فَقَامَ إِلَیْهِ عِمْرَانُ الصَّابِئُ وَ کَانَ وَاحِداً مِنَ الْمُتَکَلِّمِینَ قَالَ أَسْأَلُکَ عَنِ الْحَکِیمِ فِی أَیِّ شَیْءٍ هُوَ وَ هَلْ یُحِیطُ بِهِ شَیْءٌ وَ هَلْ یَتَحَوَّلُ مِنْ شَیْءٍ إِلَی شَیْءٍ أَوْ بِهِ حَاجَهًٌْ إِلَی شَیْءٍ قَالَ الرِّضَا (علیه السلام) أُخْبِرُکَ یَا عِمْرَانُ (علیه السلام) فَاعْقِلْ مَا سَأَلْتَ عَنْهُ فَإِنَّهُ مِنْ أَغْمَضِ مَا یَرِدُ عَلَی الْمَخْلُوقِینَ فِی مَسَائِلِهِمْ وَ لَیْسَ یَفْهَمُهُ الْمُتَفَاوِتُ عَقْلُهُ الْعَازِبُ حِلْمُهُ وَ لَا یَعْجِزُ عَنْ فَهِمِهِ أُولُو الْعَقْلِ الْمُنْصِفُونَ أَمَّا أَوَّلُ ذَلِکَ فَلَوْ کَانَ خَلَقَ مَا خَلَقَ لِحَاجَهًٍْ مِنْهُ لَجَازَ لِقَائِلٍ أَنْ یَقُولَ یَتَحَوَّلُ إِلَی مَا خَلَقَ لِحَاجَتِهِ إِلَی ذَلِکَ وَ لَکِنَّهُ عَزَّوَجَلَّ لَمْ یَخْلُقْ شَیْئاً لِحَاجَهًٍْ وَ لَمْ یَزَلْ ثَابِتاً لَا فِی شَیْءٍ وَ لَا عَلَی شَیْءٍ إِلَّا أَنَّ الْخَلْقَ یُمْسِکُ بَعْضُهُ بَعْضاً وَ یَدْخُلُ بَعْضُهُ فِی بَعْضٍ وَ یَخْرُجُ مِنْهُ وَ اللَّهُ جَلَّ وَ تَقَدَّسَ بِقُدْرَتِهِ یُمْسِکُ ذَلِکَ کُلَّهُ وَ لَیْسَ یَدْخُلُ فِی شَیْءٍ وَ لَا یَخْرُجُ مِنْهُ وَ لَا یَئُودُهُ حِفْظُهُ وَ لَا یَعْجِزُ عَنْ إِمْسَاکِهِ وَ لَا یَعْرِفُ أَحَدٌ مِنَ الْخَلْقِ کَیْفَ ذَلِکَ إِلَّا اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ وَ مَنْ أَطْلَعَهُ عَلَیْهِ مِنْ رُسُلِهِ وَ أَهْلِ سِرِّهِ وَ الْمُسْتَحْفَظِینَ (الْمُسْتَحْفِظِینَ) لِأَمْرِهِ وَ خُزَّانِهِ القائم (عجل الله تعالی فرجه الشریف) عجینَ بِشَرِیعَتِهِ وَ إِنَّمَا أَمْرُهُ کَلَمْحٍ بِالْبَصَرِ أَوْ هُوَ أَقْرَبُ إِذَا شَاءَ شَیْئاً فَإِنَّما یَقُولُ لَهُ کُنْ فَیَکُونُ بِمَشِیَّتِهِ وَ إِرَادَتِهِ وَ لَیْسَ شَیْءٌ مِنْ خَلْقِهِ أَقْرَبَ إِلَیْهِ مِنْ شَیْءٍ وَ لَا شَیْءٌ أَبْعَدَ مِنْهُ مِنْ شَیْءٍ أَ فَهِمْتَ یَا عِمْرَانُ (علیه السلام) قَالَ نَعَمْ یَا سَیِّدِی قَدْ فَهِمْت.
امام رضا (علیه السلام)- پس از آن عمران صابی برخاست و او یکی از متکلّمین بود؛ گفت: «آیا خدا در چیزی قرار دارد و یا چیزی او را احاطه نموده است و یا از چیزی به چیز دیگری تغییر مکان می‌دهد یا احتیاج به چیزی دارد»؟ امام رضا (علیه السلام) فرمود: «عمران! درست دقّت کن سؤالت را جواب می‌دهم. این از مشکل‌ترین سؤال‌هاست که بین مردم می‌شود و کسی که ثبات عقیده و درک ندارد نمی‌تواند این مطلب را بفهمد ولی خردمندان با انصاف از درک آن عاجز نیستند. جهت اوّل این است که اگر برای رفع احتیاج خود موجودات را می‌آفرید ممکن بود کسی بگوید بر مخلوقات خود تکیه نموده، چون به آن‌ها نیاز داشت ولی احتیاج او را بر آفرینش وادار نکرد؛ پیوسته پایدار است نه در چیزی و نه بر چیزی. آن آفریده‌ها هستند که بعضی بعض دیگر را نگه می‌دارند و برخی در برخ دیگر جای می‌گیرند و از درون آن بعضی خارج می‌شوند؛ امّا خداوند قادر و توانا تمام آفرینش را به قدرت خویش نگه داشته، نگهداری آن‌ها موجب خستگی خدا نمی‌شود و او را ناتوان نمی‌کند. کسی کیفیّت و چگونگی این مطلب را نمی‌داند جز ذات پاک خدا و پیامبرانی که آن‌ها را مطّلع گردانیده و صاحبان اسرار و نگهبانان فرمان و خزینه‌های حافظ شریعتش، کار خدا همچون چشم‌برهم‌زدن است بلکه از این هم نزدیک‌تر. هروقت تصمیم آفرینش چیزی را بگیرد می‌گوید باش، به وجود می‌آید. ( بقره/۱۱۷ ) با خواست و اراده‌ی او هیچ‌یک از آفریده‌ها به او نزدیک‌تر از دیگری نیست و نه چیزی از او دورتر از دیگری است. عمران! متوجّه شدی»؟ عرض کرد: «آری، سرورم فهمیدم»!
Imam Rida (peace be upon him): Then Imran al-Sabi, who was one of the theologians, stood up and said: "Is Allah situated in something, or does something encompass Him, or does He change from one thing to another, or does He have need of anything?" Imam Rida (peace be upon him) said: "O Imran! Pay close attention, I will answer your question. This is among the most difficult questions raised among people, and one who lacks firmness of belief and understanding cannot grasp this matter, but the fair-minded people of intellect are not incapable of comprehending it. The first point is that if He had created creatures to meet a need of His own, then it would have been permissible for someone to say that He relied upon His creation because He needed them; but no need drove Him to create. He is ever established — not in anything, nor upon anything. It is the created things that hold one another, and some enter into others and come out from them; but Allah, Glorified and Sanctified, holds all of that by His power. He does not enter into anything, nor does He come out from anything; preserving them does not weary Him, nor does it render Him incapable. No one from the creation knows the how and manner of this except the pure Essence of Allah, and the prophets whom He has informed of it, and the possessors of secrets, and the guardians of His command, and the treasurers who preserve His law. The command of Allah is like the twinkling of an eye, or even nearer than that. Whenever He decides to create a thing, He says 'Be', and it comes to be. (Baqarah/117) By His will and intention, none of the created things is nearer to Him than another, nor is anything farther from Him than another. O Imran! Have you understood?" He said: "Yes, my master, I have understood!"
ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ): ત્યાર બાદ ઇમરાન સાબી ઊભા થયા, અને તેઓ મુતકલ્લિમીન (ઇલ્મે કલામના વિદ્વાનો)માંથી એક હતા; તેમણે કહ્યું: "શું અલ્લાહ કોઈ વસ્તુમાં છે અથવા કોઈ વસ્તુએ તેને ઘેરેલ છે, અથવા એક વસ્તુથી બીજી વસ્તુ તરફ સ્થાન બદલે છે, અથવા તેને કોઈ વસ્તુની જરૂરત છે?" ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "ઓ ઇમરાન! બરાબર ધ્યાન આપો, હું તમારા સવાલનો જવાબ આપું છું. આ લોકો વચ્ચે થતા સૌથી મુશ્કેલ સવાલોમાંનો એક છે, અને જે અકીદા અને સમજની સ્થિરતા ધરાવતો નથી તે આ વાત સમજી શકતો નથી, પરંતુ ઇન્સાફવાળા બુદ્ધિમાનો તેની સમજથી અસમર્થ નથી. પહેલી બાબત એ છે કે જો પોતાની જરૂરિયાત પૂરી કરવા માટે તેણે મખલૂકાતને સર્જી હોત તો શક્ય હતું કે કોઈ કહે કે તેણે પોતાની મખલૂકાત પર આધાર રાખ્યો, કારણ કે તેને તેમની જરૂર હતી, પરંતુ જરૂરિયાતે તેને સર્જન કરવા મજબૂર ન કર્યો; તે હંમેશા સ્થિર છે, ન કોઈ વસ્તુમાં અને ન કોઈ વસ્તુ પર. તે મખલૂકાત છે જે એકબીજાને પકડી રાખે છે અને કેટલીક બીજીમાં સમાય છે અને તેમાંથી બહાર નીકળે છે; પરંતુ અલ્લાહ કાદિર અને તવાના સમગ્ર સૃષ્ટિને પોતાની કુદરતથી પકડી રાખેલ છે, તેમની જાળવણી અલ્લાહને થાક નથી આપતી અને તેને અસમર્થ નથી કરતી. આ વાતની કૈફિયત અને રીત કોઈ જાણતું નથી સિવાય અલ્લાહની પવિત્ર ઝાત અને એ પયગંબરો કે જેમને તેણે માહિતગાર કર્યા છે, અને રહસ્યોના માલિકો અને હુકમના રક્ષકો અને તેની શરીઅતના રક્ષક ખજાનચીઓ. અલ્લાહનું કામ આંખ મિચકારવા જેવું છે, બલ્કે તેનાથી પણ નજદીક. જ્યારે પણ કોઈ વસ્તુ સર્જવાનો નિર્ણય કરે છે તો કહે છે 'થા', તે અસ્તિત્વમાં આવી જાય છે. (બકરહ/૧૧૭) તેની ઈચ્છા અને ઇરાદાથી કોઈ પણ મખલૂક તેને બીજી કરતાં નજદીક નથી અને ન કોઈ વસ્તુ તેનાથી બીજી કરતાં દૂર છે. ઓ ઇમરાન! સમજ્યા?" તેમણે અરજ કરી: "જી હા, મારા સરવર, હું સમજી ગયો!"