ثُمَّ قَالَ قَدْ خَسِرَ الَّذِینَ قَتَلُوا أَوْلادَهُمْ سَفَهاً بِغَیْرِ عِلْمٍ أَیْ بِغَیْرِ فَهْمٍ وَ حَرَّمُوا ما رَزَقَهُمُ اللهُ وَ هُمْ قَوْمٌ یَقْتُلُونَ أَوْلَادَهُمْ مِنَ الْبَنَاتِ لِلْغِیرَهًِْ وَ قَوْمٌ کَانُوا یَقْتُلُونَ أَوْلَادَهُمْ مِنَ الْجُوعِ.
علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- قَدْ خَسِرَ الَّذِینَ قَتَلُوا أَوْلادَهُمْ سَفَهاً بِغَیْرِ عِلْمٍ؛ یعنی به نافهمی. وَ حَرَّمُوا ما رَزَقَهُمُ اللهُ؛ آن‌ها گروهی بودند که دختران خود را از غیرت می‌کشتند و گروهی هم از گرسنگی بچّه‌هایشان را می‌کشتند.
Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): قَدْ خَسِرَ الَّذِینَ قَتَلُوا أَوْلادَهُمْ سَفَهاً بِغَیْرِ عِلْمٍ [Lost indeed are those who killed their children foolishly without knowledge]; that is, out of foolishness. وَ حَرَّمُوا ما رَزَقَهُمُ اللهُ [and forbade what Allah had provided them]; they were a people who killed their daughters out of jealous honour, and another group who killed their children out of hunger.
અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): قَدْ خَسِرَ الَّذِینَ قَتَلُوا أَوْلادَهُمْ سَفَهاً بِغَیْرِ عِلْمٍ [ખરેખર ખોટમાં પડ્યા તેઓ જેમણે પોતાનાં સંતાનોને મૂર્ખતાથી બિન જાણકારીથી માર્યાં]; એટલે કે નાસમજીથી. وَ حَرَّمُوا ما رَزَقَهُمُ اللهُ [અને તેઓએ હરામ ઠરાવ્યું જે અલ્લાહે તેમને રિઝ્ક આપ્યું હતું]; તેઓ એવો સમૂહ હતા જેઓ પોતાની દીકરીઓને ગૈરત [ઇજ્જતના જુસ્સા]ને કારણે મારી નાંખતા હતા અને એક બીજો સમૂહ ભૂખના કારણે પોતાનાં બાળકોને મારી નાંખતો હતો.