أَنَّ عَبْدَ اللَّهِبْنَأُبَیِّ {بْنِ} سَلُولٍ کَانَ یَتَنَحَّی مِنَ النَّبِیِّ (صلی الله علیه و آله) مَعَ الْمُنَافِقِینَ فِی نَاحِیَهًٍْ مِنَ الْعَسْکَرِ لِیَخُوضُوا فِی أَمْرِ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فِی غَزْوَهًِْ حُنَیْنٍ فَلَمَّا أَقْبَلَ رَاجِعاً إِلَی الْمَدِینَهًِْ رَأَی جَفَّالًا وَ هُوَ مُسْلِمٌ لَطَمَ لِلْحَمْقَاءِ وَ هُوَ مُنَافِقٌ فَغَضِبَ ابْنُ أُبَیِّ {بْنِ} سَلُولٍ وَ قَالَ لَوْ کَفَفْتُمْ إِطْعَامَ هَؤُلَاءِ لَتَفَرَقُّوا عَنْهُ یَعْنِی عَنِ النَّبِیِّ (صلی الله علیه و آله) وَ اللَّهِ لَئِنْ رَجَعْنَا مِنْ غَزَوْتِنَا هَذِهِ إِلَی الْمَدِینَهًِْ لَیُخْرِجَنَّ الْأَعَزُّ مِنْهَا الْأَذَلَّ یَعْنِی نَفْسَهُ وَ النَّبِیَّ (صلی الله علیه و آله) فَأَخْبَرَ زَیْدُ‌بْنُ‌أَرْقَمَ النَّبِیَّ (صلی الله علیه و آله) بِمَقَالِهِ فَأَتَی ابْنُ أُبَیِّ {بْنِ} سَلُولٍ فِی أَشْرَافِ الْأَنْصَارِ إِلَی النَّبِیِّ (صلی الله علیه و آله) یَعْذُرُونَهُ وَ یُکَذِّبُونَ زَیْداً فَاسْتَحْیَا زَیْدٌ فَکَفَّ عَنْ إِتْیَانِ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَنَزَلَ هُمُ الَّذِینَ یَقُولُونَ لا تُنْفِقُوا عَلی مَنْ عِنْدَ رَسُولِ اللَّه حَتَّی یَنْفَضُّوا وَ لِلهِ خَزائِنُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ لکِنَّ الْمُنافِقِینَ لا یَفْقَهُون.
ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه)- ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه) گوید: در جنگ حنین عبدالله‌بن‌ابیّ‌بن سلول [سر دسته‌ی منافقان] همراه [دیگر] منافقان در یک طرف از لشگر [جمع شده] از پیامبر (صلی الله علیه و آله) دور می‌شدند تا به [نقشه و دسیسه در] امر رسول خدا (صلی الله علیه و آله) بپردازند و هنگامی‌که [عبدالله‌بن‌ابیّ] خواست به مدینه برگردد «جفّالِ» مسلمان را دید که به صورت «حمقاء» منافق سیلی زد؛ در نتیجه عبدالله‌بن‌ابیّ‌بن‌سلول خشمگین شد و گفت: «اگر از اطعام به این‌ها خودداری می‌کردید، از اطراف او یعنی از اطراف پیامبر (صلی الله علیه و آله) پراکنده می‌شدند. اگر از این جنگ به مدینه باز گردیم، عزیزان، ذلیلان را بیرون می‌کنند»؛ منظور او [از عزیزان] خودش و [از ذلیلان] پیامبر (صلی الله علیه و آله) بود. زیدابن‌ارقم [که نوجوان بود] سخن او را به پیامبر (صلی الله علیه و آله) خبر داد؛ پس عبدالله بن‌ابیّ‌بن‌سلول با بزرگان انصار نزد پیامبر (صلی الله علیه و آله) آمد؛ بزرگان انصار او را معذور داشته و زید را تکذیب کردند؛ در نتیجه زید خجالت کشید و از آمدن به حضور رسول خدا (صلی الله علیه و آله) خودداری کرد؛ پس نازل شد: هُمُ الَّذِینَ یَقُولُونَ لا تُنْفِقُوا عَلی مَنْ عِنْدَ رَسُولِ اللهِ حَتَّی یَنْفَضُّوا وَ لِلهِ خَزائِنُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ لکِنَّ الْمنافِقِینَ لا یَفْقَهُون.
Ibn Abbas (may Allah have mercy on him): Ibn Abbas (may Allah have mercy on him) said: In the Battle of Hunayn, Abdullah ibn Ubayy ibn Salul [the chief of the hypocrites], together with the [other] hypocrites, would withdraw to one side of the army [gathering] away from the Prophet (peace be upon him and his family) so as to engage in [plotting and conspiring against] the affair of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family). When [Abdullah ibn Ubayy] wanted to return to Madinah, he saw a Muslim named "Jaffal" slap the face of a hypocrite named "Hamqa'". As a result, Abdullah ibn Ubayy ibn Salul became angry and said: "If you had refrained from feeding these people, they would have dispersed from around him — meaning from around the Prophet (peace be upon him and his family). If we return from this battle to Madinah, the mighty will drive out the humiliated"; by [the mighty] he meant himself and by [the humiliated] the Prophet (peace be upon him and his family). Zayd ibn Arqam [who was a young boy] reported his words to the Prophet (peace be upon him and his family). Then Abdullah ibn Ubayy ibn Salul came to the Prophet (peace be upon him and his family) with the notables of the Ansar; the notables of the Ansar made excuses for him and denied what Zayd had said. As a result, Zayd was embarrassed and refrained from coming into the presence of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family). Then this was revealed: هُمُ الَّذِینَ یَقُولُونَ لا تُنْفِقُوا عَلی مَنْ عِنْدَ رَسُولِ اللهِ حَتَّی یَنْفَضُّوا وَ لِلهِ خَزائِنُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ لکِنَّ الْمنافِقِینَ لا یَفْقَهُون [They it is who say: Do not spend upon those who are with the Messenger of Allah until they break up. And Allah's are the treasures of the heavens and the earth, but the hypocrites do not understand].
ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) કહે છે: હુનૈનની જંગમાં અબ્દુલ્લાહ બિન ઉબય્ય બિન સલૂલ [મુનાફિકોનો સરદાર] [બીજા] મુનાફિકો સાથે લશ્કરની એક બાજુમાં [એકઠા થઈને] પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) થી દૂર થઈ જતા હતા જેથી રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ના મામલામાં [કાવતરાં અને ષડયંત્ર રચી શકે]. અને જ્યારે [અબ્દુલ્લાહ બિન ઉબય્ય] મદીના પાછો ફરવા ઇચ્છતો હતો, ત્યારે તેણે "જફ્ફાલ" નામના મુસલમાનને જોયો કે તેણે "હમ્કા" નામના મુનાફિકના ચહેરા પર તમાચો માર્યો; પરિણામે અબ્દુલ્લાહ બિન ઉબય્ય બિન સલૂલ ક્રોધિત થયો અને કહ્યું: "જો તમે આ લોકોને ખવડાવવાનું બંધ કરી દેત, તો તેઓ તેની આજુબાજુથી, એટલે કે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ની આજુબાજુથી વિખેરાઈ જાત. જો આ જંગમાંથી અમે મદીના પાછા ફરીશું, તો ઇજ્જતવાળા ઝલીલોને બહાર કાઢી મૂકશે"; તેનો હેતુ [ઇજ્જતવાળા થી] પોતે અને [ઝલીલો થી] પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) હતા. ઝૈદ બિન અરકમ [જે નવજુવાન હતા] એ તેની વાતની જાણ પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ને કરી; પછી અબ્દુલ્લાહ બિન ઉબય્ય બિન સલૂલ અન્સારના મોટા લોકો સાથે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે આવ્યો; અન્સારના મોટા લોકોએ તેને માફ કરવા લાયક ગણાવ્યો અને ઝૈદને જૂઠલાવ્યા; પરિણામે ઝૈદ શરમાયા અને રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ની હાજરીમાં આવવાનું છોડી દીધું; પછી નાઝિલ થયું: هُمُ الَّذِینَ یَقُولُونَ لا تُنْفِقُوا عَلی مَنْ عِنْدَ رَسُولِ اللهِ حَتَّی یَنْفَضُّوا وَ لِلهِ خَزائِنُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ لکِنَّ الْمنافِقِینَ لا یَفْقَهُون [આ એ જ લોકો છે જેઓ કહે છે કે જેઓ રસૂલુલ્લાહની પાસે છે તેમના પર ખર્ચ ન કરો, જેથી તેઓ વિખેરાઈ જાય. અને આકાશો અને ધરતીના ખજાના અલ્લાહના જ છે, પરંતુ મુનાફિકો સમજતા નથી].