شَرِیعَهًُْ نُوحٍ (علیه السلام) أَنْ یُعْبَدَ اللَّهُ بِالتَّوْحِیدِ وَ الْإِخْلَاصِ وَ خَلْعِ الْأَنْدَادِ وَ هِیَ الْفِطْرَهًُْ الَّتِی فَطَرَ النَّاسَ عَلَیْهَا وَ أَخَذَ اللَّهُ مِیثَاقَهُ عَلَی نُوحٍ (علیه السلام) وَ عَلَی النَّبِیِّینَ (علیهم السلام) أَنْ یَعْبُدُوا اللَّهَ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی وَ لَا یُشْرِکُوا بِهِ شَیْئاً وَ أَمَرَ بِالصَّلَاهًِْ وَ الْأَمْرِ بِالْمَعْرُوفِ وَ النَّهْیِ عَنِ الْمُنْکَرِ وَ الْحَلَالِ وَ الْحَرَامِ وَ لَمْ یَفْرِضْ عَلَیْهِ أَحْکَامَ حُدُودٍ وَ لَا فَرَضَ مَوَارِیثَ فَهَذِهِ شَرِیعَتُهُ فَلَبِثَ فِیهِمْ نُوحٌ (علیه السلام) أَلْفَ سَنَهًٍْ إِلَّا خَمْسِینَ عَاماً یَدْعُوهُمْ سِرّاً وَ عَلَانِیَهًًْ فَلَمَّا أَبَوْا وَ عَتَوْا قَالَ رَبَّهُ أَنِّی مَغْلُوبٌ فَانْتَصِر.
امام باقر (علیه السلام)- شریعت و دین نوح (علیه السلام) چنین بود که باید خدا را از سر توحید و اخلاص پرستید و از پرستش مانندها و امثالی که برای او ساخته‌اند دست شست و این همان سرشتی است که مردم بر آن سرشته شده‌اند و خداوند از نوح (علیه السلام) و دیگر پیامبران (علیهم السلام) پیمان گرفته است که او را بپرستند و شریکی برایش نگیرند و به نماز و امر به معروف و نهی از منکر و در نظرداشتن حلال و حرام امر کرده است، ولی بر او احکام حدود و مواریث واجب نساخت. و اینچنین بود آیین نوح (علیه السلام). نوح (علیه السلام) در میان مردم آن روزگار از هزار سال پنجاه سال کمتر زندگی کرد و در طول این مدّت در پنهان و پیدا آن‌ها را به پرستش خدا فرا خواند و چون سر برتافتند و سرکشی در پیش گرفتند گفت: «رَبَّهُ أَنِّی مَغْلُوبٌ فَانْتَصِرْ».
Imam Baqir (peace be upon him): The shariah and religion of Nuh (peace be upon him) was this: that Allah should be worshipped upon tawhid (oneness) and ikhlas (sincerity), and that the equals and likenesses fashioned for Him should be renounced — and this is the very fitrah (innate nature) upon which people have been created. Allah took a covenant from Nuh (peace be upon him) and from the other prophets (peace be upon them) that they should worship Allah the Blessed and Exalted and associate nothing with Him, and He commanded prayer, enjoining good and forbidding evil, and observing the halal and the haram; but He did not make the rulings of the hudud (prescribed penalties) obligatory upon him, nor did He make the laws of inheritance obligatory. Such was the religion of Nuh (peace be upon him). Nuh (peace be upon him) lived among the people of that time for a thousand years less fifty, and during this period he called them, in secret and openly, to the worship of Allah. When they refused and behaved with insolence, he said: 'رَبَّهُ أَنِّی مَغْلُوبٌ فَانْتَصِرْ [My Lord, I am overcome, so help].'
ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): નૂહ (અલયહિસ્સલામ)ની શરીઅત અને દીન એ હતું કે અલ્લાહની તૌહીદ (એકત્વ) અને ઇખ્લાસ (નિષ્ઠા) સાથે ઇબાદત કરવામાં આવે અને તેના માટે બનાવેલી સમાનતાઓ અને દાખલાઓની ઇબાદતથી હાથ ખેંચી લેવામાં આવે, અને આ એ જ ફિતરત (સ્વભાવ) છે જેના પર લોકોને બનાવવામાં આવ્યા છે. અલ્લાહે નૂહ (અલયહિસ્સલામ) અને બીજા પયગંબરો (અલયહિમુસ્સલામ) પાસેથી વચન લીધું છે કે તેઓ તેની ઇબાદત કરે અને તેની સાથે કોઈને ભાગીદાર ન બનાવે, અને નમાઝ તથા અમ્ર બિલ મઅરૂફ (નેકીનો આદેશ) અને નહી અનીલ મુન્કર (બુરાઈથી રોકવા) અને હલાલ-હરામને ધ્યાનમાં રાખવાનો હુકમ કર્યો છે, પરંતુ તેમના પર હુદૂદના અહકામ અને વારસાના કાયદા વાજિબ કર્યા નહીં. અને આવો હતો નૂહ (અલયહિસ્સલામ)નો દીન. નૂહ (અલયહિસ્સલામ) તે સમયના લોકોની વચ્ચે એક હજાર વર્ષથી પચાસ વર્ષ ઓછું જીવ્યા અને આ સમય દરમિયાન છૂપાયલા અને ખુલ્લેઆમ તેઓને અલ્લાહની ઇબાદત તરફ બોલાવ્યા, અને જ્યારે તેઓએ મોં ફેરવ્યું અને સરકશી કરી ત્યારે તેમણે કહ્યું: 'رَبَّهُ أَنِّی مَغْلُوبٌ فَانْتَصِرْ [મારા રબ! હું પરાજિત છું, તું મદદ કર].'