ તે ખુશખબરી સાંભળી ત્યારે તેઓ ચીસ પાડતાં આવ્યાં.

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

فَأَقْبَلَتِ امْرَأَتُهُ فِی صَرَّةٍ فِی جَمَاعَهًْ.

امام صادق (علیه السلام)- فَأَقْبَلتِ امْرَأَتُهُ فِی صَرَّةٍ؛ ساره در میان جمع و گروهی آمد.

Imam Sadiq (peace be upon him): فَأَقْبَلتِ امْرَأَتُهُ فِی صَرَّةٍ [Then his wife came forward in a group] — Sarah came amidst an assembly and a group.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): فَأَقْبَلتِ امْرَأَتُهُ فِی صَرَّةٍ [પછી તેમની પત્ની જૂથમાં આગળ આવી]; સારહ જમાત અને જૂથની વચ્ચે આવ્યાં.

ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه) Ibn Abbas (may Allah have mercy on him) ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

قِیلَلَطَمَتْ‌وَجْهَهَا.

ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه)- ساره به چهره‌ی خود سیلی زد.

Ibn Abbas (may Allah have mercy on him): Sarah struck her own face.

ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): સારાએ પોતાના ચહેરા પર થપ્પડ મારી.

الصّادقین (علیها السلام) al-Sadiqayn (peace be upon them) અસ્-સાદિકૈન (અલયહિમુસ્સલામ)

إِنَّ الْمَلَائِکَهًَْ لَمَّا جَاءَتْ فِی هَلَاکِ قَوْمِ لُوطٍ (علیه السلام) قَالُوا إِنَّا مُهْلِکُوا أَهْلِ هذِهِ الْقَرْیَةِ قَالَتْ سَارَهًُْ وَ عَجِبْتُ مِنْ قِلَّتِهِمْ وَ کَثْرَهًِْ أَهْلِ الْقَرْیَهًِْ فَقَالَتْ وَ مَنْ یُطِیقُ قَوْمَ لُوطٍ (علیه السلام) فَبَشَّرُوهَا بِإِسْحاقَ وَ مِنْ وَراءِ إِسْحاقَ یَعْقُوبَ (علیه السلام) فَصَکَّتْ وَجْهَها وَ قالَتْ عَجُوزٌ عَقِیمٌ وَ هِیَ یَوْمَئِذٍ ابْنَهًُْ تِسْعِینَ سَنَهًًْ وَ إِبْرَاهِیمُ (علیه السلام) یَوْمَئِذٍ ابْنُ عِشْرِینَ وَ مِائَهًِْ سَنَهًٍْ.

امام باقر و صادق ( هنگامی‌که فرشتگان برای هلاک قوم لوط (علیه السلام) آمدند، گفتند: ما اهل این شهر و آبادی را [و به شهرهای قوم لوط اشاره کردند] هلاک خواهیم کرد. ( عنکبوت/۳۱ ) ساره گفت: «من از کمی آن‌ها و زیادی اهل قریه به شگفت آمدم بنابراین گفت: «چه کسی طاقت قوم لوط (علیه السلام) را دارد»! فرشتگان او را به اسحاق (علیه السلام) و بعد از اسحاق (علیه السلام) به یعقوب (علیه السلام) بشارت دادند. فَصَکَّتْ وَجْهَها وَ قالَتْ عَجُوزٌ عَقِیمٌ او در آن روز زنی نود ساله و ابراهیم (علیه السلام) مردی صدوبیست ساله بود.

Imam Baqir and Imam Sadiq (peace be upon them): When the angels came to destroy the people of Lut (peace be upon him), they said: "We shall destroy the people of this town" [and they pointed to the towns of the people of Lut] (Al-Ankabut/31). Sarah said: "I was astonished at their small number and the large number of the people of the town," and so she said: "Who can withstand the people of Lut (peace be upon him)?!" The angels then gave her the glad tidings of Ishaq (peace be upon him), and after Ishaq (peace be upon him), of Yaqub (peace be upon him). فَصَکَّتْ وَجْهَها وَ قالَتْ عَجُوزٌ عَقِیمٌ [So she struck her face and said: A barren old woman!]. On that day she was a woman of ninety years and Ibrahim (peace be upon him) was a man of one hundred and twenty years.

ઇમામ બાકિર અને ઇમામ સાદિક (અલયહિમસ્સલામ): જ્યારે ફરિશ્તાઓ કૌમે લૂત (અલયહિસ્સલામ)ને હલાક કરવા માટે આવ્યા, ત્યારે તેઓએ કહ્યું: "અમે આ શહેર અને વસ્તીના લોકોને [અને કૌમે લૂતના શહેરો તરફ ઇશારો કર્યો] હલાક કરીશું" (અન્કબૂત/૩૧). સારાએ કહ્યું: "હું તેઓની ઓછી સંખ્યા અને વસ્તીના લોકોની વધુ સંખ્યાથી આશ્ચર્યચકિત થઈ," તેથી તેણીએ કહ્યું: "કૌમે લૂત (અલયહિસ્સલામ)ની તાકાત કોને છે?!" ફરિશ્તાઓએ તેણીને ઇસ્હાક (અલયહિસ્સલામ) અને ઇસ્હાક (અલયહિસ્સલામ) પછી યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ)ની ખુશખબરી આપી. فَصَکَّتْ وَجْهَها وَ قالَتْ عَجُوزٌ عَقِیمٌ [તો તેણીએ પોતાના ચહેરા પર થપ્પડ મારી અને કહ્યું: એક વાંઝણી વૃદ્ધા!]. તે દિવસે તેણી નેવું વર્ષની સ્ત્રી હતી અને ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) એકસો વીસ વર્ષના પુરુષ હતા.