سورة الأعراف

Verse 133 of 206

7:133

فَأَرْسَلْنا عَلَيْهِمُ الطُّوفانَ وَ الْجَرادَ وَ الْقُمَّلَ وَ الضَّفادِعَ وَ الدَّمَ آياتٍ مُفَصَّلاتٍ فَاسْتَكْبَرُوا وَ كانُوا قَوْماً مُجْرِمينَ

سپس [بلاها را پشت‌سر هم بر آن‌ها نازل كرديم]: طوفان و ملخ و آفت گياهى و قورباغه‌ها و خون را كه نشانه‌هايى از هم جدا بودند بر آن‌ها فرستاديم؛ ولى [باز بيدار نشدند، و] تكبّر ورزيدند، و جمعيّت گنهكارى بودند.

Therefore We sent upon them widespread death, and the locusts and the lice and the frog and the blood, clear signs; but they behaved haughtily and they were a guilty people.

પછી અમોએ તેમના ઉપર તીડો, ટોલા (જુ), દેડકા તથા લોહીના તોફાનની જુદી જુદી નિશાનીઓ મોકલી, છતાં પણ તેઓએ તકબ્બૂર (હઠાગ્રહ) રાખ્યો. ખરેખર તેઓ મુજરીમો હતા.

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

لَمَّا آمَنَتِ السَّحَرَهًُْ وَ رَجَعَ فِرْعَوْنُ مَغْلُوباً وَ أَبَی هُوَ وَ قَوْمُهُ إِلَّا الْإِقَامَهًَْ عَلَی الْکُفْرِ قَالَ هَامَانُ لِفِرْعَوْنَ إِنَّ النَّاسَ قَدْ آمَنُوا بِمُوسَی (علیه السلام) فَانْظُرْ مَنْ دَخَلَ فِی دِینِهِ فَاحْبِسْهُ فَحَبَسَ کُلَّ مَنْ آمَنَ بِهِ مِنْ بَنِی إِسْرَائِیلَ فَتَابَعَ اللَّهُ عَلَیْهِمْ بِالْآیَاتِ وَ أَخَذَهُمْ بِالسِّنِینَ وَ نَقْصِ الثَّمَرَاتِ ثُمَّ بَعَثَ عَلَیْهِمُ الطُّوفَانَ فَخَرَّبَ دُورَهُمْ وَ مَسَاکِنَهُمْ حَتَّی خَرَجُوا إِلَی الْبَرِّیَّهًِْ وَ ضَرَبُوا الْخِیَامَ وَ امْتَلَأَتْ بُیُوتُ الْقِبْطِ مَاءً وَ لَمْ یَدْخُلْ بُیُوتَ بَنِی إِسْرَائِیلَ مِنَ الْمَاءِ قَطْرَهًٌْ وَ أَقَامَ الْمَاءُ عَلَی وَجْهِ أَرَضِیهِمْ لَا یَقْدِرُونَ عَلَی أَنْ یَحْرِثُوا فَقَالُوا لِمُوسَی ادْعُ لَنا رَبَّکَ أَنْ یَکْشِفَ عَنَّا الْمَطَرَ فَنُؤْمِنَ لَکَ وَ نُرْسِلَ مَعَکَ بَنِی إِسْرَائِیلَ فَدَعَا رَبَّهُ فَکَشَفَ عَنْهُمُ الطُّوفَانَ فَلَمْ یُؤْمِنُوا وَ قَالَ هَامَانُ لِفِرْعَوْنَ لَئِنْ خَلَّیْتَ بَنِی إِسْرَائِیلَ غَلَبَکَ مُوسَی (علیه السلام) وَ أَزَالَ مُلْکَکَ وَ أَنْبَتَ اللَّهُ لَهُمْ فِی تِلْکَ السَّنَهًِْ مِنَ الْکَلَإِ الأَعراف/133وَ الزَّرْعِ وَ الثَّمَرِ مَا أَعْشَبَتْ بِهِ بِلَادُهُمْ وَ أَخْصَبَتْ فَقَالُوا مَا کَانَ هَذَا الْمَاءُ إِلَّا نِعْمَهًًْ عَلَیْنَا وَ خِصْباً فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَلَیْهِمْ فِی السَّنَهًِْ الثَّانِیَهًِْ عَنْ عَلِیِّ‌بْنِ‌إِبْرَاهِیمَ (رحمة الله علیه) وَ فِی الشَّهْرِ الثَّانِی عَنْ غَیْرِهِ مِنَ المُفَسِّرِینَ الْجَرَادَ فَجَرَّدَتْ زُرُوعَهُمْ وَ أَشْجَارَهُمْ حَتَّی کَانَتْ تُجَرِّدُ شُعُورَهُمْ وَ لِحَاهُمْ وَ تَأْکُلُ الْأَبْوَابَ وَ الثِّیَابَ وَ الْأَمْتِعَهًَْ وَ کَانَتْ لَا تَدْخُلُ بُیُوتَ بَنِی إِسْرَائِیلَ وَ لَا یُصِیبُهُمْ مِنْ ذَلِکَ شَیْءٌ فَعَجُّوا وَ ضَجُّوا وَ جَزِعَ فِرْعَوْنُ مِنْ ذَلِکَ جَزَعاً شَدِیداً وَ قَالَ یا مُوسَی ادْعُ لَنا رَبَّکَ أَنْ یَکُفَّ عَنَّا الْجَرَادَ حَتَّی أُخَلِّیَ عَنْ بَنِی إِسْرَائِیلَ فَدَعَا مُوسَی (علیه السلام) رَبَّهُ فَکَفَّ عَنْهُمُ الْجَرَادَ بَعْدَ مَا أَقَامَ عَلَیْهِمْ سَبْعَهًَْ أَیَّامٍ مِنَ السَّبْتِ إِلَی السَّبْتِ.

امام باقر ( هنگامی‌که ساحران ایمان آوردند و فرعون شکست خورده برگشت و او و قومش خواستند که بر کفرشان بمانند، هامان به فرعون گفت: «مردم به موسی (ایمان آوردند ببین چه کسی به او ایمان آورده است، پس او را زندانی کن». پس فرعون هرکسی را که به موسی (ایمان آورده بودند، زندانی کرد. سپس خداوند نشانه‌هایش را برای فرعونیان آشکار کرد، خشکسالی و قحطی را بر آن‌ها نازل کرد سپس بر آن‌ها طوفان فرستاد پس خانه و مسکن‌هایشان را خراب کرد تا اینکه به بیابان رفتند و آنجا چادر زدند و خانه‌های قبطی‌ها پر از آب شده بود ولی در خانه‌های بنی‌اسرائیلیان حتّی یک قطره آب نرفته بود و آب بر سطح زمین‌هایشان مانده بود و نمی‌توانستند چیزی بکارند پس به موسی (گفتند: از خدایت برای ما بخواه. ( اعراف/۱۳۴ ) که آب را بر زمین‌ها و خانه‌هایمان بردارد تا به تو ایمان بیاوریم و بنی‌اسرائیلی‌ها را آزاد کنیم. موسی (در نزد خداوند دعا کرد و خداوند طوفان را بر آن‌ها برداشت ولی ایمان نیاوردند و هامان به فرعون گفت: اگر بنی‌اسرائیلی ها را آزاد کنی، موسی (بر تو چیره می‌شود و پادشاهیت را نابود می‌کند و خداوند در آن سال علف و زراعت و میوه‌های زیادی را برایشان رویاند به‌طوری‌که کل سرزمینشان سبز و حاصلخیز کرد و گفتند: آن بارانی که سال گذشته بارید برای ما نعمت و حاصلخیزی آورد پس خداوند در سال دوّم به روایت علیّ‌بن‌ابراهیم (و به روایت دیگر مفسّران در ماه دوّم همان سال، برایشان ملخ فرستاد و کل زراعت و درخت‌هایشان را خوردند حتّی نزدیک بود موها و ریش هایشان را بخورند، آن ملخ‌ها درها، لباس‌ها و وسایلشان را خوردند ولی وارد خانه‌های بنی‌اسرائیلی‌ها نمی شدند و آن‌ها گرفتار ضرر نمی شدند، سپس ناله کردند و درمانده شدند و فرعون از این بلای سخت غمگین شد و گفت: از خدایت برای ما بخواه. ( اعراف/۱۳۴ ) که خداوند ملخ‌ها را از اینجا ببرد تا بنی‌اسرائیلی‌ها را آزاد کنیم. موسی (دعا کرد و خداوند ملخ‌ها را از آن‌ها دور کرد درحالی‌که هفت‌روز از شنبه تا شنبه، سرزمینشان را غارت کرده بودند.

Imam Baqir (peace be upon him): When the sorcerers believed and Pharaoh returned defeated, and he and his people insisted on remaining in their disbelief, Haman said to Pharaoh: "The people have believed in Musa (peace be upon him). See who has believed in him, and imprison him." So Pharaoh imprisoned everyone from the Children of Israel who had believed in Musa (peace be upon him). Then Allah made His signs manifest to the people of Pharaoh: He sent down drought and famine upon them, then He sent the flood upon them, which destroyed their houses and dwellings so that they went out to the wilderness and pitched tents there. The houses of the Copts were filled with water, while not a single drop of water entered the houses of the Children of Israel. The water remained on the surface of their lands and they could plant nothing. So they said to Musa (peace be upon him): Ask your Lord for us (A'raf/134) that He remove the water from our lands and our houses, so that we may believe in you and set the Children of Israel free with you. Musa (peace be upon him) prayed to his Lord, and Allah lifted the flood from them — but they did not believe. Haman said to Pharaoh: If you set the Children of Israel free, Musa (peace be upon him) will overcome you and destroy your kingdom. In that year Allah caused so much grass, crops and fruit to grow for them that their whole land became green and fertile, and they said: That rain which fell last year brought us blessing and abundance. So in the second year — according to the narration of Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him), and according to another narration of the exegetes, in the second month of that same year — Allah sent locusts against them, and they devoured all of their crops and trees, and it nearly went so far that they would eat their hair and beards. Those locusts ate their doors, clothes and belongings, but did not enter the houses of the Children of Israel, and no harm reached them from it. Then they wailed and were overcome, and Pharaoh grieved greatly at this severe affliction, and said: Ask your Lord for us (A'raf/134) that Allah remove the locusts from here, so that we may set the Children of Israel free. Musa (peace be upon him) prayed, and Allah drove the locusts away from them — after they had plundered their land for seven days, from Saturday to Saturday.

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે જાદુગરો ઈમાન લાવ્યા અને ફિરઔન હારીને પાછો ફર્યો, અને તે તથા તેની કૌમ પોતાના કુફ્ર પર જ કાયમ રહેવા માંગતા, ત્યારે હામાને ફિરઔનને કહ્યું: "લોકો મૂસા (અલયહિસ્સલામ) પર ઈમાન લાવ્યા છે, જુઓ કે કોણ કોણ તેમના પર ઈમાન લાવ્યું છે, અને તેને કેદ કરી લો." તેથી ફિરઔને જે કોઈએ મૂસા (અલયહિસ્સલામ) પર ઈમાન લાવ્યું હતું તે બધાને કેદ કરી લીધા. પછી અલ્લાહે ફિરઔનીઓ માટે પોતાની નિશાનીઓ પ્રગટ કરી, તેમના પર દુષ્કાળ અને કહત નાઝિલ કર્યા, પછી તેમના પર તૂફાન મોકલ્યું જેણે તેમના ઘરો અને રહેઠાણો બરબાદ કરી નાખ્યાં, અહીં સુધી કે તેઓ જંગલમાં ગયા અને ત્યાં તંબૂ ઊભા કર્યા. કિબ્તીઓના ઘરો પાણીથી ભરાઈ ગયા હતાં પરંતુ બની ઈસ્રાઈલના ઘરોમાં એક ટીપું પણ પાણી ન ગયું, અને પાણી તેમની જમીનોની સપાટી પર જ રહ્યું અને તેઓ કંઈ પણ વાવી ન શકતા. તેથી તેમણે મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ને કહ્યું: અમારા માટે તમારા રબ પાસે માંગો (અઅરાફ/૧૩૪) કે પાણીને અમારી જમીનો અને ઘરો પરથી હટાવી લે, જેથી અમે તમારા પર ઈમાન લાવીએ અને બની ઈસ્રાઈલને આઝાદ કરીએ. મૂસા (અલયહિસ્સલામ)એ અલ્લાહ પાસે દુઆ કરી અને અલ્લાહે તેમના પરથી તૂફાન દૂર કર્યું, પરંતુ તેઓ ઈમાન ન લાવ્યા. અને હામાને ફિરઔનને કહ્યું: જો તમે બની ઈસ્રાઈલને આઝાદ કરી દેશો તો મૂસા (અલયહિસ્સલામ) તમારા પર ગાલિબ થઈ જશે અને તમારી બાદશાહતને નષ્ટ કરી નાખશે. અને અલ્લાહે તે વર્ષે તેમના માટે ઘાસ, ખેતી અને ઘણાં ફળો ઉગાડ્યાં, અહીં સુધી કે તેમની આખી ધરતી લીલીછમ અને ઉપજાઉ થઈ ગઈ, અને તેમણે કહ્યું: ગયા વર્ષે જે વરસાદ પડ્યો હતો તેણે અમારા માટે નેઅમત અને પેદાશ લાવી. પછી અલ્લાહે બીજા વર્ષે — અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ)ની રિવાયત મુજબ, અને બીજા મુફસ્સિરોની રિવાયત મુજબ તે જ વર્ષના બીજા મહિનામાં — તેમના પર તીડ મોકલ્યાં અને તેમની બધી ખેતી અને વૃક્ષોને ખાઈ ગયાં, અહીં સુધી કે નજીક હતું કે તેમના વાળ અને દાઢીઓને પણ ખાઈ જાય. તે તીડોએ તેમના દરવાજા, કપડાં અને સામાનને ખાઈ લીધા પરંતુ બની ઈસ્રાઈલના ઘરોમાં દાખલ થતાં નહીં અને તેમને કોઈ નુકસાન પહોંચતું નહીં. પછી તેમણે વિલાપ કર્યો અને લાચાર થઈ ગયા અને ફિરઔન આ સખત મુસીબતથી ગમગીન થયો અને કહ્યું: અમારા માટે તમારા રબ પાસે માંગો (અઅરાફ/૧૩૪) કે અલ્લાહ તીડોને અહીંથી લઈ જાય જેથી અમે બની ઈસ્રાઈલને આઝાદ કરી દઈએ. મૂસા (અલયહિસ્સલામ)એ દુઆ કરી અને અલ્લાહે તીડોને તેમનાથી દૂર કરી દીધા, જ્યારે કે તેમણે સાત દિવસ સુધી, શનિવારથી શનિવાર સુધી, તેમની ધરતીને લૂંટી લીધી હતી.

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

حَبَسَ فِرْعَوْنُ مَنْ آمَنَ بِمُوسَی (علیه السلام) فِی السِّجْنِ حَتَّی أَنْزَلَ اللَّهُ عَلَیْهِمُ الطُّوفانَ وَ الْجَرادَ وَ الْقُمَّلَ وَ الضَّفادِعَ وَ الدَّمَ فَأَطْلَقَ عَنْهُمْ فَأَوْحَی اللَّهُ إِلَی مُوسَی أَنْ أَسْرِ بِعِبادِی إِنَّکُمْ مُتَّبَعُونَ.

امام صادق ( فرعون هرکسی که به موسی (ایمان آورد را زندانی کرد تا اینکه خداوند بر آن‌ها طوفان، ملخ، شپشک، وزغ، و خون‌شدن آب نیل را بر آن‌ها نازل کرد تا اینکه قوم بنی‌اسرائیل را آزاد نمود. سپس خداوند به موسی (وحی نازل کرد: أَنْ أَسْرِ بِعِبادِی إِنَّکُمْ مُتَّبَعُونَ.

Imam Sadiq (peace be upon him): Pharaoh imprisoned everyone who believed in Musa (peace be upon him), until Allah sent down upon them the flood, the locusts, the lice, the frogs, and the turning of the water of the Nile into blood, so that he released the people of the Children of Israel. Then Allah sent revelation to Musa (peace be upon him): أَنْ أَسْرِ بِعِبادِی إِنَّکُمْ مُتَّبَعُونَ [Set out with My servants by night; you will be pursued].

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): ફિરઔને દરેક તે વ્યક્તિને કેદ કરી લીધો જે મૂસા (અલયહિસ્સલામ) પર ઈમાન લાવ્યો હતો, ત્યાં સુધી કે અલ્લાહે તેમના પર તૂફાન, તીડ, જૂ, દેડકાં અને નીલ નદીના પાણીને લોહી બનવાની બલા નાઝિલ કરી, ત્યાં સુધી કે તેણે બની ઈસ્રાઈલની કૌમને આઝાદ કરી દીધી. પછી અલ્લાહે મૂસા (અલયહિસ્સલામ) પર વહી નાઝિલ કરી: أَنْ أَسْرِ بِعِبادِی إِنَّکُمْ مُتَّبَعُونَ [મારા બંદાઓને લઈને રાત્રે નીકળી પડો; ખરેખર તમારો પીછો કરવામાં આવશે].

علی‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه) Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him) અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

لَمَّا سَجَدَ السَّحَرَهًُْ وَ آمَنَ بِهِ النَّاسُ قَالَ هَامَانُ لِفِرْعَوْنَ إِنَّ النَّاسَ قَدْ آمَنُوا بِمُوسَی (علیه السلام) فَانْظُرْ مَنْ دَخَلَ فِی دِینِهِ فَاحْبِسْهُ فَحَبَسَ کُلَّ مَنْ آمَنَ بِهِ مِنْ بَنِی إِسْرَائِیلَ فَجَاءَ إِلَیْهِ مُوسَی (علیه السلام) فَقَالَ لَهُ خَلِّ عَنْ بَنِی إِسْرَائِیلَ فَلَمْ یَفْعَلْ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَلَیْهِمْ فِی تِلْکَ السَّنَهًِْ الطُّوفَانَ فَخَرَّبَ دُورَهُمْ وَ مَسَاکِنَهُمْ حَتَّی خَرَجُوا إِلَی الْبَرِّیَّهًِْ وَ ضَرَبُوا فِیهَا الْخِیَامَ فَقَالَ فِرْعَوْنُ لِمُوسَی (علیه السلام) ادْعُ رَبَّکَ حَتَّی یَکُفَّ عَنَّا الطُّوفَانَ حَتَّی أُخَلِّیَ عَنْ بَنِی إِسْرَائِیلَ وَ أَصْحَابِکَ فَدَعَا مُوسَی (علیه السلام) رَبَّهُ فَکَفَّ عَنْهُمُ الطُّوفَانَ وَ هَمَّ فِرْعَوْنُ أَنْ یُخَلِّیَ عَنْ بَنِی إِسْرَائِیلَ فَقَالَ لَهُ هَامَانُ إِنْ خَلَّیْتَ عَنْ بَنِی إِسْرَائِیلَ غَلَبَکَ مُوسَی (علیه السلام) وَ أَزَالَ مُلْکَکَ فَقَبِلَ مِنْهُ وَ لَمْ یُخِلِّ عَنْ بَنِی إِسْرَائِیلَ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَلَیْهِمْ فِی السَّنَهًِْ الثَّانِیَهًِْ الْجَرَادَ فَجُرِّدَتْ کُلُّ شَیْءٍ کَانَ لَهُمْ مِنَ النَّبْتِ وَ الشَّجَرِ حَتَّی کَانَتْ تُجَرَّدُ شَعْرُهُمْ وَ لِحْیَتُهُمْ فَجَزِعَ فِرْعَوْنُ مِنْ ذَلِکَ جَزَعاً شَدِیداً وَ قَالَ یَا مُوسَی (علیه السلام) ادْعُ رَبَّکَ أَنْ یَکُفَّ الْجَرَادَ عَنَّا حَتَّی أُخَلِّیَ عَنْ بَنِی إِسْرَائِیلَ وَ أَصْحَابِکَ فَدَعَا مُوسَی (علیه السلام) رَبَّهُ فَکَفَّ عَنْهُمُ الْجَرَادَ فَلَمْ یَدَعْهُ هَامَانُ أَنْ یُخَلِّیَ عَنْ بَنِی إِسْرَائِیلَ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَلَیْهِمْ فِی السَّنَهًِْ الثَّالِثَهًِْ الْقُمَّلَ فَذَهَبَتْ زُرُوعُهُمْ وَ أَصَابَتْهُمُ الْمَجَاعَهًُْ فَقَالَ فِرْعَوْنُ لِمُوسَی (علیه السلام) إِنْ رَفَعْتَ عَنَّا الْقُمَّلَ کَفَفْتُ عَنْ بَنِی إِسْرَائِیلَ فَدَعَا مُوسَی (علیه السلام) رَبَّهُ حَتَّی ذَهَبَ الْقُمَّلُ وَ قَالَ أَوَّلُ مَا خَلَقَ اللَّهُ الْقُمَّلَ فِی ذَلِکَ الزَّمَانِ فَلَمْ یُخَلِّ عَنْ بَنِی إِسْرَائِیلَ فَأَرْسَلَ اللَّهُ عَلَیْهِمْ بَعْدَ ذَلِکَ الضَّفَادِعَ فَکَانَتْ تَکُونُ فِی طَعَامِهِمْ وَ شَرَابِهِمْ وَ یُقَالُ إِنَّهَا کَانَتْ تَخْرُجُ مِنْ أَدْبَارِهِمْ وَ آذَانِهِمْ وَ آنَافِهِمْ فَجَزِعُوا مِنْ ذَلِکَ جَزَعاً شَدِیداً فَجَاءُوا إِلَی مُوسَی (علیه السلام) فَقَالُوا ادْعُ اللَّهَ أَنْ یُذْهِبَ عَنَّا الضَّفَادِعَ فَإِنَّا نُؤْمِنُ بِکَ وَ نُرْسِلُ مَعَکَ بَنِی إِسْرَائِیلَ فَدَعَا مُوسَی (علیه السلام) رَبَّهُ فَرَفَعَ اللَّهُ عَنْهُمْ ذَلِکَ فَلَمَّا أَبَوْا أَنْ یُخَلُّوا عَنْ بَنِی إِسْرَائِیلَ حَوَّلَ اللَّهُ مَاءَ النِّیلِ دَماً فَکَانَ الْقِبْطِیُّ یَرَاهُ دَماً وَ الْإِسْرَائِیلِیُّ یَرَاهُ مَاءً فَإِذَا شَرِبَهُ الْإِسْرَائِیلِیُّ کَانَ مَاءً وَ إِذَا شَرِبَهُ الْقِبْطِیُّ کَانَ دَماً فَکَانَ الْقِبْطِیُّ یَقُولُ لِلْإِسْرَائِیلِیِّ خُذِ الْمَاءَ فِی فَمِکَ وَ صُبَّهُ فِی فَمِی فَکَانَ إِذَا صَبَّهُ فِی فَمِ الْقِبْطِیِّ تَحَوَّلَ دَماً فَجَزِعُوا مِنْ ذَلِکَ جَزَعاً شَدِیداً فَقَالُوا لِمُوسَی (علیه السلام) لَئِنْ رَفَعَ اللَّهُ عَنَّا الدَّمَ لَنُرْسِلَنَّ مَعَکَ بَنِی إِسْرَائِیلَ فَلَمَّا رَفَعَ اللَّهُ عَنْهُمُ الدَّمَ غَدَرُوا وَ لَمْ یُخَلُّوا عَنْ بَنِی إِسْرَائِیلَ فَأَرْسَلَ اللَّهُ عَلَیْهِمُ الرِّجْزَ وَ هُوَ الثَّلْجُ وَ لَمْ یَرَوْهُ قَبْلَ ذَلِکَ فَمَاتُوا فِیهِ وَ جَزِعُوا وَ أَصَابَهُمْ مَا لَمْ یَعْهَدُوهُ قَبْلَهُ فَ قالُوا یا مُوسَی ادْعُ لَنا رَبَّکَ بِما عَهِدَ عِنْدَکَ لَئِنْ کَشَفْتَ عَنَّا الرِّجْزَ لَنُؤْمِنَنَّ لَکَ وَ لَنُرْسِلَنَّ مَعَکَ بَنِی إِسْرائِیلَ فَدَعَا رَبَّهُ فَکَشَفَ عَنْهُمُ الثَّلْجَ فَخَلَّی عَنْ بَنِی إِسْرَائِیلَ فَلَمَّا خَلَّی عَنْهُمُ اجْتَمَعُوا إِلَی مُوسَی (علیه السلام) وَ خَرَجَ مُوسَی (علیه السلام) مِنْ مِصْرَ وَ اجْتَمَعَ عَلَیْهِ مَنْ کَانَ هَرَبَ مِنْ فِرْعَوْنَ وَ بَلَغَ فِرْعَوْنَ ذَلِکَ فَقَالَ لَهُ هَامَانُ قَدْ نَهَیْتُکَ أَنْ تُخَلِّیَ عَنْ بَنِی إِسْرَائِیلَ فَقَدِ اجْتَمَعُوا إِلَیْهِ فَجَزِعَ فِرْعَوْنُ وَ بَعَثَ فِی الْمَدَائِنِ حَاشِرِینَ وَ خَرَجَ فِی طَلَبِ مُوسَی (علیه السلام).

علیّ‌بن‌ابراهیم ( هنگامی‌که ساحران سجده کردند و مردم ایمان آوردند، هامان به فرعون گفت: «به‌راستی مردم به موسی (ایمان آوردند پس هرکس در دین موسی (داخل شود او را حبس می کنم؛ در نتیجه همه‌ی آن‌هایی که ایمان آوردند از قوم بنی‌اسرائیل را به زندان انداخت. موسی (نزد فرعون آمد و به او گفت: «قوم بنی‌اسرائیل را آزاد کن». ولی فرعون از این کار سر باز زد در نتیجه خداوند در این سال توفان خود را بر آن‌ها نازل کرد خانه‌ها و سکونت‌گاه‌های آن‌ها را ویران کرد تا اینکه آواره‌ی بیابان شدند و در آن خیمه‌ها به پا کردند». فرعون به موسی (گفت: «از پروردگارت بخواه این طوفان را از ما دور کند تا قوم بنی‌اسرائیل را آزاد کنم». پس موسی (به درگاه خدا دعا کرد و توفان از آن‌ها دور شد». فرعون خواست قوم بنی‌اسرائیل را آزاد کند که هامان به او گفت: «اگر بنی‌اسرائیل را آزاد کنی موسی (برتو غلبه می‌کند و ملک و پادشاهی تو نابود می‌شود. در نتیجه فرعون به حرف هامان گوش داد و قوم بنی‌اسرائیل را آزاد نکرد. خداوند در سال دوّم عذابی دیگر بر آن‌ها نازل کرد که عبارت بود از حمله‌ی ملخ‌ها به‌طوری‌که همه‌ی درختان و گیاهانی که داشتند را خوردند و عریان کردند تا جایی که مو و ریش آن‌ها را نیز می‌کندند. فرعون از وضع موجود بسیار نگران شد و گفت: ای موسی (از پروردگارت بخواه تا ملخ‌ها را از ما دور کند تا بنی‌اسرائیل و یارانت را آزاد کنم. موسی (از خدا خواست در نتیجه ملخ‌ها از آن‌ها دور شد امّا هامان اجازه نداد تا فرعون بنی‌اسرائیل را آزاد کند. پس خداوند در سال سوّم عذاب دیگری که شپشک بود بر آن‌ها نازل کرد که وارد محصول و کاشت آن‌ها شد و آن را از بین برد در نتیجه دچار گرسنگی شدند. فرعون به موسی (گفت: «اگر حمله‌ی شپشک‌ها از ما دور شود از قوم بنی‌اسرائیل دست برمی‌دارم». موسی (به درگاه خدای خود دعا کرد و این عذاب نیز از آن‌ها دور شد. در تفسیر آمده که خدا اوّلین نوع شپشک را در آن زمان خلق کرد با این وجود فرعون قوم بنی‌اسرائیل را آزاد نکرد و بعد از آن خدا عذاب خود را که عبارت از وزغ بود را نازل کرد که وارد غذاها و نوشیدنی‌های آن‌ها شد و گفته شده: از پشت و گوش و بینی آن‌ها خارج می شد از این وضع به شدّت بی‌تاب شدند به نزد موسی (آمدند و گفتند: «از خدا بخواه تا این عذاب را از ما دور کند ما به تو ایمان می‌آوریم و قوم بنی‌اسرائیل را همراه تو می‌فرستیم. موسی (به درگاه خداوند دعا کرد و این عذاب نیز از آن‌ها دور شد امّا هنگامی‌که بعد از این از آزادکردن قوم بنی‌اسرائیل سرپیچی کرد خداوند آب نیل را برای آن‌ها به خون مبدّل کرد. قبطی‌ها آب نیل را خون و بنی‌اسرائیل آن را آب می‌دیدند. اگر بنی‌اسرائیلی‌ها از آن می‌نوشیدند آب بود امّا اگر قبطی‌ها از آن می‌نوشیدند به خون تبدیل می‌شد». قبطی‌ها به اسرائیلی ها می گفتند: آب را در دهانت نگه‌دار سپس در دهان من بریز هنگامی‌که آب را در دهان او می‌ریخت تبدیل به خون می‌شد از این وضع بسیار نگران و آشفته شدند. به موسی (گفتند: «اگر خدا این عذاب خون را از ما دور کند ما قوم بنی‌اسرائیل را همراه تو می‌فرستیم. هنگامی‌که خداوند خون را از آن‌ها دور کرد نیرنگ زدند وقوم بنی‌اسرائیل را آزاد نکردند در نتیجه عقوبت الهی بر آن‌ها نازل شد که عبارت از برف و یخ بود که قبل از این هرگز ندیده بودند و در این وضع به هلاکت رسیدند و از بی‌تابی مردند و خداوند آن‌ها را دچار عذابی کرد که قبلا رخ نداده بود». گفتند: «ای موسی (از پرودگارت به عهدی که نزد تو دارد بخواه اگر این عذاب را از ما دور کند به تو ایمان می‌آوریم و قوم بنی‌اسرائیل را همراه تو می‌فرستیم. به درگاه خدا دعا کرد در نتیجه این عذاب نیز از آن‌ها دور شد پس قوم بنی‌اسرائیل را آزاد کرد. هنگامی‌که آن‌ها را آزاد کرد نزد موسی (جمع شدند موسی (از مصر خارج شد. کسانی که از دست فرعون فرار کرده بود نزد وی گرد آمدند این خبر به فرعون رسید». هامان به او گفت: «تو را از آزادکردن قوم بنی‌اسرائیل نهی کردم هم‌اکنون نزد موسی (جمع شدند. فرعون نگران شد و گروهی را به شهرها فرستاد و برای پیداکردن موسی (خارج شد».

Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): When the sorcerers prostrated and the people believed, Haman said to Pharaoh, "Indeed the people have believed in Musa (peace be upon him), so watch whoever enters into his religion and imprison him." So he imprisoned everyone from the Children of Israel who believed in him. Musa (peace be upon him) came to Pharaoh and said to him, "Release the Children of Israel." But Pharaoh refused to do so, and as a result Allah sent down upon them in that year the flood, which destroyed their houses and dwellings until they were driven out into the wilderness and pitched tents there. Pharaoh said to Musa (peace be upon him), "Ask your Lord to remove this flood from us, so that I may release the Children of Israel." So Musa (peace be upon him) prayed to Allah, and the flood was removed from them. Pharaoh wanted to release the Children of Israel, but Haman said to him, "If you release the Children of Israel, Musa (peace be upon him) will overcome you and your kingdom and sovereignty will be destroyed." So Pharaoh listened to Haman's words and did not release the Children of Israel. In the second year, Allah sent down upon them another punishment, which was the attack of locusts, so that they ate all the trees and plants they had and stripped them bare, to the point that they even plucked out their hair and beards. Pharaoh became very worried about the situation and said, "O Musa (peace be upon him), ask your Lord to remove the locusts from us, so that I may release the Children of Israel and your companions." Musa (peace be upon him) asked Allah, and as a result the locusts were removed from them, but Haman did not allow Pharaoh to release the Children of Israel. So in the third year, Allah sent down upon them another punishment, which was lice, that entered their crops and plantings and destroyed them, and as a result they were struck with hunger. Pharaoh said to Musa (peace be upon him), "If the attack of the lice is removed from us, I will let go of the Children of Israel." Musa (peace be upon him) prayed to his Lord and this punishment too was removed from them. It is mentioned in the tafsir that Allah created the first kind of lice at that time. Despite this, Pharaoh did not release the Children of Israel, and after that Allah sent down His punishment, which was frogs, that entered into their food and drink, and it is said: they used to come out of their backs, ears, and noses. They became severely distressed by this state, came to Musa (peace be upon him) and said, "Ask Allah to remove this punishment from us; we will believe in you and send the Children of Israel with you." Musa (peace be upon him) prayed to Allah and this punishment too was removed from them. But when after this he refused to release the Children of Israel, Allah turned the water of the Nile into blood for them. The Copts saw the water of the Nile as blood and the Children of Israel saw it as water. If the Israelites drank from it, it was water, but if the Copts drank from it, it turned into blood. The Copts used to say to the Israelites, "Hold the water in your mouth and then pour it into my mouth." When he poured the water into his mouth, it turned into blood. They became very worried and troubled by this state. They said to Musa (peace be upon him), "If Allah removes this punishment of blood from us, we will send the Children of Israel with you." When Allah removed the blood from them, they schemed and did not release the Children of Israel, so the divine punishment was sent down upon them, which was snow and ice, which they had never seen before, and in this state they perished and died from distress, and Allah struck them with a punishment that had not occurred before. They said, "O Musa (peace be upon him), ask your Lord by the covenant He has with you; if He removes this punishment from us, we will believe in you and send the Children of Israel with you." He prayed to Allah, and as a result this punishment too was removed from them, and so he released the Children of Israel. When he released them, they gathered around Musa (peace be upon him), and Musa (peace be upon him) went out of Egypt. Those who had fled from Pharaoh gathered around him, and this news reached Pharaoh. Haman said to him, "I forbade you from releasing the Children of Israel; now they have gathered around Musa (peace be upon him)." Pharaoh became worried and sent a group to the cities and went out in search of Musa (peace be upon him).

અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): જ્યારે જાદુગરોએ સિજદો કર્યો અને લોકો ઈમાન લાવ્યા, ત્યારે હામાને ફિરઔનને કહ્યું: "ખરેખર લોકો મૂસા (અલયહિસ્સલામ) પર ઈમાન લાવ્યા છે, તો જે પણ મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ના દીનમાં દાખલ થાય તેને હું કેદ કરીશ." પરિણામે બની ઇસ્રાઈલ કૌમમાંથી જે લોકો ઈમાન લાવ્યા હતા તે બધાને જેલમાં નાખી દીધા. મૂસા (અલયહિસ્સલામ) ફિરઔન પાસે આવ્યા અને તેને કહ્યું: "બની ઇસ્રાઈલ કૌમને આઝાદ કરો." પરંતુ ફિરઔને આ કામ કરવાનો ઇન્કાર કર્યો, પરિણામે અલ્લાહે તે વર્ષે તેમના પર તોફાન નાઝિલ કર્યું, જેણે તેમના ઘરો અને રહેઠાણોને વેરાન કરી નાખ્યાં, ત્યાં સુધી કે તેઓ રણમાં ભટકતા થઈ ગયા અને ત્યાં તંબૂઓ ઊભા કર્યા. ફિરઔને મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ને કહ્યું: "તમારા પરવરદિગારને કહો કે આ તોફાનને અમારાથી દૂર કરે, જેથી હું બની ઇસ્રાઈલ કૌમને આઝાદ કરું." તો મૂસા (અલયહિસ્સલામ)એ અલ્લાહની બારગાહમાં દુઆ કરી અને તેમનાથી તોફાન દૂર થયું. ફિરઔન બની ઇસ્રાઈલ કૌમને આઝાદ કરવા ચાહતો હતો કે હામાને તેને કહ્યું: "જો તું બની ઇસ્રાઈલને આઝાદ કરીશ તો મૂસા (અલયહિસ્સલામ) તારા પર વિજય મેળવશે અને તારું રાજ્ય અને બાદશાહી નષ્ટ થઈ જશે." પરિણામે ફિરઔને હામાનની વાત સાંભળી અને બની ઇસ્રાઈલ કૌમને આઝાદ ન કર્યા. અલ્લાહે બીજા વર્ષે તેમના પર બીજો અઝાબ નાઝિલ કર્યો જે તીડોનો હુમલો હતો, એટલે સુધી કે તેમની પાસેના બધા વૃક્ષો અને વનસ્પતિ ખાઈ ગયા અને ખાલી કરી નાખ્યા, ત્યાં સુધી કે તેમના વાળ અને દાઢી પણ ઉખાડી નાખતા હતા. ફિરઔન વર્તમાન સ્થિતિથી ખૂબ ચિંતિત થયો અને કહ્યું: હે મૂસા (અલયહિસ્સલામ)! તમારા પરવરદિગારને કહો કે તીડોને અમારાથી દૂર કરે, જેથી હું બની ઇસ્રાઈલ અને તમારા સાથીઓને આઝાદ કરું. મૂસા (અલયહિસ્સલામ)એ અલ્લાહથી માંગ્યું, પરિણામે તીડો તેમનાથી દૂર થયા, પરંતુ હામાને ફિરઔનને બની ઇસ્રાઈલને આઝાદ કરવા ન દીધો. તો અલ્લાહે ત્રીજા વર્ષે તેમના પર બીજો અઝાબ નાઝિલ કર્યો જે જૂ હતી, જે તેમના પાક અને વાવેતરમાં પ્રવેશી અને તેને નષ્ટ કરી નાખ્યું, પરિણામે તેઓ ભૂખમરાનો શિકાર થયા. ફિરઔને મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ને કહ્યું: "જો જૂનો હુમલો અમારાથી દૂર થાય, તો હું બની ઇસ્રાઈલ કૌમથી હાથ ખેંચી લઈશ." મૂસા (અલયહિસ્સલામ)એ પોતાના અલ્લાહની બારગાહમાં દુઆ કરી અને આ અઝાબ પણ તેમનાથી દૂર થયો. તફસીરમાં આવ્યું છે કે અલ્લાહે તે સમયે પ્રથમ પ્રકારની જૂનું સર્જન કર્યું. આમ છતાં ફિરઔને બની ઇસ્રાઈલ કૌમને આઝાદ ન કર્યા, અને ત્યાર બાદ અલ્લાહે પોતાનો અઝાબ નાઝિલ કર્યો જે દેડકાં હતાં, જે તેમના ખોરાક અને પીણાઓમાં પ્રવેશ્યાં, અને કહેવાય છે: તેમની પીઠ, કાન અને નાકમાંથી બહાર નીકળતાં હતાં. આ સ્થિતિથી તેઓ ખૂબ જ બેચેન થયા, મૂસા (અલયહિસ્સલામ) પાસે આવ્યા અને કહ્યું: "અલ્લાહને કહો કે આ અઝાબને અમારાથી દૂર કરે; અમે તમારા પર ઈમાન લાવીશું અને બની ઇસ્રાઈલ કૌમને તમારી સાથે મોકલીશું." મૂસા (અલયહિસ્સલામ)એ અલ્લાહની બારગાહમાં દુઆ કરી અને આ અઝાબ પણ તેમનાથી દૂર થયો, પરંતુ જ્યારે તેમણે આ પછી બની ઇસ્રાઈલ કૌમને આઝાદ કરવાનો ઇન્કાર કર્યો, ત્યારે અલ્લાહે તેમના માટે નાઈલનું પાણી લોહીમાં બદલી નાખ્યું. કિબ્તીઓ નાઈલના પાણીને લોહી અને બની ઇસ્રાઈલ તેને પાણી જોતા હતા. જો બની ઇસ્રાઈલવાળા તેનાથી પીતા તો પાણી હતું, પરંતુ જો કિબ્તીઓ તેનાથી પીતા તો લોહીમાં બદલાઈ જતું. કિબ્તીઓ ઇસ્રાઈલીઓને કહેતા: પાણી તારા મોંમાં રાખ પછી મારા મોંમાં નાખ; જ્યારે તે પાણી તેના મોંમાં નાખતો ત્યારે લોહીમાં બદલાઈ જતું, આ સ્થિતિથી તેઓ ખૂબ જ ચિંતિત અને પરેશાન થયા. તેમણે મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ને કહ્યું: "જો અલ્લાહ આ લોહીનો અઝાબ અમારાથી દૂર કરે તો અમે બની ઇસ્રાઈલ કૌમને તમારી સાથે મોકલીશું." જ્યારે અલ્લાહે તેમનાથી લોહી દૂર કર્યું, ત્યારે તેમણે દગો કર્યો અને બની ઇસ્રાઈલ કૌમને આઝાદ ન કર્યા, પરિણામે ઇલાહી અઝાબ તેમના પર નાઝિલ થયો જે બરફ અને હિમ હતું, જે તેમણે પહેલાં ક્યારેય જોયું ન હતું અને આ સ્થિતિમાં તેઓ હલાક થયા અને બેચેનીથી મરી ગયા, અને અલ્લાહે તેમને એવા અઝાબમાં નાખ્યા જે પહેલાં થયો ન હતો. તેમણે કહ્યું: "હે મૂસા (અલયહિસ્સલામ)! તમારા પરવરદિગારને તે વચનથી કહો જે તેની પાસે તમારા માટે છે; જો આ અઝાબ અમારાથી દૂર થાય તો અમે તમારા પર ઈમાન લાવીશું અને બની ઇસ્રાઈલ કૌમને તમારી સાથે મોકલીશું." તેમણે અલ્લાહની બારગાહમાં દુઆ કરી, પરિણામે આ અઝાબ પણ તેમનાથી દૂર થયો, તો તેમણે બની ઇસ્રાઈલ કૌમને આઝાદ કર્યા. જ્યારે તેમણે તેમને આઝાદ કર્યા ત્યારે તેઓ મૂસા (અલયહિસ્સલામ) પાસે એકઠા થયા, મૂસા (અલયહિસ્સલામ) મિસરથી બહાર નીકળ્યા. જે લોકો ફિરઔનના હાથોથી ભાગ્યા હતા તેઓ તેમની પાસે એકઠા થયા, આ ખબર ફિરઔનને મળી. હામાને તેને કહ્યું: "મેં તને બની ઇસ્રાઈલ કૌમને આઝાદ કરવાથી રોક્યો હતો, હમણાં તેઓ મૂસા (અલયહિસ્સલામ) પાસે એકઠા થયા છે." ફિરઔન ચિંતિત થયો અને એક જૂથને શહેરોમાં મોકલ્યું અને મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ને શોધવા માટે બહાર નીકળ્યો.

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ قَیْسٍ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) قَالَ: قُلْتُ: مَا الطُّوفَانُ؟ قَالَ: هُوَ طُوفَانُ الْمَاءِ وَ الطَّاعُونِ. قِیلَ: هُوَ مِنْ أَمْرِ اللَّهِ تَعَالَی فَطَافَ بِهِمْ.

امام صادق ( محمّدبن‌قیس گوید: از امام صادق (پرسیدم: «طوفان چیست»؟ فرمود: «طوفان آب و طاعون است».

Imam Sadiq (peace be upon him): Muhammad ibn Qays said: I asked Imam Sadiq (peace be upon him): "What is al-tufan (the flood)?" He said: "It is the flood of water and the plague."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): મુહમ્મદ બિન કૈસ કહે છે: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને પૂછ્યું: "તૂફાન શું છે?" તમે ફરમાવ્યું: "તૂફાન એટલે પાણીનું તૂફાન અને તાઊન (મહામારી)."