سورة النجم

Verse 8 of 62

53:8

ثُمَّ دَنا فَتَدَلَّى

سپس نزديك و نزديك‌تر شد.

Then he drew near, then he bowed

પછી તે નજીક આવ્યો, અને વધારે નઝદીક આવ્યો:

الکاظم (علیه السلام) Imam Kazim (peace be upon him) ઇમામ કાઝિમ (અલયહિસ્સલામ)

سَأَلَ رَجُلٌ یُقَالُ لَهُ عَبْدُ الْغَفَّارِ السُّلَمِیُّ أَبَا إِبْرَاهِیمَ مُوسی بْنَ جَعْفَرٍ (علیه السلام) عَنْ قَوْلِ اللَّهِ تَعَالَی ثُمَّ دَنا فَتَدَلَّی فَکانَ قابَ قَوْسَیْنِ أَوْ أَدْنی فَقَالَ أَرَی هَاهُنَا خُرُوجاً مِنْ حُجُبٍ وَ تَدَلِّیاً إِلَی الْأَرْضِ وَ أَرَی مُحَمَّداً (صلی الله علیه و آله) رَأَی رَبَّهُ بِقَلْبِهِ وَ نُسِبَ إِلَی بَصَرِهِ وَ کَیْفَ هَذَا فَقَالَ أَبُو إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) دَنا فَتَدَلَّی فَإِنَّهُ لَمْ یدل (یَتَدَلّ) عَنْ مَوْضِعٍ وَ لَمْ یَتَدَلَّ بِبَدَنٍ فَقَالَ عَبْدُ الْغَفَّارِ أَصِفُهُ بِمَا وَصَفَ بِهِ نَفْسَهُ حَیْثُ قَالَ دَنا فَتَدَلَّی فَلَمْ یَتَدَلَّ عَنْ مَجْلِسِهِ إِلَّا قَدْ زَالَ عَنْهُ وَ لَوْ لَا ذَلِکَ لَمْ یَصِفْ بِذَلِکَ نَفْسَهُ فَقَالَ أَبُو إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) إِنَّ هَذِهِ لُغَهًٌْ فِی قُرَیْشٍ إِذَا أَرَادَ الرَّجُلُ مِنْهُمْ أَنْ یَقُولَ قَدْ سَمِعْتُ یَقُولُ قَدْ تَدَلَّیْتُ وَ إِنَّمَا التَّدَلِّی الْفَهْم.

امام کاظم (علیه السلام)- مردی به نام عبد الغفّار سلمی از امام کاظم (علیه السلام) درباره این آیات: ثُمَّ دَنا فَتَدَلَّی* فَکانَ قابَ قَوْسَیْنِ أَوْ أَدْنی پرسید: «[آیا] در آنجا که پیامبر (صلی الله علیه و آله) اقامت نمود خدا از حجاب بیرون آمده و حضرت محمّد (صلی الله علیه و آله) او را به چشم دید؟ یا آنکه به قلب مشاهده نموده و نسبت رؤیت به بصر داد، این چگونه است»؟ حضرت فرمود: «ثُمَّ دَنا فَتَدَلَّی؛ از مکانی پایین نیامد و با بدن حرکت نکرد». او گفت: «من همچون آیه او را وصف نمودم که گوید: دَنا فَتَدَلَّی، و کسی از جای خود پایین نیامد جز آنکه از آن زایل شد، و إلّا این گونه وصف نمی‌فرمود». حضرت فرمود: «استعمال این لغت در قریش این گونه است که هر وقت کسی بخواهد بگوید: شنیدم، می‌گوید: «تدلّیت»، و معنی تدلّی همان فهم است».

Imam Kazim (peace be upon him): A man named Abd al-Ghaffar al-Sulami asked Imam Kazim (peace be upon him) about these verses: ثُمَّ دَنا فَتَدَلَّی* فَکانَ قابَ قَوْسَیْنِ أَوْ أَدْنی [Then he drew near, then he bowed; and was at the distance of two bow-lengths or nearer]: "[Did], in the place where the Prophet (peace be upon him and his family) had settled, Allah come out from behind the veils and Muhammad (peace be upon him and his family) see Him with his eye? Or did he behold Him with his heart, and the seeing was attributed to the eye — how is this?" The Imam said: "ثُمَّ دَنا فَتَدَلَّی [Then he drew near, then he bowed] — He did not descend from any place, nor did He move with a body." He said: "I describe Him only as the verse describes Him, which says: دَنا فَتَدَلَّی [He drew near, then bowed]; and no one comes down from his place unless he has moved away from it — otherwise He would not have described Himself in this way." The Imam said: "The use of this word among Quraysh is such that whenever one of them wants to say, 'I heard,' he says: 'tadallaytu,' and the meaning of tadalli is understanding itself."

ઇમામ કાઝિમ (અલયહિસ્સલામ): અબ્દુલ ગફ્ફાર સલમી નામના એક માણસે ઇમામ કાઝિમ (અલયહિસ્સલામ) ને આ આયતો વિશે પૂછ્યું: ثُمَّ دَنا فَتَدَلَّی* فَکانَ قابَ قَوْسَیْنِ أَوْ أَدْنی [પછી તેઓ નજીક આવ્યા, પછી ઝૂક્યા; અને બે ધનુષ્યના અંતરે અથવા તેથી પણ નજીક હતા]: "[શું] જ્યાં પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ઊભા હતા ત્યાં અલ્લાહ પરદાઓમાંથી બહાર આવ્યો અને હઝરત મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ તેને આંખે જોયો? અથવા દિલથી નિહાળ્યો અને જોવાનું આંખ સાથે જોડ્યું, આ કેવી રીતે છે?" ઇમામે (અલયહિસ્સલામ) ફરમાવ્યું: "ثُمَّ دَنا فَتَدَلَّی [પછી તેઓ નજીક આવ્યા, પછી ઝૂક્યા]; તે કોઈ સ્થળેથી નીચે ન આવ્યો અને શરીર સાથે હલચલ ન કરી." તેણે કહ્યું: "મેં તેને એ આયત મુજબ જ વર્ણવ્યો છે જે કહે છે: دَنا فَتَدَلَّی [તે નજીક આવ્યો, પછી ઝૂક્યો], અને કોઈ પોતાના સ્થાનેથી નીચે નથી આવતો સિવાય કે તેણે તેને છોડ્યું હોય, નહીં તો આ રીતે વર્ણન ન કરત." ઇમામે (અલયહિસ્સલામ) ફરમાવ્યું: "કુરૈશમાં આ શબ્દનો ઉપયોગ એ રીતે થાય છે કે જ્યારે કોઈ કહેવા ઇચ્છે 'મેં સાંભળ્યું', ત્યારે તે કહે છે: 'તદલ્લયતુ', અને તદલ્લીનો અર્થ સમજણ જ છે."

السّجّاد (علیه السلام) Imam Sajjad (peace be upon him) ઇમામ સજ્જાદ (અલયહિસ્સલામ)

عن ثابت‌بن‌دینار قال: سَأَلْتُ زَیْنَ الْعَابِدِینَ عَلِیَّ‌بْنَ‌الْحُسَیْنِ‌بْنِ‌عَلِیِّ‌بْنِ أَبِی‌طَالِبٍ (علیه السلام) عنِ اللَّهِ جَلَّ جَلَالُهُ هَلْ یُوصَفُ بِمَکَانٍ فَقَالَ تَعَالَی اللَّهُ عَنْ ذَلِکَ قُلْتُ فَلِمَ أُسْرِیَ نَبِیُّهُ مُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله) إِلَی السَّمَاءِ قَالَ لِیُرِیَهُ مَلَکُوتَ السَّمَاءِ وَ مَا فِیهَا مِنْ عَجَائِبِ صُنْعِهِ وَ بَدَائِعِ خَلْقِهِ قُلْتُ فَقَوْلُ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ ثُمَّ دَنا فَتَدَلَّی فَکانَ قابَ قَوْسَیْنِ أَوْ أَدْنی قَالَ ذَاکَ رسول الله (صلی الله علیه و آله) دَنَا مِنْ حُجُبِ النُّورِ فَرَأَی مَلَکُوتَ السَّمَاوَاتِ ثُمَّ تَدَلَّی فَنَظَرَ مِنْ تَحْتِهِ إِلَی مَلَکُوتِ الْأَرْضِ حَتَّی ظَنَّ أَنَّهُ فِی الْقُرْبِ مِنَ الْأَرْضِ کَقَابِ قَوْسَیْنِ أَوْ أَدْنَی.

امام سجاد (علیه السلام)- ثابت‌بن‌دینار گوید: از امام سجّاد (علیه السلام) پرسیدم: «آیا خدای عزّوجلّ مکان دارد»؟ فرمود: «خدا از آن برتر است». گفتم: «پس چرا پیغمبرش را به آسمان برد»؟ فرمود: «تا ملکوت آسمان و آنچه از عجایب و بدایع آفرینش وی در آن است را به وی بنماید». گفتم: «گفتار خدای عزّوجلّ: ثُمَّ دَنا فَتَدَلَّی فَکانَ قابَ قَوْسَیْنِ أَوْ أَدْنی چه معنی دارد»؟ فرمود: «مقصود از آن رسول خدا (صلی الله علیه و آله) است که نزدیک پرده‌های نور شد و ملکوت آسمان‌ها را دید و سپس آویخت در زیر پای خود ملکوت زمین را نگریست تا به نظر آورد که به‌اندازه‌ی فاصله‌ی دو سر کمان به زمین نزدیک شده است».

Imam Sajjad (peace be upon him): Thabit ibn Dinar said: I asked Imam Sajjad (peace be upon him): "Does Allah the Mighty and Majestic have a place?" He said: "Allah is far above that." I said: "Then why did He take His Prophet up to the heavens?" He said: "So that He might show him the kingdom of the heavens and the wonders and marvels of His creation that are in them." I said: "What is the meaning of the saying of Allah the Mighty and Majestic: ثُمَّ دَنا فَتَدَلَّی فَکانَ قابَ قَوْسَیْنِ أَوْ أَدْنی [Then he drew near, then he bowed; and was at the distance of two bow-lengths or nearer]?" He said: "What is meant by it is the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), who drew near to the veils of light and saw the kingdom of the heavens, and then he leaned down and looked beneath his feet at the kingdom of the earth, until it seemed to him that he had come as close to the earth as the distance of two bow-lengths or nearer."

ઇમામ સજ્જાદ (અલયહિસ્સલામ): સાબિત બિન દીનાર કહે છે: મેં ઇમામ સજ્જાદ (અલયહિસ્સલામ) ને પૂછ્યું: "શું અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ ને સ્થાન છે?" ફરમાવ્યું: "અલ્લાહ તેનાથી ઉચ્ચ છે." મેં કહ્યું: "તો પછી શા માટે પોતાના પયગંબરને આસમાન પર લઈ ગયો?" ફરમાવ્યું: "જેથી આસમાનનું મલકૂત અને તેમાં રહેલા તેની સર્જનની અજાયબીઓ અને નવીનતાઓ તેમને બતાવે." મેં કહ્યું: "અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ ના કૌલ: ثُمَّ دَنا فَتَدَلَّی فَکانَ قابَ قَوْسَیْنِ أَوْ أَدْنی [પછી તેઓ નજીક આવ્યા, પછી ઝૂક્યા; અને બે ધનુષ્યના અંતરે અથવા તેથી પણ નજીક હતા] નો શું અર્થ છે?" ફરમાવ્યું: "એનાથી મુરાદ મેસેન્જર ઓફ અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) છે, જે નૂરના પરદાઓની નજીક ગયા અને આસમાનોનું મલકૂત જોયું, પછી ઝૂક્યા અને પોતાના પગ નીચે ઝમીનનું મલકૂત નિહાળ્યું, ત્યાં સુધી કે તેમને લાગ્યું કે તેઓ બે ધનુષ્યના અંતરે ઝમીનની નજીક પહોંચી ગયા છે."

أمیرالمؤمنین (علیه السلام) Imam Ali, Commander of the Faithful (peace be upon him) ઇમામ અલી, અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)

بَیْنَمَا أَصْحَابُ رسول الله (صلی الله علیه و آله) جُلُوسٌ فِی مَسْجِدِهِ بَعْدَ وَفَاتِهِ (علیه السلام) دَخَلَ عَلَیْنَا حِبْرٌ مِنْ أَحْبَارِ یَهُودِ أَهْلِ الشَّامِ فقَالَ یَا أُمَّهًَْ‌مُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله) مَا تَرَکْتُمْ لِنَبِیٍّ دَرَجَهًًْ وَ لَا لِمُرْسَلٍ فَضِیلَهًًْ إِلَّا وَ قَدْ تَحَمَّلْتُمُوهَا لِنَبِیِّکُمْ فَهَلْ عِنْدَکُمْ جَوَابٌ إِنْ أَنَا سَأَلْتُکُمْ فَقَالَ لَهُ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) سَلْ یَا أَخَا الْیَهُودِ مَا أَحْبَبْتَ ثُمَّ ذَکَرَ الْیَهُودِیُّ مَنَاقِبَ الْأَنْبِیَاءِ (علیهم السلام) وَ أَمِیرُالْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) یُثْبِتُ لِلنَّبِیِّ (صلی الله علیه و آله) مَا هُوَ أَعْظَمُ مِنْهَا تَرَکْنَا ذِکْرَهَا طَلَباً لِلِاخْتِصَارِ حَتَّی وَصَلَ إِلَی أَنْ قَالَ الْیَهُودِیُّ فَإِنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ نَاجَی مُوسی (علیه السلام) علَی جَبَلِ طُورِ سَیْنَاءَ بِثَلَاثِمِائَهًٍْ وَ ثَلَاثَ عَشْرَهًَْ کَلِمَهًًْ یَقُولُ لَهُ فِیهَا یا مُوسی (علیه السلام) إِنِّی أَنَا اللَّهُ فَهَلْ فَعَلَ بِمُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله) شَیْئاً مِنْ ذَلِکَ قَالَ عَلِیٌّ (علیه السلام) لَقَدْ کَانَ کَذَلِکَ وَ مُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله) نَاجَاهُ اللَّهُ جَلَّ ثَنَاؤُهُ فَوْقَ سَبْعِ سَمَاوَاتٍ رَفَعَهُ عَلَیْهِنَّ فَنَاجَاهُ فِی مَوْطِنَیْنِ أَحَدُهُمَا عِنْدَ سِدْرَهًِْ الْمُنْتَهی وَ کَانَ لَهُ هُنَاکَ مَقَامٌ مَحْمُودٌ ثُمَّ عَرَجَ بِهِ حَتَّی انْتَهَی إِلَی سَاقِ الْعَرْشِ فَقَالَ عَزَّوَجَلَّ ثُمَّ دَنا فَتَدَلَّی وَ دَنَّی لَهُ رَفْرَفاً أَخْضَرَ أغشی (غُشِیَ) عَلَیْهِ نُورٌ عَظِیمٌ حَتَّی کَانَ فِی دُنُوِّهِ کَقَابِ قَوْسَیْنِ أَوْ أَدْنَی وَ هُوَ مِقْدَارُ مَا بَیْنَ الْحَاجِبِ إِلَی الْحَاجِبِ وَ نَاجَاهُ بِمَا ذَکَرَهُ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ فِی کِتَابِهِ قَالَ تَعَالَی لِلهِ ما فِی السَّماواتِ وَ ما فِی الْأَرْضِ وَ إِنْ تُبْدُوا ما فِی أَنْفُسِکُمْ أَوْ تُخْفُوهُ یُحاسِبْکُمْ بِهِ اللهُ فَیَغْفِرُ لِمَنْ یَشاءُ وَ یُعَذِّبُ مَنْ یَشاءُ وَ کَانَتْ هَذِهِ الْآیَهًُْ قَدْ عُرِضَتْ عَلَی سَائِرِ الْأُمَمِ مِنْ لَدُنْ آدَمَ (علیه السلام) إِلَی أَنْ بُعِثَ مُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله) فَأَبَوْا جَمِیعاً أَنْ یَقْبَلُوهَا مِنْ ثِقْلِهَا وَ قَبِلَهَا مُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله) فَلَمَّا رَأَی اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ مِنْهُ وَ مِنْ أُمَّتِهِ الْقَبُولَ خَفَّفَ عَنْهُ ثِقْلَهَا فَقَالَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ آمَنَ الرَّسُولُ بِما أُنْزِلَ إِلَیْهِ مِنْ رَبِّه.

امام علی (علیه السلام)- روزی اصحاب پیامبر (صلی الله علیه و آله) در مسجد نشسته بودند، و با یکدیگر درباره‌ی فضایل او (پیامبر (صلی الله علیه و آله)) بحث می‌کردند، دراین‌موقع عالمی از علمای یهود از شام وارد شد. ای امّت محمّد (صلی الله علیه و آله) درجه‌ای از پیامبری به‌جا نمی‌ماند و برتری برای فرستاده‌ای نیست مگر اینکه آن را به شما و محمّد (صلی الله علیه و آله) پیامبرتان بخشیده آیا اگر پرسشی کنم پاسخ می‌دهید؟ امیرالمؤمنین علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) فرمود: «ای برادر یهودی بپرس هرچه دوست داری». سپس آن یهودی مناقبی را که در کتاب آسمانی برای پیامبر (صلی الله علیه و آله) و امیرالمؤمنین (علیه السلام) ذکر شده برشمرد، که اگر همه‌ی آن‌ها را نقل کنیم به‌طول می‌انجامد، تا آنجا که یهودی گفت: «خداوند در طور سینا به یک‌صدوسیزده کلمه سخن گفت و در هر کلمه می‌فرمود: «ای موسی من (خدا) هستم». سپس پرسید: «آیا با محمّد (صلی الله علیه و آله) چنین مناجاتی داشته»؟ امیرالمؤمنین (علیه السلام) فرمود: «آری چنین است ولی محمّد (صلی الله علیه و آله) هم با خدا سخن گفته آنگاه که خدا او را بر فراز هفت آسمان بلند کرد در دو جای حساس خدا با او سخن گفته یکی در سدرهًْ المنتهی و در آنجا برای محمّد (صلی الله علیه و آله) مقامی پسندیده بود بعد او را پرواز داد تا او را به ساق عرش رسانید چنانچه خدای تعالی فرموده: ثُمَّ دَنا فَتَدَلَّی. برای او سفینه‌ای بود که بر فراز او می‌رفت نوری درخشنده و بزرگ داشت تا اینکه به قاب قوسین رسید یعنی جایی که فاصله‌ی او با مبدأ به‌اندازه‌ی فاصله‌ی دو ابرو از یکدیگر بود و مناجات به آنچه خدای تعالی در قرآنش در سوره‌ی بقره یادآوری کرده: آنچه در آسمان‌ها و زمین است، از آنِ خداست. و [ازاین‌رو] اگر آنچه را در دل دارید، آشکار سازید یا پنهان، خداوند شما را برطبق آن، محاسبه می‌کند. سپس هرکس را بخواهد [و شایستگی داشته باشد]، می‌بخشد و هرکس را بخواهد [و مستحق باشد]، مجازات می‌کند. ( بقره/۲۸۴ )». [شرح تقدّم و برتری امّت اسلامی بر سایر امّم] این آیه بود که خداوند بر سایر امّت‌ها از زمان آدم (علیه السلام) تا هنگام مبعث نبی معظم محمّد (صلی الله علیه و آله) پیشنهاد کرد و تمام از زیر بار شانه خالی کردند و نپذیرفتند محمّد (صلی الله علیه و آله) و امّتش قبول کردند و پذیرفتند. چون خدای تعالی دید که محمّد (صلی الله علیه و آله) و امّتش پذیرفتند سنگینی بار را از دوش آنان برداشت سپس خدای تعالی برای محمّد (صلی الله علیه و آله) فرمود: به آنچه از سوی پروردگارش بر او نازل شده، ایمان آورده است. ( بقره/۲۸۵ )».

Imam Ali (peace be upon him): One day the companions of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) were sitting in the mosque discussing his (the Prophet's) virtues. At this moment, a scholar from among the scholars of the Jews of Sham entered and said: "O community of Muhammad (peace be upon him and his family), you have not left any rank of prophethood nor any excellence of a messenger without ascribing it to yourselves and to your Prophet Muhammad (peace be upon him and his family). If I ask you a question, will you answer?" Amir al-Mu'minin Ali ibn Abi Talib (peace be upon him) said: "O brother of the Jews, ask whatever you wish." Then that Jew enumerated the virtues mentioned in the heavenly scriptures for the prophets (peace be upon them), and Amir al-Mu'minin (peace be upon him) established for the Prophet (peace be upon him and his family) what was greater than them — which we have omitted for the sake of brevity — until the Jew said: "Indeed Allah spoke to Musa (peace be upon him) on Mount Sinai with three hundred and thirteen words, and in each word He said: 'O Musa, I am Allah.' Did He have such a conversation with Muhammad (peace be upon him and his family)?" Amir al-Mu'minin (peace be upon him) said: "Yes, it is so, but Muhammad (peace be upon him and his family) also spoke with Allah when Allah raised him above the seven heavens. Allah spoke with him at two significant places: one at Sidrat al-Muntaha, and there was for Muhammad (peace be upon him and his family) there a praiseworthy station (maqam mahmud). Then He caused him to ascend until He brought him to the leg of the Throne, as Allah the Exalted has said: ثُمَّ دَنا فَتَدَلَّی [Then he drew near, then he bowed]. There was for him a vessel that carried him aloft; it had a radiant, mighty light, until he reached qab qawsayn (two bows' length) — that is, a place where his distance from the Source was like the distance between the two eyebrows from one another — and He conversed with him with what Allah the Exalted has mentioned in His Qur'an in Surah al-Baqarah: 'Whatever is in the heavens and whatever is in the earth belongs to Allah. And [therefore] whether you disclose what is within yourselves or conceal it, Allah will bring you to account for it. Then He will forgive whom He wills [and is worthy] and punish whom He wills [and deserves it].' (al-Baqarah/284). [Explanation of the precedence and superiority of the Islamic community over other communities:] This is the verse which Allah proposed to all the other communities from the time of Adam (peace be upon him) until the mission of the great Prophet Muhammad (peace be upon him and his family), and all of them shirked the burden and did not accept it. Muhammad (peace be upon him and his family) and his community accepted it and took it on. When Allah the Exalted saw that Muhammad (peace be upon him and his family) and his community accepted, He lifted the weight of the burden from their shoulders. Then Allah the Exalted said concerning Muhammad (peace be upon him and his family): 'He has believed in what has been revealed to him from his Lord.' (al-Baqarah/285)."

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): એક દિવસ પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના સહાબીઓ મસ્જિદમાં બેઠા હતા અને એકબીજા સાથે તેમના (પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના) ફઝાઇલ વિશે ચર્ચા કરી રહ્યા હતા. તે વખતે શામના યહૂદી આલિમોમાંથી એક આલિમ દાખલ થયો અને કહ્યું: "હે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની ઉમ્મત! પયગંબરીનો કોઈ દરજ્જો બાકી નથી રહ્યો અને કોઈ મોકલવામાં આવેલા [પયગંબર] માટે કોઈ શ્રેષ્ઠતા નથી જે તમે તમારા પયગંબર મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને ન આપી હોય. જો હું કોઈ પ્રશ્ન પૂછું તો શું તમે જવાબ આપશો?" અમીરુલ મુઅમિનીન અલી બિન અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "હે યહૂદી ભાઈ, જે ઈચ્છે તે પૂછ." પછી તે યહૂદીએ આસમાની કિતાબમાં પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને અમીરુલ મુઅમિનીન (અલયહિસ્સલામ) માટે ઉલ્લેખ કરાયેલા મનાકિબ [ફઝીલતો] ગણાવ્યા, જે બધા વર્ણવવામાં આવે તો લાંબુ થઈ જાય, ત્યાં સુધી કે યહૂદીએ કહ્યું: "અલ્લાહે તૂરે સીનામાં એકસો તેર શબ્દોમાં [મૂસા સાથે] વાત કરી અને દરેક શબ્દમાં ફરમાવતો: 'હે મૂસા, હું (અલ્લાહ) છું.' પછી પૂછ્યું: 'શું મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) સાથે આવી મુનાજાત થઈ છે?'" અમીરુલ મુઅમિનીન (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "હા, એવું જ છે, પરંતુ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ પણ અલ્લાહ સાથે વાત કરી છે, જ્યારે અલ્લાહે તેમને સાત આસમાનોની ઉપર ઉંચા કર્યા, બે મહત્વપૂર્ણ સ્થળોએ અલ્લાહે તેમની સાથે વાત કરી; એક સિદરતુલ મુન્તહા પર, અને ત્યાં મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) માટે એક પસંદીદા મુકામ (મકામે મહમૂદ) હતું, પછી તેમને ઉડાવ્યા ત્યાં સુધી કે તેમને અર્શના પાયા સુધી પહોંચાડ્યા, જેમ કે અલ્લાહ તઆલાએ ફરમાવ્યું: ثُمَّ دَنا فَتَدَلَّی [પછી તેઓ નજીક આવ્યા, પછી નમ્યા]. તેમના માટે એક સફીના [વાહન] હતું જે તેમને ઉપર લઈ જતું; તેનું એક ચમકતું અને મોટું નૂર હતું, ત્યાં સુધી કે તે કાબે કૌસૈન સુધી પહોંચ્યા, એટલે કે એ સ્થળ જ્યાં તેમનું મબદા [મૂળ] સાથેનું અંતર બે ભમ્મરો વચ્ચેના અંતર જેટલું હતું, અને એવી મુનાજાત થઈ જેનો ઉલ્લેખ અલ્લાહ તઆલાએ પોતાના કુરઆનમાં સૂરએ બકરહમાં કર્યો છે: 'આસમાનો અને ઝમીનમાં જે કંઈ છે તે અલ્લાહનું છે. અને [એટલા માટે] જો તમે તમારા દિલમાં જે છે તે પ્રગટ કરો કે છુપાવો, અલ્લાહ તે અનુસાર તમારો હિસાબ લેશે. પછી જેને ઈચ્છશે [અને લાયક હશે] તેને માફ કરશે અને જેને ઈચ્છશે [અને હકદાર હશે] તેને સજા આપશે.' (બકરહ/૨૮૪). [ઇસ્લામી ઉમ્મતની અન્ય ઉમ્મતો પર બઢતી અને શ્રેષ્ઠતાનો શરહ:] આ એ આયત હતી જે અલ્લાહે આદમ (અલયહિસ્સલામ)ના સમયથી લઈને પયગંબરે અઝમ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની બિઅસત સુધીની બધી ઉમ્મતોને પ્રસ્તાવિત કરી, અને બધાએ આ બોજા હેઠળથી ખભા હટાવી લીધા અને સ્વીકારી નહીં. મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને તેમની ઉમ્મતે કબૂલ કરી અને સ્વીકારી. જ્યારે અલ્લાહ તઆલાએ જોયું કે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને તેમની ઉમ્મતે સ્વીકારી, તો તેમના ખભા પરથી બોજાનું ભાર ઉતારી લીધું. પછી અલ્લાહ તઆલાએ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) વિશે ફરમાવ્યું: 'તેમના પરવરદિગાર તરફથી તેમના પર જે નાઝિલ થયું છે તેના પર તેઓ ઈમાન લાવ્યા છે.' (બકરહ/૨૮૫)."

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

عَن حُمرَانَ قَالَ: سَأَلْتُ أَبَا جَعْفَرٍ (علیه السلام) عنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ فِی کِتَابِهِ ثُمَّ دَنا فَتَدَلَّی، فَکانَ قابَ قَوْسَیْنِ أَوْ أَدْنی فَقَالَ أَدْنَی اللَّهُ مُحَمَّداً (صلی الله علیه و آله) مِنْهُ فَلَمْ یَکُنْ بَیْنَهُ وَ بَیْنَهُ إِلَّا قَنَصُ لُؤْلُؤٍ فِیهِ فِرَاشٌ یَتَلَأْلَأُ فَأُرِیَ صُورَهًًْ فَقِیلَ لَهُ یَا مُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله) أَ تَعْرِفُ هَذِهِ الصُّورَهًَْ فَقَالَ نَعَمْ هَذِهِ صُورَهًُْ‌عَلِیِّ‌بْنِ‌أَبِی‌طَالِبٍ (علیه السلام) فَأَوْحَی اللَّهُ إِلَیْهِ أَنْ زَوِّجْهُ فَاطِمَهًَْ (سلام الله علیها) وَ اتَّخِذْهُ وَصِیّاً.

امام باقر (علیه السلام)- حمران گوید: از امام باقر (علیه السلام) درباره‌ی آیات: ثُمَّ دَنَا فَتَدَلی * فَکَانَ قَابَ قَوسَیْنِ أَو أَدْنَی پرسیدم. حضرت فرمود: «خداوند، محمّد (صلی الله علیه و آله) را به خودش نزدیک گردانید تا جایی که فاصله‌ی بین او و محمّد (صلی الله علیه و آله) به‌اندازه‌ی یک قفس از جنس مروارید بود که در داخل آن قفس، فرشی از طلا بود و می‌درخشید. آنگاه عکسی به او نشان داده شد و سپس به او گفته شد: «ای محمّد (صلی الله علیه و آله)! آیا این عکس را می‌شناسی»؟ جواب داد: «بلی، این عکس علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) است و آنگاه خداوند به او وحی کرد که فاطمه (سلام الله علیها) را به ازدواج او در آورد و او را جانشین خود گرداند».

Imam Baqir (peace be upon him): Humran said: I asked Imam Baqir (peace be upon him) about the verses: ثُمَّ دَنَا فَتَدَلَّى * فَکَانَ قَابَ قَوْسَیْنِ أَوْ أَدْنَی [Then he drew near, then he bowed * so he was at the distance of two bows or nearer]. The Imam said: "Allah brought Muhammad (peace be upon him and his family) close to Himself, until the distance between Him and Muhammad (peace be upon him and his family) was the measure of a cage made of pearl, inside which was a carpet of gold that shone brightly. Then an image was shown to him, and it was said to him: 'O Muhammad (peace be upon him and his family)! Do you recognise this image?' He replied: 'Yes, this is the image of Ali ibn Abi Talib (peace be upon him).' Then Allah revealed to him that he should marry Fatima (peace be upon her) to him and take him as his successor."

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): હુમરાન કહે છે: મેં ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ) ને આયતો: ثُمَّ دَنَا فَتَدَلَّى * فَکَانَ قَابَ قَوْسَیْنِ أَوْ أَدْنَی [પછી તેઓ નજીક આવ્યા, પછી ઝૂક્યા * તો તેઓ બે ધનુષ્યની અથવા તેનાથી પણ ઓછી અંતરે હતા] વિશે પૂછ્યું. હઝરતે ફરમાવ્યું: "અલ્લાહે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ને પોતાની એટલી નજીક કર્યા કે તેમની અને મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ની વચ્ચે માત્ર મોતીના બનેલા એક પિંજરા જેટલું અંતર હતું, અને તે પિંજરાની અંદર સોનાનું એક ગાલીચું હતું જે ચમકતું હતું. પછી તેમને એક તસ્વીર બતાવવામાં આવી અને પછી તેમને કહેવામાં આવ્યું: 'હે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! શું તમે આ તસ્વીરને ઓળખો છો?' તેમણે જવાબ આપ્યો: 'હા, આ અલી ઇબ્ને અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ) ની તસ્વીર છે.' પછી અલ્લાહે તેમને વહી કરી કે ફાતિમા (અલયહસ્સલામ) ને તેમના નિકાહમાં આપી દે અને તેમને પોતાના જાનશીન બનાવે."

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

إِنَّ رسول الله (صلی الله علیه و آله) کَانَ نَائِماً فِی ظِلِّ الْکَعْبَهًِْ فَأَتَاهُ جَبْرَئِیلُ وَ مَعَهُ طَاسٌ فِیهِ مَاءٌ مِنَ الْجَنَّهًِْ فَأَیْقَظَهُ وَ أَمَرَهُ أَنْ یَغْتَسِلَ ثُمَّ وَضَعَ فِی مَحْمِلٍ لَهُ أَلْفَ أَلْفِ لَوْنٍ مِنْ نُورٍ ثُمَّ صَعِدَ بِهِ حَتَّی انْتَهَی إِلَی أَبْوَابِ السَّمَاءِ فَلَمَّا رَأَتْهُ الْمَلَائِکَهًُْ نَفَرَتْ عَنْ أَبْوَابِ السَّمَاءِ فَأَمَرَ اللَّهُ جَبْرَئِیلَ فَقَالَ اللَّهُ أَکْبَرُ اللَّهُ أَکْبَرُ فَتَرَاجَعَتِ الْمَلَائِکَهًُْ نَحْوَ أَبْوَابِ السَّمَاءِ فَفَتَحَتِ الْبَابَ فَدَخَلَ حَتَّی انْتَهَی إِلَی السَّمَاءِ الثَّانِیَهًِْ فَنَفَرَتِ الْمَلَائِکَهًُْ عَنْ أَبْوَابِ السَّمَاءِ فَقَالَ أَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ أَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ فَتَرَاجَعَتِ الْمَلَائِکَهًُْ ثُمَّ فُتِحَ الْبَابُ فَدَخَلَ وَ مَرَّ حَتَّی انْتَهَی إِلَی السَّمَاءِ الثَّالِثَهًِْ فَنَفَرَتِ الْمَلَائِکَهًُْ عَنْ أَبْوَابِ السَّمَاءِ فَقَالَ جَبْرَئِیلُ أَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّداً رسول الله (صلی الله علیه و آله) أَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّداً رسول الله (صلی الله علیه و آله) فَتَرَاجَعَتِ الْمَلَائِکَهًُْ وَ فُتِحَ الْبَابُ وَ مَرَّ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) حَتَّی انْتَهَی إِلَی السَّمَاءِ الرَّابِعَهًِْ فَإِذَا هُوَ بِمَلَکٍ مُتَّکٍ وَ هُوَ عَلَی سَرِیرٍ تَحْتَ یَدِهِ ثَلَاثُمِائَهًِْ أَلْفِ مَلَکٍ تَحْتَ کُلِّ مَلَکٍ ثَلَاثُمِائَهًِْ أَلْفِ مَلَکٍ فَنُودِیَ أَنْ قُمْ قَالَ فَقَامَ الْمَلَکُ عَلَی رِجْلَیْهِ فَلَا یَزَالُ قَائِماً إِلَی یَوْمِ الْقِیَامَهًِْ قَالَ وَ فُتِحَ الْبَابُ وَ مَرَّ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) حَتَّی انْتَهَی إِلَی السَّمَاءِ السَّابِعَهًِْ قَالَ وَ انْتَهَی إِلَی سِدْرَةِ الْمُنْتَهَی قَالَ فَقَالَتِ السِّدْرَهًُْ مَا جَاوَزَنِی مَخْلُوقٌ قَبْلَکَ قَالَ ثُمَّ مَضَی فَتَدَانَی فَتَدَلَّی فَکانَ قابَ قَوْسَیْنِ أَوْ أَدْنی فَأَوْحی إِلی عَبْدِهِ ما أَوْحی قَالَ فَدَفَعَ إِلَیْهِ کِتَابَیْنِ کِتَابَ أَصْحَابِ الْیَمِینِ وَ کِتَابَ أَصْحَابِ الشِّمَالِ فَأَخَذَ کِتَابَ أَصْحَابِ الْیَمِینِ بِیَمِینِهِ وَ فَتَحَهُ فَنَظَرَ فِیهِ فَإِذَا فِیهِ أَسْمَاءُ أَهْلِ الْجَنَّهًِْ وَ أَسْمَاءُ آبَائِهِمْ وَ قَبَائِلِهِم ثُمَّ طَوَی الصَّحِیفَهًَْ فَأَمْسَکَهَا بِیَمِینِهِ وَ فَتَحَ الْأُخْرَی صَحِیفَهًَْ أَصْحَابِ الشِّمَالِ فَإِذَا فِیهَا أَسْمَاءُ أَهْلِ النَّارِ وَ أَسْمَاءُ آبَائِهِمْ وَ قَبَائِلِهِمْ قَالَ فَلَمَّا فَرَغَ مِنْ مناجات (مُنَاجَاهًِْ) رَبِّهِ رُدَّ إِلَی الْبَیْتِ الْمَعْمُورِ وَ هُوَ فِی السَّمَاءِ السَّابِعَهًِْ بِحِذَاءِ الْکَعْبَهًِْ قَالَ فَجَمَعَ لَهُ النَّبِیِّینَ (علیهم السلام) وَ الْمُرْسَلِینَ (علیهم السلام) وَ الْمَلَائِکَهًَْ ثُمَّ أَمَرَ جَبْرَئِیلَ فَأَتَمَّ الْأَذَانَ وَ أَقَامَ الصَّلَاهًَْ وَ تَقَدَّمَ رسول الله (صلی الله علیه و آله) فَصَلَّی بِهِمْ فَلَمَّا فَرَغَ الْتَفَتَ إِلَیْهِمْ فَقَالَ اللَّهُ لَهُ سَلِ الَّذِینَ یَقْرَؤُنَ الْکِتابَ مِنْ قَبْلِکَ لَقَدْ جاءَکَ الْحَقُّ مِنْ رَبِّکَ فَلا تَکُونَنَّ مِنَ المُمْتَرِینَ فَسَأَلَهُمْ یَوْمَئِذٍ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) ثُمَّ نَزَلَ وَ مَعَهُ صَحِیفَتَانِ فَدَفَعَهُمَا إِلَی أَمِیرِالْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) فَقَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) فَهَذَا کَانَ بَدْءَ الْأَذَانِ.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- رسول خدا (صلی الله علیه و آله) در سایه کعبه در خواب بود، پس جبرئیل نزدش آمد درحالی‌که جامی همراهش بود که در آن آب بهشت بود، پس پیامبر (صلی الله علیه و آله) را بیدار کرد و به او امر کرد که خود را بشوید سپس دستش را در محملی قرار داد که هزاران نوع نور در آن بود. سپس او را بالا برد تا اینکه بر درهای آسمان رسیدند پس زمانی که ملائکه او را دیدند از درهای آسمان گریختند. پس خداوند به جبرئیل امر کرد که؛ الله اکبر الله اکبر، بگوید، ملائکه به‌سوی درهای آسمان بازگشتند و جبرئیل وارد شد، و به آسمان دوّم رسید. ملائکه از درهای آسمان دور شدند و جبرئیل گفت: «اشهد ان لا اله الا الله اشهد ان لا اله الا الله». ملائکه بازگشتند و در گشوده شد، و جبرئیل وارد شد و عبور کرد تا به آسمان سوّم رسید. ملائکه بار دیگر از درهای آسمان گریختند جبرئیل گفت: «أشهد ان محمّداً رسول الله أشهد ان محمّداً رسول الله» و ملائکه بازگشتند و در گشوده شد و نبیّ اکرم (صلی الله علیه و آله) گذشت تا به آسمان چهارم رسید. به فرشته ای تکیه زده رسید که بر روی تختی است و سیصدهزار فرشته زیر دست او قرار دارد زیر هر فرشته سیصدهزار فرشته دیگر، پس ندا آمد که برخیز، فرمود: «فرشته بر دو پا ایستاد و تا روز قیامت همچنان ایستاده است». و ادامه داد: «و در گشوده شد و نبیّ اکرم (صلی الله علیه و آله) عبور کرد تا به آسمان هفتم رسید و ادامه داد تا به سدرهًْ المنتهی رسید. سدره گفت: «پیش از تو هیچ مخلوقی از من عبور نکرده است»، و ادامه داد: «سپس گذشت و نزدیک آمد و فرود آمد: ثُمَّ دَنا فَتَدَلَّی* فَکانَ قابَ قَوْسَیْنِ أَوْ أَدْنی* فَأَوْحی إِلی عَبْدِهِ ما أَوْحی و کاملا نزدیک یا نزدیک تر از آن شد، خداوند به بنده اش وحی کرد». امام (علیه السلام) ادامه داد: «دو نامه به او واگذار کرد، نامه اصحاب یمین و نامه اصحاب شمال، نامه اصحاب یمین را به دست راستش گرفت و آن را گشود و در آن نگاه کرد در آن اسامی بهشتیان، اسامی پدران و قبائل آنان بود... سپس نامه را بست و آن را به دست راستش گرفت و نامه دیگر که نامه اصحاب شمال بود را گشود؛ اسامی اهل آتش و اسامی پدران و قبائل آنان در آن بود،... زمانی که از مناجات پروردگارش فارغ شد به‌سوی بیت المعمور که در آسمان هفتم و روبروی کعبه است بازگشت، انبیاء و مرسلین (علیهم السلام) و ملائکه به دور او جمع شدند خداوند به جبرئیل امر کردتا او اذان و اقامه گفت، و رسول خدا (صلی الله علیه و آله) پیش رفت و پیش نماز شد و زمانی که فارغ شد به آنان رو کرد، خداوند به او فرمود: «از کسانی که پیش از تو کتاب می خوانند بپرس، حق از جانب پروردگار توست از شک‌کنندگان نباش». پس نبیّ (صلی الله علیه و آله) در آن هنگام از آنان سؤال نمود، سپس فرود آمد و با خود دو نامه همراه داشت. آنان را به امیرمؤمنان (علیه السلام) واگذار کرد، و امام صادق (علیه السلام) فرمود: «و این آغاز اذان بود».

The Prophet (peace be upon him and his family): The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) was asleep in the shade of the Ka'ba, when Jibra'il came to him with a bowl containing water from Paradise. He woke the Prophet (peace be upon him and his family) and commanded him to wash himself. Then he placed his hand in a litter in which there were thousands of kinds of light. Then he took him up until they reached the gates of the sky. When the angels saw him, they fled from the gates of the sky. So Allah commanded Jibra'il to say: "الله أکبر الله أکبر [Allah is the Greatest, Allah is the Greatest]." The angels returned toward the gates of the sky and Jibra'il entered, and reached the second sky. The angels drew away from the gates of the sky, and Jibra'il said: "أشهد أن لا إله إلا الله أشهد أن لا إله إلا الله [I bear witness that there is no god but Allah, I bear witness that there is no god but Allah]." The angels returned and the door was opened, and Jibra'il entered and passed on until he reached the third sky. The angels once again fled from the gates of the sky. Jibra'il said: "أشهد أنّ محمّداً رسول الله أشهد أنّ محمّداً رسول الله [I bear witness that Muhammad is the Messenger of Allah, I bear witness that Muhammad is the Messenger of Allah]," and the angels returned and the door was opened, and the noble Prophet (peace be upon him and his family) passed on until he reached the fourth sky. He came upon an angel reclining on a throne, with three hundred thousand angels under his hand, and under each angel three hundred thousand more angels. A call came: "Rise!" He said: "The angel stood on his two feet, and he continues standing until the Day of Resurrection." He continued: "And the door was opened, and the noble Prophet (peace be upon him and his family) passed on until he reached the seventh sky, and continued until he reached Sidrat al-Muntaha. The Sidra said: 'No creature before you has ever passed beyond me.'" He continued: "Then he went on and drew near and descended: ثُمَّ دَنا فَتَدَلَّی* فَکانَ قابَ قَوْسَیْنِ أَوْ أَدْنی* فَأَوْحی إِلی عَبْدِهِ ما أَوْحی [Then he drew near, then he bowed, so he was at the distance of two bows or nearer, and He revealed to His servant what He revealed], and he came completely near, or nearer than that, and Allah revealed to His servant." The Imam (peace be upon him) continued: "He handed over to him two books, the book of the Companions of the Right and the book of the Companions of the Left. He took the book of the Companions of the Right in his right hand and opened it and looked into it, and in it were the names of the people of Paradise, and the names of their fathers and their tribes... Then he folded up the book and held it in his right hand, and opened the other book, which was the book of the Companions of the Left; and in it were the names of the people of the Fire, and the names of their fathers and their tribes,... When he had finished the private converse with his Lord, he returned to al-Bayt al-Ma'mur, which is in the seventh sky opposite the Ka'ba. The prophets and messengers (peace be upon them) and the angels gathered around him. Allah commanded Jibra'il, so he called the adhan and the iqama, and the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) stepped forward and led them in prayer. When he had finished, he turned toward them. Allah said to him: "فَاسْأَلِ الَّذِینَ یَقْرَؤُنَ الْکِتابَ مِنْ قَبْلِکَ لَقَدْ جاءَکَ الْحَقُّ مِنْ رَبِّکَ فَلا تَکُونَنَّ مِنَ المُمْتَرِینَ [Ask those who recite the Book before you; the truth has indeed come to you from your Lord, so do not be of the doubters]." So the Prophet (peace be upon him and his family) questioned them at that time. Then he descended, having with him the two books. He handed them over to the Commander of the Faithful (peace be upon him). And Imam Sadiq (peace be upon him) said: "And this was the beginning of the adhan."

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): રસૂલે અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) કાબાની છાયામાં ઊંઘતા હતા, ત્યારે જિબ્રઈલ તેમની પાસે આવ્યા, અને તેમની સાથે એક પ્યાલો હતો જેમાં જન્નતનું પાણી હતું. તેમણે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને જગાડ્યા અને તેમને પોતાને ધોવાનો હુકમ કર્યો. પછી તેમનો હાથ એક મહમલમાં મૂક્યો જેમાં હજારો પ્રકારના નૂર હતા. પછી તેમને ઉપર લઈ ગયા ત્યાં સુધી કે તેઓ આસમાનના દરવાજા સુધી પહોંચ્યા. જ્યારે ફરિશ્તાઓએ તેમને જોયા, તો તેઓ આસમાનના દરવાજાઓથી ભાગી ગયા. તો અલ્લાહે જિબ્રઈલને હુકમ કર્યો કે: "الله أکبر الله أکبر [અલ્લાહ સૌથી મહાન છે, અલ્લાહ સૌથી મહાન છે]", કહો. ફરિશ્તાઓ આસમાનના દરવાજાઓ તરફ પાછા ફર્યા અને જિબ્રઈલ દાખલ થયા, અને બીજા આસમાન સુધી પહોંચ્યા. ફરિશ્તાઓ આસમાનના દરવાજાઓથી દૂર થયા અને જિબ્રઈલે કહ્યું: "أشهد أن لا إله إلا الله أشهد أن لا إله إلا الله [હું સાક્ષી આપું છું કે અલ્લાહ સિવાય કોઈ ઇલાહ નથી, હું સાક્ષી આપું છું કે અલ્લાહ સિવાય કોઈ ઇલાહ નથી]". ફરિશ્તાઓ પાછા ફર્યા અને દરવાજો ખૂલી ગયો, અને જિબ્રઈલ દાખલ થયા અને પસાર થયા ત્યાં સુધી કે ત્રીજા આસમાન સુધી પહોંચ્યા. ફરિશ્તાઓ ફરી એકવાર આસમાનના દરવાજાઓથી ભાગી ગયા. જિબ્રઈલે કહ્યું: "أشهد أنّ محمّداً رسول الله أشهد أنّ محمّداً رسول الله [હું સાક્ષી આપું છું કે મુહમ્મદ અલ્લાહના રસૂલ છે, હું સાક્ષી આપું છું કે મુહમ્મદ અલ્લાહના રસૂલ છે]", અને ફરિશ્તાઓ પાછા ફર્યા અને દરવાજો ખૂલી ગયો, અને નબીએ અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પસાર થયા ત્યાં સુધી કે ચોથા આસમાન સુધી પહોંચ્યા. તેઓ એક ફરિશ્તા પાસે પહોંચ્યા જે એક તખ્ત પર ટેકો દઈને બેઠા હતા, અને ત્રણ લાખ ફરિશ્તાઓ તેમના હાથ નીચે હતા, દરેક ફરિશ્તા નીચે બીજા ત્રણ લાખ ફરિશ્તાઓ. તો અવાજ આવ્યો કે ઊભા થાવ, ફરમાવ્યું: "ફરિશ્તા બે પગ પર ઊભા થઈ ગયા અને કયામતના દિવસ સુધી એ જ રીતે ઊભા છે". અને આગળ ચલાવ્યું: "અને દરવાજો ખૂલી ગયો અને નબીએ અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પસાર થયા ત્યાં સુધી કે સાતમા આસમાન સુધી પહોંચ્યા અને આગળ ચાલતા રહ્યા ત્યાં સુધી કે સિદરતુલ મુન્તહા સુધી પહોંચ્યા. સિદરાએ કહ્યું: 'તમારા પહેલા કોઈ મખ્લૂક મારાથી પસાર થયું નથી'", અને આગળ ચલાવ્યું: "પછી પસાર થયા અને નજીક આવ્યા અને નીચે ઊતર્યા: ثُمَّ دَنا فَتَدَلَّی* فَکانَ قابَ قَوْسَیْنِ أَوْ أَدْنی* فَأَوْحی إِلی عَبْدِهِ ما أَوْحی [પછી નજીક આવ્યા, પછી ઝુક્યા, પછી બે ધનુષ્યના અંતરે અથવા તેથી પણ નજીક થયા, અને તેમણે પોતાના બંદાને જે વહી કરવાની હતી તે વહી કરી], અને સંપૂર્ણ રીતે નજીક અથવા તેનાથી પણ નજીક થયા, અલ્લાહે પોતાના બંદાને વહી કરી". ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ આગળ ચલાવ્યું: "તેમને બે નામા સોંપ્યા, અસ્હાબે યમીનનું નામું અને અસ્હાબે શિમાલનું નામું. અસ્હાબે યમીનનું નામું તેમના જમણા હાથે લીધું અને તેને ખોલ્યું અને તેમાં જોયું; તેમાં જન્નતવાળાઓના નામ, તેમના પિતાઓ અને કબીલાઓના નામ હતા... પછી નામું બંધ કર્યું અને તેને પોતાના જમણા હાથે પકડ્યું, અને બીજું નામું જે અસ્હાબે શિમાલનું નામું હતું તે ખોલ્યું; તેમાં આતશવાળાઓના નામ, અને તેમના પિતાઓ અને કબીલાઓના નામ હતા,... જ્યારે પોતાના પરવરદિગાર સાથે મુનાજાતથી ફારેગ થયા, ત્યારે બયતુલ મામૂર જે સાતમા આસમાનમાં અને કાબાની સામે છે તેની તરફ પાછા ફર્યા, અંબિયા અને મુરસલીન (અલયહિમુસ્સલામ) અને ફરિશ્તાઓ તેમની આસપાસ ભેગા થયા. અલ્લાહે જિબ્રઈલને હુકમ કર્યો, તો તેમણે અઝાન અને ઇકામત કહ્યા, અને રસૂલે અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) આગળ વધ્યા અને પેશ નમાઝ થયા, અને જ્યારે ફારેગ થયા ત્યારે તેમની તરફ મુખ કર્યું. અલ્લાહે તેમને ફરમાવ્યું: "فَاسْأَلِ الَّذِینَ یَقْرَؤُنَ الْکِتابَ مِنْ قَبْلِکَ لَقَدْ جاءَکَ الْحَقُّ مِنْ رَبِّکَ فَلا تَکُونَنَّ مِنَ المُمْتَرِینَ [જેઓ તમારા પહેલા કિતાબ વાંચે છે તેમને પૂછો, હક તમારા પરવરદિગાર તરફથી છે, શંકા કરનારાઓમાંથી ન થાવ]". તો નબી (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તે સમયે તેમને પૂછ્યું, પછી નીચે ઊતર્યા અને પોતાની સાથે બે નામા હતા. તેમને અમીરુલ મોમિનીન (અલયહિસ્સલામ)ને સોંપ્યા, અને ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "અને આ અઝાનની શરૂઆત હતી".

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

لَمَّا عُرِجَ بِی إِلَی السَّمَاءِ دَنَوْتُ مِنْ رَبِّی عَزَّوَجَلَّ حَتَّی کَانَ بَیْنِی وَ بَیْنَهُ قَابُ قَوْسَیْنِ أَوْ أَدْنَی فَقَالَ یَا مُحَمَّدُ مَنْ تُحِبُ مِنَ الْخَلْقِ قُلْتُ یَا رَبِّ عَلِیّاً قَالَ الْتَفِتْ یَا مُحَمَّدُ فَالْتَفَتُّ عَنْ یَسَارِی فَإِذَا عَلِیُّ‌بْنُ‌أَبِی طَالِبٍ (علیه السلام).

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- وقتی که در شب معراج به آسمان‌ها رفتم و به خداوند نزدیک‌تر شدم، خطاب آمد: «ای محمّد (صلی الله علیه و آله)، چه کسی را از میان مردم دوست می‌داری»؟ من گفتم: «خداوندا، علی (علیه السلام) را دوست دارم». بعد خطاب آمد: «به کنارت نگاه کن». وقتی که به سمت چپم نگاه کردم، دیدم علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) در کنار من ایستاده است.

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family): When on the night of Mi'raj I ascended to the heavens and drew closer to Allah, a call came: "O Muhammad (peace be upon him and his family), whom among the people do you love?" I said: "O Allah, I love Ali (peace be upon him)." Then a call came: "Look to your side." When I looked to my left, I saw Ali ibn Abi Talib (peace be upon him) standing beside me.

અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): જ્યારે મેરાજની રાત્રે હું આસમાનો પર ગયો અને અલ્લાહની વધુ નજીક થયો, ત્યારે અવાજ આવ્યો: "ઓ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ), લોકોમાંથી તમે કોને ચાહો છો?" મેં કહ્યું: "ઓ અલ્લાહ, હું અલી (અલયહિસ્સલામ)ને ચાહું છું." પછી અવાજ આવ્યો: "તમારી બાજુ જુઓ." જ્યારે મેં મારી ડાબી બાજુ જોયું, ત્યારે મેં જોયું કે અલી ઇબ્ને અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ) મારી બાજુમાં ઊભા છે.