سورة الأعراف

Verse 171 of 206

7:171

وَ إِذْ نَتَقْنَا الْجَبَلَ فَوْقَهُمْ كَأَنَّهُ ظُلَّةٌ وَ ظَنُّوا أَنَّهُ واقِعٌ بِهِمْ خُذُوا ما آتَيْناكُمْ بِقُوَّةٍ وَ اذْكُرُوا ما فيهِ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ

و [نيز به خاطر بياور] هنگامى‌كه كوه را همچون سايبانى بر فراز آن‌ها بلند كرديم، آنچنان‌كه گمان كردند برآنان فرود مى‌آيد؛ [و گفتيم]: آنچه را به شما داده‌ايم، با قوّت و جدّيت بگيريد! و آنچه در آن است، به ياد داشته باشيد، [و عمل كنيد]، تا پرهيزگار شويد.

And when We shook the mountain over them as if it were a covering overhead, and they thought that it was going to fall down upon them: Take hold of what We have given you with firmness, and be mindful of what is in it, so that you may guard (against evil).

અને જ્યારે અમોએ પહાડ ઉપાડી તેઓની ઉપર એવી રીતે રાખ્યો કે જાણે તેઓ ઊપર આવી પડશે, (ત્યારે અમે કહ્યું) જે કાંઇ અમે તમને આપ્યું છે તેને મજબૂતીથી લઇ લો અને તેમાં જે કાંઇ છે તેને યાદ રાખો (અને અમલ કરો) કદાચને તમે પરહેઝગાર બનો.

#1 و [نیز به خاطر بیاور] هنگامی‌که کوه را همچون سایبانی بر فراز آن‌ها بلند کردیم، آنچنان‌که گمان کردند برآنان فرود می‌آید And when We raised the mountain above them like a canopy, and they thought it would fall upon them અને [યાદ કરો] જ્યારે અમે પહાડને છત્રીની જેમ તેમના પર ઉંચો કર્યો, એટલો કે તેમને લાગ્યું કે તે તેમના પર પડી જશે

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ أبِی‌بَصِیرٍ قَالَ: قَالَ {طَاوُسُ الْیَمَانِیِّ} لِأَبِی‌جَعْفَرٍ (علیه السلام) أَخْبِرْنِی عَنْ طَیْرٍ طَارَ مَرَّهًًْ وَ لَمْ یَطِرْ قَبْلَهَا وَ لَا بَعْدَهَا ذَکَرَهُ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ فِی الْقُرْآنِ مَا هُوَ فَقَالَ طُورُ سَیْنَاءَ أَطَارَهُ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ عَلَی بَنِی إِسْرَائِیلَ حِینَ‌أَظَلَّهُمْ بِجَنَاحٍ مِنْهُ فِیهِ أَلْوَانُ الْعَذَابِ حَتَّی قُبِلَ التَّوْرَاهًُْ وَ ذَلِکَ قَوْلُهُ عَزَّوَجَلَّ وَ إِذْ نَتَقْنَا الْجَبَلَ فَوْقَهُمْ کَأَنَّهُ ظُلَّةٌ وَ ظَنُّوا أَنَّهُ واقِعٌ بِهِمْ الْآیَهًْ.

امام باقر ( ابوبصیر گوید: طاوس یمانی نقل می‌کند: به امام باقر (عرض کردم: «به من بگو کدام پرنده بود که یک‌بار به پرواز درآمد و قبل یا بعد از آن به پرواز در نیامده بود و خدا آن را در قرآن ذکر کرده است»؟ فرمود: «طور سینا، خدای عزّوجلّ آن را برای بنی‌اسرائیل پرواز داد و آنان را زیر بال و در سایه‌ی خود گرفت و در آن انواع عذاب بود تا اینکه تورات را پذیرفتند و این همان کلام خدای عزّوجلّ است: وَ إِذ نَتَقْنَا الجَبَلَ فَوْقَهُمْ کَأَنَّهُ ظُلَّةٌ وَ ظَنُّواْ أَنَّهُ وَاقِعٌ بِهِمْ...».

Imam Baqir (peace be upon him): Abu Basir said: Tawus al-Yamani narrates: I said to Imam Baqir (peace be upon him), "Tell me: which bird was it that flew once and had not flown before it and did not fly after it, and Allah the Mighty and Majestic mentioned it in the Quran?" He said, "Mount Sinai — Allah the Mighty and Majestic made it fly for the Children of Israel and took them under its wing and in its shade, and in it were kinds of punishment, until they accepted the Torah. And this is the very word of Allah the Mighty and Majestic: وَ إِذ نَتَقْنَا الجَبَلَ فَوْقَهُمْ کَأَنَّهُ ظُلَّةٌ وَ ظَنُّواْ أَنَّهُ وَاقِعٌ بِهِمْ [And when We shook the mountain over them as if it were a covering overhead, and they thought that it was going to fall down upon them]..."

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): અબૂ બસીર કહે છે: તાઊસ યમાની નકલ કરે છે: મેં ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)ને અરજ કરી: "મને જણાવો કે કયું પક્ષી હતું જે એક વાર ઊડ્યું અને તેની પહેલાં કે પછી ઊડ્યું ન હતું, અને અલ્લાહે તેને કુરઆનમાં ઝિકર કર્યું છે?" આપે ફરમાવ્યું: "તૂરે સીના, અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લએ તેને બની ઇસ્રાઈલ માટે ઉડાડ્યું અને તેમને પોતાની પાંખ નીચે અને છાયામાં લીધા, અને તેમાં અનેક પ્રકારના અઝાબ હતા, ત્યાં સુધી કે તેઓએ તૌરાત કબૂલ કરી. અને આ જ અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લનું કલામ છે: وَ إِذ نَتَقْنَا الجَبَلَ فَوْقَهُمْ کَأَنَّهُ ظُلَّةٌ وَ ظَنُّواْ أَنَّهُ وَاقِعٌ بِهِمْ [અને જ્યારે અમે પર્વતને તેમના ઉપર એવી રીતે ઉઠાવ્યો જાણે કે તે એક છત્ર હોય, અને તેઓએ ધાર્યું કે તે તેમના પર પડી જશે]..."

#2 و [نیز به خاطر بیاور] هنگامی‌که کوه را همچون سایبانی بر فراز آن‌ها بلند کردیم، آنچنان‌که گمان کردند برآنان فرود می‌آید And when We raised the mountain above them like a canopy, and they thought it would fall upon them અને [યાદ કરો] જ્યારે અમે પહાડને છત્રીની જેમ તેમના પર ઉંચો કર્યો, એટલો કે તેમને લાગ્યું કે તે તેમના પર પડી જશે

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

لَمَّا أَنْزَلَ اللَّهُ التَّوْرَاهًَْ عَلَی بَنِی إِسْرَائِیلَ لَمْ یَقْبَلُوهُ فَرَفَعَ اللَّهُ عَلَیْهِمْ جَبَلَ طُورِ سَیْنَاءَ فَقَالَ لَهُمْ مُوسَی (علیه السلام)إِنْ لَمْ تَقْبَلُوا وَقَعَ عَلَیْکُمُ الْجَبَلُ فَقَبِلُوهُ وَ طَأْطَئُوا رُءُوسَهُمْ.

امام صادق ( هنگامی‌که خدا تورات را بر بنی‌اسرائیل نازل کرد، آن را نپذیرفتند. پس خدا کوه طور سینا را بالای سرشان برد. موسی (به آنان گفت: «اگر آن را نپذیرید، کوه بر شما می‌افتد». پس آن را پذیرفتند و سرهایشان را پایین آوردند.

Imam Sadiq (peace be upon him): When Allah sent down the Torah upon the Children of Israel, they did not accept it. So Allah raised Mount Sinai above their heads. Musa (peace be upon him) said to them, "If you do not accept it, the mountain will fall upon you." So they accepted it and lowered their heads.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે અલ્લાહે તૌરાત બની ઇસ્રાઈલ પર નાઝિલ કરી, તો તેઓએ તેને કબૂલ ન કરી. તો અલ્લાહે તૂરે સીના પર્વતને તેમના માથા ઉપર ઉઠાવ્યો. મૂસા (અલયહિસ્સલામ)એ તેમને કહ્યું: "જો તમે તેને કબૂલ નહીં કરો, તો પર્વત તમારા પર પડી જશે." તો તેઓએ તેને કબૂલ કરી અને પોતાના માથા નીચા કરી લીધા.

#3 و [نیز به خاطر بیاور] هنگامی‌که کوه را همچون سایبانی بر فراز آن‌ها بلند کردیم، آنچنان‌که گمان کردند برآنان فرود می‌آید And when We raised the mountain above them like a canopy, and they thought it would fall upon them અને [યાદ કરો] જ્યારે અમે પહાડને છત્રીની જેમ તેમના પર ઉંચો કર્યો, એટલો કે તેમને લાગ્યું કે તે તેમના પર પડી જશે

ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه) Ibn Abbas (may Allah have mercy on him) ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

سَجَدَتِ الْیَهُودُ عَلَی حَرْفِ وُجُوهِهِمْ لِقَوْلِهِ وَ إِذْ نَتَقْنَا الْجَبَلَ فَوْقَهُمْ کَأَنَّهُ ظُلَّةٌ فَسَجَدُوا وَ جَعَلُوا یَنْظُرُونَ إِلَی الْجَبَلِ فَوْقَهُمْ بِحَرْفِ وُجُوهِهِمْ مَخَافَهًَْ أَنْ یَقَعَ عَلَیْهِمْ فَاتَّخَذُوهَا سُنَّهًًْ.

ابن‌عبّاس ( یهود با یک طرف صورت‌های خویش سجده نمودند [و این امر از سخن خداوند فهمیده می‌شود که فرمود]: وَ إِذْ نَتَقْنَا الجَبَلَ فَوْقَهُمْ کَأَنَّهُ ظُلَّةٌ؛ و آنان درحالی‌که با یک طرف صورت به سجده رفته بودند، به کوهی که بالای سرشان بود نگاه می‌کردند و این امر به‌جهت ترس از آن بود که کوه بر آنان فرود نیاید، [و این نوع سجده را] به‌عنوان سنّتی [در دین خویش] برگرفتند.

Ibn Abbas (may Allah have mercy on him): The Jews prostrated on one side of their faces [and this is understood from the saying of Allah who said]: وَ إِذْ نَتَقْنَا الجَبَلَ فَوْقَهُمْ کَأَنَّهُ ظُلَّةٌ [And when We shook the mountain over them as if it were a covering overhead]; and while they had gone into prostration on one side of their faces, they were looking at the mountain that was above their heads, and this was out of fear that the mountain would fall upon them, [and this type of prostration] they adopted as a sunnah [in their religion].

ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): યહૂદીઓએ પોતાના ચહેરાની એક બાજુથી સજદો કર્યો [અને આ વાત અલ્લાહના કથન પરથી સમજાય છે, જેમાં તેમણે ફરમાવ્યું]: وَ إِذْ نَتَقْنَا الجَبَلَ فَوْقَهُمْ کَأَنَّهُ ظُلَّةٌ [અને જ્યારે અમે પર્વતને તેમના ઉપર છત્રીની જેમ ઉઠાવ્યો]; અને તેઓ ચહેરાની એક બાજુથી સજદામાં ગયા હતા ત્યારે તેઓ પોતાના માથા ઉપરના પર્વત તરફ જોતા હતા, અને આ એ ભયથી હતું કે પર્વત તેમના ઉપર પડી ન જાય, [અને આ પ્રકારના સજદાને] તેમણે [પોતાના ધર્મમાં] એક સુન્નત તરીકે અપનાવ્યો.

#4 و [نیز به خاطر بیاور] هنگامی‌که کوه را همچون سایبانی بر فراز آن‌ها بلند کردیم، آنچنان‌که گمان کردند برآنان فرود می‌آید And when We raised the mountain above them like a canopy, and they thought it would fall upon them અને [યાદ કરો] જ્યારે અમે પહાડને છત્રીની જેમ તેમના પર ઉંચો કર્યો, એટલો કે તેમને લાગ્યું કે તે તેમના પર પડી જશે

ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه) Ibn Abbas (may Allah have mercy on him) ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

أَمَرَ اللَّهُ جَبَلًا مِنْ جِبَالِ فِلِسْطِینَ فَانْقَلَعَ مِنْ أَصْلِهِ حَتَّی قَامَ عَلَی رُءُوسِهِمْ مِثْلُ الظُّلَّهًِْ فَذَلِکَ قَوْلُهُ سُبْحَانَهُ وَ إِذْ أَخَذْنَا مِیثَاقَکُمْ وَ رَفَعْنَا فَوْقَکُمُ الطُّورَ الْآیَهًَْ وَ قَوْلُهُ وَ إِذْ نَتَقْنَا الْجَبَلَ فَوْقَهُمْ کَأَنَّهُ ظُلَّةٌ.

ابن‌عبّاس ( خداوند به کوهی از کوه‌های فلسطین امر نمود و کوه از ریشه کنده شد و بر بالای سر آنان همچون سایه قرار گرفت، و این همان تفسیر سخن خداوند سبحان است که فرمود: و [به یاد آورید] زمانی را که از شما پیمان گرفتیم و کوه طور را بالای سر شما قرار دادیم ... ( بقره/۶۳ ) و وَ إِذْ نَتَقْنَا الجَبَلَ فَوْقَهُمْ کَأَنَّهُ ظُلَّةٌ.

Ibn Abbas (may Allah have mercy on him): Allah commanded a mountain from the mountains of Palestine, and the mountain was uprooted from its base and stood over their heads like a shade, and this is the interpretation of the saying of Allah the Glorified who said: "And [remember] when We took your covenant and raised the mount Tur above you..." (al-Baqarah/63) and وَ إِذْ نَتَقْنَا الجَبَلَ فَوْقَهُمْ کَأَنَّهُ ظُلَّةٌ [And when We shook the mountain over them as if it were a covering overhead].

ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): અલ્લાહે ફિલસ્તીનના પર્વતોમાંથી એક પર્વતને હુકમ આપ્યો અને પર્વત તેના મૂળથી ઉખડી ગયો અને તેમના માથા ઉપર છાંયડાની જેમ સ્થિર થઈ ગયો, અને આ જ અલ્લાહ સુબ્હાનહુના કથનનું તફસીર છે જેમાં તેમણે ફરમાવ્યું: "અને [યાદ કરો] જ્યારે અમે તમારી પાસેથી પ્રતિજ્ઞા લીધી અને તૂર પર્વતને તમારા માથા ઉપર રાખ્યો..." (બકરહ/૬૩) અને وَ إِذْ نَتَقْنَا الجَبَلَ فَوْقَهُمْ کَأَنَّهُ ظُلَّةٌ [અને જ્યારે અમે પર્વતને તેમના ઉપર છત્રીની જેમ ઉઠાવ્યો].

#5 و [نیز به خاطر بیاور] هنگامی‌که کوه را همچون سایبانی بر فراز آن‌ها بلند کردیم، آنچنان‌که گمان کردند برآنان فرود می‌آید And when We raised the mountain above them like a canopy, and they thought it would fall upon them અને [યાદ કરો] જ્યારે અમે પહાડને છત્રીની જેમ તેમના પર ઉંચો કર્યો, એટલો કે તેમને લાગ્યું કે તે તેમના પર પડી જશે

ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه) Ibn Abbas (may Allah have mercy on him) ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

رَفَعَ اللَّهُ تَعَالَی فَوْقَ رُءُوسِهِمُ الطُّورَ وَ بَعَثَ نَاراً مِنْ قِبَلِ وُجُوهِهِمْ وَ أَتَاهُمُ الْبَحْرُ الْمِلْحُ مِنْ خَلْفِهِمْ وَ قِیلَ لَهُمْ: خُذُوا مَا آتَیْناکُمْ بِقُوَّةٍ وَ اسْمَعُوا فَإِنْ قَبِلْتُمُوهُ وَ فَعَلْتُمْ مَا أُمِرْتُمْ بِهِ وَ إِلَّا رَضَخْتُکُمْ بِهَذَا الْجَبَلِ وَ غَرَّقْتُکُمْ فِی هَذَا الْبَحْرِ وَ أَحْرَقْتُکُمْ بِهَذِهِ النَّارِ فَلَمَّا رَأَوْا أَنْ لَا مَهْرَبَ لَهُمْ مِنْهَا قَبِلُوا ذَلِکَ وَ سَجَدُوا عَلَی شِقِّ وُجُوهِهِمْ وَ جَعَلُوا یُلَاحِظُونَ الْجَبَلَ وَ هُمْ سُجُودٌ فَصَارَتْ سُنَّهًٌْ فِی الْیَهُودِ لَا یَسْجُدُونَ إِلَّا عَلَی أَنْصَافِ وُجُوهِهِمْ فَلَمَّا زَالَ الْجَبَلُ قَالُوا سَمِعْنَا وَ أَطَعْنَا وَ لَوْ لَا الْجَبَلُ مَا أَطَعْنَاکَ.

ابن‌عبّاس ( خداوند متعال کوه طور را بر بالای سرآنان فرستاد، و آتشی (مهیب) در برابر صورت‌هایشان بر افروخت و دریای شور را در پشت‌سر آنان نهاد و به آنان گفته شد: این دستوراتی را که به شما داده‌ایم محکم بگیرید، و درست بشنوید!. ( بقره/۹۳ ) اگر پذیرفتید، آنچه را که من فرمان می‌دهم را انجام دهید و درصورت عدم پذیرش، به‌واسطه‌ی این کوه شما را درهم کوبید و در این دریا غرق نموده و با این آتش می‌سوزانم، [قوم یهود] هنگامی‌که دیدند راه فراری برای آنان نیست، [امر خدا را] پذیرفتند و بر قسمتی از صورت‌هایشان سجده نمودند و درحال سجده کوه را می‌نگریستند [و این نوع سجده به‌صورت] یک سنّت در میان آنان باقی ماند، و سجده نمی‌کنند مگر بر یک نیمه صورتشان، هنگامی‌که کوه [از بالای سرشان] کنار رفت. گفتند: «فرمان تو را گوش فرا می‌نهیم و اطاعت می‌کنیم و اگر این کوه نبود اطاعتت نمی‌نمودیم».

Ibn Abbas (may Allah have mercy on him): Allah the Exalted sent the mount Tur above their heads, and kindled a (terrifying) fire before their faces, and placed the salt sea behind them, and it was said to them: Take firmly these commands which We have given you, and listen carefully! (al-Baqarah/93). If you accept, carry out what I command; and if you do not accept, I will crush you with this mountain, and drown you in this sea, and burn you with this fire. [The Jewish people] when they saw that there was no way of escape for them, they accepted [Allah's command] and prostrated on a part of their faces, and while in prostration they were looking at the mountain, [and this type of prostration remained as] a sunnah among them, and they do not prostrate except on one half of their faces. When the mountain moved away [from above their heads], they said: "We hear your command and we obey, and had it not been for this mountain, we would not have obeyed You."

ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): અલ્લાહ તઆલાએ તૂર પર્વતને તેમના માથા ઉપર મોકલ્યો, અને તેમના ચહેરાઓની સામે એક (ભયાનક) આગ સળગાવી અને તેમની પાછળ ખારો દરિયો મૂક્યો અને તેમને કહેવામાં આવ્યું: આ આદેશો જે અમે તમને આપ્યા છે તેને મજબૂતીથી પકડો, અને બરાબર સાંભળો! (બકરહ/૯૩). જો તમે સ્વીકારો, તો જે હું આદેશ આપું છું તેનો અમલ કરો, અને જો સ્વીકાર ન કરો, તો આ પર્વત દ્વારા હું તમને કચડી નાખીશ અને આ દરિયામાં ડુબાડી દઈશ અને આ આગથી બાળી નાખીશ. [યહૂદી કૌમ] જ્યારે તેમણે જોયું કે તેમના માટે નાસી છૂટવાનો કોઈ રસ્તો નથી, ત્યારે તેમણે [અલ્લાહનો હુકમ] સ્વીકાર્યો અને પોતાના ચહેરાના એક ભાગ પર સજદો કર્યો અને સજદાની હાલતમાં પર્વત તરફ જોતા હતા [અને આ પ્રકારનો સજદો] તેમની વચ્ચે એક સુન્નત તરીકે બાકી રહ્યો, અને તેઓ પોતાના ચહેરાની અડધી બાજુ સિવાય સજદો કરતા નથી. જ્યારે પર્વત [તેમના માથા ઉપરથી] દૂર થયો, ત્યારે તેમણે કહ્યું: "અમે તારો હુકમ સાંભળીએ છીએ અને આધીન થઈએ છીએ, અને જો આ પર્વત ન હોત તો અમે તારી આધીનતા ન કરત."

#6 و [نیز به خاطر بیاور] هنگامی‌که کوه را همچون سایبانی بر فراز آن‌ها بلند کردیم، آنچنان‌که گمان کردند برآنان فرود می‌آید And when We raised the mountain above them like a canopy, and they thought it would fall upon them અને [યાદ કરો] જ્યારે અમે પહાડને છત્રીની જેમ તેમના પર ઉંચો કર્યો, એટલો કે તેમને લાગ્યું કે તે તેમના પર પડી જશે

العسکری (علیه السلام) Imam Askari (peace be upon him) ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ)

أَنَّ مُوسَی (علیه السلام) کَانَ وَعَدَ بَنِی إِسْرَائِیلَ أَنَّهُ یَأْتِیهِمْ بِکِتَابٍ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ یَشْتَمِلُ عَلَی أَوَامِرِهِ وَ نَوَاهِیهِ وَ حُدُودِهِ وَ فَرَائِضِهِ بَعْدَ أَنْ یُنَجِّیهِمُ اللَّهُ مِنْ فِرْعَوْنَ وَ قَوْمِهِ فَلَمَّا نَجَّاهُمْ وَ صَارُوا بِقُرْبِ الشَّامِ جَاءَهُمْ بِالْکِتَابِ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ کَمَا وَعَدَهُمْ وَ کَانَ فِیهِ إِنِّی لَا أَتَقَبَّلُ عَمَلًا مِمَّنْ لَا یُعَظِّمُ مُحَمَّداً (صلی الله علیه و آله) وَ عَلِیّاً (علیه السلام) وَ آلَهُمَا الطَّیِّبِینَ (علیهم السلام) وَ لَمْ یُکْرِمْ أَصْحَابَهُمَا وَ مُحِبِّیهِمَا حَقَّ تَکْرِیمِهِمْ یَا عُبَیْدَ اللَّهِ أَلَا فَاشْهَدُوا أَنَّ مُحَمَّداً (صلی الله علیه و آله) خَیْرُ خَلِیقَتِی وَ أَفْضَلُ بَرِیَّتِی وَ أَنَّ عَلِیّاً (علیه السلام) أَخُوهُ وَ وَصِیُّهُ وَ وَارِثُ عِلْمِهِ وَ خَلِیفَتُهُ فِی أُمَّتِهِ وَ خَیْرُ مَنْ یُخْلِفُهُ بَعْدَهُ وَ أَنَّ آلَ مُحَمَّدٍ (علیهم السلام) أَفْضَلُ آلِ النَّبِیِّینَ وَ أَصْحَابَ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) أَفْضَلُ صَحَابَهًِْ الْمُرْسَلِینَ وَ أُمَّهًَْ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) خَیْرُ الْأُمَمِ أَجْمَعِینَ فَقَالَ بَنُو إِسْرَائِیلَ لَا نَقْبَلُ هَذَا یَامُوسَی (علیه السلام)هَذَا عَظِیمٌ یَثْقُلُ عَلَیْنَا بَلْ نَقْبَلُ مِنْ هَذِهِ الشَّرَائِعِ مَا یَخِفُّ عَلَیْنَا وَ إِذَا قَبِلْنَاهَا قُلْنَا إِنَّ نَبِیَّنَا أَفْضَلُ نَبِیٍّ وَ آلَهُ أَفْضَلُ آلٍ وَ صَحَابَتَهُ أَفْضَلُ صَحَابَهًٍْ وَ نَحْنُ أُمَّتُهُ أَفْضَلُ مِنْ أُمَّهًِْ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ لَسْنَا نَعْتَرِفُ بِالْفَضْلِ لِقَوْمٍ لَا نَرَاهُمْ وَ لَا نَعْرِفُهُمْ فَأَمَرَ اللَّهُ جَبْرَئِیلَ (علیه السلام) فَقَطَعَ بِجَنَاحٍ مِنْ أَجْنِحَتِهِ مِنْ جَبَلٍ مِنْ جِبَالِ فِلَسْطِینَ عَلَی قَدْرِ مُعَسْکَرِمُوسَی (علیه السلام) وَ کَانَ طُولُهُ فِی عَرْضِهِ فَرْسَخاً فِی فَرْسَخٍ ثُمَّ جَاءَ بِهِ فَوَقَّفَهُ عَلَی رُءُوسِهِمْ وَ قَالَ إِمَّا أَنْ تَقْبَلُوا مَا أَتَاکُمْ بِهِ مُوسَی (علیه السلام)وَ إِمَّا وَضَعْتُ عَلَیْکُمُ الْجَبْلَ فَطَحْطَحْتُکُمْ تَحْتَهُ فَلَحِقَهُمْ مِنَ الْجَزَعِ وَ الْهَلَعِ مَا یَلْحَقُ أَمْثَالَهُمْ مِمَّنْ قُوبِلَ بِهَذِهِ الْمُقَابَلَهًِْ فَقَالُوا یَامُوسَی (علیه السلام)کَیْفَ نَصْنَعُ قَالَ مُوسَی (علیه السلام)اسْجُدُوا لِلَّهِ عَلَی جِبَاهِکُمْ ثُمَّ عَفِّرُوا خُدُودَکُمُ الْیُمْنَی ثُمَّ الْیُسْرَی فِی التُّرَابِ وَ قُولُوا یَا رَبَّنَا سَمِعْنَا وَ أَطَعْنَا وَ قَبِلْنَا وَ اعْتَرَفْنَا وَ سَلَّمْنَا وَ رَضِینَا قَالَ فَفَعَلُوا هَذَا الَّذِی قَالَ لَهُمْ مُوسَی (علیه السلام)قَوْلًا وَ فِعْلًا غَیْرَ أَنَّ کَثِیراً مِنْهُمْ خَالَفَ قَلْبُهُ ظَاهِرَ أَفْعَالِهِ وَ قَالَ بِقَلْبِهِ سَمِعْنَا وَ عَصَیْنَا مُخَالِفاً لِمَا قَالَ بِلِسَانِهِ وَ عَفَّرُوا خُدُودَهُمُ الْیُمْنَی وَ لَیْسَ قَصْدُهُمُ التَّذَلُّلَ لِلَّهِ تَعَالَی وَ النَّدَمَ عَلَی مَا کَانَ مِنْهُمْ مِنَ الْخِلَافِ وَ لَکِنَّهُمْ فَعَلُوا ذَلِکَ یَنْظُرُونَ هَلْ یَقَعُ عَلَیْهِمُ الْجَبَلُ أَمْ لَا ثُمَّ عَفَّرُوا خُدُودَهُمُ الْیُسْرَی یَنْظُرُونَ کَذَلِکَ وَ لَمْ یَفْعَلُوا ذَلِکَ کَمَا أُمِرُوا فَقَالَ جَبْرَئِیلُ (علیه السلام) لِمُوسَی (علیه السلام) لَیْهِ السَّلَامُ أَمَا إِنَّ أَکْثَرَهُمْ لِلَّهِ تَعَالَی عَاصُونَ وَ لَکِنَّ اللَّهَ تَعَالَی أَمَرَنِی أَنْ أُزِیلَ عَنْهُمْ هَذَا الْجَبَلَ عِنْدَ ظَاهِرِ اعْتِرَافِهِمْ فِی الدُّنْیَا فَإِنَّ اللَّهَ إِنَّمَا یُطَالِبُهُمْ فِی الدُّنْیَا بِظَوَاهِرِهِمْ لِحَقْنِ دِمَائِهِمْ وَ إِبْقَاءِ الذِّمَّهًِْ لَهُمْ وَ إِنَّمَا أَمْرُهُمْ إِلَی اللَّهِ فِی الْآخِرَهًِْ یُعَذِّبُهُمْ عَلَی عُقُودِهِمْ وَ ضَمَائِرِهِمْ فَنَظَرَ الْقَوْمُ إِلَی الْجَبَلِ وَ قَدْ صَارَ قِطْعَتَیْنِ قِطْعَهًٌْ مِنْهُ صَارَتْ لُؤْلُؤَهًًْ بَیْضَاءَ فَجَعَلَتْ تَصْعَدُ وَ تَرْقَی حَتَّی خَرَقَتِ السَّمَاوَاتِ وَ هُمْ یَنْظُرُونَ إِلَیْهَا إِلَی أَنْ صَارَتْ إِلَی حَیْثُ لَا یَلْحَقُهَا أَبْصَارُهُمْ وَ قِطْعَهًٌْ صَارَتْ نَاراً وَ وَقَعَتْ عَلَی الْأَرْضِ بِحَضْرَتِهِمْ فَخَرَقَتْهَا وَ دَخَلَتْهَا وَ غَابَتْ عَنْ عُیُونِهِمْ فَقَالُوا مَا هَذَانِ الْمُفْتَرِقَانِ مِنَ الْجَبَلِ فِرْقٌ صَعِدَ لُؤْلُؤاً وَ فِرْقٌ انْحَطَّ نَاراً قَالَ لَهُمْ مُوسَی (علیه السلام) أَمَّا الْقِطْعَهًُْ الَّتِی صَعِدَتْ فِی الْهَوَاءِ فَإِنَّهَا وَصَلَتْ إِلَی السَّمَاءِ فَخَرَقَتْهَا إِلَی أَنْ لَحِقَتْ بِالْجَنَّهًِْ فَأُضْعِفَتْ أَضْعَافاً کَثِیرَهًًْ لَا یَعْلَمُ عَدَدَهَا إِلَّا اللَّهُ وَ أَمَرَ اللَّهُ أَنْ یُبْنَی مِنْهَا لِلْمُؤْمِنِینَ بِمَا فِی هَذَا الْکِتَابِ قُصُورٌ وَ دُورٌ وَ مَنَازِلُ وَ مَسَاکِنُ مُشْتَمِلَهًٌْ عَلَی أَنْوَاعِ النِّعْمَهًِْ الَّتِی وَعَدَهَا الْمُتَّقِینَ مِنْ عِبَادِهِ مِنَ الْأَشْجَارِ وَ الْبَسَاتِینِ وَ الثِّمَارِ وَ الْحُورِ الْحِسَانِ وَ الْمُخَلَّدِینَ مِنَ الْوِلْدَانِ کَاللَّئَالِی الْمَنْثُورَهًِْ وَ سَائِرِ نَعِیمِ الْجَنَّهًِْ وَ خَیْرَاتِهَا وَ أَمَّا الْقِطْعَهًُْ الَّتِی انْحَطَّتْ إِلَی الْأَرْضِ فَخَرَقَتْهَا ثُمَّ الَّتِی تَلِیهَا إِلَی أَنْ لَحِقَتْ بِجَهَنَّمَ فَأُضْعِفَتْ أَضْعَافاً کَثِیرَهًًْ وَ أَمَرَ اللَّهُ تَعَالَی أَنْ یُبْنَی مِنْهَا لِلْکَافِرِینَ بِمَا فِی هَذَا الْکِتَابِ قُصُورٌ وَ دُورٌ وَ مَسَاکِنُ وَ مَنَازِلُ مُشْتَمِلَهًٌْ عَلَی أَنْوَاعِ الْعَذَابِ الَّتِی وَعَدَهَا الْکَافِرِینَ مِنْ عِبَادِهِ مِنْ بِحَارِ نِیرَانِهَا وَ حِیَاضِ غِسْلِینِهَا وَ غَسَّاقِهَا وَ أَوْدِیَهًِْ قَیْحِهَا وَ دِمَائِهَا وَ صَدِیدِهَا وَ زَبَانِیَتِهَا بِمِرْزَبَاتِهَا وَ أَشْجَارِ زَقُّومِهَا وَ ضَرِیعِهَا وَ حَیَّاتِهَا وَ عَقَارِبِهَا وَ أَفَاعِیهَا وَ قُیُودِهَا وَ أَغْلَالِهَا وَ سَلَاسِلِهَا وَ أَنْکَالِهَا وَ سَائِرِ أَنْوَاعِ الْبَلَایَا وَ الْعَذَابِ الْمُعَدِّ فِیهَا ثُمَّ قَالَ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) لِبَنِی إِسْرَائِیلَ أَ فَلَا تَخَافُونَ عِقَابَ رَبِّکُمْ فِی جَحْدِکُمْ لِهَذِهِ الْفَضَائِلِ الَّتِی اخْتَصَّ بِهَا مُحَمَّداً (صلی الله علیه و آله) وَ عَلِیّاً (علیه السلام) وَ آلَهُمَا الطَّیِّبِینَ.

امام عسکری ( موسی (به بنی‌اسرائیل وعده داده بود که بعد از اینکه خداوند آن‌ها را از فرعون و قومش نجات دهد، کتابی از سوی خداوند برای آنان می‌آورد که شامل اوامر، نواهی، حدود، و فرائض است، هنگامی‌که [قوم بنی‌اسرائیل] نجات یافتند و به نزدیک شام رسیدند [موسی (] چنانکه به آن وعده داده بود کتابی از سوی خداوند برای آنان آورد، و در آن کتاب [این عبارت بود] هیچ عملی از کسی که محمّد (علی (و آل پاک و طاهرش، را تعظیم و بزرگ نشمارد و یاران و دوستدارانشان را اکرام ننماید قبول نمی‌کنم، ای بندگان خدا، شهادت دهید که محمّد (بهترین و برترین بندگان من است. و علی (برادر، وصی، وارث علم و خلیفه‌ی وی بر امّتش و بهترین جانشین او پس از وی است، و آل محمّد (برترین آل پیامبران و اصحاب محمّد (برترین اصحاب رُسُل و امّت محمّد (بهترین امّت از میان تمامی امّت‌هاست. بنی‌اسرائیل گفتند: «ای موسی (! ما این را نمی‌پذیریم، قبول این امر برای ما سنگین و بزرگ است و ما از این شریعت‌ها آن شریعتی را قبول می‌کنیم که برای ما آسان باشد و اگر شریعت [یهود] را پذیرفتیم، گفتیم: «پیامبر ما برترین پیامبران و اهل بیتش برترین اهل بیت و صحابه‌ی وی از برترین صحابه هستند و ما امّتش از امّت محمّد (برتر و والاتر می‌باشیم. و هیچ‌گاه اعتراف به برتری و افضلیت برای قومی که ندیده و نشناخته‌ایم، نمی‌کنیم، خداوند به جبرئیل فرمان داد. و با بالی از بال‌هایش کوهی از کوه‌های فلسطین را به‌اندازه‌ی لشکر موسی (از جا برکند که طول و عرض آن یک فرسخ در یک فرسخ بود، سپس با آن کوه آمد و آن را بر بالای سرهایشان نهاد». و فرمود: «یا اینکه قبول کنید آنچه موسی (برایتان آورده و یا اینکه این کوه را بر شما می‌افکنم و شما را در زیر آن به نیستی می‌کشانم، بی‌تابی و جزع و فزع قوم بنی‌اسرائیل را فرا گرفت، لکن کسانی که این امر را پذیرفتند چنین بی‌تابی و جزعی بر آنان راه نیافت». گفتند: «ای موسی (چه کنیم»؟ موسی (گفت: «برای خداوند سجده نموده». و بگویید: «پروردگارا، گوش داده، اطاعت نموده، می‌پذیرییم، اعتراف می‌کنیم، تسلیم می‌شویم و راضی هستیم». حضرت فرمود: «به آنچه موسی (به آنان گفته بود، عمل نمودند، با قول و فعلشان، به‌جز اینکه بسیاری از آنان در باطن خلاف آنچه را که در ظاهر انجام دادند را عقیده داشتند». در درون خویش می‌گفتند: «گوش می‌دهیم و سرپیچی می‌نماییم. و برخلاف آنچه را که بر زبان جاری ساختند عمل نمودند و طرف راست صورتشان را به خاک مالیدند امّا قصد آنان ابراز خضوع و تذلّل در نزد خداوند متعال و پشیمانی از اعمالشان نبود، این کار را انجام دادند تا ببینند آیا کوه بر آنان فرود می‌آید یا نه؟ آنگاه طرف چپ صورتشان را به خاک مالیدند و کماکان به کوه نظاره می‌کردند، و طبق آنچه که به آن فرمان داده شده بودند عمل ننمودند». جبرئیل به موسی (گفت: «گرچه بیشتر آنان نسبت به پروردگار عصیان‌گر می‌باشند امّا خداوند متعال به من فرمان داد تا این کوه را از آنان بردارم [گرچه] ظاهرا در این دنیا اعتراف نمودند و خداوند به این ظواهر دنیویشان [همچون] نجات آنان و باقی‌بودن ذمّه در گردنشان مورد بازخواست قرار می‌دهد و در آخرت بر این پیمان‌ها و درون [عاصیشان] مورد عذاب قرار می‌دهد. [دراین‌حال] قوم بنی‌اسرائیل به کوه‌نظر نمودند، کوه دو قطعه شد، قطعه‌ای همچون مروارید سفید که به‌سوی بالا می‌رفت تا جایی که آسمان‌ها را در هم شکافت، و آنان همچنان آن را نظاره می‌نمودند، قعطه دوّم نیز، آتشی شد و در برابر آنان به زمین افتاد و زمین را شکافت و وارد زمین شد و از چشمان آنان نهان گشت». گفتند: «این دو قطعه کوه چیست، که یکی از آنان تبدیل به مروارید شد و آن دیگری تبدیل به آتش»؟ موسی (به آنان گفت: «تعداد آن را کسی جز خداوند نمی‌داند و خداوند فرمان داده که از آن‌ها برای ایمان آورندگان به آنچه که در این کتاب است قصرها و خانه‌ها و مسکن‌هایی بنا شود که تمام نعمت‌های الهی در آن باشند، نعمت‌هایی که خداوند به اهل تقوا از بندگانش وعده داده است، نعمت‌هایی همچون، درختان، باغ‌ها، میوه‌ها، حوریه‌هایی زیبارو، و نوجوانانی همچون مرواریدهای پراکنده و جاودان در [شکوه و طراوت] سایر نعمت‌های بهشت و خیرات آن هستند. امّا آن قطعه‌ای که بر روی زمین بود و زمین را شکافت تا جایی که به جهنّم ملحق گشت و به قطعه‌های بیشماری تبدیل گشت خداوند متعال فرمان داد که از آن‌ها برای کافران و عصیان‌گران نسبت به این کتاب، قصرها، و خانه‌هایی آکنده از انواع عذاب‌ها بسازند، عذاب‌هایی که خداوند بندگان کفر پیشه خویش را به آن‌ها وعده داده است، از دریاهای آتشین، و حوض‌هایی از چرک و خون و قطرات زخم‌های پوست دوزخیان، و خونابه‌های چرکین، خون‌ها و تشنگی مفرط، و زبانه‌های آتشین، و درختان زقّوم، و خارهای خشک تلخ و بدبو، مارها، عقرب‌ها وافعی‌ها و بندها و غل و زنجیرها و عقوبت‌ها و مجازات‌ها و انواع بلاها و عذاب‌های بی‌شمار دیگر، آنگاه به بنی‌اسرائیل فرمود: «محمّد (رسول خدا است آیا به خاطر انکار این فضائل که خداوند به محمّد (علی (و اهل بیت پاکش (عطا نموده، از عذاب پروردگارتان بیم نمی‌نمایید».

Imam al-Askari (peace be upon him): Musa (peace be upon him) had promised the Children of Israel that after Allah rescued them from Pharaoh and his people, He would bring them a Book from Allah containing commands, prohibitions, limits and obligations. When [the Children of Israel] were rescued and drew near to Sham, [Musa] brought them a Book from Allah as he had promised. In that Book [was this passage]: "I do not accept any deed from anyone who does not venerate and magnify Muhammad (peace be upon him and his family), Ali (peace be upon him) and their pure and sanctified Family, and who does not honour their companions and those who love them. O servants of Allah, bear witness that Muhammad (peace be upon him and his family) is the best and most excellent of My servants, and that Ali (peace be upon him) is his brother, his wasi (successor), the heir of his knowledge, his caliph over his community and the best successor after him; and that the Family of Muhammad (peace be upon them) are the best of the Families of the prophets, and the companions of Muhammad (peace be upon him and his family) are the best of the companions of the messengers, and the ummah of Muhammad (peace be upon him and his family) is the best ummah from among all the ummahs." The Children of Israel said: "O Musa (peace be upon him)! We do not accept this. Accepting this matter is heavy and grievous for us. We will accept from these laws only that which is easy for us, and if we accept the law [of the Jews], we shall say: 'Our prophet is the best of the prophets, his Ahl al-Bayt are the best Ahl al-Bayt, his companions are among the best of companions, and we, his ummah, are more excellent and loftier than the ummah of Muhammad (peace be upon him and his family).' We will never acknowledge the superiority and excellence of a people whom we have not seen and do not know." Allah commanded Jibril (peace be upon him), and with one of his wings he tore off a mountain from the mountains of Palestine, the size of the army of Musa (peace be upon him), whose length and breadth were one farsakh by one farsakh. Then he brought that mountain and set it above their heads and said: "Either accept what Musa (peace be upon him) has brought to you, or I will cast this mountain upon you and crush you into oblivion beneath it." Distress and dread overtook the Children of Israel, but those who accepted this matter were not touched by such distress and dread. They said: "O Musa (peace be upon him), what shall we do?" Musa (peace be upon him) said: "Prostrate before Allah, and say: 'O our Lord, we have heard, we have obeyed, we accept, we acknowledge, we submit, and we are pleased.'" His Eminence said: "They acted upon what Musa (peace be upon him) had told them, in word and deed, except that many of them inwardly held a belief contrary to what they outwardly performed." In their inner selves they were saying: "We hear and we disobey." And contrary to what they uttered on their tongues, they acted, and they rubbed the right side of their faces in the dust — but their intention was not to display humility and self-abasement before Allah the Exalted, nor remorse for their deeds. They did this only to see whether the mountain would fall upon them or not. Then they rubbed the left side of their faces in the dust and continued to watch the mountain, and they did not act as they had been commanded. Jibril (peace be upon him) said to Musa (peace be upon him): "Although most of them are disobedient toward the Lord, yet Allah the Exalted has commanded me to lift this mountain from them, [even though] outwardly in this world they have acknowledged. Allah, in this world, holds them to account only by their outward conduct — to preserve their lives and to leave the covenant of protection in force upon them — and in the Hereafter He will punish them for these pacts and for [the disobedience] within them." [At that moment] the Children of Israel looked at the mountain, and it had become two pieces. One piece became like a white pearl, rising upward until it split the heavens, and they continued to watch it. The second piece became a fire and fell before them upon the earth, and cleft the earth and entered it and vanished from their eyes. They said: "What are these two separated pieces of the mountain — one that rose as a pearl and the other that descended as fire?" Musa (peace be upon him) said to them: "Their number is known to none but Allah. Allah has commanded that from them shall be built, for those who believe in what is in this Book, palaces and houses and dwellings in which shall be all the divine blessings — the blessings that Allah has promised to the pious among His servants: blessings such as trees, gardens, fruits, beautiful houris, and youths like scattered pearls, everlasting in [the splendour and freshness of] the other blessings and goods of Paradise. But as for the piece that fell upon the earth and cleft the earth until it joined Hell and turned into countless pieces — Allah the Exalted commanded that from them be built, for the disbelievers and those disobedient toward this Book, palaces and houses filled with every kind of torment — the torments which Allah has promised His disbelieving servants: seas of fire, and pools of pus and blood and the drippings of the wounds of the people of Hell, and putrid bloody discharge, blood, extreme thirst, tongues of fire, trees of zaqqum, dry, bitter and foul-smelling thorns, snakes, scorpions, vipers, fetters, shackles, chains, punishments, chastisements, and countless other kinds of trials and torments." Then he said to the Children of Israel: "Muhammad (peace be upon him and his family) is the Messenger of Allah. Do you not fear the punishment of your Lord for your denial of these virtues which Allah has bestowed upon Muhammad (peace be upon him and his family), Ali (peace be upon him) and his pure Ahl al-Bayt (peace be upon them)?"

ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ): મૂસા (અલયહિસ્સલામ) એ બની ઇસ્રાઇલને વચન આપ્યું હતું કે અલ્લાહ તેમને ફિરઔન અને તેની કૌમથી નજાત આપ્યા પછી, અલ્લાહ તરફથી તેમના માટે એક કિતાબ લાવશે જેમાં આદેશો, નિષેધો, હદો અને ફરાઇઝ (ફરજો) હશે. જ્યારે [બની ઇસ્રાઇલની કૌમ] નજાત પામી અને શામની નજીક પહોંચી, ત્યારે [મૂસા (અલયહિસ્સલામ)] એ જેમ વચન આપ્યું હતું તેમ અલ્લાહ તરફથી તેમના માટે એક કિતાબ લાવ્યા, અને તે કિતાબમાં [આ ઇબારત હતી]: "જે વ્યક્તિ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ), અલી (અલયહિસ્સલામ) અને તેમના પાક અને તાહેર આલને તાઝીમ અને મોટા ન ગણે, અને તેમના યારો અને દોસ્તદારોને ઇકરામ ન કરે, તેનું કોઈ પણ અમલ હું કબૂલ કરતો નથી. હે અલ્લાહના બંદાઓ, ગવાહી આપો કે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) મારા બંદાઓમાં શ્રેષ્ઠ અને અફઝલ છે, અને અલી (અલયહિસ્સલામ) તેમના ભાઈ, વસી, ઇલ્મના વારસદાર અને તેમની ઉમ્મત પર તેમના ખલીફા છે અને તેમના પછી શ્રેષ્ઠ જાનશીન છે, અને આલે મુહમ્મદ (અલયહિમુસ્સલામ) પયગંબરોના આલમાં શ્રેષ્ઠ છે અને મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ના અસ્હાબ રસૂલોના અસ્હાબોમાં શ્રેષ્ઠ છે અને મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ની ઉમ્મત તમામ ઉમ્મતોમાં શ્રેષ્ઠ ઉમ્મત છે." બની ઇસ્રાઇલે કહ્યું: "હે મૂસા (અલયહિસ્સલામ)! અમે આ સ્વીકારતા નથી, આ વાત સ્વીકારવી અમારા માટે ભારે અને મોટી છે, અને અમે આ શરીઅતોમાંથી તે જ શરીઅત કબૂલ કરીશું જે અમારા માટે આસાન હોય, અને જો અમે [યહૂદ] ની શરીઅત સ્વીકારીએ, તો કહીશું: 'અમારા પયગંબર શ્રેષ્ઠ પયગંબર છે અને તેમના અહલે બૈત શ્રેષ્ઠ અહલે બૈત છે અને તેમના સહાબા શ્રેષ્ઠ સહાબામાંથી છે, અને અમે તેમની ઉમ્મત મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ની ઉમ્મત કરતાં શ્રેષ્ઠ અને ઉચ્ચ છીએ.' અને જે કૌમને અમે જોઈ કે ઓળખી નથી તેની બરતરી અને અફઝલિય્યતનો અમે ક્યારેય ઇકરાર કરીશું નહીં." અલ્લાહે જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ) ને હુકમ આપ્યો, અને તેમણે પોતાની પાંખોમાંથી એક પાંખ વડે ફિલસ્તીનના પહાડોમાંથી એક પહાડ મૂસા (અલયહિસ્સલામ) ના લશ્કરના કદ જેટલો ઉખાડી લીધો જેની લંબાઈ અને પહોળાઈ એક ફરસખ x એક ફરસખ હતી, પછી તે પહાડ સાથે આવ્યા અને તેને તેમના માથાં ઉપર મૂક્યો. અને ફરમાવ્યું: "કાં તો જે મૂસા (અલયહિસ્સલામ) તમારા માટે લાવ્યા છે તેને કબૂલ કરો, અથવા હું આ પહાડને તમારા ઉપર ફેંકી દઇશ અને તમને તેની નીચે નિસ્તનાબૂદ કરી નાખીશ." બની ઇસ્રાઇલની કૌમને બેચેની અને જઝઅ-ફઝઅ ઘેરી વળ્યાં, પરંતુ જેમણે આ વાત સ્વીકારી હતી તેમને આવી બેચેની અને જઝઅ પહોંચ્યાં નહીં. તેમણે કહ્યું: "હે મૂસા (અલયહિસ્સલામ), અમે શું કરીએ?" મૂસા (અલયહિસ્સલામ) એ કહ્યું: "અલ્લાહ માટે સજદો કરો, અને કહો: 'હે પરવરદિગાર, અમે સાંભળ્યું, ઇતાઅત કરી, સ્વીકારીએ છીએ, ઇકરાર કરીએ છીએ, તસ્લીમ થઈએ છીએ અને રાજી છીએ.'" ઇમામે ફરમાવ્યું: "મૂસા (અલયહિસ્સલામ) એ તેમને જે કહ્યું હતું, તે મુજબ તેમણે કૌલ અને ફેઅલથી અમલ કર્યું, સિવાય કે તેમાંથી ઘણા લોકો બાતિનમાં જે ઝાહિરમાં કરી રહ્યા હતા તેના વિરુદ્ધ અકીદો ધરાવતા હતા." પોતાના અંદરથી કહી રહ્યા હતા: "અમે સાંભળીએ છીએ અને નાફરમાની કરીએ છીએ." અને જે તેમણે જબાન પર જારી કર્યું તેના વિરુદ્ધ અમલ કર્યું અને પોતાના ચહેરાનો જમણો ભાગ માટીમાં ઘસ્યો પરંતુ તેમનો ઇરાદો અલ્લાહ તઆલા સામે ખુઝૂઅ અને તઝલ્લુલનું ઇઝહાર કરવાનો કે પોતાના અમલ પર પસ્તાવો કરવાનો ન હતો, તેમણે આ કામ એ જોવા માટે કર્યું કે પહાડ તેમના પર પડે છે કે નહીં? પછી પોતાના ચહેરાનો ડાબો ભાગ માટીમાં ઘસ્યો અને એવી જ રીતે પહાડને જોતા રહ્યા, અને જેમ તેમને હુકમ આપવામાં આવ્યો હતો તેમ અમલ કર્યો નહીં. જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ) એ મૂસા (અલયહિસ્સલામ) ને કહ્યું: "જોકે તેમાંથી મોટા ભાગના પરવરદિગાર સામે નાફરમાન છે, પરંતુ અલ્લાહ તઆલાએ મને હુકમ આપ્યો છે કે આ પહાડને તેમના પરથી હટાવી લઉં [જોકે] ઝાહિરમાં આ દુનિયામાં તેમણે ઇકરાર કર્યો છે અને અલ્લાહ તેમના આ દુનિયવી ઝવાહિરના [જેમ કે] તેમની નજાત અને તેમની ગરદન પર ઝિમ્માની બાકી રહેવાના આધારે તેમનો હિસાબ લે છે અને આખિરતમાં આ પૈમાનો અને [તેમના આસી] બાતિન પર અઝાબમાં નાખશે. [આ સ્થિતિમાં] બની ઇસ્રાઇલની કૌમે પહાડને જોયો, પહાડ બે ટુકડા થઈ ગયો, એક ટુકડો સફેદ મોતી જેવો હતો જે ઉપર જઈ રહ્યો હતો ત્યાં સુધી કે તેણે આસમાનોને ચીરી નાખ્યાં, અને તેઓ તેને જોતા રહ્યા, બીજો ટુકડો પણ, આગ બની ગયો અને તેમની સામે ઝમીન પર પડ્યો અને ઝમીનને ચીરીને ઝમીનમાં દાખલ થઈ ગયો અને તેમની આંખોથી છુપાઈ ગયો." તેમણે કહ્યું: "પહાડના આ બે ટુકડા શું છે, જેમાંથી એક મોતીમાં તબદીલ થઈ ગયો અને બીજો આગમાં?" મૂસા (અલયહિસ્સલામ) એ તેમને કહ્યું: "તેની સંખ્યા અલ્લાહ સિવાય કોઈ જાણતું નથી અને અલ્લાહે હુકમ આપ્યો છે કે તેમાંથી આ કિતાબમાં જે છે તેના પર ઈમાન લાવનારાઓ માટે એવા મહેલો અને ઘરો અને મકાનો બનાવવામાં આવે જેમાં તમામ ઇલાહી નેઅમતો હોય, એવી નેઅમતો જેનો અલ્લાહે પોતાના તકવાવાળા બંદાઓને વાયદો કર્યો છે, જેમ કે વૃક્ષો, બગીચાઓ, ફળો, ખૂબસૂરત હૂરો, અને વિખરાયેલા મોતીઓ જેવા નવજુવાનો, અને જન્નતની અન્ય નેઅમતો અને ખૈરાતના [શાન અને તાઝગીમાં] જાવેદાન. પરંતુ જે ટુકડો ઝમીન પર પડ્યો અને ઝમીનને ચીર્યો ત્યાં સુધી કે તે જહન્નમને મળ્યો અને અગણિત ટુકડાઓમાં તબદીલ થયો, અલ્લાહ તઆલાએ હુકમ આપ્યો કે તેમાંથી કાફિરો અને આ કિતાબ સામે નાફરમાની કરનારાઓ માટે મહેલો અને ઘરો બનાવવામાં આવે જે અઝાબોના તમામ પ્રકારોથી ભરેલા હોય, એવા અઝાબો જેનો અલ્લાહે પોતાના કુફ્રપેશા બંદાઓને વાયદો કર્યો છે, આગના દરિયાઓમાંથી, અને ગંદકી અને લોહી અને દોઝખીઓની ચામડીના ઘાવના ટીપાંના હોઝો, અને ગંદા ખૂનાવા, લોહી અને અત્યંત તરસ, અને આગની જ્વાળાઓ, અને ઝક્કૂમના વૃક્ષો, અને સૂકા કડવા દુર્ગંધવાળા કાંટા, સાપ, વીંછી અને અફઇઓ અને બંધનો અને ગુલ અને ઝંજીરો અને સજાઓ અને ચીજઓ અને અન્ય અગણિત પ્રકારના બલા અને અઝાબ, ત્યાર બાદ બની ઇસ્રાઇલને ફરમાવ્યું: "મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અલ્લાહના રસૂલ છે, શું આ ફઝાઇલના ઇન્કારના કારણે જે અલ્લાહે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ), અલી (અલયહિસ્સલામ) અને તેમના પાક અહલે બૈત (અલયહિમુસ્સલામ) ને અતા કરી છે, તમે તમારા પરવરદિગારના અઝાબથી ડરતા નથી?"

#7 آنچه را [از احکام و دستورها] به شما داده‌ایم، با قوّت [و جدّیت] بگیرید! و آنچه در آن است، به یاد داشته باشید، [و عمل کنی… Take hold of what We have given you [of rulings and commands] with strength [and seriousness], and remember what is in it, [and act upon it], that you may become God-fearing જે [અહકામ અને હુકમો] અમે તમને આપ્યા છે, તેને મજબૂતી [અને ગંભીરતા]થી પકડો! અને જે તેમાં છે તેને યાદ રાખો [અને અમલ કરો], જેથી પરહેજગાર બનો

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

فِی رِوَایَهًِْ إِسْحَاقَ بْنِ عَمَّارٍ عَنْهُ فِی قَوْلِ اللَّهِ خُذُوا مَا آتَیْنَاکُمْ بِقُوَّةٍ أَ قُوَّهًٌْ فِی الْأَبْدَانِ أَمْ قُوَّهًٌْ فِی الْقُلُوبِ؟ قَالَ: فِیهِمَا جَمِیعاً.

امام صادق ( و در روایت اسحاق‌بن‌عمّار آمده است: «از امام صادق (درباره‌ی این سخن خدای تبارک‌وتعالی: خُذُواْ مَا آتَیْنَاکُم بِقُوَّةٍ، پرسیدم: «آیا منظور قوّت بدن ها یا قوت دل ها است»؟ فرمود: «هر دو».

Imam Sadiq (peace be upon him): And in the narration of Ishaq ibn Ammar it has come: "I asked Imam Sadiq (peace be upon him) about this saying of Allah the Blessed and Exalted: خُذُوا مَا آتَیْنَاکُم بِقُوَّةٍ [Take hold of what We have given you with firmness]: 'Is what is meant strength of bodies or strength of hearts?' He said: 'Both together.'"

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અને ઇસ્હાક બિન અમ્મારની રિવાયતમાં આવ્યું છે: "મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને અલ્લાહ તબારક વ તઆલાના આ કથન: خُذُوا مَا آتَیْنَاکُم بِقُوَّةٍ [જે કંઈ અમે તમને આપ્યું છે તેને મજબૂતીથી પકડો] વિશે પૂછ્યું: 'શું આનાથી હેતુ શરીરોની તાકાત છે કે દિલોની તાકાત?' આપે ફરમાવ્યું: 'બંને એકસાથે.'"

#8 آنچه را [از احکام و دستورها] به شما داده‌ایم، با قوّت [و جدّیت] بگیرید! و آنچه در آن است، به یاد داشته باشید، [و عمل کنی… Take hold of what We have given you [of rulings and commands] with strength [and seriousness], and remember what is in it, [and act upon it], that you may become God-fearing જે [અહકામ અને હુકમો] અમે તમને આપ્યા છે, તેને મજબૂતી [અને ગંભીરતા]થી પકડો! અને જે તેમાં છે તેને યાદ રાખો [અને અમલ કરો], જેથી પરહેજગાર બનો

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

خُذُوا مَا آتَیْناکُمْ بِقُوَّةٍ قَالَ: السُّجُودَ وَ وَضْعَ الْیَدَیْنِ عَلَی الرُّکْبَتَیْنِ فِی الصَّلَاهًِْ.

امام صادق ( خُذُواْ مَا آتَیْنَاکُم بِقُوَّةٍ؛ یعنی سجده و قراردادن دستان بر روی زانوها در هنگام نماز.

Imam Sadiq (peace be upon him): خُذُواْ مَا آتَیْنَاکُم بِقُوَّةٍ [Take hold of what We have given you with firmness]; that is, prostration and placing the hands upon the knees during prayer.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): خُذُواْ مَا آتَیْنَاکُم بِقُوَّةٍ [અમે તમને જે આપ્યું છે તેને મજબૂતીથી પકડો]; એટલે કે નમાઝ દરમિયાન સિજદો કરવો અને હાથોને ઘૂંટણો પર રાખવા.

#9 آنچه را [از احکام و دستورها] به شما داده‌ایم، با قوّت [و جدّیت] بگیرید! و آنچه در آن است، به یاد داشته باشید، [و عمل کنی… Take hold of what We have given you [of rulings and commands] with strength [and seriousness], and remember what is in it, [and act upon it], that you may become God-fearing જે [અહકામ અને હુકમો] અમે તમને આપ્યા છે, તેને મજબૂતી [અને ગંભીરતા]થી પકડો! અને જે તેમાં છે તેને યાદ રાખો [અને અમલ કરો], જેથી પરહેજગાર બનો

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ حَمْزَهًَْ عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِنَا عَنْ أَبِی عَبْدِاللهِ (علیه السلام) فِی قَوْلِ اللَّهِ خُذُوا مَا آتَیْنَاکُمْ بِقُوَّةٍ قَالَ: السُّجُودَ وَ وَضْعَ الْیَدَیْنِ عَلَی الرُّکْبَتَیْنِ فِی الصَّلَاهًِْ وَ أَنْتَ رَاکِعٌ.

امام صادق ( خُذُواْ مَا آتَیْنَاکُم بِقُوَّةٍ؛ سجود و قراردادن دست ها بر زانوها در نماز درحال رکوع.

Imam Sadiq (peace be upon him): خُذُواْ مَا آتَیْنَاکُم بِقُوَّةٍ [Take hold of what We have given you with firmness]; prostration and placing the hands upon the knees in prayer during ruku (bowing).

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): خُذُواْ مَا آتَیْنَاکُم بِقُوَّةٍ [અમે તમને જે આપ્યું છે તેને મજબૂતીથી પકડો]; નમાઝમાં રુકૂઅ (ઝૂકવું) ની હાલતમાં સિજદો કરવો અને હાથોને ઘૂંટણો પર રાખવા.

#10 آنچه را [از احکام و دستورها] به شما داده‌ایم، با قوّت [و جدّیت] بگیرید! و آنچه در آن است، به یاد داشته باشید، [و عمل کنی… Take hold of what We have given you [of rulings and commands] with strength [and seriousness], and remember what is in it, [and act upon it], that you may become God-fearing જે [અહકામ અને હુકમો] અમે તમને આપ્યા છે, તેને મજબૂતી [અને ગંભીરતા]થી પકડો! અને જે તેમાં છે તેને યાદ રાખો [અને અમલ કરો], જેથી પરહેજગાર બનો

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ عَمَّارٍ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) قَالَ: قُلْتُ: أَ یَضَعُ الرَّجُلُ یَدَهُ عَلَی ذِرَاعِهِ فِی الصَّلَاهًِْ؟ قَالَ: لَا بَأْسَ، إِنَّ بَنِی إِسْرَائِیلَ کَانُوا إِذَا دَخَلُوا فِی الصَّلَاهًِْ دَخَلُوا مُتَمَاوِتِینَ کَأَنَّهُمْ مَوْتَی فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَلَی نَبِیِّهِ (صلی الله علیه و آله) خُذْ مَا آتَیْتُکَ بِقُوَّهًٍْ فَإِذَا دَخَلْتَ الصَّلَاهًَْ فَادْخُلْ فِیهَا بِجَلَدٍ وَ قُوَّهًٍْ ثُمَّ ذَکَرَهَا فِی طَلَبِ الرِّزْقِ فَإِذَا طَلَبْتَ الرِّزْقَ فَاطْلُبْهُ بِقُوَّهًٍْ.

امام صادق ( اسحاق‌بن‌عمار از امام صادق (روایت کرده است که گفت: به وی عرض کردم: «آیا نمازگزار می‌تواند در نماز، دستش را بر بازویش بگذارد»؟ فرمود: «اشکالی نیست؛ همانا بنی‌اسرائیل هنگامی‌که وقت نماز فرا می‌رسید نماز را مانند مردگان به‌جا می‌آوردند. خداوند این آیه را بر پیامبرش (نازل کرد: آنچه را به تو دادم، محکم انجام ده و هرگاه وقت نماز فرا رسد، آن را با تحمّل و قوّت ادا کن». سپس آن را در طلب روزی ذکر کرده است: «هرگاه به‌دنبال روزی رفتی، آن را قوی و محکم طلب کن».

Imam Sadiq (peace be upon him): Ishaq ibn Ammar has narrated from Imam Sadiq (peace be upon him) that he said: I said to him, "May the one praying place his hand upon his forearm during prayer?" He said: "There is no harm in it. Indeed, the Children of Israel, when the time of prayer came, would perform the prayer like dead people. So Allah sent down this verse upon His Prophet (peace be upon him and his family): What I have given you, perform it firmly, and whenever the time of prayer arrives, offer it with endurance and strength." Then He mentioned it in seeking sustenance: "Whenever you go seeking sustenance, seek it strongly and firmly."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): ઇસ્હાક બિન અમ્માર ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) થી રિવાયત કરે છે કે તેમણે કહ્યું: મેં તેમને અરજ કરી: "શું નમાઝ પઢનાર નમાઝમાં પોતાનો હાથ પોતાના બાહુ પર રાખી શકે છે?" તેમણે ફરમાવ્યું: "કોઈ વાંધો નથી; ખરેખર બની ઇસરાઈલ જ્યારે નમાઝનો સમય આવતો ત્યારે નમાઝને મુર્દાની જેમ અદા કરતા હતા. અલ્લાહે આ આયત પોતાના પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર ઉતારી: જે મેં તમને આપ્યું છે તેને મજબૂતીથી અંજામ આપો, અને જ્યારે નમાઝનો સમય આવે, ત્યારે તેને સહનશીલતા અને મજબૂતી સાથે અદા કરો." પછી તેને રોજી મેળવવામાં પણ ઝિકર કર્યો છે: "જ્યારે તમે રોજીની શોધમાં જાઓ, ત્યારે તેને મજબૂત અને દ્રઢતાથી શોધો."