إِنَّ ابْنَ آدَمَ (علیه السلام) إِذَا کَانَ فِی آخِرِ یَوْمٍ مِنْ أَیَّامِ الدُّنْیَا وَ أَوَّلِ یَوْمٍ مِنْ أَیَّامِ الْآخِرَهًِْ مُثِّلَ لَهُ مَالُهُ وَ وَلَدُهُ وَ عَمَلُهُ فَیَلْتَفِتُ إِلَی مَالِهِ فَیَقُولُ وَ اللَّهِ إِنِّی کُنْتُ عَلَیْکَ حَرِیصاً شَحِیحاً فَمَا لِی عِنْدَکَفَیَقُولُ خُذْ مِنِّی کَفَنَکَ قَالَ فَیَلْتَفِتُ إِلَی وَلَدِهِ فَیَقُولُ وَ اللَّهِ إِنِّی کُنْتُ لَکُمْ مُحِبّاً وَ إِنِّی کُنْتُ عَلَیْکُمْ مُحَامِیاً فَمَا ذَا لِی عِنْدَکُمْ فَیَقُولُونَ نُؤَدِّیکَ إِلَی حُفْرَتِکَ نُوَارِیکَ فِیهَا قَالَ فَیَلْتَفِتُ إِلَی عَمَلِهِ فَیَقُولُ وَ اللَّهِ إِنِّی کُنْتُ فِیکَ لَزَاهِداً وَ إِنْ کُنْتَ عَلَیَّ لَثَقِیلًا فَمَا ذَا عِنْدَکَ فَیَقُولُ أَنَا قَرِینُکَ فِی قَبْرِکَ وَ یَوْمِ نَشْرِکَ حَتَّی أُعْرَضَ أَنَا وَ أَنْتَ‌عَلَی رَبِّکَ قَالَ فَإِنْ کَانَ لِلَّهِ وَلِیّاً أَتَاهُ أَطْیَبَ النَّاسِ رِیحاً وَ أَحْسَنَهُمْ مَنْظَراً وَ أَحْسَنَهُمْ رِیَاشاً فَقَالَ أَبْشِرْ بِرَوْحٍ وَ رَیْحَانٍ وَ جَنَّهًِْ نَعِیمٍ وَ مَقْدَمُکَ خَیْرُ مَقْدَمٍ فَیَقُولُ لَهُ مَنْ أَنْتَ فَیَقُولُ أَنَا عَمَلُکَ الصَّالِحُ ارْتَحِلْ مِنَ الدُّنْیَا إِلَی الْجَنَّهًْ.
امام علی (علیه السلام)- هنگامی که بنده در آخرین روز زندگیش دردنیا و نخستین روز از آخرت قرار می‌گیرد مال او و فرزند او و عملش در برابر او ممثّل و مجسّم می‌شود. پس رو به مال خود کرده می‌گوید: «سوگند به خدا من در طلب تو حریص و آزمند بودم و بر صرف تو بسیار بخل می‌ورزیدم حال تو چه داری که مرا در این سفر به کار آید»؟ مال جواب می‌دهد: «کفنت را از من برگیر». بعد متوجّه فرزندانش می‌شود و می‌گوید: «به خدا قسم من دوستدار شما بودم و من بودم که از شما پشتیبانی می‌کردم اکنون نزد شما چیست که دستگیر من باشد و با من چگونه همراهی می‌کنید»؟ آنان به او پاسخ می‌دهند: «ما فقط می‌توانیم تو را به گورت رسانده و آنجا دفن کنیم، آنگاه به عمل خویش روی می‌کند و می‌گوید: «به خدا قسم که تو بر من سخت گرانبار بودی و من به تو بی‌رغبت بوده و از تو روی می‌گرداندم، اکنون تو چگونه مرا همراهی می‌کنی»؟ و عمل به او پاسخ می‌دهد: «من در گورت و در آن روز که محشور خواهی شد با تو همنشین و همراه خواهم بود تا من و تو بر پروردگارت هر دو عرضه شویم». حضرت (علیه السلام) فرمود: «پس اگر آن شخص، ولیّ و دوست خدا باشد نزد او کسی می‌آید که از جهت خوشبویی و خوبی منظره و زیبایی و در برداشتن لباس‌های فاخر و قیمتی نیکوترین مردم است. و به وی گوید: «بشارت و مژده باد تو را به راحتی و آسایش و زندگی دایم و روزی پاک و پاکیزه و بهشت پر نعمت و مقدم و ورود تو بهترین ورودها باشد». پس شخص محتضر به او می‌گوید: «تو کیستی»؟ می‌گوید: «من عمل صالح تو هستم، کوچ کن از دنیا به‌سوی بهشت».
Imam Ali (peace be upon him): When the servant is in the last day of his life in this world and the first day of the Hereafter, his wealth, his children, and his deeds are personified and made visible before him. He turns to his wealth and says: "By Allah, I was eager and greedy in seeking you and very stingy in spending you. Now what do you have that will benefit me in this journey?" The wealth answers: "Take your shroud from me." Then he turns to his children and says: "By Allah, I loved you, and it was I who supported you. Now what is with you that can help me, and how will you accompany me?" They answer him: "We can only take you to your grave and bury you there." Then he turns to his deeds and says: "By Allah, you were a heavy burden upon me, and I had no desire for you and turned away from you. Now how will you accompany me?" His deeds answer him: "I will be your companion in your grave and on the day you are resurrected, until you and I are both presented before your Lord." The Imam (peace be upon him) said: "So if that person is a friend and beloved of Allah, there comes to him one who is the finest of people in fragrance, most beautiful in appearance, and most beautiful in bearing precious and valuable garments. He says to him: 'Good tidings to you of happiness and ease and everlasting life and pure and clean sustenance and a garden full of bounty, and your arrival is the best of arrivals.' Then the dying person says to him: 'Who are you?' He says: 'I am your righteous deed. Depart from this world to Paradise.'"
ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે બંદો પોતાના જીવનના દુનિયામાંના છેલ્લા દિવસે અને આખિરતના પહેલા દિવસે હોય છે, ત્યારે તેની સંપત્તિ, તેના સંતાનો અને તેના અમલ તેની સામે મુજસ્સમ થાય છે. તે પોતાની સંપત્તિ તરફ ફરીને કહે છે: "અલ્લાહની કસમ, હું તારી શોધમાં હરીસ અને લોભી હતો અને તને ખર્ચવામાં ખૂબ બખીલી કરતો હતો, હવે તારી પાસે શું છે જે આ સફરમાં મારા કામ આવે?" સંપત્તિ જવાબ આપે છે: "મારાથી તારું કફન લઈ લે." પછી તે પોતાના સંતાનો તરફ ફરીને કહે છે: "અલ્લાહની કસમ, હું તમને ચાહનારો હતો અને હું જ તમારી પુષ્ટિ કરતો હતો. હવે તમારી પાસે એવું શું છે જે મારા સહાયક બને અને તમે મારી સાથે કેવી રીતે સાથ આપશો?" તેઓ તેને જવાબ આપે છે: "અમે માત્ર તને તારી કબર સુધી પહોંચાડી શકીએ છીએ અને ત્યાં દફન કરી શકીએ છીએ." પછી તે પોતાના અમલ તરફ ફરીને કહે છે: "અલ્લાહની કસમ, તું મારા પર ખૂબ ભારે હતો અને હું તારા પ્રત્યે અરુચિ ધરાવતો હતો અને તારાથી મોઢું ફેરવતો હતો, હવે તું મારી સાથે કેવી રીતે સાથ આપશે?" અને અમલ તેને જવાબ આપે છે: "હું તારી કબરમાં અને તે દિવસે જ્યારે તું ઉઠાડવામાં આવીશ ત્યારે તારો હમનશીન અને સાથી હોઈશ, ત્યાં સુધી કે હું અને તું બંને તારા પરવરદિગાર સમક્ષ પેશ થઈએ." હઝરત (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "તો જો તે વ્યક્તિ અલ્લાહનો વલી અને દોસ્ત હોય તો તેની પાસે એવો કોઈ આવે છે જે સુગંધ અને દેખાવની સુંદરતા અને કિંમતી અને ફાખિર વસ્ત્રો પહેરવામાં લોકોમાં સૌથી શ્રેષ્ઠ છે. અને તેને કહે છે: 'તમને રાહત અને આરામ અને કાયમી જીવન અને પાક અને પાકીઝા રિઝ્ક અને નેઅમતોવાળી જન્નતની ખુશખબર હો, અને તમારું આગમન શ્રેષ્ઠ આગમન છે.' પછી તે મૃત્યુની અવસ્થામાં રહેલ વ્યક્તિ તેને કહે છે: 'તું કોણ છે?' તે કહે છે: 'હું તારો નેક અમલ છું, દુનિયામાંથી જન્નત તરફ કૂચ કર.'"