انَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ جَعَلَ لِکُلِّ نَبِیٍّ عَدُوًّا مِنَ الْمُشْرِکِینَ کَمَا قَالَ فِی کِتَابِهِ وَ بِحَسَبِ جَلَالَهًِْ مَنْزِلَهًِْ نَبِیِّنَا (صلی الله علیه و آله) عِنْدَ رَبِّهِ کَذَلِکَ عَظُمَ مِحْنَتُهُ لِعَدُوِّهِ وَ الَّذِی عَادَ مِنْهُ فِی حَالِ شِقَاقِهِ وَ نِفَاقِهِ وَ کُلُّ أَذًی وَ مَشَقَّهًٍْ لِدَفْعِ نُبُوَّتِهِ وَ تَکْذِیبِهِ إِیَّاهُ وَ سَعْیِهِ فِی مَکَارِهِهِ وَ قَصْدِهِ لِنَقْضِ کُلِّ مَا أَبْرَمَهُ وَ اجْتِهَادِهِ وَ مَنْ مَالَأَهُ عَلَی کُفْرِهِ وَ فَسَادِهِ وَ نِفَاقِهِ وَ إِلْحَادِهِ فِی إِبْطَالِ دَعْوَاهُ وَ تَغْیِیرِ مِلَّتِهِ وَ مُخَالَفَهًِْ سُنَّتِهِ وَ لَمْ یَرَ شَیْئاً أَبْلَغَ فِی تَمَامِ کَیْدِهِ مِنْ تَنْفِیرِهِمْ مِنْ مُوَالَاهًِْ وَصِیِّهِ وَ إِیحَاشِهِمْ مِنْهُ وَ صَدِّهِمْ عَنْهُ وَ إِغْرَائِهِمْ بِعَدَاوَتِهِ وَ الْقَصْدِ لِتَغْیِیرِ الْکِتَابِ الَّذِی جَاءَ بِهِ وَ إِسْقَاطِ مَا فِیهِ مِنْ فَضْلِ ذَوِی الْفَضْلِ وَ کُفْرِ ذَوِی الْکُفْرِ مِنْهُ وَ مِمَّنْ وَافَقَهُ عَلَی ظُلْمِهِ وَ بَغْیِهِ وَ شِرْکِهِ وَ لَقَدْ عَلِمَ اللَّهُ ذَلِکَ مِنْهُمْ فَقَالَ إِنَّ الَّذِینَ یُلْحِدُونَ فِی آیاتِنا لا یَخْفَوْنَ عَلَیْنا وَ قَالَ یُرِیدُونَ أَنْ یُبَدِّلُوا کَلامَ اللهِ وَ لَقَدْ أَحْضَرُوا الْکِتَابَ کَمَلًا مُشْتَمِلًا عَلَی التَّأْوِیلِ وَ التَّنْزِیلِ وَ الْمُحْکَمِ وَ الْمُتَشَابِهِ وَ النَّاسِخِ وَ الْمَنْسُوخِ لَمْ یَسْقُطْ مِنْهُ حَرْفُ أَلِفٍ وَ لَا لَامٍ فَلَمَّا وَقَفُوا عَلَی مَا بَیَّنَهُ اللَّهُ مِنْ أَسْمَاءِ أَهْلِ الْحَقِّ وَ الْبَاطِلِ وَ أَنَّ ذَلِکَ إِنْ ظَهَرَ نَقَضَ مَا عَقَدُوهُ قَالُوا لَا حَاجَهًَْ لَنَا فِیهِ وَ نَحْنُ مُسْتَغْنُونَ عَنْهُ بِمَا عِنْدَنَا وَ لِذَلِکَ قَالَ فَنَبَذُوهُ وَراءَ ظُهُورِهِمْ وَ اشْتَرَوْا بِهِ ثَمَناً قَلِیلًا فَبِئْسَ ما یَشْتَرُونَ ثُمَّ دَفَعَهُمُ الِاضْطِرَارُ بِوُرُودِ الْمَسَائِلِ عَلَیْهِمْ عَمَّا لَا یَعْلَمُونَ تَأْوِیلَهُ إِلَی جَمْعِهِ وَ تَأْلِیفِهِ وَ تَضْمِینِهِ مِنْ تِلْقَائِهِمْ مَا یُقِیمُونَ بِهِ دَعَائِمَ کُفْرِهِمْ فَصَرَخَ مُنَادِیهِمْ مَنْ کَانَ عِنْدَهُ شَیْءٌ مِنَ الْقُرْآنِ فَلْیَأْتِنَا بِهِ وَ وَکَلُوا تَأْلِیفَهُ وَ نَظْمَهُ إِلَی بَعْضِ مَنْ وَافَقَهُمْ عَلَی مُعَادَاهًِْ أَوْلِیَاءِ اللَّهِ فَأَلَّفَهُ عَلَی اخْتِیَارِهِمْ وَ مَا یَدُلُّ لِلْمُتَأَمِّلِ لَهُ عَلَی اخْتِلَالِ تَمْیِیزِهِمْ وَ تَقْرِیبِهِمْ وَ تَرَکُوا مِنْهُ مَا قَدَّرُوا أَنَّهُ لَهُمْ وَ هُوَ عَلَیْهِمْ وَ زَادُوا تَنَاکُرَهُ وَ تَنَافُرَهُ وَ عَلِمَ اللَّهُ أَنَّ ذَلِکَ یَظْهَرُ وَ یَبِینُ فَقَالَ ذلِکَ مَبْلَغُهُمْ مِنَ الْعِلْمِ وَ انْکَشَفَ لِأَهْلِ الِاسْتِبْصَارِ عَوَارُهُمْ وَ افْتِرَاؤُهُمْ.
امام علی (علیه السلام)- خداوند عزّ‌وجلّ همانگونه که در کتاب خود فرمود، برای هر پیامبری دشمنی از میان جنایتکاران قرار داد و نظر به بزرگی منزلت پیامبر ما نزد پروردگارش، حق تعالی محنتی را که او از دشمنش می کشید، سخت‌تر کرد. دشمنی که در تفرقه و نفاق، هر آزار و اذیّتی از او سر زد تا پیامبریِ او را مردود کند و او را دروغگو جلوه دهد و در آسیب رساندن به او کوشید و خواست هرچه را که او استوار کرده، در هم بشکند و به همراه یاوران خود در کفر و ستیزه‌جویی و نفاق و الحاد تلاش کرد تا دعوت او را باطل کند و ملّتش را دگرگون سازد و با سنّت او مخالفت کند و مکر خود را به تمام به کار گرفت تا امّت را از ولایت وصیّ او بیزار کند و از او جدایشان سازد و نگذارد به او بپیوندند و آنان را بر دشمنی با او برانگیزد و خواست تا کتابی را که آورده دگرگون کند و آنچه را از برتری اهل فضل و کفر اهل کفر همچون خودش و یاورانش در ستم و جور و شرک در کتاب آمده، از میان ببرد. خداوند دانست که اینان چنین می‌کنند و فرمود: کسانی که در [فهم و ارائه] آیات ما کژ می‌روند بر ما پوشیده نیستند. می‌خواهند دستور خدا را دگرگون کنند. ( فتح/۱۵ ) آنان کتاب را آوردند، درحالی‌که کامل بود و تأویل و تنزیل و محکم و متشابه و ناسخ و منسوخ را در خود داشت و هیچ الف و هیچ لامی از آن نیفتاده بود. آنگاه چون از نام‌هایی که خداوند از اهل حقّ و باطل در آن بیان کرده بود، آگاه شدند و دانستند که اگر این نام ها آشکار شود پیمانی که بسته اند، می شکند، گفتند: «ما به این هیچ نیازی نداریم و آنچه خود داریم، ما را از آن بی نیاز می کند». خداوند فرمود: پس آن (عهد) را پشت سر خود انداختند و در برابر آن بهایی ناچیز به دست آوردند و چه بد معامله‌ای کردند، ( آل عمران/۱۸۷ ) آنگاه از آنچه که تأویلش را نمی دانستند، مسائلی برایشان پدید آمد و از این رو ناگزیر شدند تا آن را گرد آورند و تألیفش کنند و از جانب خود چیزهایی به آن بیافزایند که پایه های کفرشان بر آن ها بنا می شود. در آن دم ندادهنده آنان فریاد برآورد: «هرکه چیزی از قرآن نزد خود دارد، آن را نزد ما بیاورد». سپس تألیف و تنظیم قرآن را به کسی سپردند که در دشمنی با اولیا، یار و یاورشان بود و او کتاب را با اختیار آنان تألیف کرد. به این ترتیب که آنچه را می‌پنداشتند از برای آن هاست، حال آن که علیه آنان بود، رها کردند و چیزهایی در آن افزودند که آشکارا ناپسند و ناسازگار بود و خداوند دانست که این آشکار و نمایان می شود و فرمود: «ذَلِکَ مَبْلَغُهُم مِّنَ الْعِلْمِ؛ حق تعالی عیبناکی آنان و دروغ‌پردازی آن‌کس را که در کتاب با دروغ سازی ملحدانه، نکوهش پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) را پدید آورد، برملا کرد.
Imam Ali (peace be upon him): Just as Allah the Mighty and Majestic said in His Book, He appointed for every prophet an enemy from among the criminals, and in view of the great station of our Prophet (peace be upon him and his family) with his Lord, Allah the Exalted made the affliction that he suffered from his enemy all the more severe. This enemy, in his division and hypocrisy, inflicted every kind of harm and torment upon him in order to reject his prophethood and portray him as a liar; he strove to harm him, and sought to shatter everything that the Prophet had firmly established; and together with his supporters he laboured in disbelief, hostility, hypocrisy and heresy to nullify his call, to alter his religion, and to oppose his sunnah. He deployed all his cunning to make the ummah loathe the wilayah (guardianship) of his wasi (successor), to separate them from him, to prevent them from joining him, and to incite them to enmity against him. He wanted to alter the Book that the Prophet had brought and to erase from it what it contained concerning the excellence of the people of excellence and the disbelief of the people of disbelief — those like himself and his helpers in oppression, tyranny and polytheism. Allah knew that they would do this, and said: إِنَّ الَّذِینَ یُلْحِدُونَ فِی آیاتِنا لا یَخْفَوْنَ عَلَیْنا [Indeed, those who deviate concerning Our verses are not concealed from Us], يُرِيدُونَ أَنْ يُبَدِّلُوا كَلَامَ اللَّهِ [They wish to change the word of Allah] (al-Fath/15). They brought forward the Book while it was complete, containing ta'wil (interpretation) and tanzil (revelation), muhkam (decisive) and mutashabih (allegorical), nasikh (abrogating) and mansukh (abrogated), with not a single alif or lam missing from it. Then, when they became aware of the names of the people of truth and falsehood which Allah had made clear in it, and realised that if these names were disclosed the pact they had bound would be undone, they said: "We have no need of this, and what we already have makes us independent of it." Allah said: فَنَبَذُوهُ وَراءَ ظُهُورِهِمْ وَ اشْتَرَوْا بِهِ ثَمَناً قَلِیلًا فَبِئْسَ ما یَشْتَرُونَ [So they cast it behind their backs and bought with it a paltry price — how wretched is what they buy] (Al Imran/187). Then matters arose over which they did not know the ta'wil, and so they were compelled to gather it and compile it and to insert into it, from themselves, things by which the pillars of their disbelief would be established. Their crier called out: "Whoever has anything of the Qur'an with him, let him bring it to us." They then entrusted the compilation and arrangement of the Qur'an to one of those who had joined them in enmity toward the awliya of Allah, and he compiled the Book according to their choice. In this way they discarded what they thought was in their favour — while in reality it was against them — and added to it things that were plainly repugnant and inconsistent. Allah knew that this would become manifest and evident, and He said: ذلِکَ مَبْلَغُهُمْ مِنَ الْعِلْمِ [That is their reach of knowledge]. Allah the Exalted exposed their defectiveness and the fabrication of the one who, through heretical falsification in the Book, brought forth vilification of the noble Prophet (peace be upon him and his family).
ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે, જેમ પોતાની કિતાબમાં ફરમાવ્યું છે, દરેક પયગંબર માટે ગુનેગારો માંથી એક દુશ્મન નિયુક્ત કર્યો, અને આપણા પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ના પોતાના પરવરદિગાર પાસે મોટા મરતબાને જોતાં, અલ્લાહ તઆલાએ તે મુસીબતને, જે તેઓ પોતાના દુશ્મન થકી સહન કરતા હતા, વધુ સખત બનાવી. તે દુશ્મન, પોતાની તફરકા અને નિફાકમાં, દરેક પ્રકારની આઝાર અને ઈજા તેમના પર કરી કે જેથી તેમની નબુવ્વતને રદ કરી શકે અને તેમને જૂઠા ઠેરવે; તેણે તેમને નુકસાન પહોંચાડવાનો પ્રયત્ન કર્યો, અને ઈચ્છ્યું કે જે કંઈ તેઓએ મજબૂત કર્યું છે તે તોડી નાખે; અને પોતાના મદદગારો સાથે મળીને કુફ્ર, દુશ્મની, નિફાક અને ઇલ્હાદમાં કોશિશ કરી કે જેથી તેમની દાવતને બાતિલ કરે, તેમની મિલ્લતને બદલી નાખે અને તેમની સુન્નતનો વિરોધ કરે. તેણે પોતાની બધી મકરીનો ઉપયોગ કર્યો કે જેથી ઉમ્મતને તેમના વસીની વિલાયતથી બેઝાર કરે, તેમનાથી અલગ કરે, અને તેમને તેમની સાથે જોડાવાથી અટકાવે, અને તેમને તેમની સાથે દુશ્મની કરવા માટે ઉભા કરે, અને તેણે ઈચ્છ્યું કે તે કિતાબને, જે લાવવામાં આવી હતી, બદલી નાખે અને તે કિતાબમાં જે અહલે ફઝ્લની ફઝીલત અને તેની જેમ પોતાના તથા પોતાના મદદગારોના ઝુલ્મ, જૌર અને શિર્કમાંના અહલે કુફ્રના કુફ્રનું બયાન હતું તેને મિટાવી નાખે. અલ્લાહ જાણતો હતો કે તેઓ આવું કરશે અને ફરમાવ્યું: إِنَّ الَّذِینَ یُلْحِدُونَ فِی آیاتِنا لا یَخْفَوْنَ عَلَیْنا [ખરેખર જેઓ અમારી આયતોમાં કજરવી કરે છે તેઓ અમારાથી છુપાયેલા નથી], يُرِيدُونَ أَنْ يُبَدِّلُوا كَلَامَ اللَّهِ [તેઓ ઈચ્છે છે કે અલ્લાહના કલામને બદલી નાખે] (ફત્હ/૧૫). તેઓ કિતાબને લાવ્યા, જ્યારે તે સંપૂર્ણ હતી અને તેમાં તાવીલ અને તન્ઝીલ, મુહકમ અને મુતશાબિહ, નાસિખ અને મન્સૂખ મૌજૂદ હતાં અને તેમાંથી એક પણ અલિફ કે લામ પડી નહોતી ગઈ. પછી જ્યારે તેઓ તે નામોથી, જે અલ્લાહે તેમાં અહલે હક્ક અને બાતિલથી બયાન કર્યાં હતાં, વાકેફ થયા અને સમજ્યા કે જો આ નામો ઝાહિર થશે તો જે અહદ તેઓએ બાંધ્યો છે તે તૂટી જશે, તેઓએ કહ્યું: "અમને આની કોઈ જરૂરત નથી અને જે અમારી પાસે છે તે અમને એનાથી બેનિયાઝ કરે છે." અલ્લાહે ફરમાવ્યું: فَنَبَذُوهُ وَراءَ ظُهُورِهِمْ وَ اشْتَرَوْا بِهِ ثَمَناً قَلِیلًا فَبِئْسَ ما یَشْتَرُونَ [પછી તેઓએ તેને પોતાની પીઠ પાછળ ફેંકી દીધું અને તેના બદલામાં નજીવી કિંમત મેળવી અને કેટલો ખરાબ સોદો કર્યો] (આલે ઇમરાન/૧૮૭). પછી તેમના પર એવા મસાઈલ ઊભા થયા જેની તાવીલ તેઓ જાણતા નહોતા, અને એટલે તેઓ મજબૂર થયા કે તેને એકત્ર કરે અને તેની તાલીફ કરે અને પોતાના તરફથી તેમાં એવી વસ્તુઓ ઉમેરે જેના પર તેમના કુફ્રના પાયા બંધાય. તે વખતે તેમના મુનાદીએ પોકાર્યું: "જેની પાસે કુરઆનમાંથી કંઈ પણ હોય, તે અમારી પાસે લાવે." પછી કુરઆનની તાલીફ અને તન્ઝીમને એવા વ્યક્તિને સોંપી જે અલ્લાહના અવલિયા સાથે દુશ્મનીમાં તેમનો સાથી અને મદદગાર હતો, અને તેણે કિતાબની તાલીફ તેમની પસંદ મુજબ કરી. આ રીતે કે જે તેઓ સમજતા હતા કે તેમના પક્ષે છે, જ્યારે કે તે તેમની વિરુદ્ધ હતું, તેને છોડી દીધું, અને તેમાં એવી વસ્તુઓ ઉમેરી જે ઝાહિરમાં નાપસંદ અને અસંગત હતી, અને અલ્લાહ જાણતો હતો કે આ ઝાહિર અને પ્રગટ થશે અને ફરમાવ્યું: ذلِکَ مَبْلَغُهُمْ مِنَ الْعِلْمِ [આ છે તેમના ઈલ્મની હદ]. અલ્લાહ તઆલાએ તેમની ખામીઓ અને તે વ્યક્તિની જૂઠ-રચનાને, જેણે કિતાબમાં ઇલ્હાદી જૂઠ-રચના દ્વારા પયગંબરે અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ની નિંદા ઊભી કરી, ઉજાગર કરી.