مَا کَانَ مِنْ وُلْدِ آدَمَ مُؤْمِنٌ إِلَّا فَقِیراً وَ لَا کَافِرٌ إِلَّا غَنِیّاً حَتَّی جَاءَ إِبْرَاهِیمُ (علیه السلام) فَقَالَ رَبَّنا لا تَجْعَلْنا فِتْنَةً لِلَّذِینَ کَفَرُوا فَصَیَّرَ اللَّهُ فِی هَؤُلَاءِ أَمْوَالًا وَ حَاجَهًًْ وَ فِی هَؤُلَاءِ أَمْوَالًا وَ حَاجَهًًْ.
امام صادق (علیه السلام)- در میان فرزندان آدم (علیه السلام) مؤمنی نبود که فقیر نباشد و کافری نبود که ثروتمند نباشد تا اینکه ابراهیم (علیه السلام) آمد و فرمود: رَبَّنَا لا تَجْعَلنَا فِتْنَةً للذِینَ کَفَرُوا، پس خداوند در این گروه، ثروت و فقر را قرار داد، همان‌طور که در آن گروه نیز ثروت و فقر را قرار داد.
Imam Sadiq (peace be upon him): Among the children of Adam (peace be upon him) there was no believer who was not poor and no disbeliever who was not wealthy, until Ibrahim (peace be upon him) came and said: رَبَّنَا لا تَجْعَلْنا فِتْنَةً لِلَّذِینَ کَفَرُوا [Our Lord! do not make us a trial for those who disbelieve]. So Allah placed wealth and poverty within this group, just as He placed wealth and poverty within that group.
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): આદમ (અલયહિસ્સલામ)ના સંતાનોમાં કોઈ મોમિન એવો ન હતો જે ફકીર ન હોય અને કોઈ કાફિર એવો ન હતો જે ધનવાન ન હોય, ત્યાં સુધી કે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) આવ્યા અને કહ્યું: رَبَّنَا لا تَجْعَلْنا فِتْنَةً لِلَّذِینَ کَفَرُوا [અમારા પાલનહાર! અમને કાફિરો માટે આઝમાઇશ ન બનાવ]. તો અલ્લાહે આ જૂથમાં ધન અને ફકીરી બંને મૂક્યાં, જેમ કે તે જૂથમાં પણ ધન અને ફકીરી મૂક્યાં.