کَانَ فِرْعَوْنُ إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) وَ أَصْحَابُهُ لِغَیْرِ رِشْدَهًٍْ فَإِنَّهُمْ قَالُوا لِنُمْرُودَ حَرِّقُوهُ وَ انْصُرُوا آلِهَتَکُمْ إِنْ کُنْتُمْ فاعِلِینَ وَ کَانَ فِرْعَوْنُ مُوسَی (علیه السلام) وَ أَصْحَابُهُ لِرِشْدَهًٍْ فَإِنَّهُ لَمَّا اسْتَشَارَ أَصْحَابَهُ فِی مُوسَی (علیه السلام) قَالُوا أَرْجِهْ وَ أَخاهُ وَ أَرْسِلْ فِی الْمَدائِنِ حاشِرِینَ یَأْتُوکَ بِکُلِّ سَحَّارٍ عَلِیم.
امام صادق ( فرعونِ زمانِ ابراهیم (و اطرافیان او از رشد و زیرکی برخوردار نبودند چرا که ابراهیم (را به سوختن در میان آتش محکوم کردند. درحالی‌که فرعون زمان موسی (و مشاورینش از بلوغ فکری و زیرکی خاصی برخوردار بودند و در نحوه‌ی مجازات موسی (چنین حکم کردند. قالُوا أَرْجِهْ وَ أَخاهُ وَ ابْعَثْ فِی المَدائِنِ حاشِرِینَ. یَأْتُوکَ بِکُلِّ سَحَّارٍ عَلِیم.
Imam Sadiq (peace be upon him): The Pharaoh of Ibrahim's (peace be upon him) time and those around him were devoid of maturity and shrewdness, for they condemned Ibrahim (peace be upon him) to be burned in the fire. Whereas the Pharaoh of Musa's (peace be upon him) time and his advisors possessed a particular intellectual maturity and shrewdness, and concerning the manner of Musa's (peace be upon him) punishment they ruled thus: قالُوا أَرْجِهْ وَ أَخاهُ وَ ابْعَثْ فِی المَدائِنِ حاشِرِینَ. یَأْتُوکَ بِکُلِّ سَحَّارٍ عَلِیم [They said: Put him off and his brother, and send collectors into the cities, to bring to you every skilled sorcerer].
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ના સમયનો ફિરઔન અને તેની આસપાસના લોકો સમજદારી અને ચતુરાઈથી વંચિત હતા, કારણ કે તેમણે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ને આગમાં બાળી નાખવાની સજા આપી. જ્યારે મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ના સમયનો ફિરઔન અને તેના સલાહકારો ખાસ બૌદ્ધિક પરિપક્વતા અને ચતુરાઈ ધરાવતા હતા, અને મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ની સજાની રીત વિશે તેમણે આવો ચૂકાદો આપ્યો: قالُوا أَرْجِهْ وَ أَخاهُ وَ ابْعَثْ فِی المَدائِنِ حاشِرِینَ. یَأْتُوکَ بِکُلِّ سَحَّارٍ عَلِیم [તેઓએ કહ્યું: તેને અને તેના ભાઈને મુલતવી રાખો, અને શહેરોમાં એકત્રિત કરનારાઓ મોકલો, જેઓ તમારી પાસે દરેક જાણકાર જાદુગરને લાવે].