سورة الأعراف

Verse 172 of 206

7:172

وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّكَ مِنْ بَني آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلى أَنْفُسِهِمْ أَ لَسْتُ بِرَبِّكُمْ قالُوا بَلى شَهِدْنا أَنْ تَقُولُوا يَوْمَ الْقِيامَةِ إِنَّا كُنَّا عَنْ هذا غافِلينَ

و [به خاطر بياور] زمانى را كه پروردگارت از صلب فرزندان آدم، ذرّيّه‌ی آن‌ها را برگرفت؛ و آن‌ها را بر خودشان گواه ساخت؛ [و فرمود]: «آيا من پروردگار شما نيستم»؟ گفتند: «آرى، گواهى مى‌دهيم». [خداوند چنين فرمود، مبادا] روز رستاخيز بگوييد: «ما از اين، غافل بوديم؛ [و از پيمان فطرى بى‌خبر مانديم]».

And when your Lord brought forth from the children of Adam, from their backs, their descendants, and made them bear witness against their own souls: Am I not your Lord? They said: Yes! we bear witness. Lest you should say on the day of resurrection: Surely we were heedless of this.

અને જ્યારે તારા પરવરદિગારે આદમની ઔલાદમાંથી તેમની પીઠમાંથી તેમની ઝુરીય્યતને કાઢી, અને તેમના ઉપર ખુદ તેમને જ ગવાહ બનાવ્યા, શું હું તમારો પરવરદિગાર નથી? (સર્વેએ) કહ્યુ કે (હા) બેશક અમે ગવાહી આપીએ છીએ, આ એટલા માટે કે કયામતના દિવસે એમ ન કહો કે અમે આનાથી ગાફેલ હતા.

#1 و [به خاطر بیاور] زمانی را که پروردگارت از صلب فرزندان آدم، ذرّیّه‌ی آن‌ها را برگرفت And [remember] when your Lord took from the loins of the children of Adam their offspring અને [યાદ કરો] જ્યારે તમારા રબે આદમના સંતાનોની પીઠમાંથી તેમની ઔલાદને લીધી

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ دَاوُد الرِّقِّی قَالَ: سَأَلْتُ أَبَاعَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) عَنْ قَوْلِهِ عَزَّوَجَلَّ وَ کانَ عَرْشُهُ عَلَی الْماءِ فَقَالَ لِی مَا یَقُولُونَ قُلْتُ یَقُولُونَ إِنَّ الْعَرْشَ کَانَ عَلَی الْمَاءِ وَ الرَّبُّ فَوْقَهُ فَقَالَ فَقَدْ کَذَبُوا مَنْ زَعَمَ هَذَا فَقَدْ صَیَّرَ اللَّهَ مَحْمُولًا وَ وَصَفَهُ بِصِفَهًِْ الْمَخْلُوقِینَ وَ أَلْزَمَهُ أَنَّ الشَّیْءَ الَّذِی یَحْمِلُهُ أَقْوَی مِنْهُ قُلْتُ بَیِّنْ لِی جُعِلْتُ فِدَاکَ فَقَالَ إِنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ حَمَّلَ دِینَهُ وَ عِلْمَهُ الْمَاءَ قَبْلَ أَنْ تَکُونَ أَرْضٌ أَوْ سَمَاءٌ أَوْ جِنٌّ أَوْ إِنْسٌ أَوْ شَمْسٌ أَوْ قَمَرٌ فَلَمَّا أَنْ أَرَادَ أَنْ یَخْلُقَ الْخَلْقَ نَثَرَهُمْ بَیْنَ یَدَیْهِ فَقَالَ لَهُمْ مَنْ رَبُّکُمْ فَکَانَ أَوَّلُ مَنْ نَطَقَ رَسُولَ اللَّهِ وَ أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ وَ الْأَئِمَّهًَْ (علیه السلام) فَقَالُوا أَنْتَ رَبُّنَا فَحَمَّلَهُمُ الْعِلْمَ وَ الدِّینَ ثُمَّ قَالَ لِلْمَلَائِکَهًِْ هَؤُلَاءِ حَمَلَهًُْ عِلْمِی وَ دِینِی وَ أُمَنَائِی فِی خَلْقِی وَ هُمُ الْمَسْئُولُونَ ثُمَّ قِیلَ لِبَنِی آدَمَ أَقِرُّوا لِلَّهِ بِالرُّبُوبِیَّهًِْ وَ لِهَؤُلَاءِ النَّفَرِ بِالطَّاعَهًِْ فَقَالُوا رَبَّنَا أَقْرَرْنَا فَقَالَ لِلْمَلَائِکَهًِْ اشْهَدُوا فَقَالَتِ الْمَلَائِکَهًُْ شَهِدْنَا عَلَی أَنْ لَا یَقُولُوا إِنَّا کُنَّا عَنْ هذا غافِلِینَ أَوْ یَقُولُوا إِنَّما أَشْرَکَ آباؤُنا مِنْ قَبْلُ وَ کُنَّا ذُرِّیَّهًًْ مِنْ بَعْدِهِمْ أَ فَتُهْلِکُنا بِما فَعَلَ الْمُبْطِلُونَ یَا داود (علیه السلام) وَلَایَتُنَا مُؤَکَّدَهًٌْ عَلَیْهِمْ فِی الْمِیثَاقِ.

امام صادق ( داود رقی گوید: از امام صادق (در مورد سخن خداوند عزّوجلّ: وَ کانَ عَرْشُهُ عَلَی الْماء سوال نمودم». به من گفت: «آن‌ها چه می‌گویند»؟ گفتم: «می‌گویند که عرش بر روی آب بود و پروردگار بر بالای آن». فرمود: «به‌درستی که دروغ می‌گویند، هرکس اینگونه اذعان نماید خداوند را [همچون جسمی که بر چیزی قرار می‌گیرد] محمول قرار داده است و او را با وصف موجودات توصیف نموده است و لازمه‌ی این سخن آن است که چیزی که خداوند بر آن قرار می‌گیرد قوی‌تر از خداوند باشد که بتواند او را نگه دارد». گفتم: «فدایت گردم، این امر را برای من روشن گردان». فرمود: «خداوند عزّوجلّ دین و علمش را [در وهله‌ی اوّل] بر آب حمل نمود، [و آب حامل دین و علم خداوند گردید] و این امر زمانی بود که زمین، آسمان، جن ، انس، خورشید و ماه وجود نداشتند، هنگامی‌که اراده نمود مخلوقات را بیافریند آن‌ها را پراکنده نموده و به آنان گفت: «پروردگار شما کیست»؟ اوّلین کسی که سخن آغاز نمود، رسول خدا (امیرالمؤمنین (و ائمّه (بودند که فرمودند: «تو پروردگار مایی، آنان را حامل علم و دین قرار داده». و به ملائکه گفت: «اینان حاملان علم و دین و امینان من در میان خلقم هستند و اینان مسئول [امور دین من] می‌باشند، آنگاه به بنی‌آدم گفته شد به ربوبیّت خداوند و اطاعت این افراد اقرار نمایید». گفتند: «پروردگارا، اقرار نمودیم». آنگاه به ملائکه فرمود: «شما شاهد باشید». ملائکه گفتند: «شهادت می‌دهیم به اینکه [بنی‌آدم] نگویند که از این امر غافل بودند، و یا بگویند، پدران ما در گذشته شرک ورزیدند و ما ذرّیّه‌ی آنان هستیم آیا ما را به سبب گذشتگانی که بر باطل بودند هلاک می‌نمایی، ای داوود (، ولایت [ما ائمّه] در عالم میثاق بر آنان تاکید شده بود».

Imam Sadiq (peace be upon him): Dawud al-Riqqi says: I asked Imam Sadiq (peace be upon him) about the statement of Allah the Mighty and Majestic: وَ کانَ عَرْشُهُ عَلَی الْماء [And His Throne was upon the water]. He said to me: "What do they say?" I said: "They say that the Throne was upon the water, and the Lord was above it." He said: "Indeed, they lie; whoever claims this has made Allah something carried [like a body resting upon something] and has described Him with the attributes of created beings, and the necessary consequence of this statement is that the thing upon which Allah rests would be stronger than Allah, such that it could hold Him up." I said: "May I be your ransom, make this matter clear to me." He said: "Allah the Mighty and Majestic caused the water to bear His religion and His knowledge [in the first instance], [and the water became the carrier of Allah's religion and knowledge]. This was at a time when there was no earth, sky, jinn, humans, sun, or moon. When He willed to create the creatures, He scattered them and said to them: 'Who is your Lord?' The first who spoke were the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), the Commander of the Faithful (peace be upon him), and the Imams (peace be upon them), who said: 'You are our Lord.' He made them carriers of knowledge and religion. And He said to the angels: 'These are the carriers of My knowledge and My religion and My trustees among My creation, and they are the ones responsible [for the affairs of My religion].' Then it was said to the children of Adam: 'Acknowledge the lordship of Allah and the obedience of these persons.' They said: 'Our Lord, we acknowledge.' Then He said to the angels: 'Be witnesses.' The angels said: 'We bear witness, so that [the children of Adam] may not say that they were heedless of this matter, or say: Our fathers associated others [with Allah] in the past and we are their descendants; will You then destroy us on account of those who came before us and were upon falsehood? O Dawud (peace be upon him), the wilayah [of us Imams] was emphasized upon them in the covenant.'"

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): દાઉદ રિક્કી કહે છે: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) ને અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લના કથન વિશે પૂછ્યું: وَ کانَ عَرْشُهُ عَلَی الْماء [અને તેમનો અર્શ પાણી પર હતો]. તેમણે મને કહ્યું: "તેઓ શું કહે છે?" મેં કહ્યું: "તેઓ કહે છે કે અર્શ પાણી પર હતો અને પરવરદિગાર તેની ઉપર હતો." તેમણે ફરમાવ્યું: "ખરેખર તેઓ જૂઠું કહે છે; જે કોઈ આ પ્રમાણે માને છે તેણે અલ્લાહને [કોઈ વસ્તુ પર રાખેલી જીસ્મની જેમ] મહમૂલ કરાર દીધો છે અને તેને મખલૂકાતના વસ્ફથી વર્ણવ્યો છે, અને આ કથનનું પરિણામ એ છે કે જે વસ્તુ પર અલ્લાહ રાખવામાં આવે તે અલ્લાહથી વધુ મજબૂત હોય જેથી તેને ધારણ કરી શકે." મેં કહ્યું: "હું આપ પર કુરબાન થાઉં, આ બાબત મારા માટે સ્પષ્ટ કરો." તેમણે ફરમાવ્યું: "અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે [પ્રથમ તબક્કે] પોતાના દીન અને ઇલ્મને પાણી પર હમ્લ કર્યું, [અને પાણી અલ્લાહના દીન અને ઇલ્મનું વાહક બન્યું], અને આ તે સમય હતો જ્યારે ધરતી, આસમાન, જિન્ન, ઇન્સાન, સૂરજ અને ચંદ્ર અસ્તિત્વમાં ન હતાં. જ્યારે તેમણે મખલૂકોને પૈદા કરવાનો ઇરાદો કર્યો, ત્યારે તેમને વિખેરીને તેમને કહ્યું: 'તમારો પરવરદિગાર કોણ છે?' પ્રથમ જેમણે વાત શરૂ કરી તે રસૂલે અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ), અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ) અને અઈમ્મા (અલયહિમુસ્સલામ) હતાં જેમણે ફરમાવ્યું: 'તું અમારો પરવરદિગાર છે.' તેમને ઇલ્મ અને દીનના વાહક કરાર દીધા. અને ફરિશ્તાઓને કહ્યું: 'આ મારા ઇલ્મ અને દીનના વાહક અને મારી ખલ્કમાં મારા અમીન છે અને આ [મારા દીનની બાબતો માટે] જવાબદાર છે.' પછી બની આદમને કહેવામાં આવ્યું: 'અલ્લાહની રુબૂબિય્યત અને આ લોકોની ઇતાઅતનો ઇકરાર કરો.' તેમણે કહ્યું: 'એ પરવરદિગાર, અમે ઇકરાર કર્યો.' પછી ફરિશ્તાઓને ફરમાવ્યું: 'તમે ગવાહ બનો.' ફરિશ્તાઓએ કહ્યું: 'અમે ગવાહી આપીએ છીએ કે [બની આદમ] એમ ન કહે કે તેઓ આ બાબતથી ગાફિલ હતાં, અથવા એમ કહે કે અમારા બાપ-દાદાઓએ પહેલા શિર્ક કર્યો હતો અને અમે તેમની ઝુર્રિય્યત છીએ; શું આપ અમને પહેલાના લોકો કે જે બાતિલ પર હતાં તેમના કારણે હલાક કરો છો; એ દાઉદ (અલયહિસ્સલામ), [અમારી અઈમ્માની] વિલાયત આલમે મીસાકમાં તેમના પર તાકીદ કરવામાં આવી હતી.'"

#2 و [به خاطر بیاور] زمانی را که پروردگارت از صلب فرزندان آدم، ذرّیّه‌ی آن‌ها را برگرفت And [remember] when your Lord took from the loins of the children of Adam their offspring અને [યાદ કરો] જ્યારે તમારા રબે આદમના સંતાનોની પીઠમાંથી તેમની ઔલાદને લીધી

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

إِنَّ اللَّهَ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی حَیْثُ خَلَقَ الْخَلْقَ خَلَقَ مَاءً عَذْباً وَ مَاءً مَالِحاً أُجَاجاً فَامْتَزَجَ الْمَاءَانِ فَأَخَذَ طِیناً مِنْ أَدِیمِ الْأَرْضِ فَعَرَکَهُ عَرْکاً شَدِیداً فَقَالَ لِأَصْحَابِ الْیَمِینِ وَ هُمْ کَالذَّرِّ یَدِبُّونَ إِلَی الْجَنَّهًِْ بِسَلَامٍ وَ قَالَ لِأَصْحَابِ الشِّمَالِ یَدِبُّونَ إِلَی النَّارِ وَ لَا أُبَالِی ثُمَّ قَالَ أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ قالُوا بَلی شَهِدْنا أَنْ تَقُولُوا یَوْمَ الْقِیامَةِ إِنَّا کُنَّا عَنْ هذا غافِلِینَ قَالَ ثُمَّ أَخَذَ الْمِیثَاقَ عَلَی النَّبِیِّینَ فَقَالَ أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ ثُمَّ قَالَ وَ أَنَّ هَذَا مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ أَنَّ هَذَا عَلِیٌّ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ قَالُوا بَلَی فَثَبَتَتْ لَهُمُ النُّبُوَّهًُْ وَ أَخَذَ الْمِیثَاقَ عَلَی أُولِی الْعَزْمِ أَنِّی رَبَّکُمْ وَ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ عَلِیٌّ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) وَ أَوْصِیَاؤُهُ مِنْ بَعْدِهِ وُلَاهًُْ أَمْرِی وَ خُزَّانُ عِلْمِی وَ أَنَّ الْمَهْدِیَّ (عجل الله تعالی فرجه الشریف) أَنْتَصِرُ بِهِ لِدِینِی وَ أُظْهِرُ بِهِ دَوْلَتِی وَ أَنْتَقِمُ بِهِ مِنْ أَعْدَائِی وَ أُعْبَدُ بِهِ طَوْعاً وَ کَرْهاً قَالُوا أَقْرَرْنَا وَ شَهِدْنَا یَا رَبِّ وَ لَمْ یَجْحَدْ آدَمُ وَ لَمْ یُقِرَّ فَثَبَتَتِ الْعَزِیمَهًُْ لِهَؤُلَاءِ الْخَمْسَهًِْ فِی الْمَهْدِیِّ (عجل الله تعالی فرجه الشریف) وَ لَمْ یَکُنْ لآِدَمَ عَزْمٌ عَلَی الْإِقْرَارِ بِهِ وَ هُوَ قَوْلُهُ عَزَّوَجَلَّ وَ لَقَدْ عَهِدْنا إِلی آدَمَ مِنْ قَبْلُ فَنَسِیَ وَ لَمْ نَجِدْ لَهُ عَزْماً قَالَ إِنَّمَا یَعْنِی فَتَرَکَ ثُمَّ أَمَرَ نَاراً فَتَأَجَّجَتْ فَقَالَ لِأَصْحَابِ الشِّمَالِ ادْخُلُوهَا فَهَابُوهَا وَ قَالَ لِأَصْحَابِ الْیَمِینِ ادْخُلُوهَا فَدَخَلُوهَا فَکَانَتْ عَلَیْهِمْ بَرْداً وَ سَلَاماً فَقَالَ أَصْحَابُ الشِّمَالِ یَا رَبِّ أَقِلْنَا فَقَالَ قَدْ أَقَلْتُکُمُ اذْهَبُوا فَادْخُلُوهَا فَهَابُوهَا فَثَمَّ ثَبَتَتِ الطَّاعَهًُْ وَ الْمَعْصِیَهًُْ وَ الْوَلَایَهًُْ.

امام باقر ( همانا خدای تبارک‌وتعالی هنگامی‌که آفریدگان را آفرید، آبی زلال و آبی شور و بد مزه نیز آفرید. سپس این دو آب با هم آمیخته شدند. خداوند مقداری گل از سطح زمین برداشت و آن را محکم مالید. سپس به اصحاب یمین درحالی‌که آنان مانند ذرّه (مورچه‌ها) حرکت می‌کردند، گفت: در صلح و آرامش به بهشت بروید. به اصحاب شمال نیز گفت: «به آتش بروید و برایم مهّم نیست». و سپس فرمود: أَلَسْتَ بِرَبِّکُمْ قَالُواْ بَلَی شَهِدْنَا أَن تَقُولُواْ یَوْمَ الْقِیَامَةِ إِنَّا کُنَّا عَنْ هَذَا غَافِلِینَ سپس از پیامبران عهد و پیمان گرفت و فرمود: «آیا من خدای شما نیستم؟ و آیا این محمّد (فرستاده‌ی من و این علی (امیرمؤمنان نیست»؟ گفتند: «بله. پس پیامبری برای آنان ثابت شد و از اولوا العزم پیمان گرفت که من پروردگار شما هستم و محمّد (فرستاده‌ی من و علی امیرمؤمنان (و اوصیای پس از او، اولیای امر و حافظان علم من هستند و به‌وسیله‌ی مهدی دینم را تقویت می‌کنم و زمینم را پاک می‌گردانم و حکومتم را آشکار می‌کنم و به‌وسیله‌ی او از دشمنانم انتقام می‌گیرم و از روی اختیار و اجبار عبادت می‌شوم». گفتند: «پروردگارا! ما اقرار کردیم و گواهی دادیم و آدم (آن را نه انکار کرد و نه اقرار. پس عزیمت برای این پنج نفر در مهدی (رسوخ یافت. امّا آدم (عزم و همّتی در اقرار به آن نداشت و این همان سخن خدای عزّوجلّ است: پیش از این، از آدم پیمان گرفته بودیم امّا او فراموش کرد و عزم استواری برای او نیافتیم!. ( طه/۱۱۵ ) فرمود: «درحقیقت او شامل [فراموش کرد] می شود». سپس به آتش دستور داد که برافروخته شود و به اصحاب شمال فرمود: «وارد آن شوید، ولی از آن ترسیدند». به اصحاب یمین فرمود: «وارد آن شوید، پس وارد آن شدند و برای آنان خنک و مایه‌ی آرامش بود». اصحاب شمال گفتند: «پروردگارا! ما را ببخش». فرمود: «من شما را بخشیدم، بروید و وارد آن شوید، امّا ترس و وحشت از آن در دل آنان افتاد و در آنجا بود که اطاعت و ولایت و معصیت ثابت شد».

Imam Baqir (peace be upon him): Indeed Allah the Blessed and Exalted, when He created the creatures, created a sweet water and a salty, bitter water. Then these two waters were mixed together. Allah took a quantity of clay from the surface of the earth and kneaded it firmly. Then He said to the People of the Right, while they were moving like tiny particles (like ants): "Go to Paradise in peace and safety." And to the People of the Left He said: "Go to the Fire, and I do not care." Then He said: أَلَسْتُ بِرَبِّکُمْ قَالُوا بَلَی شَهِدْنَا أَنْ تَقُولُوا یَوْمَ الْقِیَامَةِ إِنَّا کُنَّا عَنْ هَذَا غَافِلِینَ [Am I not your Lord? They said: Yes, we bear witness. Lest you should say on the Day of Resurrection: Surely we were heedless of this]. Then He took the covenant from the prophets and said: "Am I not your Lord? And is this not Muhammad (peace be upon him and his family), My Messenger, and this Ali, the Commander of the Faithful?" They said: "Yes." So prophethood was established for them. And He took the covenant from the Ulul Azm (those of firm resolve) that "I am your Lord, and Muhammad (peace be upon him and his family) is My Messenger, and Ali is the Commander of the Faithful (peace be upon him), and his successors after him are the guardians of My command and the treasurers of My knowledge, and that through the Mahdi (may Allah hasten his noble reappearance) I will strengthen My religion and purify My earth and make My rule manifest and take revenge through him from My enemies, and I will be worshipped through him willingly and unwillingly." They said: "O our Lord, we affirm and bear witness." But Adam neither denied it nor affirmed it. So the firm resolve concerning the Mahdi (may Allah hasten his noble reappearance) was established for these five, and Adam did not have the resolve to affirm it. This is the word of Allah the Mighty and Majestic: وَ لَقَدْ عَهِدْنا إِلی آدَمَ مِنْ قَبْلُ فَنَسِیَ وَ لَمْ نَجِدْ لَهُ عَزْماً [And We had already taken a covenant from Adam before, but he forgot, and We found no firm resolve in him] (Taha/115). He said: "In reality it means [he forgot]." Then He commanded a fire and it blazed up, and He said to the People of the Left: "Enter it," but they were afraid of it. And He said to the People of the Right: "Enter it," so they entered it, and it became for them coolness and a source of peace. The People of the Left said: "O our Lord, forgive us." He said: "I have forgiven you, go and enter it," but fear and dread of it fell into their hearts. And it was there that obedience, wilayah and disobedience were established.

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): ખરેખર અલ્લાહ તબારક વ તઆલાએ જ્યારે સૃષ્ટિનું સર્જન કર્યું, ત્યારે એક મીઠું અને ઝલાલ પાણી અને એક ખારું અને કડવું પાણી પણ સર્જ્યું. પછી આ બંને પાણી એકબીજા સાથે મિશ્રિત થયા. અલ્લાહે ધરતીની સપાટી પરથી થોડી માટી લીધી અને તેને મજબૂત રીતે મસળી. પછી અસ્હાબે યમીનને, જ્યારે તેઓ ઝર્રા (કીડીઓ) જેમ હલનચલન કરી રહ્યા હતા, ફરમાવ્યું: "શાંતિ અને સલામતી સાથે જન્નતમાં જાઓ." અને અસ્હાબે શિમાલને ફરમાવ્યું: "આગમાં જાઓ અને મને પરવા નથી." પછી ફરમાવ્યું: أَلَسْتُ بِرَبِّکُمْ قَالُوا بَلَی شَهِدْنَا أَنْ تَقُولُوا یَوْمَ الْقِیَامَةِ إِنَّا کُنَّا عَنْ هَذَا غَافِلِینَ [શું હું તમારો રબ નથી? તેઓએ કહ્યું: હા, અમે સાક્ષી આપીએ છીએ. જેથી તમે કયામતના દિવસે કહો નહીં કે ખરેખર અમે આનાથી ગાફિલ હતા]. પછી પયગંબરો પાસેથી અહદ અને પયમાન લીધો અને ફરમાવ્યું: "શું હું તમારો રબ નથી? અને શું આ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) મારા રસૂલ નથી અને આ અલી અમીરુલ મોઅમેનીન નથી?" તેઓએ કહ્યું: "હા." તો તેમના માટે નબુવ્વત સાબિત થઈ. અને ઉલુલ અઝ્મ પાસેથી પયમાન લીધો કે "હું તમારો પરવરદિગાર છું, અને મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) મારા રસૂલ છે, અને અલી અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ) છે, અને તેમના પછીના ઔસિયા મારા અમ્રના વલી અને મારા ઇલ્મના રક્ષક છે, અને મહદી (અજ્જલલ્લાહો તઆલા ફરજહુશ્શરીફ) દ્વારા હું મારા દીનને મજબૂત કરીશ અને મારી ધરતીને પાક કરીશ અને મારી હુકૂમતને ઝાહિર કરીશ અને તેમના દ્વારા મારા દુશ્મનોથી બદલો લઈશ અને ઇચ્છા અને મજબૂરીથી મારી ઇબાદત કરવામાં આવશે." તેઓએ કહ્યું: "અય પરવરદિગાર! અમે ઇકરાર કર્યો અને ગવાહી આપી." અને આદમે (અલયહિસ્સલામ) તેને ન તો નકાર્યું ન તો ઇકરાર કર્યો. તો આ પાંચ માટે મહદી (અજ્જલલ્લાહો તઆલા ફરજહુશ્શરીફ) વિશે અઝીમત સાબિત થઈ, પરંતુ આદમ (અલયહિસ્સલામ) પાસે તેના ઇકરાર માટે અઝ્મ અને હિમ્મત નહોતી, અને આ જ અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લનું ફરમાન છે: وَ لَقَدْ عَهِدْنا إِلی آدَمَ مِنْ قَبْلُ فَنَسِیَ وَ لَمْ نَجِدْ لَهُ عَزْماً [આ પહેલા, અમે આદમ પાસેથી પયમાન લીધો હતો પરંતુ તેઓ ભૂલી ગયા અને અમે તેમના માટે કોઈ મજબૂત અઝ્મ ન જોયો] (તાહા/૧૧૫). ફરમાવ્યું: "હકીકતમાં તેનો અર્થ [ભૂલી ગયા] છે." પછી આગને હુકમ કર્યો કે તે ભડકે, અને અસ્હાબે શિમાલને ફરમાવ્યું: "તેમાં પ્રવેશ કરો," પરંતુ તેઓ તેનાથી ડરી ગયા. અને અસ્હાબે યમીનને ફરમાવ્યું: "તેમાં પ્રવેશ કરો," તો તેઓ તેમાં દાખલ થયા અને તે તેમના માટે ઠંડી અને શાંતિનું કારણ બની. અસ્હાબે શિમાલે કહ્યું: "અય પરવરદિગાર! અમને માફ કર." ફરમાવ્યું: "મેં તમને માફ કરી દીધા, જાઓ અને તેમાં દાખલ થાઓ," પરંતુ તેનો ડર અને ભય તેમના દિલોમાં પડી ગયો, અને ત્યાં જ ઇતાઅત, વિલાયત અને માઅસિયત સાબિત થઈ.

#3 و [به خاطر بیاور] زمانی را که پروردگارت از صلب فرزندان آدم، ذرّیّه‌ی آن‌ها را برگرفت And [remember] when your Lord took from the loins of the children of Adam their offspring અને [યાદ કરો] જ્યારે તમારા રબે આદમના સંતાનોની પીઠમાંથી તેમની ઔલાદને લીધી

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ زُرَارَهًَْ أَنَّ رَجُلًا سَأَلَ أَبَاجَعْفَرٍ (علیه السلام) عَنْ قَوْلِ اللَّهِ جَلَّ وَ عَزَّ وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِنْ بَنِی آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلی أَنْفُسِهِمْ أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ قالُوا بَلی إِلَی آخِرِ الْآیَهًِْ فَقَالَ وَ أَبُوهُ یَسْمَعُ (علیه السلام) حَدَّثَنِی أَبِی أَنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ قَبَضَ قَبْضَهًًْ مِنْ تُرَابِ التُّرْبَهًِْ الَّتِی خَلَقَ مِنْهَا آدَمَ (علیه السلام) فَصَبَّ عَلَیْهَا الْمَاءَ الْعَذْبَ الْفُرَاتَ ثُمَّ تَرَکَهَا أَرْبَعِینَ صَبَاحاً ثُمَّ صَبَّ عَلَیْهَا الْمَاءَ الْمَالِحَ الْأُجَاجَ فَتَرَکَهَا أَرْبَعِینَ صَبَاحاً فَلَمَّا اخْتَمَرَتِ الطِّینَهًُْ أَخَذَهَا فَعَرَکَهَا عَرْکاً شَدِیداً فَخَرَجُوا کَالذَّرِّ مِنْ یَمِینِهِ وَ شِمَالِهِ وَ أَمَرَهُمْ جَمِیعاً أَنْ یَقَعُوا فِی النَّارِ فَدَخَلَ أَصْحَابُ الْیَمِینِ فَصَارَتْ عَلَیْهِمْ بَرْداً وَ سَلَاماً وَ أَبَی أَصْحَابُ الشِّمَالِ أَنْ یَدْخُلُوهَا.

امام باقر ( زراره گوید: مردی از امام باقر (درباره‌ی این کلام خدای عزّوجلّ: وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِن بَنِی آدَمَ مِن ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلَی أَنفُسِهِمْ أَلَسْتَ بِرَبِّکُمْ قَالُواْ بَلَی سؤال کرد. پس درحالی‌که پدرش می‌شنید گفت: «پدرم این حدیث را به من گفت که خدای عزّوجلّ مشتی از خاکی که آدم (از آن آفریده شد را برداشت. سپس آب شیرین و زلال را بر آن ریخت و به‌مدّت چهل بامداد آن را رها کرد. بعد آب شور و بد مزه را بر آن ریخت و آن را به‌مدّت چهل بامداد رها کرد. هنگامی‌که گِل رسیده شد، آن را گرفت و به‌شدّت آن را مالید؛ پس مانند ذرّه (مورچه) از چپ و راست بیرون آمدند و به همه‌ی آنان دستور داد که در آتش بیفتند. اصحاب یمین وارد شدند و برای آنان به خنکی و امنیّت تبدیل شد و اصحاب شمال از ورود به آن خودداری کردند».

Imam Baqir (peace be upon him): Zurara said: A man asked Imam Baqir (peace be upon him) about this word of Allah the Mighty and Majestic: وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِنْ بَنِی آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلی أَنْفُسِهِمْ أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ قالُوا بَلی [And when your Lord brought forth from the children of Adam, from their backs, their descendants, and made them bear witness against their own souls: Am I not your Lord? They said: Yes] to the end of the verse. So, while his father (peace be upon him) was listening, he said: "My father narrated to me this hadith, that Allah the Mighty and Majestic took a handful of the dust from which Adam (peace be upon him) was created. Then He poured sweet, fresh water on it and left it for forty mornings. Then He poured salty, bitter water on it and left it for forty mornings. When the clay was ripened, He took it and kneaded it firmly. So they came out like tiny particles (like ants) from His right and His left, and He commanded all of them to fall into the Fire. The People of the Right entered, and it became for them coolness and safety, and the People of the Left refused to enter it."

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): ઝુરારાએ કહ્યું: એક વ્યક્તિએ ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)ને અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લના આ કલામ વિશે પૂછ્યું: وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِنْ بَنِی آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلی أَنْفُسِهِمْ أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ قالُوا بَلی [અને જ્યારે તમારા રબે આદમના સંતાનોની પીઠમાંથી તેમની ઝુર્રિય્યત લીધી અને તેમને પોતાના પર સાક્ષી બનાવ્યા: શું હું તમારો રબ નથી? તેઓએ કહ્યું: હા] આયતના અંત સુધી. તો જ્યારે તેમના પિતા (અલયહિસ્સલામ) સાંભળી રહ્યા હતા, તેમણે કહ્યું: "મારા પિતાએ મને આ હદીસ કહી કે અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે તે માટીની એક મુઠ્ઠી લીધી જેમાંથી આદમ (અલયહિસ્સલામ)ને પેદા કરવામાં આવ્યા હતા. પછી તેના પર મીઠું અને ઝલાલ પાણી રેડ્યું અને તેને ચાળીસ સવારો માટે છોડી દીધું. પછી તેના પર ખારું અને કડવું પાણી રેડ્યું અને તેને ચાળીસ સવારો માટે છોડી દીધું. જ્યારે માટી પરિપક્વ થઈ, ત્યારે તેણે તેને લીધી અને તેને મજબૂત રીતે મસળી; તો તેઓ ઝર્રા (કીડી) જેમ તેમના જમણી અને ડાબી બાજુથી બહાર આવ્યા અને તેમણે તે બધાને હુકમ કર્યો કે તેઓ આગમાં પડે. અસ્હાબે યમીન દાખલ થયા અને તે તેમના માટે ઠંડક અને સલામતીમાં પરિવર્તિત થઈ, અને અસ્હાબે શિમાલે તેમાં દાખલ થવાનો ઇનકાર કર્યો."

#4 دیدن و مواجهه به‌وسیله‌ی دل Seeing and encounter by means of the heart દિલ દ્વારા જોવું અને મુલાકાત

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ أبِی‌بَصِیرٍ عَنْ أَبِی‌عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) قَالَ قُلْتُ لَهُ أَخْبِرْنِی عَنِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ هَلْ یَرَاهُ الْمُؤْمِنُونَ یَوْمَ الْقِیَامَهًِْ قَالَ نَعَمْ وَ قَدْ رَأَوْهُ قَبْلَ یَوْمِ الْقِیَامَهًِْ فَقُلْتُ مَتَی قَالَ حِینَ قَالَ لَهُمْ أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ قالُوا بَلی ثُمَّ سَکَتَ سَاعَهًًْ ثُمَّ قَالَ وَ إِنَّ الْمُؤْمِنِینَ لَیَرَوْنَهُ فِی الدُّنْیَا قَبْلَ یَوْمِ الْقِیَامَهًِْ أَ لَسْتَ تَرَاهُ فِی وَقْتِکَ هَذَا قَالَ أَبُو بَصِیرٍ فَقُلْتُ لَهُ جُعِلْتُ فِدَاکَ فَأُحَدِّثُ بِهَذَا عَنْکَ فَقَالَ لَا فَإِنَّکَ إِذَا حَدَّثْتَ بِهِ فَأَنْکَرَهُ مُنْکِرٌ جَاهِلٌ بِمَعْنَی مَا تَقُولُهُ ثُمَّ قَدَّرَ أَنَّ ذَلِکَ تَشْبِیهٌ وَ کَفْرٌ وَ لَیْسَتِ الرُّؤْیَهًُْ بِالْقَلْبِ کَالرُّؤْیَهًِْ بِالْعَیْنِ تَعَالَی اللَّهُ عَمَّا یَصِفُهُ الْمُشَبِّهُونَ وَ الْمُلْحِدُونَ.

امام صادق ( ابوبصیر گوید: به امام صادق (گفتم: «مرا از خدای عزّوجلّ خبر بده که آیا مؤمنان در روز قیامت او را می‌بینند»؟ فرمود: «آری و پیش از روز قیامت او را دیده‌اند». عرض کردم: «چه زمانی»؟ فرمود: «هنگامی‌که به ایشان فرمود: أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ قالُوا بَلی پس حضرت ساعتی ساکت شد بعد از آن فرمود: «و مؤمنان در دنیا پیش از روز قیامت او را می‌بینند آیا تو چنان نیستی که در همین وقت او را ببینی»؟ عرض کردم: «فدای تو گردم پس من به این مطلب از شما حدیث کنم». فرمود: «نه زیرا که تو هرگاه به این حدیث کنی پس منکری که جاهل باشد به‌معنی آنچه ما می‌گوییم آن را انکار کند و بعد از آن تقدیر کند که این تشبیه و کفر است؛ و باعث این ناخوشی تو خواهی بود و دیدن به‌وسیله‌ی دل چون دیدن به چشم نیست؛ خدا برتر است از آنچه که فرقه مشبّهه و ملحدان او را وصف می‌کنند».

Imam Sadiq (peace be upon him): Abu Basir said: I said to Imam Sadiq (peace be upon him): "Tell me about Allah, the Mighty and Majestic — do the believers see Him on the Day of Resurrection?" He said: "Yes, and they have seen Him before the Day of Resurrection." I said: "When?" He said: "When He said to them: أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ قالُوا بَلی [Am I not your Lord? They said: Yes]." Then he was silent for a while, then he said: "And indeed the believers see Him in this world before the Day of Resurrection. Are you not such that you see Him at this very moment?" Abu Basir said: I said to him: "May I be your ransom, so may I narrate this from you?" He said: "No, for whenever you narrate this, a denier who is ignorant of the meaning of what we say will deny it, and then he will suppose that this is tashbih (likening Allah to creation) and disbelief; and you will be the cause of this displeasure. Seeing by means of the heart is not like seeing with the eye. Allah is exalted above what the anthropomorphists (mushabbiha) and the heretics describe Him with."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અબૂ બસીર કહે છે: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને કહ્યું: "મને અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ વિશે જણાવો કે શું મોમિનો કયામતના દિવસે તેને જોશે?" આપે ફરમાવ્યું: "હા, અને કયામતના દિવસ પહેલા પણ તેઓ તેને જોઈ ચૂક્યા છે." મેં અરજ કરી: "ક્યારે?" આપે ફરમાવ્યું: "જ્યારે તેણે તેમને કહ્યું: أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ قالُوا بَلی [શું હું તમારો રબ નથી? તેમણે કહ્યું: હા]." પછી હઝરત થોડી વાર ચૂપ રહ્યા, ત્યારબાદ ફરમાવ્યું: "અને મોમિનો દુનિયામાં, કયામતના દિવસ પહેલા તેને જુએ છે. શું તમે એવા નથી કે આ જ સમયે તેને જુઓ?" મેં અરજ કરી: "હું આપ પર કુરબાન થાઉં, તો શું હું આ વાત આપથી હદીસ તરીકે વર્ણવું?" આપે ફરમાવ્યું: "ના, કારણ કે જ્યારે તમે આ હદીસ વર્ણવશો, તો કોઈ ઇનકાર કરનાર જે અમે જે કહીએ છીએ તેના અર્થથી અજાણ હશે તે તેનો ઇનકાર કરશે, અને પછી અંદાજો લગાવશે કે આ તશ્બીહ (અલ્લાહને મખલૂક સાથે સરખાવવું) અને કુફ્ર છે; અને આ નારાજગીનું કારણ તમે થશો. દિલ વડે જોવું એ આંખ વડે જોવા જેવું નથી; અલ્લાહ મુશબ્બિહા (તશ્બીહ કરનારા) અને મુલ્હિદ (નાસ્તિકો) જે કંઈ તેનું વર્ણન કરે છે તેનાથી ઉચ્ચ છે."

#5 دیدن و مواجهه به‌وسیله‌ی دل Seeing and encounter by means of the heart દિલ દ્વારા જોવું અને મુલાકાત

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ زُرَارَهًَْ عَنْ أَبِی‌عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) فِی قَوْلِ اللَّهِ وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِنْ بَنِی آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلی أَنْفُسِهِمْ قَالَ کَانَ ذَلِکَ مُعَایَنَهًَْ اللَّهِ فَأَنْسَاهُمُ الْمُعَایَنَهًَْ وَ أَثْبَتَ الْإِقْرَارَ فِی صُدُورِهِمْ وَ لَوْ لَا ذَلِکَ مَا عَرَفَ أَحَدٌ خَالِقَهُ وَ لَا رَازِقَهُ وَ هُوَ قَوْلُ اللَّهِ وَ لَئِنْ سَأَلْتَهُمْ مَنْ خَلَقَهُمْ لَیَقُولُنَّ اللهُ.

امام صادق ( زراره از امام صادق (نقل می‌کند که در مورد سخن خداوند: وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِن بَنِی آدَمَ مِن ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلَی أَنفُسِهِمْ فرمود: «این مواجهه و رودررویی خداوند با آن‌ها بود و این مواجهه را در آنان فراموش گردانید و این اقرار را در سینه‌هایشان ثابت نمود، و اگر اینگونه نبود هیچ‌کس نه خالق و نه روزی‌دهنده‌اش را نمی‌شناخت و این همان سخن خداوند است که فرمود: و اگر از آن‌ها بپرسی چه کسی آنان را آفریده، قطعاً می‌گویند: «خدا پس چگونه از عبادت او منحرف می‌شوند»؟!. ( زخرف/۸۷ )

Imam Sadiq (peace be upon him): Zurara narrates from Imam Sadiq (peace be upon him) that concerning the word of Allah: وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِن بَنِی آدَمَ مِن ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلَی أَنفُسِهِمْ [And when your Lord took from the children of Adam, from their backs, their descendants, and made them bear witness against themselves], he said: "This was Allah's direct encounter with them, and He made them forget that encounter and fixed the acknowledgement in their breasts. Had it not been so, no one would recognise his Creator nor his Provider. And this is the word of Allah where He said: 'And if you ask them who created them, they will surely say: Allah — so how are they diverted from His worship?!'" (al-Zukhruf/87)

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): ઝુરારા ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)થી નકલ કરે છે કે અલ્લાહના કલામ: وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِن بَنِی آدَمَ مِن ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلَی أَنفُسِهِمْ [અને જ્યારે તમારા રબે આદમના સંતાનોમાંથી, તેમની પીઠોમાંથી, તેમની ઓલાદ લીધી અને તેમને પોતાની જ સામે સાક્ષી બનાવ્યા] વિશે ફરમાવ્યું: "આ અલ્લાહનો તેમની સાથે સામસામેનો સામનો હતો, અને આ સામનાને તેમનામાં ભુલાવી દીધો અને આ ઇકરાર (કબૂલાત)ને તેમના સીનાઓમાં સ્થાપિત કર્યો. અને જો આવું ન હોત તો કોઈ પણ ન તો પોતાના ખાલિકને ન તો પોતાના રિઝ્ક આપનારને ઓળખતું, અને આ જ અલ્લાહનો કલામ છે જેમાં ફરમાવ્યું: 'અને જો તમે તેમને પૂછો કે તેમને કોણે પેદા કર્યા, તો ખરેખર તેઓ કહેશે: અલ્લાહ — તો પછી તેની ઇબાદતથી કેવી રીતે વિમુખ થાય છે?!'" (ઝુખરુફ/૮૭)

#6 دیدن و مواجهه به‌وسیله‌ی دل Seeing and encounter by means of the heart દિલ દ્વારા જોવું અને મુલાકાત

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ أبِی‌بَصِیرٍ عَنْ أَبِی‌عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) فِی قَوْلِ اللَّهِ أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ قالُوا بَلی قُلْتُ قَالُوا بِأَلْسِنَتِهِمْ قَالَ نَعَمْ وَ قَالُوا بِقُلُوبِهِمْ فَقُلْتُ وَ أَیَّ شَیْءٍ کَانُوا یَوْمَئِذٍ قَالَ صَنَعَ مِنْهُمْ مَا اکْتَفَی بِهِ.

امام صادق ( ابوبصیر گوید: از امام صادق (درباره‌ی این سخن خدای تبارک‌وتعالی: «أَلَسْتَ بِرَبِّکُمْ قَالُواْ بَلَی پرسیدم که آیا با زبان هایشان گفتند»؟ فرمود: «بلی، و نیز با دل هایشان». عرض کردم: «آنان در آن روز چه بودند»؟ فرمود: «از آنان در حدّ کفایت آفرید».

Imam Sadiq (peace be upon him): Abu Basir said: I asked Imam Sadiq (peace be upon him) about this word of Allah, the Blessed and Exalted: أَلَسْتُ بِرَبِّکُمْ قَالُواْ بَلَی [Am I not your Lord? They said: Yes] — "Did they say it with their tongues?" He said: "Yes, and also with their hearts." I said: "What were they on that day?" He said: "He fashioned from them what was sufficient."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અબૂ બસીર કહે છે: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને અલ્લાહ તબારક વ તઆલાના આ કલામ: أَلَسْتُ بِرَبِّکُمْ قَالُواْ بَلَی [શું હું તમારો રબ નથી? તેમણે કહ્યું: હા] વિશે પૂછ્યું કે "શું તેમણે પોતાની જીભોથી કહ્યું?" આપે ફરમાવ્યું: "હા, અને પોતાના દિલોથી પણ." મેં અરજ કરી: "તેઓ તે દિવસે શું હતા?" આપે ફરમાવ્યું: "તેમનામાંથી જેટલું પૂરતું હતું તેટલું બનાવ્યું."

#7 سخن گفتن Speech વાત કરવી

أمیرالمؤمنین (علیه السلام) Imam Ali, Commander of the Faithful (peace be upon him) ઇમામ અલી, અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)

عَنَِ الْأصْبَغِ‌بْنِ‌نُبَاتَهًَْ عَنْ عَلِیٍّ (علیه السلام) قَالَ أتَاهُ إبْنُ الْکَوَّاءِ یَا أَمِیرَالْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) أَخْبِرْنِی عَنِ اللَّهِ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی هَلْ کَلَّمَ أَحَداً مِنْ وُلْدِ آدَمَ قَبْلَ مُوسَی (علیه السلام) فَقَالَ عَلِیٌّ قَدْ کَلَّمَ اللَّهُ جَمِیعَ خَلْقِهِ بَرَّهُمْ وَ فَاجِرَهُمْ وَ رَدُّوا عَلَیْهِ الْجَوَابَ فَثَقُلَ ذَلِکَ عَلَی ابْنِ‌الْکَوَّاءِ وَ لَمْ یَعْرِفْهُ فَقَالَ لَهُ کَیْفَ کَانَ ذَلِکَ یَا أَمِیرَالْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) فَقَالَ لَهُ أَ وَ مَا تَقْرَأُ کِتَابَ اللَّهِ إِذْ یَقُولُ لِنَبِیِّهِ وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِنْ بَنِی آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلی أَنْفُسِهِمْ أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ قالُوا بَلی فَقَدْ أَسْمَعَکُمْ کَلَامَهُ وَ رَدُّوا عَلَیْهِ الْجَوَابَ کَمَا تَسْمَعُ فِی قَوْلِ اللَّهِ یَا ابْنَ الْکَوَّاءِ قالُوا بَلی فَقَالَ لَهُمْ إِنِّی أَنَا اللَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنَا وَ أَنَا الرَّحْمَنُ فَأَقَرُّوا لَهُ بِالطَّاعَهًِْ وَ الرُّبُوبِیَّهًِْ وَ مَیَّزَ الرُّسُلَ (علیهم السلام) وَ الْأَنْبِیَاءَ (علیهم السلام) وَ الْأَوْصِیَاءَ (علیهم السلام) وَ أَمَرَ الْخَلْقَ بِطَاعَتِهِمْ فَأَقَرُّوا بِذَلِکَ فِی الْمِیثَاقِ فَقَالَتِ الْمَلَائِکَهًُْ عِنْدَ إِقْرَارِهِمْ بِذَلِکَ شَهِدْنا عَلَیْکُمْ یَا بَنِی آدَمَ (علیه السلام) أَنْ تَقُولُوا یَوْمَ الْقِیامَهًِْ إِنَّا کُنَّا عَنْ هذا غافِلِینَ.

امام علی ( اصبغ‌بن‌نباته از امام علی (نقل می‌کند که ابن‌کواء نزد ایشان آمد و گفت: «ای امیرمؤمنان (! درباره‌ی خدای عزّوجلّ به من بگویید، آیا قبل از موسی (با کسی از فرزندان آدم (سخن گفته بود؟ امیرمؤمنان (فرمود: «همانا خدا با همه‌ی آفریدگانش چه نیک کردار و چه بد کردار، سخن گفته است و آنان نیز به وی پاسخ داده‌اند». درک این سخن امیرمؤمنان (برای ابن‌کواء سخت بود و نتوانست آن را بفهمد. پس گفت: «چگونه»؟ فرمود: «مگر کتاب خدا را آنجا که به پیامبرش می‌فرماید: وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِن بَنِی آدَمَ مِن ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلَی أَنفُسِهِمْ أَلَسْتَ بِرَبِّکُمْ قَالُواْ بَلَی نخوانده‌ای؟ خداوند سخنش را به گوش آنان رساند و آنان به وی پاسخ دادند؛ ای ابن‌کواء !چنان‌که در سخن پروردگار می‌شنوی: قَالُواْ بَلَی». سپس به آنان فرمود: «همانا من خدا هستم و کسی جز من خدا نیست و من همان بخشنده‌ی مهربان هستم». سپس آنان به اطاعت و ربوبیّت اقرار کردند و پیامبران و انبیاء (و اولیاء را مشخص کرد و به آفریدگان دستور داد که از آن‌ها اطاعت کنند. آنان به عهد و پیمان وی اقرار کردند و خداوند از آنان بر خودشان گواهی گرفت و فرشتگان را بر آنان گواه قرار داد تا اینکه در روز قیامت نگویند: إِنَّا کُنَّا عَنْ هَذَا غَافِلِینَ.

Imam Ali (peace be upon him): Asbagh ibn Nubata narrates from Imam Ali (peace be upon him) that Ibn al-Kawwa came to him and said: 'O Commander of the Faithful (peace be upon him)! Tell me about Allah the Mighty and Majestic — did He speak with anyone from the children of Adam before Musa (peace be upon him)?' The Commander of the Faithful (peace be upon him) said: 'Indeed Allah spoke with all of His creatures, the righteous of them and the wicked, and they answered Him.' Understanding this statement of the Commander of the Faithful (peace be upon him) was difficult for Ibn al-Kawwa, and he could not grasp it. So he said: 'How?' He said: 'Have you not read the Book of Allah where He says to His Prophet: وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِن بَنِی آدَمَ مِن ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلَی أَنفُسِهِمْ أَلَسْتَ بِرَبِّکُمْ قَالُواْ بَلَی [And when your Lord brought forth from the children of Adam, from their backs, their descendants, and made them bear witness against their own souls: Am I not your Lord? They said: Yes]? Allah made them hear His speech and they answered Him; O Ibn al-Kawwa, as you hear in the speech of the Lord: قَالُواْ بَلَی [They said: Yes].' Then He said to them: 'Indeed I am Allah, there is no god but Me, and I am the Compassionate, the Merciful.' Then they acknowledged obedience and lordship, and He distinguished the messengers and the prophets (peace be upon them) and the successors, and commanded the creatures to obey them. They acknowledged His covenant and pledge, and Allah took witness against themselves from them, and appointed the angels as witnesses over them, so that on the Day of Resurrection they would not say: إِنَّا کُنَّا عَنْ هَذَا غَافِلِینَ [Surely we were heedless of this].

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): અસ્બગ બિન નુબાતા ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ) થી નકલ કરે છે કે ઇબ્ને કવ્વા તેમની પાસે આવ્યો અને કહ્યું: 'હે અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)! અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ વિષે મને જણાવો, શું મૂસા (અલયહિસ્સલામ) પહેલાં આદમના ફરઝંદોમાંથી કોઈ સાથે વાત કરી હતી?' અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: 'ખરેખર અલ્લાહે પોતાની બધી મખ્લૂક સાથે, નેક કિરદાર હોય કે બદ કિરદાર, વાત કરી છે અને તેમણે પણ તેને જવાબ આપ્યો છે.' અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ) ની આ વાત સમજવી ઇબ્ને કવ્વા માટે મુશ્કેલ હતી અને તે તેને સમજી ન શક્યો. તેથી તેણે કહ્યું: 'કેવી રીતે?' ફરમાવ્યું: 'શું તેં અલ્લાહની કિતાબ ત્યાં નથી વાંચી જ્યાં તે પોતાના પયગંબરને ફરમાવે છે: وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِن بَنِی آدَمَ مِن ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلَی أَنفُسِهِمْ أَلَسْتَ بِرَبِّکُمْ قَالُواْ بَلَی [અને જ્યારે તમારા પરવરદિગારે આદમના ફરઝંદોમાંથી, તેમની પીઠોમાંથી, તેમની ઔલાદને કાઢી અને તેમને પોતાના પર ગવાહ બનાવ્યા: શું હું તમારો પરવરદિગાર નથી? તેમણે કહ્યું: હા]? અલ્લાહે પોતાની વાત તેમના કાનો સુધી પહોંચાડી અને તેમણે તેને જવાબ આપ્યો; હે ઇબ્ને કવ્વા! જેમ પરવરદિગારની વાતમાં તું સાંભળે છે: قَالُواْ بَلَی [તેમણે કહ્યું: હા].' પછી તેમને ફરમાવ્યું: 'ખરેખર હું જ અલ્લાહ છું અને મારા સિવાય કોઈ ખુદા નથી અને હું જ રહમાન અને રહીમ છું.' પછી તેમણે ઇતાઅત અને રુબૂબિય્યતનો ઇકરાર કર્યો અને તેમણે પયગંબરો અને અંબિયા (અલયહિમુસ્સલામ) અને ઔલિયાને મુકર્રર કર્યા અને મખ્લૂકને હુકમ આપ્યો કે તેમની ઇતાઅત કરે. તેમણે તેના અહ્દ અને પયમાનનો ઇકરાર કર્યો અને અલ્લાહે તેમની પાસેથી તેમના પોતાના પર ગવાહી લીધી અને ફરિશ્તાઓને તેમના પર ગવાહ બનાવ્યા જેથી કયામતના દિવસે તેઓ ન કહે: إِنَّا کُنَّا عَنْ هَذَا غَافِلِینَ [ખરેખર અમે આનાથી ગાફિલ હતા].

#8 سخن گفتن Speech વાત કરવી

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

أَخَذَ اللَّهُ الْمِیثَاقَ مِنْ ظَهْرِ آدَمَ (علیه السلام) بِنَعْمَانَ یَعْنِی عَرَفَهًَْ فَأَخْرَجَ مِنْ صُلْبِهِ کُلَّ ذُرِّیَّهًٍْ ذَرَأَهَا فَنَشَرَهُمْ بَیْنَ یَدَیْهِ کَالذَّرِّ ثُمَّ کَلَّمَهُمْ وَ تَلا أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ قالُوا بَلی.

پیامبر ( خداوند از نسل آدم (در سرزمین نعمان یعنی سرزمین شناخت و آشنایی (عرفات) پیمان گرفت و از صلب وی ذرّیّه‌هایی خارج نمود، آن‌ها را پراکنده ساخته و منتشر نمود و با آنان صحبت کرد و این آیه را تلاوت نمود: أَلَسْتَ بِرَبِّکُمْ قَالُواْ بَلَی.

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family): Allah took the covenant from the progeny of Adam (peace be upon him) in the land of Nu'man, that is, the land of recognition and acquaintance (Arafat), and brought forth from his loins descendants; He scattered and spread them out and spoke with them, and recited this verse: أَلَسْتَ بِرَبِّکُمْ قَالُواْ بَلَی [Am I not your Lord? They said: Yes].

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): અલ્લાહે આદમ (અલયહિસ્સલામ) ની નસ્લ પાસેથી નોઅમાનની ધરતી પર એટલે કે ઓળખાણ અને પરિચયની ધરતી (અરફાત) પર પયમાન લીધું અને તેમની પુશ્તમાંથી ઝુર્રિય્યતોને બહાર કાઢી, તેમને વિખેરી નાખી અને ફેલાવી અને તેમની સાથે વાત કરી અને આ આયત તિલાવત ફરમાવી: أَلَسْتَ بِرَبِّکُمْ قَالُواْ بَلَی [શું હું તમારો પરવરદિગાર નથી? તેમણે કહ્યું: હા].

#9 سخن گفتن Speech વાત કરવી

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عّنْ أَبِی‌بَصِیرٍ قَالَ: قُلْتُ لِأَبِی‌عَبْدِاللَّهِ (علیه السلام) أَخْبِرْنِی عَنِ الذَّرِّ حَیْثُ أَشْهَدَهُمْ عَلی أَنْفُسِهِمْ أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ قالُوا بَلی وَ اللَّهِ وَ أَسَرَّ بَعْضُهُمْ خِلَافَ مَا أَظْهَرَ کَیْفَ عَلِمُوا الْقَوْلَ حَیْثُ قِیلَ لَهُمْ أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ قَالَ إِنَّ اللَّهَ جَعَلَ فِیهِمْ مَا إِذَا سَأَلَهُمْ أَجَابُوهُ.

امام صادق ( ابوبصیر گوید: به امام صادق (عرض کردم: «به من درباره‌ی ذرّ هنگامی‌که خدا از آنان بر خودشان گواهی گرفت، خبر دهید که آنان گفتند: بلی، امّا برخی از آنان خلاف آن را عمل کردند». گفتم: «آنان چگونه توانستند پاسخ دهند در آنجا که به آنان گفته شد: «آیا من پروردگارتان نیستم»؟ فرمود: «همانا خدا چیزی را در آنان قرار داد که اگر از آنان بپرسد، جواب می‌دهند».

Imam Sadiq (peace be upon him): Abu Basir said: I said to Imam Sadiq (peace be upon him): 'Tell me about the atoms (dharr) when Allah took witness against themselves from them and they said: Yes — yet some of them acted contrary to that.' I said: 'How were they able to answer when they were told: Am I not your Lord?' He said: 'Indeed Allah placed within them something such that when He asks them, they answer Him.'

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અબૂ બસીર કહે છે: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) ને અરજ કરી: 'મને ઝર્ર વિષે જણાવો જ્યારે અલ્લાહે તેમની પાસેથી તેમના પોતાના પર ગવાહી લીધી, કે તેમણે કહ્યું: હા, પરંતુ તેમાંથી કેટલાકે તેની વિરુદ્ધ અમલ કર્યો.' મેં કહ્યું: 'તેઓ કેવી રીતે જવાબ આપી શક્યા જ્યાં તેમને કહેવામાં આવ્યું: શું હું તમારો પરવરદિગાર નથી?' ફરમાવ્યું: 'ખરેખર અલ્લાહે તેમનામાં કંઈક એવું મૂક્યું છે કે જો તે તેમને પૂછે, તો તેઓ જવાબ આપે છે.'

#10 سخن گفتن Speech વાત કરવી

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ أَبِی‌بَصِیرٍ قَالَ قُلْتُ لِأَبِی‌عَبْدِ‌اللَّهِ (علیه السلام) کَیْفَ أَجَابُوا وَ هُمْ ذَرٌّ قَالَ جَعَلَ فِیهِمْ مَا إِذَا سَأَلَهُمْ أَجَابُوهُ یَعْنِی فِی الْمِیثَاقِ.

امام صادق ( ابوبصیر گوید: به امام صادق (عرض کردم: «چگونه جواب دادند درحالی‌که ذرّه بودند»؟ فرمود: «در آنان چیزی را نهاده است که اگر از آنان سؤال کنند، می‌توانند جواب دهند؛ یعنی در روز میثاق».

Imam Sadiq (peace be upon him): Abu Basir said: I said to Imam Sadiq (peace be upon him): 'How did they answer when they were mere atoms?' He said: 'He placed within them something such that when they are asked, they can answer; that is, on the Day of the Covenant.'

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અબૂ બસીર કહે છે: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) ને અરજ કરી: 'તેઓ કેવી રીતે જવાબ આપ્યો જ્યારે તેઓ ઝર્રા હતા?' ફરમાવ્યું: 'તેમનામાં એવી કંઈક વસ્તુ મૂકી છે કે જો તેમને પૂછવામાં આવે, તો તેઓ જવાબ આપી શકે છે; એટલે કે મીસાકના દિવસે.'

#11 سخن گفتن Speech વાત કરવી

السّجّاد (علیه السلام) Imam Sajjad (peace be upon him) ઇમામ સજ્જાદ (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ أَبِی‌عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) قَالَ: کَانَ عَلِیُّ‌بْنُ‌الْحُسَیْنِ (علیه السلام) لَا یَرَی بِالْعَزْلِ بَأْساً فَقَرَأَ هَذِهِ الْآیَهًَْ وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِنْ بَنِی آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلی أَنْفُسِهِمْ أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ قالُوا بَلی فَکُلُّ شَیْءٍ أَخَذَ اللَّهُ مِنْهُ الْمِیثَاقَ فَهُوَ خَارِجٌ وَ إِنْ کَانَ عَلَی صَخْرَهًٍْ صَمَّاءَ

امام سجّاد ( امام صادق (فرمود: علیّ‌بن‌حسین (اشکالی در عزل [انزال‌کردن مرد در خارج از رحم زن هنگام جماع] نمی‌دید، سپس این آیه را خواند: وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِن بَنِی آدَمَ مِن ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلَی أَنفُسِهِمْ أَلَسْتَ بِرَبِّکُمْ قَالُواْ بَلَی پس هرچیزی که خدا از آن پیمان گرفت، از عزل خارج و مصون است [و بالأخره به دنیا خواهد آمد]، حتی اگر بر روی صخره ای ستبر باشد.

Imam Sajjad (peace be upon him): Imam Sadiq (peace be upon him) said: Ali ibn al-Husayn (peace be upon him) saw no harm in 'azl [the man's ejaculating outside the woman's womb during intercourse], and then he recited this verse: وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِن بَنِی آدَمَ مِن ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلَی أَنفُسِهِمْ أَلَسْتَ بِرَبِّکُمْ قَالُواْ بَلَی [And when your Lord brought forth from the children of Adam, from their backs, their descendants, and made them bear witness against their own souls: Am I not your Lord? They said: Yes]. So everything from which Allah took the covenant will come out and is preserved from 'azl [and will ultimately come into the world], even if it be upon a solid rock.

ઇમામ સજ્જાદ (અલયહિસ્સલામ): ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: અલી બિન હુસૈન (અલયહિસ્સલામ) અઝ્લ [જમાઅ વખતે પુરુષનું સ્ત્રીના ગર્ભાશયની બહાર ઇન્ઝાલ કરવું] માં કોઈ વાંધો જોતા ન હતા, પછી આ આયત તિલાવત ફરમાવી: وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِن بَنِی آدَمَ مِن ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلَی أَنفُسِهِمْ أَلَسْتَ بِرَبِّکُمْ قَالُواْ بَلَی [અને જ્યારે તમારા પરવરદિગારે આદમના ફરઝંદોમાંથી, તેમની પીઠોમાંથી, તેમની ઔલાદને કાઢી અને તેમને પોતાના પર ગવાહ બનાવ્યા: શું હું તમારો પરવરદિગાર નથી? તેમણે કહ્યું: હા]. તો દરેક વસ્તુ જેમાંથી અલ્લાહે પયમાન લીધું છે, તે અઝ્લથી બહાર અને મહફૂઝ છે [અને આખરે દુનિયામાં આવશે], ભલે તે કોઈ કઠણ ખડક પર હોય.

#12 میثاق The covenant મીસાક

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

مَنْ صَلَّی عَلَی النَّبِیِّ (صلی الله علیه و آله) فَمَعْنَاهُ أَنِّی أَنَا عَلَی الْمِیثَاقِ وَ الْوَفَاءِ الَّذِی قَبِلْتُ حِینَ قَوْلِهِ أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ قالُوا بَلی.

امام صادق ( هرکس بر پیامبر (صلوات بفرستد، معنایش این است که من، بر همان پیمان و عهدی هستم که خداوند در عالم ذر از من گرفت آنگاه که فرمود: «آیا من پروردگار شما نیستم»؟ گفتند: «بله».

Imam Sadiq (peace be upon him): Whoever sends blessings upon the Prophet (peace be upon him and his family), its meaning is that: I am upon the same covenant and pledge that Allah took from me in the world of particles (alam al-dharr), when He said: أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ [Am I not your Lord?] They said: بَلی [Yes].

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): જે કોઈ પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર દરૂદ મોકલે, તેનો અર્થ એ છે કે હું એ જ પ્રતિજ્ઞા અને વચન પર છું જે અલ્લાહએ આલમે ઝર્રમાં મારી પાસેથી લીધું હતું જ્યારે તેણે ફરમાવ્યું: أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ [શું હું તમારો પરવરદિગાર નથી?] તેઓએ કહ્યું: بَلی [હા].

#13 میثاق The covenant મીસાક

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ رِفَاعَهًَْ‌بْنِ‌مُوسَی النَّخَّاسِ عَنْ أَبِی‌عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) فِی قَوْلِ اللَّهِ وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِنْ بَنِی آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلی أَنْفُسِهِمْ أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ قالُوا بَلی قَالَ نَعَمْ لِلَّهِ الْحُجَّهًُْ عَلَی جَمِیعِ خَلْقِهِ أَخَذَهُمْ یَوْمَ أَخَذَ الْمِیثَاقَ هَکَذَا وَ قَبَضَ یَدَه.

امام صادق ( رفاعهًْ‌بن موسی نخاس گوید: امام صادق (درباره‌ی این سخن خدای عزّوجلّ: وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِن بَنِی آدَمَ مِن ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلَی أَنفُسِهِمْ أَلَسْتَ بِرَبِّکُمْ قَالُواْ بَلَی فرمود: «بلی، خداوند متعال حجّت را بر همه‌ی آفریدگان خود تمام کرده است. خداوند در روز گرفتن پیمان، از آنان پیمان گرفت». دستش را مشت کرد و فرمود: «این چنین».

Imam Sadiq (peace be upon him): Rifa'a ibn Musa al-Nakhkhas said: Imam Sadiq (peace be upon him) said concerning this word of Allah the Mighty and Majestic: وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِن بَنِی آدَمَ مِن ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلَی أَنفُسِهِمْ أَلَسْتَ بِرَبِّکُمْ قَالُواْ بَلَی [And when your Lord brought forth from the children of Adam, from their backs, their descendants, and made them bear witness against their own souls: Am I not your Lord? They said: Yes]: "Yes, Allah the Exalted has completed the proof upon all of His creation. On the day of taking the covenant, Allah took the covenant from them." Then he closed his hand into a fist and said: "In this manner."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): રિફાઅહ બિન મૂસા નખ્ખાસ કહે છે: ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લના આ કથન વિશે: وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِن بَنِی آدَمَ مِن ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلَی أَنفُسِهِمْ أَلَسْتَ بِرَبِّکُمْ قَالُواْ بَلَی [અને જ્યારે તમારા પરવરદિગારે આદમના સંતાનોમાંથી, તેમની પીઠોમાંથી, તેમની ઔલાદને બહાર કાઢી અને તેમને પોતાની ઉપર સાક્ષી બનાવ્યા: શું હું તમારો પરવરદિગાર નથી? તેઓએ કહ્યું: હા] ફરમાવ્યું: "હા, અલ્લાહ તઆલાએ પોતાની સમગ્ર સૃષ્ટિ પર હુજ્જત પૂરી કરી છે. અલ્લાહએ પ્રતિજ્ઞા લેવાના દિવસે તેમની પાસેથી પ્રતિજ્ઞા લીધી." પછી તેમણે પોતાનો હાથ મુઠ્ઠી વાળ્યો અને ફરમાવ્યું: "આ પ્રમાણે."

#14 میثاق The covenant મીસાક

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

حَبِیبٍ عَمَّنْ رَوَاهُ عَنْ أَبِی‌عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) قَالَ مَا تَقُولُ فِی الْأَرْوَاحِ أَنَّهَا جُنُودٌ مُجَنَّدَهًٌْ فَمَا تَعَارَفَ مِنْهَا ائْتَلَفَ وَ مَا تَنَاکَرَ مِنْهَا اخْتَلَفَ قَالَ فَقُلْتُ إِنَّا نَقُولُ ذَلِکَ قَالَ فَإِنَّهُ کَذَلِکَ إِنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ أَخَذَ مِنَ الْعِبَادِ مِیثَاقَهُمْ وَ هُمْ أَظِلَّهًُْ قَبْلَ الْمِیلَادِ وَ هُوَ قَوْلُهُ عَزَّوَجَلَّ وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِنْ بَنِی آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلی أَنْفُسِهِمْ إِلَی آخِرِ الْآیَهًِْ قَالَ فَمَنْ أَقَرَّ لَهُ یَوْمَئِذٍ جَاءَتْ أُلْفَتُهُ هَاهُنَا وَ مَنْ أَنْکَرَهُ یَوْمَئِذٍ جَاءَ خِلَافُهُ هَاهُنَا.

امام صادق ( حبیب از کسی‌که روایت کرده است نقل می‌کند: امام صادق (به یکی از اصحاب خود فرمود: «درباره‌ی ارواح چه می‌گویی؟ البتّه آن‌ها دسته‌های مختلف و گرد هم جمع بودند هرکدام با هم آشنا بودند به هم پیوستند، و هرکدام ناآشنا بودند از هم جدا ماندند». آن مرد عرض کرد: «ما هم چنین می‌گوییم». حضرت فرمود: «مطلب این چنین است، خداوند متعال از بندگانش وقتی آن‌ها به‌صورت سایه و شبحی بودند قبل از ولادت و آمدن به این دنیا، پیمان گرفت؛ چنانکه در قرآن می‌فرماید: وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِنْ بَنِی آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلی أَنْفُسِهِم بعد از آن فرمود: «هرکس در آن روز به او اعتراف کرد، انس و الفتش به اینجا آمد، و هرکس او (خدا) را آن روز منکر شد در اینجا خلاف او آمد».

Imam Sadiq (peace be upon him): Habib narrates from one who reported it: Imam Sadiq (peace be upon him) said to one of his companions: "What do you say concerning the spirits? Truly they were groupings gathered together — whichever were familiar with one another joined together, and whichever were unfamiliar with one another remained apart." That man said: "We also say the same." The Imam said: "The matter is thus. Allah the Exalted took the covenant from His servants when they were in the form of shadows and outlines before their birth and coming to this world; as He says in the Quran: وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِنْ بَنِی آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلی أَنْفُسِهِم [And when your Lord brought forth from the children of Adam, from their backs, their descendants, and made them bear witness against their own souls]." Then he said: "Whoever acknowledged Him on that day, his affinity and familiarity has come here, and whoever denied Him (Allah) on that day, his opposition has come here."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): હબીબ જેની પાસેથી રિવાયત કરી છે તેમનાથી નકલ કરે છે: ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ પોતાના એક સાથીને ફરમાવ્યું: "રૂહો વિશે શું કહો છો? ખરેખર તેઓ વિવિધ સમૂહો હતા અને એકઠા હતા; જે એકબીજાથી પરિચિત હતા તેઓ જોડાઈ ગયા, અને જે પરિચિત ન હતા તેઓ એકબીજાથી અલગ રહ્યા." તે માણસે કહ્યું: "અમે પણ એમ જ કહીએ છીએ." ઇમામે ફરમાવ્યું: "વાત આ પ્રમાણે છે. અલ્લાહ તઆલાએ પોતાના બંદાઓ પાસેથી, જ્યારે તેઓ પડછાયા અને આકૃતિ સ્વરૂપે હતા, જન્મ પહેલા અને આ દુનિયામાં આવ્યા પહેલા, પ્રતિજ્ઞા લીધી; જેમ કે કુરઆનમાં ફરમાવે છે: وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِنْ بَنِی آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلی أَنْفُسِهِم [અને જ્યારે તમારા પરવરદિગારે આદમના સંતાનોમાંથી, તેમની પીઠોમાંથી, તેમની ઔલાદને બહાર કાઢી અને તેમને પોતાની ઉપર સાક્ષી બનાવ્યા]." ત્યારબાદ ફરમાવ્યું: "જેણે તે દિવસે તેનો સ્વીકાર કર્યો, તેની ઉન્સ અને ઉલ્ફત અહીં આવી, અને જેણે તે દિવસે તેનો (અલ્લાહનો) ઇન્કાર કર્યો, અહીં તેની વિરુદ્ધતા આવી."

#15 میثاق The covenant મીસાક

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ جَابِرِ‌بْنِ‌یَزِیدَ الْجُعْفِیِّ قَالَ: قَالَ أبُو جَعْفَرٍ (علیه السلام) یَا جَابِرُ کَانَ اللَّهُ وَ لَا شَیْءَ غَیْرَهُ وَ لَا مَعْلُومَ وَ لَا مَجْهُولَ فَأَوَّلُ مَا ابْتَدَأَ مِنْ خَلْقٍ خَلَقَهُ أَنْ خَلَقَ مُحَمَّداً (صلی الله علیه و آله) وَ خَلَقَنَا أَهْلَ الْبَیْتِ مَعَهُ مِنْ نُورِهِ وَ عَظَمَتِهِ فَأَوْقَفَنَا أَظِلَّهًًْ خَضْرَاءَ بَیْنَ یَدَیْهِ حَیْثُ لَا سَمَاءَ وَ لَا أَرْضَ وَ لَا مَکَانَ وَ لَا لَیْلَ وَ لَا نَهَارَ وَ لَا شَمْسَ وَ لَا قَمَر ... فَلَمَّا أَرَادَ اللَّهُ إِخْرَاجَ ذُرِّیَّهًِْ آدَمَ (علیه السلام) لِأَخْذِ الْمِیثَاقِ سَلَکَ ذَلِکَ النُّورَ فِیهِ ثُمَّ أَخْرَجَ ذُرِّیَّتَهُ مِنْ صُلْبِهِ یُلَبُّونَ فَسَبَّحْنَاهُ فَسَبَّحُوا بِتَسْبِیحِنَا وَ لَوْ لَا ذَلِکَ لَا دَرَوْا کَیْفَ یُسَبِّحُونَ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ ثُمَّ تَرَاءَی لَهُمْ بِأَخْذِ الْمِیثَاقِ مِنْهُمْ لَهُ بِالرُّبُوبِیَّهًِْ وَ کُنَّا أَوَّلَ مَنْ قَالَ بَلی عِنْدَ قَوْلِهِ أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ ثُمَّ أَخَذَ الْمِیثَاقَ مِنْهُمْ بِالنُّبُوَّهًِْ لِمُحَمَّد (صلی الله علیه و آله) وَ لِعَلِیٍّ (علیه السلام) بِالْوَلَایَهًِْ فَأَقَرَّ مَنْ أَقَرَّ وَ جَحَدَ مَنْ جَحَد.

امام باقر ( جابربن‌یزید جعفی گوید: امام باقر (فرمود: ای جابر! خدا بود و هیچ چیزی غیر از او نبود، نه معلوم و نه مجهول. اوّلین موجودی که آفرید محمّد (بود و ما اهل بیت را به همراه ایشان و از نور خود و از عظمتش آفرید و به صورت سایه‌ای سبز در مقابل خود نگاه داشت. در آن هنگام نه آسمان و زمین و نه شب و روز و نه خورشید و ماه، هیچ کدام وجود نداشتند ... وقتی خداوند خواست ذریّه آدم (را برای گرفتن پیمان خارج کند، آن نور را در آن راه داد. آنگاه ذریّه او را از نهادش خارج کرد درحالی‌که لبّیک می گفتند. ما خدا را تسبیح کردیم و آن ها به تسبیح ما تسبیح نمودند و اگر نه نمی دانستند چگونه تسبیح کنند. آن گاه خداوند عزّوجلّ برای گرفتن پیمان ربوبیّت خود را به آن ها ارائه نمود. ما اوّلین کسانی بودیم که وقتی فرمود: «آیا پروردگار شما نیستم»؟ آری گفتیم. سپس برای محمّد (به نبوّت و برای علی (به ولایت پیمان گرفت و هرکه خواست اقرار کرد و هرکه خواست انکار نمود».

Imam Baqir (peace be upon him): Jabir ibn Yazid al-Ju'fi said: Imam Baqir (peace be upon him) said: "O Jabir! Allah existed and there was nothing other than Him, neither anything known nor anything unknown. The first being He created was Muhammad (peace be upon him and his family), and He created us, the Ahl al-Bayt, along with him from His light and from His greatness, and He kept us as green shadows before Himself. At that time neither sky nor earth, nor night nor day, nor sun nor moon existed... When Allah willed to bring forth the descendants of Adam (peace be upon him) to take the covenant, He caused that light to pass into him. Then He brought forth his descendants from his loins while they were saying 'labbayk'. We glorified Allah, and they glorified with our glorification, and were it not so, they would not have known how to glorify Allah the Mighty and Majestic. Then Allah the Mighty and Majestic manifested Himself to them to take the covenant of Lordship. We were the first who, when He said: أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ [Am I not your Lord?], said 'Yes'. Then He took the covenant from them for the prophethood of Muhammad (peace be upon him and his family) and for the wilayah of Ali (peace be upon him), and whoever wished acknowledged and whoever wished denied."

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): જાબિર બિન યઝીદ જુઅફી કહે છે: ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "હે જાબિર! અલ્લાહ હતો અને તેના સિવાય કંઈ નહોતું, ન કોઈ જ્ઞાત વસ્તુ ન કોઈ અજ્ઞાત. પ્રથમ સૃષ્ટિ જે તેણે સર્જી તે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) હતા, અને અમને અહલે બૈતને તેમની સાથે પોતાના નૂરથી અને પોતાની અઝમતથી પેદા કર્યા અને લીલા પડછાયાના રૂપમાં પોતાની સામે રાખ્યા. તે સમયે ન આસમાન અને ઝમીન, ન રાત અને દિવસ, ન સૂરજ અને ચંદ્ર, કંઈ પણ મોજૂદ નહોતું ... જ્યારે અલ્લાહએ ઇચ્છ્યું કે આદમ (અલયહિસ્સલામ)ની ઔલાદને પ્રતિજ્ઞા લેવા માટે બહાર કાઢે, તે નૂરને તેમનામાં દાખલ કર્યું. પછી તેમની ઔલાદને તેમની પીઠમાંથી બહાર કાઢી જ્યારે તેઓ લબ્બૈક કહી રહ્યા હતા. અમે અલ્લાહની તસ્બીહ કરી અને તેમણે અમારી તસ્બીહ સાથે તસ્બીહ કરી, અને જો એમ ન હોત તો તેઓ જાણતા ન હોત કે કેવી રીતે તસ્બીહ કરવી. પછી અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લએ પોતાની રુબૂબિય્યતની પ્રતિજ્ઞા લેવા માટે પોતાને તેમની સામે રજૂ કર્યો. અમે પ્રથમ લોકો હતા જેમણે જ્યારે તેણે ફરમાવ્યું: 'શું હું તમારો પરવરદિગાર નથી?' 'હા' કહ્યું. પછી મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) માટે નબૂવ્વતની અને અલી (અલયહિસ્સલામ) માટે વિલાયતની પ્રતિજ્ઞા લીધી, અને જેણે ઇચ્છ્યું તેણે એકરાર કર્યો અને જેણે ઇચ્છ્યું તેણે ઇન્કાર કર્યો."

#16 میثاق The covenant મીસાક

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

عَنْ أَبِی جَعْفَرٍ عَنْ أَبِیهِ (علیه السلام) عَنْ جَدِّهِ (علیه السلام): أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) قَالَ لِعَلِیٍّ (علیه السلام): أَنْتَ الَّذِی احْتَجَ اللَّهُ بِکَ فِی ابْتِدَاءِ الْخَلْقِ حَیْثُ أَقَامَهُمْ أَشْبَاحاً فَقَالَ لَهُمْ: أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ؟ قَالُوا بَلَی قَالَ: وَ مُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله) رَسُولِی؟ قَالُوا: بَلَی. قَالَ: وَ عَلِیٌّ (علیه السلام) أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ وَ أَبَی الْخَلْقُ جَمِیعاً إِلَّا اسْتِکْبَاراً وَ عُتُوّاً عَنْ وَلَایَتِکَ إِلَّا نَفَرٌ قَلِیلٌ وَ هُمْ أَقَلُّ الْقَلِیلِ وَ هُمْ أَصْحَابُ الْیَمِینِ.

پیامبر ( پیامبر اکرم (به علی (فرمود: «تویی آن کس که خداوند به‌وسیله‌ی تو در ابتدای آفرینش انسان‌ها وقتی که آن‌ها را به صورت شبح در آورد احتجاج کرد و به ایشان فرمود: «من پروردگار شما نیستم»؟ گفتند: «چرا». فرمود: «محمّد (رسول خدا است»؟ گفتند: «آری»! گفت: «علی امیر المؤمنین است»؟ تمام مردم از روی تکبّر و عناد ولایت تو را رد کردند مگر گروه کمی که بسیار کم هستند؛ آن‌ها و هم ایشان اصحاب یمین هستند».

The Prophet (peace be upon him and his family) said to Ali (peace be upon him): "You are the one through whom Allah made His argument at the beginning of the creation of human beings, when He brought them forth as phantoms and said to them: 'Am I not your Lord?' They said: 'Yes.' He said: 'And Muhammad is the Messenger of Allah?' They said: 'Yes!' He said: 'And Ali is the Commander of the Faithful?' All the people, out of arrogance and stubbornness, rejected your wilayah (guardianship) except a small group, who are the fewest of the few; they are the Companions of the Right."

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ અલી (અલયહિસ્સલામ) ને ફરમાવ્યું: "તમે તે છો કે જેમના દ્વારા અલ્લાહે મનુષ્યોની સૃષ્ટિની શરૂઆતમાં હુજ્જત કાયમ કરી, જ્યારે તેમને પડછાયા (શબહ) ના રૂપમાં પ્રગટ કર્યા અને તેમને ફરમાવ્યું: 'શું હું તમારો પરવરદિગાર નથી?' તેઓએ કહ્યું: 'ચોક્કસ.' ફરમાવ્યું: 'અને મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) મારા રસૂલ છે?' તેઓએ કહ્યું: 'હા!' ફરમાવ્યું: 'અને અલી (અલયહિસ્સલામ) અમીરુલ મોઅમેનીન છે?' બધા લોકોએ અહંકાર અને હઠધર્મીના કારણે તમારી વિલાયતનો ઇનકાર કર્યો સિવાય એક નાનકડા સમૂહના, જેઓ ખૂબ જ થોડા છે; અને તેઓ જ અસ્હાબે યમીન છે."

#17 معرفت، توحید و ربوبیّت Knowledge, Tawhid, and Lordship મઅરિફત, તૌહીદ અને રુબૂબિય્યત

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ زُرَارَهًِْ قَالَ: سَأَلْتُ أَبَاعَبْدِاللَّهِ (علیه السلام) عَنْ قَوْلِ اللَّهِ وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِنْ بَنِی آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلی أَنْفُسِهِمْ أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ قالُوا بَلی قَالَ ثَبَتَتِ الْمَعْرِفَهًُْ فِی قُلُوبِهِمْ وَ نَسَوُا الْمَوْقِفَ وَ سَیَذْکُرُونَهُ یَوْماً وَ لَوْ لَا ذَلِکَ لَمْ یَدْرِ أَحَدٌ مَنْ خَالِقُهُ وَ لَا مَنْ رَازِقُهُ.

امام صادق ( از امام صادق (درباره‌ی این فرموده خدای عزّوجلّ وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِن بَنِی آدَمَ مِن ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلَی أَنفُسِهِمْ أَلَسْتَ بِرَبِّکُمْ قَالُواْ بَلَی پرسیدم». و گفتم: «آیا این عینی بود»؟ فرمود: «بلی، پس معرفت ثابت شد و آن صحنه را به فراموشی سپردند و آن را به یاد خواهند آورد و اگر این نبود، کسی آفریدگار و روزی‌دهنده را نمی‌شناخت».

Zurarah said: I asked Imam Sadiq (peace be upon him) about the saying of Allah the Mighty and Majestic وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِنْ بَنِی آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلَی أَنْفُسِهِمْ أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ قَالُوا بَلَی [And when your Lord brought forth from the children of Adam, from their backs, their descendants, and made them bear witness against their own souls: Am I not your Lord? They said: Yes]. And I said: "Was this something visible?" He said: "Yes, so the ma'rifah (recognition) was firmly established [in their hearts], and they forgot that scene, and they will remember it [one day]; and had it not been for this, no one would know his Creator or his Sustainer."

ઝુરારહ કહે છે: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) ને અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ ના આ ફરમાન وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِنْ بَنِی آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلَی أَنْفُسِهِمْ أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ قَالُوا بَلَی [અને જ્યારે તમારા પરવરદિગારે આદમના સંતાનોમાંથી, તેમની પીઠોમાંથી, તેમની ઓલાદને કાઢી અને તેમને પોતાના ઉપર સાક્ષી બનાવ્યા: શું હું તમારો પરવરદિગાર નથી? તેઓએ કહ્યું: હા] વિશે પૂછ્યું. અને મેં કહ્યું: "શું આ દ્રશ્ય (નજરે જોવાયેલું) હતું?" ફરમાવ્યું: "હા, પછી મઅરેફત (ઓળખાણ) [તેમના દિલોમાં] સ્થાપિત થઈ ગઈ અને તે દ્રશ્યને ભૂલી ગયા અને એક દિવસ તેને યાદ કરશે; અને જો આમ ન હોત, તો કોઈ પોતાના સર્જનહાર અને રોઝી આપનારને ન ઓળખી શકત."

#18 معرفت، توحید و ربوبیّت Knowledge, Tawhid, and Lordship મઅરિફત, તૌહીદ અને રુબૂબિય્યત

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ زُرَارَهًَْ عَنْ أبِی‌جَعْفَرٍ (علیه السلام) قَالَ: سَأَلْتُهُ عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِنْ بَنِی آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلی أَنْفُسِهِمْ أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ قالُوا بَلی الْآیَهًَْ قَالَ أَخْرَجَ مِنْ ظَهْرِ آدَمَ ذُرِّیَّتَهُ إِلَی یَوْمِ الْقِیَامَهًِْ فَخَرَجُوا کَالذَّرِّ فَعَرَّفَهُمْ وَ أَرَاهُمْ نَفْسَهُ وَ لَوْ لَا ذَلِکَ لَمْ یَعْرِفْ أَحَدٌ رَبَّهُ وَ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) کُلُّ مَوْلُودٍ یُولَدُ عَلَی الْفِطْرَهًِْ یَعْنِی الْمَعْرِفَهًَْ بِأَنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ خَالِقُهُ کَذَلِکَ قَوْلُهُ وَ لَئِنْ سَأَلْتَهُمْ مَنْ خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ لَیَقُولُنَّ اللَّهُ.

امام باقر ( زراره گوید: از امام باقر (درباره‌ی این سخن خدای تبارک‌وتعالی: وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِن بَنِی آدَمَ مِن ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلَی أَنفُسِهِمْ أَلَسْتَ بِرَبِّکُمْ قَالُواْ بَلَی پرسیدم». فرمود: «خدا نسل آدم (را از پشت او تا روز قیامت بیرون آورد. آنان مانند ذرّه بیرون آمدند. سپس آنان را به خود آشنا ساخت و خود را به آنان شناساند وگرنه کسی خدا را نمی‌شناخت». و فرمود: «رسول خدا (فرمود: «هر آدمیزاده‌ای بر اساس فطرت متولّد می‌شود؛ یعنی براساس شناخت به اینکه خدای عزّوجلّ آفریدگار اوست و این آیه برهمین موضوع دلالت دارد: وَ لَئِن سَأَلْتَهُم مَّنْ خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضَ لَیَقُولُنَّ اللهُ».

Imam Baqir (peace be upon him): Zurara said: I asked Imam Baqir (peace be upon him) about the words of Allah the Blessed and Exalted: وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِن بَنِی آدَمَ مِن ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلَی أَنفُسِهِمْ أَلَسْتَ بِرَبِّکُمْ قَالُواْ بَلَی [And when your Lord brought forth from the children of Adam, from their backs, their descendants, and made them bear witness against their own souls: Am I not your Lord? They said: Yes]. He said: 'Allah brought forth the progeny of Adam (peace be upon him) from his back until the Day of Resurrection. They came out like tiny particles. Then He made them acquainted with Himself and showed Himself to them; otherwise no one would have known his Lord.' And he said: 'The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: Every child is born upon the fitra (innate nature) — meaning upon the recognition that Allah the Mighty and Majestic is his Creator; and this verse indicates this very matter: وَ لَئِن سَأَلْتَهُم مَّنْ خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضَ لَیَقُولُنَّ اللهُ [And if you ask them who created the heavens and the earth, they will surely say: Allah].'

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): ઝુરારહ કહે છે: મેં ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)ને અલ્લાહ તબારક વ તઆલાના આ કથન વિષે પૂછ્યું: وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِن بَنِی آدَمَ مِن ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلَی أَنفُسِهِمْ أَلَسْتَ بِرَبِّکُمْ قَالُواْ بَلَی [અને જ્યારે તમારા પરવરદિગારે આદમની ઔલાદમાંથી, તેમની પીઠોમાંથી, તેમની સંતતિ કાઢી અને તેમને પોતાના પર સાક્ષી બનાવ્યા: શું હું તમારો પરવરદિગાર નથી? તેમણે કહ્યું: હા]. તેઓએ ફરમાવ્યું: 'અલ્લાહે આદમ (અલયહિસ્સલામ)ની પીઠમાંથી તેમની ઔલાદને કયામતના દિવસ સુધી કાઢી. તેઓ કણ (ઝર્રા)ની જેમ બહાર આવ્યા. પછી તેમને પોતાની ઓળખાણ કરાવી અને પોતાની જાતને તેમને ઓળખાવી; નહીંતર કોઈ પોતાના પરવરદિગારને ન ઓળખી શકત.' અને તેઓએ ફરમાવ્યું: 'રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: દરેક બાળક ફિતરત (કુદરતી સ્વભાવ) પર જન્મે છે; યાની આ ઓળખાણ પર કે અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ તેનો ખાલિક છે, અને આ આયત આ જ વિષય પર દલાલત કરે છે: وَ لَئِن سَأَلْتَهُم مَّنْ خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضَ لَیَقُولُنَّ اللهُ [અને જો તમે તેમને પૂછશો કે આસમાનો અને જમીનને કોણે પેદા કર્યા, તો ખરેખર તેઓ કહેશે: અલ્લાહ].'

#19 معرفت، توحید و ربوبیّت Knowledge, Tawhid, and Lordship મઅરિફત, તૌહીદ અને રુબૂબિય્યત

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ عَبْدِالرَّحْمَنِ‌بْنِ‌کَثِیرٍ عَنْ أَبِی‌عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) فِی قَوْلِهِ عَزَّوَجَلَّ وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِنْ بَنِی آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلی أَنْفُسِهِمْ أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ قَالَ أَخْرَجَ اللَّهُ مِنْ ظَهْرِ آدَمَ ذُرِّیَّتَهُ إِلَی یَوْمِ الْقِیَامَهًِْ کَالذَّرِّ فَعَرَّفَهُمْ نَفْسَهُ وَ لَوْ لَا ذَلِکَ لَمْ یَعْرِفْ أَحَدٌ رَبَّهُ وَ قَالَ أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ قالُوا بَلی وَ أَنَّ مُحَمَّداً رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ عَلِیّاً أَمِیرُالْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام).

امام صادق ( عبدالرّحمن‌بن کثیر گوید: امام صادق (درباره‌ی کلام خدای عزّوجلّ: وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِن بَنِی آدَمَ مِن ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلَی أَنفُسِهِمْ فرمود: «خداوند متعال، نسل آدم (را از پشت او تا روز قیامت بیرون آورد. پس آنان مانند مورچه‌ها بیرون آمدند و آنان را با خویش آشنا ساخت و اگر این آشنایی نبود، کسی پروردگار خود را نمی‌شناخت». سپس فرمود: «أَلَسْتَ بِرَبِّکُمْ قَالُواْ بَلَی و اینکه محمّد فرستاده‌ی من و علی امیرمؤمنان، خلیفه‌ی من است».

Imam Sadiq (peace be upon him): Abd al-Rahman ibn Kathir said: Imam Sadiq (peace be upon him), concerning the words of Allah the Mighty and Majestic: وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِن بَنِی آدَمَ مِن ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلَی أَنفُسِهِمْ [And when your Lord brought forth from the children of Adam, from their backs, their descendants, and made them bear witness against their own souls], said: 'Allah the Exalted brought forth the progeny of Adam (peace be upon him) from his back until the Day of Resurrection. They came out like ants, and He made them acquainted with Himself; and if this acquaintance had not been, no one would have known his Lord.' Then he said: 'أَلَسْتَ بِرَبِّکُمْ قَالُواْ بَلَی [Am I not your Lord? They said: Yes], and that Muhammad is My Messenger and Ali is the Commander of the Believers, My caliph.'

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અબ્દુર્રહમાન બિન કસીર કહે છે: ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લના કલામ: وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِن بَنِی آدَمَ مِن ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلَی أَنفُسِهِمْ [અને જ્યારે તમારા પરવરદિગારે આદમની ઔલાદમાંથી, તેમની પીઠોમાંથી, તેમની સંતતિ કાઢી અને તેમને પોતાના પર સાક્ષી બનાવ્યા] વિષે ફરમાવ્યું: 'અલ્લાહ તઆલાએ આદમ (અલયહિસ્સલામ)ની પીઠમાંથી તેમની ઔલાદને કયામતના દિવસ સુધી કાઢી. તેથી તેઓ કીડીઓની જેમ બહાર આવ્યા અને તેમને પોતાની સાથે ઓળખાણ કરાવી, અને જો આ ઓળખાણ ન હોત તો કોઈ પોતાના પરવરદિગારને ન ઓળખી શકત.' પછી ફરમાવ્યું: 'أَلَسْتَ بِرَبِّکُمْ قَالُواْ بَلَی [શું હું તમારો પરવરદિગાર નથી? તેમણે કહ્યું: હા], અને એ કે મુહમ્મદ મારા રસૂલ છે અને અલી અમીરુલ મુઅમેનીન, મારા ખલીફા છે.'

#20 معرفت، توحید و ربوبیّت Knowledge, Tawhid, and Lordship મઅરિફત, તૌહીદ અને રુબૂબિય્યત

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ عَبْدِاللهِ‌بْنِ‌سِنَانٍ عَنْ أَبِی‌عَبْدِاللَّهِ (علیه السلام) قَالَ سَأَلْتُهُ عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ فِطْرَتَ اللهِ الَّتِی فَطَرَ النَّاسَ عَلَیْها مَا تِلْکَ الْفِطْرَهًُْ قَالَ هِیَ الْإِسْلَامُ فَطَرَهُمُ اللَّهُ حِینَ أَخَذَ مِیثَاقَهُمْ عَلَی التَّوْحِیدِ قَالَ أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ وَ فِیهِ الْمُؤْمِنُ وَ الْکَافِرُ.

امام صادق ( عبدالله‌بن‌سنان گوید: از امام صادق (درباره‌ی این سخن خدای تبارک و تعالی: فِطْرَةَ اللهِ الَّتِی فَطَرَ النَّاسَ عَلَیْهَا سؤال کردم: «آن فطرت چیست»؟ فرمود: «آن، اسلام است. خدا آنان را هنگامی‌که از آن‌ها عهد و پیمان گرفت و براساس توحید آفرید، فرمود: أَلَسْتَ بِرَبِّکُمْ». و در میان آنان هم مؤمن و هم کافر بود.

Imam Sadiq (peace be upon him): Abdullah ibn Sinan said: I asked Imam Sadiq (peace be upon him) about the words of Allah the Blessed and Exalted: فِطْرَةَ اللهِ الَّتِی فَطَرَ النَّاسَ عَلَیْهَا [The fitra of Allah upon which He originated mankind]: 'What is that fitra?' He said: 'It is Islam. Allah originated them upon it when He took the covenant from them upon tawhid (divine oneness), and He said: أَلَسْتَ بِرَبِّکُمْ [Am I not your Lord?].' And among them were both the believer and the disbeliever.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અબ્દુલ્લાહ બિન સિનાન કહે છે: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને અલ્લાહ તબારક વ તઆલાના આ કથન વિષે પૂછ્યું: فِطْرَةَ اللهِ الَّتِی فَطَرَ النَّاسَ عَلَیْهَا [અલ્લાહની ફિતરત જેના પર તેણે લોકોને પેદા કર્યા]: 'એ ફિતરત શું છે?' તેઓએ ફરમાવ્યું: 'એ ઇસ્લામ છે. અલ્લાહે તેમને એ વખતે તેના પર પેદા કર્યા જ્યારે તેમનાથી અહદ અને પયમાન લીધું અને તૌહીદ (એકેશ્વરવાદ) પર પેદા કર્યા, ફરમાવ્યું: أَلَسْتَ بِرَبِّکُمْ [શું હું તમારો પરવરદિગાર નથી?].' અને તેમની વચ્ચે મોમિન અને કાફિર બંને હતા.

#21 معرفت، توحید و ربوبیّت Knowledge, Tawhid, and Lordship મઅરિફત, તૌહીદ અને રુબૂબિય્યત

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ زُرَارَهًَْ قَالَ قُلْتُ لِأَبِی‌جَعْفَرٍ (علیه السلام) أَصْلَحَکَ اللَّهُ قَوْلُ اللَّهِ عَزَّ‌وَ‌جَلَّ فِی کِتَابِهِ فِطْرَتَ اللهِ الَّتِی فَطَرَ النَّاسَ عَلَیْها قَالَ فَطَرَهُمْ عَلَی التَّوْحِیدِ عِنْدَ الْمِیثَاقِ عَلَی مَعْرِفَتِهِ أَنَّهُ رَبُّهُمْ قُلْتُ وَ خَاطَبُوهُ قَالَ فَطَأْطَأَ رَأْسَهُ ثُمَّ قَالَ لَوْ لَا ذَلِکَ لَمْ یَعْلَمُوا مَنْ رَبُّهُمْ وَ لَا مَنْ رَازِقُهُمْ.

امام باقر ( زراره گوید: به امام باقر (گفتم: «أصلحک الله؛ سخن خدای عزّوجلّ در کتابش که می‌فرماید: فِطْرَتَ اللهِ الَّتِی فَطَرَ النَّاسَ عَلَیْها؛ چه معنی دارد»؟ فرمود: «ایشان را بر توحید آفرید هنگام پیمان بر معرفتش که او پروردگار ایشان است». گفتم: «با خدا گفتگو کردند»؟ حضرت سر خود را به زیر افکند و بعد از آن فرمود: «اگر این نبود نمی‌دانستند که پروردگارشان و روزی‌دهنده‌شان کیست».

Imam Baqir (peace be upon him): Zurara said: I said to Imam Baqir (peace be upon him): 'May Allah set your affairs right — the words of Allah the Mighty and Majestic in His Book which say: فِطْرَتَ اللهِ الَّتِی فَطَرَ النَّاسَ عَلَیْها [The fitra of Allah upon which He originated mankind] — what do they mean?' He said: 'He originated them upon tawhid (divine oneness) at the covenant, upon the recognition of Him that He is their Lord.' I said: 'Did they speak with Allah?' He lowered his head and then said: 'Had it not been for that, they would not have known who their Lord is, nor who their Sustainer is.'

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): ઝુરારહ કહે છે: મેં ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)ને કહ્યું: 'અસ્લહકલ્લાહ; અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લના તેમની કિતાબમાંના આ કથનનો શું અર્થ છે: فِطْرَتَ اللهِ الَّتِی فَطَرَ النَّاسَ عَلَیْها [અલ્લાહની ફિતરત જેના પર તેણે લોકોને પેદા કર્યા]?' તેઓએ ફરમાવ્યું: 'તેમને તૌહીદ (એકેશ્વરવાદ) પર પેદા કર્યા, પયમાનના સમયે તેની મઅરેફત પર કે તે તેમનો પરવરદિગાર છે.' મેં કહ્યું: 'શું તેઓએ અલ્લાહ સાથે વાતચીત કરી?' હઝરતે પોતાનું માથું ઝુકાવ્યું અને ત્યાર બાદ ફરમાવ્યું: 'જો આ ન હોત તો તેઓ ન જાણી શકત કે તેમનો પરવરદિગાર અને તેમને રિઝ્ક આપનાર કોણ છે.'

#22 اوّلین کسی که بلی گفت؛ پیامبر بود The first to say 'Yes' was the Prophet સૌથી પહેલા 'હા' કહેનાર પયગંબર હતા

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ زُرَارَهًَْ قَالَ: سَأَلْتُ أَبَاعَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) عَنْ قَوْلِ اللَّهِ وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِنْ بَنِی آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ إِلَی قالُوا بَلی قَالَ کَانَ مُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله) أَوَّلَ مَنْ قَالَ بَلَی.

امام صادق ( زراره نقل می‌کند: از امام صادق (درباره‌ی این سخن خدای تبارک‌وتعالی: وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِن بَنِی آدَمَ مِن ظُهُورِهِمْ تا قَالُواْ بَلَی پرسیدم. فرمود: «محمّد (اوّلین کسی بود که گفت: بلی».

Imam Sadiq (peace be upon him): Zurara narrates: I asked Imam Sadiq (peace be upon him) about the words of Allah the Blessed and Exalted: وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِن بَنِی آدَمَ مِن ظُهُورِهِمْ [And when your Lord brought forth from the children of Adam, from their backs] up to قَالُواْ بَلَی [They said: Yes]. He said: 'Muhammad (peace be upon him and his family) was the first to say: Yes.'

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): ઝુરારહ નકલ કરે છે: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને અલ્લાહ તબારક વ તઆલાના આ કથન વિષે પૂછ્યું: وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِن بَنِی آدَمَ مِن ظُهُورِهِمْ [અને જ્યારે તમારા પરવરદિગારે આદમની ઔલાદમાંથી, તેમની પીઠોમાંથી કાઢી] થી قَالُواْ بَلَی [તેમણે કહ્યું: હા] સુધી. તેઓએ ફરમાવ્યું: 'મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) સૌથી પહેલા હતા જેમણે કહ્યું: હા.'

#23 اوّلین کسی که بلی گفت؛ پیامبر بود The first to say 'Yes' was the Prophet સૌથી પહેલા 'હા' કહેનાર પયગંબર હતા

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

عَنْ أَبِی‌عَبْدِاللَّهِ (علیه السلام) قَالَ: سُئِلَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) بِأَیِّ شَیْءٍ سَبَقْتَ وُلْدَ آدَمَ (علیه السلام) قَالَ إِنَّنِی أَوَّلُ مَنْ أَقَرَّ بِرَبِّی إِنَّ اللَّهَ أَخَذَ مِیثَاقَ النَّبِیِّینَ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلی أَنْفُسِهِمْ أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ قالُوا بَلی فَکُنْتُ أَوَّلَ مَنْ أَجَابَ.

پیامبر ( امام صادق (فرمود: از رسول خدا (سؤال شد: «چگونه از فرزندان آدم (سبقت گرفتی»؟ فرمود: «همانا من اوّلین کسی هستم که به پروردگار اقرار کرد. خدا عهد و پیمان را از پیامبران گرفت و آنان را بر خودشان گواه گرفت: مگر من خدای شما نیستم»؟ گفتند: «بله. من اوّلین کسی بودم که جواب مثبت داد».

The Prophet (peace be upon him and his family) — Imam Sadiq (peace be upon him) said: The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) was asked: "By what did you surpass the children of Adam (peace be upon him)?" He said: "Indeed I am the first who acknowledged the Lord. Allah took the covenant and pledge from the prophets and made them witnesses over themselves: أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ [Am I not your Lord?] They said: بَلی [Yes]. I was the first who gave a positive answer."

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) — ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને પૂછવામાં આવ્યું: "તમે આદમ (અલયહિસ્સલામ)ના સંતાનોથી કેવી રીતે આગળ વધ્યા?" તમે ફરમાવ્યું: "ખરેખર હું પહેલો છું જેણે પોતાના પરવરદિગારનો ઇકરાર કર્યો. અલ્લાહે પયગંબરો પાસેથી અહદ અને પયમાન લીધા અને તેમને પોતાના ઉપર ગવાહ બનાવ્યા: أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ [શું હું તમારો પરવરદિગાર નથી?] તેઓએ કહ્યું: بَلی [હા]. હું પહેલો હતો જેણે હકારાત્મક જવાબ આપ્યો."

#24 اوّلین کسی که بلی گفت؛ پیامبر بود The first to say 'Yes' was the Prophet સૌથી પહેલા 'હા' કહેનાર પયગંબર હતા

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

عَنْ أَبِی‌عَبْدِاللَّهِ (علیه السلام) أَنَّ بَعْضَ قُرَیْشٍ قَالَ لِرَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) بِأَیِّ شَیْءٍ سَبَقْتَ الْأَنْبِیَاءَ (علیهم السلام) وَ أَنْتَ بُعِثْتَ آخِرَهُمْ وَ خَاتَمَهُمْ قَالَ إِنِّی کُنْتُ أَوَّلَ مَنْ آمَنَ بِرَبِّی وَ أَوَّلَ مَنْ أَجَابَ حَیْثُ أَخَذَ اللَّهُ مِیثَاقَ النَّبِیِّینَ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلی أَنْفُسِهِمْ أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ فَکُنْتُ أَنَا أَوَّلَ نَبِیٍّ قَالَ بَلَی فَسَبَقْتُهُمْ بِالْإِقْرَارِ بِاللَّهِ عَزَّوَجَلَّ.

پیامبر ( امام صادق (فرمود: برخی از قریش به رسول خدا (گفتند: «به خاطر چه چیزی از سایر پیامبران سبقت گرفتی که به‌عنوان آخر و خاتم آنان مبعوث شدی»؟ فرمود: «من اوّلین کسی بودم که به خدا ایمان آوردم و هنگامی‌که خدا از پیامبران عهد و پیمان گرفت و آنان را بر خود گواه گرفت، من اوّلین اجابت‌کننده بودم». آنگاه که خداوند فرمود: «مگر من پروردگار شما نیستم»؟ گفتند: «بله. من اوّلین پیامبری بودم». گفت: «بله، پس من در اقرار به خدا از آنان پیشی گرفتم».

The Prophet (peace be upon him and his family) — Imam Sadiq (peace be upon him) said: Some of the Quraysh said to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family): "For what reason did you surpass the other prophets, being sent as the last and seal of them?" He said: "I was the first who believed in Allah, and when Allah took the covenant and pledge from the prophets and made them witnesses over themselves, I was the first responder." When Allah the Exalted said: "Am I not your Lord?" they said: "Yes. I was the first prophet." He said: "Yes, so I surpassed them in acknowledging Allah the Mighty and Majestic."

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) — ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: કુરૈશના કેટલાક લોકોએ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને કહ્યું: "કઈ બાબતના કારણે તમે અન્ય પયગંબરોથી આગળ વધ્યા કે તમને તેમના છેલ્લા અને ખાતમ તરીકે મબઊસ કરવામાં આવ્યા?" તમે ફરમાવ્યું: "હું પહેલો હતો જે અલ્લાહ પર ઈમાન લાવ્યો, અને જ્યારે અલ્લાહે પયગંબરો પાસેથી અહદ અને પયમાન લીધા અને તેમને પોતાના ઉપર ગવાહ બનાવ્યા, ત્યારે હું પહેલો જવાબ આપનારો હતો." જ્યારે અલ્લાહ તઆલાએ ફરમાવ્યું: "શું હું તમારો પરવરદિગાર નથી?" તેઓએ કહ્યું: "હા. હું પહેલો પયગંબર હતો." તેમણે કહ્યું: "હા, તેથી અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લના ઇકરારમાં હું તેમનાથી આગળ વધ્યો."

#25 اوّلین کسی که بلی گفت؛ پیامبر بود The first to say 'Yes' was the Prophet સૌથી પહેલા 'હા' કહેનાર પયગંબર હતા

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ إبْنِ‌سِنَانٍ قَالَ قَالَ أبُوعَبْدِاللهِ (علیه السلام) أَوَّلُ مَنْ سَبَقَ مِنَ الرُّسُلِ إِلَی بَلَی رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ ذَلِکَ أَنَّهُ کَانَ أَقْرَبَ الْخَلْقِ إِلَی اللَّهِ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی وَ کَانَ بِالْمَکَانِ الَّذِی قَالَ لَهُ جَبْرَئِیلُ (علیه السلام) لَمَّا أُسْرِیَ بِهِ إِلَی السَّمَاءِ تَقَدَّمْ یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) فَقَدْ وَطِئْتَ مَوْطِئاً لَمْ تَطَأْهُ مَلَکٌ مُقَرَّبٌ وَ لَا نَبِیٌّ مُرْسَلٌ وَ لَوْ لَا أَنَّ رُوحَهُ وَ نَفْسَهُ کَانَتْ مِنْ ذَلِکَ الْمَکَانِ لَمَا قَدَرَ أَنْ یَبْلُغَهُ فَکَانَ مِنَ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ کَمَا قَالَ اللَّهُ قابَ قَوْسَیْنِ أَوْ أَدْنی أَیْ بَلْ أَدْنَی فَلَمَّا خَرَجَ الْأَمْرُ مِنَ اللَّهِ وَقَعَ إِلَی أَوْلِیَائِهِ (علیه السلام) فَقَالَ الصَّادِقُ (علیه السلام) کَانَ الْمِیثَاقُ مَأْخُوذاً عَلَیْهِمْ لِلَّهِ بِالرُّبُوبِیَّهًِْ وَ لِرَسُولِهِ بِالنُّبُوَّهًِْ وَ لِأَمِیرِالْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) وَ الْأَئِمَّهًِْ (علیهم السلام) بِالْإِمَامَهًِْ فَقَالَ أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ وَ مُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله) نَبِیُّکُمْ وَ عَلِیٌّ (علیه السلام) إِمَامُکُمْ وَ الْأَئِمَّهًُْ الْهَادُونَ أَئِمَّتُکُمْ فَقالُوا بَلی فَقَالَ اللَّهُ شَهِدْنا أَنْ تَقُولُوا یَوْمَ الْقِیامَهًِْ أَیْ لِئَلَّا تَقُولُوا یَوْمَ الْقِیَامَهًِْ إِنَّا کُنَّا عَنْ هذا غافِلِینَ فَأَوَّلُ مَا أَخَذَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ الْمِیثَاقَ عَلَی الْأَنْبِیَاءِ (علیهم السلام) بِالرُّبُوبِیَّهًِْ وَ هُوَ قَوْلُهُ وَ إِذْ أَخَذْنا مِنَ النَّبِیِّینَ مِیثاقَهُمْ فَذَکَرَ جُمْلَهًَْ الْأَنْبِیَاءِ (علیهم السلام) ثُمَّ أَبْرَزَ أَفْضَلَهُمْ بِالْأَسَامِی فَقَالَ وَ مِنْکَ یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) فَقَدَّمَ رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) لِأَنَّهُ أَفْضَلُهُمْ وَ مِنْ نُوحٍ (علیه السلام) وَ إِبْراهِیمَ (علیه السلام) وَ مُوسی (علیه السلام) وَ عِیسَی‌ابْنِ‎مَرْیَمَ (علیه السلام) فَهَؤُلَاءِ الْخَمْسَهًُْ أَفْضَلُ الْأَنْبِیَاءِ (علیهم السلام) وَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) أَفْضَلُهُمْ ثُمَّ أَخَذَ بَعْدَ ذَلِکَ مِیثَاقَ رَسُولِ اللَّهِ عَلَی الْأَنْبِیَاءِ (علیهم السلام) لَهُ بِالْإِیمَانِ بِهِ وَ عَلَی أَنْ یَنْصُرُوا أَمِیرَالْمُؤْمِنِینَ فَقَالَ وَ إِذْ أَخَذَ اللَّهُ مِیثاقَ النَّبِیِّینَ لَما آتَیْتُکُمْ مِنْ کِتابٍ وَ حِکْمَهًٍْ ثُمَّ جاءَکُمْ رَسُولٌ مُصَدِّقٌ لِما مَعَکُمْ یَعْنِی رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) لَتُؤْمِنُنَّ بِهِ وَ لَتَنْصُرُنَّهُ یَعْنِی أَمِیرَالْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَیْهِ تُخْبِرُوا أُمَمَکُمْ بِخَبَرِهِ وَ خَبَرِ وَلِیِّهِ مِنَ الْأَئِمَّهًِْ.

امام صادق ( ابن‌سنان گوید: امام صادق (فرمود: اوّلین پیامبری که در گفتن بلی، از دیگران پیشی گرفت، پیامبر (بود؛ چراکه نزدیکترین آفریدگان به خدای تبارک‌وتعالی بود؛ درجایی که جبرئیل در هنگام عروج به آسمان به وی گفت: «ای محمّد (! جلو برو، چرا که تو درجایی قدم گذاشته‌ای که کسی قبلاً قدم نگذاشته است، نه فرشته‌ی مقرّب و نه پیامبر مرسل؛ و اگر روح و جانش از آنجا نبود، نمی‌توانست به آن برسد». پس فاصله‌اش از خدا چنان بود که خدا فرمود: تا آنکه فاصله‌ی او [با پیامبر] به‌اندازه‌ی فاصله‌ی دو کمان یا کمتر بود. ( نجم/۹ ) بلکه نزدیکتر. پس هنگامی‌که امر از خدا خارج شد به اولیایش منتقل شد». امام صادق (فرمود: «آن پیمان از آنان برای اقرار به ربوبیّت خدا و نبوّت پیامبرش و امامت برای امیرمؤمنان و ائمّه (گرفته شد. خداوند فرمود: «آیا من پروردگار شما نیستم و محمّد (پیامبر شما و علی (امام شما و امامان هدایتگر، امامان شما نیستند»؟ گفتند: «بلی شهادت می‌دهیم». خدای تبارک‌وتعالی فرمود: أَن تَقُولُواْ یَوْمَ الْقِیَامَةِ یعنی تا در روز قیامت نگویند. إِنَّا کُنَّا عَنْ هَذَا غَافِلِینَ پس ربوبیّت اوّلین چیزی بود که خدای عزّوجلّ از پیامبران در مورد آن پیمان گرفت و این همان سخن اوست که فرمود: [به خاطر آور] هنگامی را که از پیامبران پیمان گرفتیم. ( احزاب/۷ ) و همه‌ی انبیاء (را ذکر کرد و او را بهترین آنان قرار داد. پس فرمود: از تو. ( احزاب/۷ ) ای محمّد (! رسول خدا (مقدّم شد؛ چرا که او بهترین آنان است: و از نوح و ابراهیم و موسی و عیسی‌بن‌مریم. ( احزاب/۷ ) آنان پنج پیامبر برگزیده و برتر هستند که رسول خدا (برترین آنان است. سپس از انبیاء ( در ایمان به رسول خدا (و یاری‌دادن به امیرمؤمنان (پیمان گرفت و فرمود: و [به خاطر بیاورید] هنگامی را که خداوند، از پیامبران [و پیروان آن‌ها]، پیمان مؤکّد گرفت، که هرگاه کتاب و دانش به شما دادم، سپس پیامبری به‌سوی شما آمد که آنچه را با شماست تصدیق می‌کند. ( آل عمران/۸۱ ) یعنی رسول خدا (به او ایمان بیاورید و او را یاری کنید!. ( آل عمران/۸۱ ) یعنی امیرمؤمنان (و به امّت های شما خبر او و خبر ولی‌اش از امامان (را داده است.

Imam Sadiq (peace be upon him): Ibn Sinan said: Imam Sadiq (peace be upon him) said: The first prophet who preceded others in saying "Yes" was the Messenger of Allah (peace be upon him and his family); because he was the closest of creatures to Allah, the Blessed and Exalted; at the place where Jibra'il said to him at the time of the ascent to the heaven: "O Muhammad (peace be upon him and his family)! Go forward, for you have stepped into a place where no one has stepped before, neither a near-stationed angel nor a sent prophet; and if his soul and spirit were not from that place, he could not have reached it." So his distance from Allah was such that Allah said: until his distance [from the Prophet] was قابَ قَوْسَیْنِ أَوْ أَدْنی [the measure of two bows or nearer] (Najm/9), rather nearer. So when the command issued forth from Allah, it was transmitted to His awliya (friends)." Imam Sadiq (peace be upon him) said: "That covenant was taken from them for the acknowledgement of the Lordship of Allah, and the prophethood of His Messenger, and the Imamate for the Commander of the Faithful and the Imams (peace be upon them). Allah said: أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ [Am I not your Lord] and Muhammad (peace be upon him and his family) your prophet, and Ali (peace be upon him) your Imam, and the guiding Imams your Imams? They said: بَلی [Yes], we bear witness." Allah the Blessed and Exalted said: أَن تَقُولُواْ یَوْمَ الْقِیَامَةِ [Lest you should say on the Day of Resurrection], meaning: lest they say on the Day of Resurrection, إِنَّا کُنَّا عَنْ هَذَا غَافِلِینَ [Surely we were heedless of this]. So Lordship was the first thing regarding which Allah the Mighty and Majestic took a covenant from the prophets, and this is His saying: [Remember] when We took from the prophets their covenant (Ahzab/7), and He mentioned all the prophets and made him the best of them. Then He said: and from you (Ahzab/7), O Muhammad (peace be upon him and his family)! The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) was placed first, because he is the best of them: and from Nuh and Ibrahim and Musa and Isa son of Maryam (Ahzab/7). These are the five chosen and superior prophets, and the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) is the best of them. Then, after that, He took a covenant from the prophets (peace be upon them) regarding faith in the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and helping the Commander of the Faithful (peace be upon him), and He said: And [remember] when Allah took the firm covenant from the prophets [and their followers], that whenever I gave you a Book and wisdom, then a messenger came to you confirming what is with you (Al Imran/81) — meaning the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) — believe in him and help him! (Al Imran/81) — meaning the Commander of the Faithful (peace be upon him) — and inform your communities of the news of him and the news of his wali (guardian) from the Imams (peace be upon them).

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): ઇબ્ને સિનાને કહ્યું: ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: પયગંબરોમાં સૌથી પહેલા "બલી (હા)" કહેવામાં જેમણે બીજા બધાથી અગ્રતા મેળવી તે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) હતા; કારણ કે તેઓ અલ્લાહ તબારક વ તઆલાની સૌથી નિકટની સૃષ્ટિ હતા; એવી જગ્યાએ કે જ્યાં જિબ્રઈલે આસમાન પર મેઅરાજ વખતે તેમને કહ્યું: "હે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! આગળ વધો, કારણ કે તમે એવી જગ્યાએ કદમ મૂક્યું છે જ્યાં પહેલાં કોઈએ કદમ મૂક્યું નથી, ન કોઈ મુકર્રબ ફરિશ્તાએ અને ન કોઈ મુરસલ પયગંબરે; અને જો તેમની રૂહ અને જાન ત્યાંથી ન હોત, તો તેઓ ત્યાં પહોંચી શકતા નહીં." તો અલ્લાહથી તેમનું અંતર એટલું હતું કે અલ્લાહે ફરમાવ્યું: ત્યાં સુધી કે તેમનું અંતર [પયગંબર સાથે] قابَ قَوْسَیْنِ أَوْ أَدْنی [બે ધનુષ્યની બરાબર અથવા તેથી ઓછું] (નજ્મ/૯) હતું, બલ્કે તેથી પણ નજીક. તો જ્યારે અમ્ર (આદેશ) અલ્લાહથી નીકળ્યો ત્યારે તે તેમના અવલિયા (દોસ્તો)ને પહોંચ્યો." ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "તે પયમાન તેમની પાસેથી અલ્લાહની રુબૂબિય્યત, તેમના પયગંબરની નુબુવ્વત અને અમીરુલ મોઅમેનીન તથા ઇમામો (અલયહેમુસ્સલામ) માટે ઇમામતના ઇકરાર માટે લેવામાં આવ્યું. અલ્લાહે ફરમાવ્યું: أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ [શું હું તમારો પરવરદિગાર નથી] અને મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) તમારા પયગંબર અને અલી (અલયહિસ્સલામ) તમારા ઇમામ અને હિદાયત આપનારા ઇમામો તમારા ઇમામો નથી? તેઓએ કહ્યું: بَلی [હા, અમે સાક્ષી આપીએ છીએ]." અલ્લાહ તબારક વ તઆલાએ ફરમાવ્યું: أَن تَقُولُواْ یَوْمَ الْقِیَامَةِ [જેથી કયામતના દિવસે તમે ન કહો], એટલે કે જેથી કયામતના દિવસે ન કહે: إِنَّا کُنَّا عَنْ هَذَا غَافِلِینَ [ખરેખર અમે આનાથી ગાફિલ હતા]. તો રુબૂબિય્યત એ પ્રથમ વસ્તુ હતી કે જેના વિષે અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લએ પયગંબરો પાસેથી પયમાન લીધું, અને આ તેમનો જ કૌલ છે કે જેમાં ફરમાવ્યું: [યાદ કરો] જ્યારે અમે પયગંબરોથી પયમાન લીધું (અહઝાબ/૭), અને તેમણે તમામ અંબિયા (અલયહેમુસ્સલામ)નું ઝિકર કર્યું અને તેમને તેમનામાં શ્રેષ્ઠ ઠરાવ્યા. પછી ફરમાવ્યું: અને તમારાથી (અહઝાબ/૭), હે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને અગ્રતા આપવામાં આવી; કારણ કે તેઓ તેમનામાં શ્રેષ્ઠ છે: અને નૂહ અને ઇબ્રાહીમ અને મૂસા અને ઈસા બિન મરયમથી (અહઝાબ/૭). આ પાંચ પસંદ કરાયેલા અને શ્રેષ્ઠ પયગંબરો છે કે જેમાં અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) સૌથી શ્રેષ્ઠ છે. પછી અંબિયા (અલયહેમુસ્સલામ) પાસેથી અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર ઈમાન લાવવા અને અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)ની મદદ કરવાનું પયમાન લીધું અને ફરમાવ્યું: અને [યાદ કરો] જ્યારે અલ્લાહે પયગંબરો [અને તેમના અનુયાયીઓ] પાસેથી મજબૂત પયમાન લીધું, કે જ્યારે પણ મેં તમને કિતાબ અને ઇલ્મ આપ્યું, પછી તમારી પાસે કોઈ પયગંબર આવ્યા જે તમારી પાસે જે છે તેની તસ્દીક કરે છે (આલે ઇમરાન/૮૧) એટલે કે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) તેમના પર ઈમાન લાવો અને તેમની મદદ કરો! (આલે ઇમરાન/૮૧) એટલે કે અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ) અને તમારી ઉમ્મતોને તેમની ખબર અને તેમના વલી ઇમામોમાંથી (અલયહેમુસ્સલામ)ની ખબર આપો.

#26 اوّلین کسی که بلی گفت؛ پیامبر بود The first to say 'Yes' was the Prophet સૌથી પહેલા 'હા' કહેનાર પયગંબર હતા

وَ أَمَّا مَنْ أَنْکَرَ فَضْلَ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَالدَّلِیلُ عَلَی بُطْلَانِ قَوْلِهِ قَوْلُ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِنْ بَنِی آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلی أَنْفُسِهِمْ أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ قالُوا بَلی فَأَوَّلُ مَنْ سَبَقَ مِنَ الرُّسُلِ إِلَی بَلَی مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) لِأَنَّ رُوحَهُ أَقْرَبُ الْأَرْوَاحِ إِلَی مَلَکُوتِ اللَّهِ تَعَالَی وَ الدَّلِیلُ عَلَی ذَلِکَ قَوْلُ جَبْرَئِیلَ (علیه السلام) لَمَّا أُسْرِیَ بِرَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) إِلَی السَّمَاءِ السَّابِعَهًِْ قَالَ یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) تَقَدَّمْ فَإِنَّکَ قَدْ وَطِئْتَ مَوْطِئاً لَمْ یَطَأْ قَبْلَکَ مَلَکٌ مُقَرَّبٌ وَ لَا نَبِیٌّ مُرْسَلٌ فَلَوْ لَا أَنَّ رُوحَهُ کَانَتْ مِنْ ذَلِکَ الْمَکَانِ لَمْ یَقْدِرْ أَنْ یَتَجَاوَزَهُ وَ ذَلِکَ أَنَّهُ إِذَا أَمَرَ اللَّهُ تَعَالَی فَأَوَّلُ مَا یَصِلُ أَمْرُهُ إِلَی رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) لِقُرْبِهِ إِلَی مَلَکُوتِهِ ثُمَّ سَائِرُ الْأَنْبِیَاءِ (علیهم السلام) عَلَی طَبَقَاتِهِمْ وَ یَزِیدُ ذَلِکَ بَیَاناً قَوْلُهُ تَعَالَی وَ إِذْ أَخَذْنا مِنَ النَّبِیِّینَ مِیثاقَهُمْ وَ مِنْکَ وَ مِنْ نُوحٍ (علیه السلام) وَ إِبْراهِیمَ (علیه السلام) وَ مُوسی (علیه السلام) وَ عِیسَی‌ابْنِ‎مَرْیَمَ (علیه السلام) فَأَفْضَلُ الْأَنْبِیَاءِ (علیهم السلام) الْخَمْسَهًُْ وَ أَفْضَلُ الْخَمْسَهًِْ مُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله).

امام علی ( دلیل بر بطلان سخن کسی که فضل و شرافت رسول اکرم (را انکار نماید، سخن خداوند عزّوجلّ است که فرمود: وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِنْ بَنِی آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلی أَنْفُسِهِمْ أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ قالُوا بَلی؛ اوّلین شخصی که از رسولان در گفتن بلی سبقت گرفت محمّد (رسول خدا بود زیرا روح وی نزدیکترین روح از میان ارواح به ملکوت خداوند متعال است و دلیل براین‌مطلب سخن جبرئیل است، [در شب معراج] زمانی‌که با رسول خدا (به آسمان هفتم شد، عرض کرد: «ای محمّد (جلوتر برو، تو درجایی قرار گرفته‌ای که قبل از تو هیچ فرشته‌ی مقرّب و هیچ نبیّ مرسلی بدان دست نیافته بود، و روح حضرت در آن مکان به‌اندازه‌ای نزدیک به ملکوت خداوند بود که [جبرئیل] نیز نتوانست از آن تجاوز نماید، و برهمین‌جهت است که اگر خداوند متعال به چیزی فرمان دهد اوّلین شخصی که فرمان خداوند به وی می‌رسد رسول خدا (است و آن هم به‌جهت قرب و نزدیکی به ملکوتش است، سپس بقیّه‌ی انبیاء (براساس طبقه‌بندی آن‌ها، و اضافه براین‌مطالب سخن خداوند متعال است که فرمود: وَ إِذْ أَخَذْنا مِنَ النَّبِیِّینَ مِیثاقَهُمْ وَ مِنْکَ وَ مِنْ نُوحٍ وَ إِبْراهِیمَ وَ مُوسی وَ عِیسَی ابْنِ مَرْیَم سپس با فضیلت‌ترین انبیاء (این پنج نبی می‌باشند و بافضیلترین این پنج نبی نیز محمّد (است».

Imam Ali (peace be upon him): The proof of the invalidity of the words of one who denies the excellence and nobility of the Noble Messenger (peace be upon him and his family) is the statement of Allah the Mighty and Majestic, who said: وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِنْ بَنِی آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلی أَنْفُسِهِمْ أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ قالُوا بَلی [And when your Lord brought forth from the children of Adam, from their backs, their descendants, and made them bear witness against their own souls: Am I not your Lord? They said: Yes]. The first person among the messengers to precede in saying 'Yes' was Muhammad (peace be upon him and his family), the Messenger of Allah, because his soul is the closest of souls to the kingdom (malakut) of Allah the Exalted. The proof of this is the words of Jibra'il (peace be upon him) [on the night of Mi'raj] when he ascended with the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) to the seventh heaven. He said: 'O Muhammad (peace be upon him and his family), go forward, for you have stood in a place where no close angel and no sent prophet has stood before you.' And the soul of the Prophet in that place was so close to the kingdom of Allah that [Jibra'il] too could not go beyond it. It is for this reason that when Allah the Exalted commands anything, the first person to whom the command of Allah reaches is the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), and that is because of his nearness to His kingdom, then the rest of the prophets (peace be upon them) according to their ranks. In addition to this is the statement of Allah the Exalted who said: وَ إِذْ أَخَذْنا مِنَ النَّبِیِّینَ مِیثاقَهُمْ وَ مِنْکَ وَ مِنْ نُوحٍ وَ إِبْراهِیمَ وَ مُوسی وَ عِیسَی ابْنِ مَرْیَم [And when We took from the prophets their covenant, and from you, and from Nuh and Ibrahim and Musa and Isa the son of Maryam]. So the most excellent of the prophets (peace be upon them) are these five prophets, and the most excellent of these five prophets is Muhammad (peace be upon him and his family).

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): રસૂલે અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ની ફઝીલત અને શરાફતનો ઇન્કાર કરનારની વાતના બાતિલ હોવાની દલીલ અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લનું આ કથન છે કે તેણે ફરમાવ્યું: وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِنْ بَنِی آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلی أَنْفُسِهِمْ أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ قالُوا بَلی [અને જ્યારે તમારા પરવરદિગારે આદમના સંતાનોમાંથી, તેમની પીઠમાંથી, તેમની ઔલાદને કાઢી અને તેમને પોતાની જાત વિરુદ્ધ સાક્ષી બનાવ્યા: શું હું તમારો પરવરદિગાર નથી? તેઓએ કહ્યું: હા]. રસૂલોમાંથી 'બલી' (હા) કહેવામાં સૌથી પહેલા આગળ વધનાર મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ), અલ્લાહના રસૂલ હતા, કારણ કે તેમની રૂહ અલ્લાહ તઆલાના મલકૂત (સામ્રાજ્ય) ની સૌથી નજીકની રૂહ છે. અને આ વાતની દલીલ જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ) ની વાત છે, [મેઅરાજની રાત્રે] જ્યારે તે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) સાથે સાતમા આસમાન સુધી ગયા, ત્યારે અરજ કરી: 'ઓ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! આગળ વધો, તમે એવી જગ્યાએ પહોંચ્યા છો કે તમારા પહેલા કોઈ મુકર્રબ ફરિશ્તો કે કોઈ મુરસલ નબી ત્યાં પહોંચી શક્યા નહોતા.' અને હઝરતની રૂહ તે જગ્યાએ અલ્લાહના મલકૂતની એટલી નજીક હતી કે [જિબ્રઈલ] પણ તેનાથી આગળ વધી શક્યા નહીં. અને આ જ કારણ છે કે જો અલ્લાહ તઆલા કોઈ વસ્તુનો હુકમ આપે તો સૌથી પહેલો શખ્સ કે જેને અલ્લાહનો હુકમ પહોંચે છે તે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) છે, અને તે પણ તેમના મલકૂત સાથેની કુર્બત અને નજદીકીના કારણે, ત્યાર બાદ બાકીના અંબિયા (અલયહિમુસ્સલામ) તેમની તબકાબંદી અનુસાર. અને આ વાતો ઉપરાંત અલ્લાહ તઆલાનું આ કથન છે કે તેણે ફરમાવ્યું: وَ إِذْ أَخَذْنا مِنَ النَّبِیِّینَ مِیثاقَهُمْ وَ مِنْکَ وَ مِنْ نُوحٍ وَ إِبْراهِیمَ وَ مُوسی وَ عِیسَی ابْنِ مَرْیَم [અને જ્યારે અમે પયગંબરોથી તેમનો કરાર લીધો, અને તમારાથી, અને નૂહ અને ઇબ્રાહીમ અને મૂસા અને ઇસા ઇબ્ને મરયમથી]. પછી અંબિયા (અલયહિમુસ્સલામ) માંથી સૌથી બાફઝીલત આ પાંચ નબી છે અને આ પાંચ નબીઓમાં પણ સૌથી બાફઝીલત મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) છે.

#27 اوّلین کسی که به رسول خدا ایمان آورد، علی بود The first to believe in the Messenger of Allah was Ali રસૂલુલ્લાહ પર સૌથી પહેલાં ઈમાન લાવનાર અલી હતા

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

إِنَّ أُمَّتِی عُرِضَ عَلَیَّ فِی الْمِیثَاقِ فَکَانَ أَوَّلَ مَنْ آمَنَ بِی عَلِیٌ (علیه السلام) وَ هُوَ أَوَّلُ مَنْ صَدَّقَنِی حِینَ بُعِثْتُ وَ هُوَ الصِّدِّیقُ الْأَکْبَرُ وَ الْفَارُوقُ یُفَرِّقُ بَیْنَ الْحَقِّ وَ الْبَاطِل.

پیامبر ( همانا امّتم در هنگام گرفتن پیمان بر من عرضه شدند. علی (اوّلین کسی بود که به من ایمان آورد و مرا در هنگام بعثت باور داشت و او صدیق اکبر است (راستگوی بزرگ) و جداکننده است که میان حق و باطل جدایی می‌اندازد.

The Prophet (peace be upon him and his family): Indeed, my ummah was presented to me at the time of taking the covenant. Ali (peace be upon him) was the first one who believed in me, and he accepted me at the time of my mission (bi'that), and he is al-Siddiq al-Akbar (the greatest truthful one) and al-Faruq (the distinguisher) who separates between truth and falsehood.

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): ખરેખર મારી ઉમ્મત મીસાક (કરાર) લેવાના સમયે મારી સામે રજૂ કરવામાં આવી. અલી (અલયહિસ્સલામ) સૌથી પહેલા શખ્સ હતા જેમણે મારા પર ઈમાન લાવ્યા અને બિઅસતના સમયે મને સ્વીકાર્યા, અને તેઓ સિદ્દીકે અકબર (સૌથી મોટા સાચા) છે અને ફારૂક (જુદા કરનાર) છે જે હક અને બાતિલ વચ્ચે જુદાઈ પાડે છે.

#28 ولایت علی The wilayah of Ali અલી (અલયહિસ્સલામ)ની વિલાયત

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

یَا عَلِیُّ لَمَّا خَلَقَ اللَّهُ تَعَالَی آدَمَ (علیه السلام) أَخْرَجَ ذُرِّیَّتَهُ عَنْ ظَهْرِهِ مِثْلَ الذَّرِّ فَأَخَذَ مِیثَاقَهُمْ أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ قالُوا بَلی فَأَشْهَدَهُمْ عَلَی أَنْفُسِهِمْ فَأَخَذَ مِیثَاقَ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ مِیثَاقَکَ فَعَرَّفَ وَجْهَکَ الْوُجُوهَ وَ رُوحَکَ الْأَرْوَاحَ فَلَا یَقُولُ لَکَ أَحَدٌ یُحِبُّکَ إِلَّا عَرَفْتُهُ وَ لَا یَقُولُ لَکَ أَحَدٌ أَبْغَضَکَ إِلَّا عَرَفْتُه.

پیامبر ( [ابلیس گفت:] وقتی خداوند متعال آدم را آفرید، ذریّه او را در پشت وی به صورت ذرّاتی بیرون آورد و از آن ها پیمان گرفت که «آیا من پروردگارتان نیستم؟! گفتند: بلی» سپس آن ها بر خودشان گواه گرفت، سپس میثاق محمّد و میثاق تو را گرفت و چهره‌ی تو را به دیگر چهره‌ها و روح تو را به دیگر ارواح معرّفی نمود، از این رو کسی به تو نمی گوید: «من تو را دوست می دارم»، مگر اینکه من او را بشناسم؛ و کسی به تو نمی گوید که «من از تو نفرت دارم» مگر اینکه من او را می شناسم».

The Prophet (peace be upon him and his family): [Iblis said:] When Allah the Exalted created Adam, He brought forth his descendants from his back like tiny particles and took a covenant from them: 'Am I not your Lord?! They said: Yes,' then He made them bear witness against themselves. Then He took the covenant of Muhammad (peace be upon him and his family) and your covenant [O Ali], and introduced your face to other faces and your soul to other souls. Therefore, no one says to you, 'I love you,' except that I recognise him; and no one says to you, 'I hate you,' except that I know him.

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): [ઇબ્લીસે કહ્યું:] જ્યારે અલ્લાહ તઆલાએ આદમને પૈદા કર્યા, ત્યારે તેમની ઔલાદને તેમની પીઠમાંથી ઝર્રા (નાના કણો) ના રૂપમાં બહાર કાઢી અને તેમનાથી કરાર લીધો કે 'શું હું તમારો પરવરદિગાર નથી?! તેઓએ કહ્યું: હા,' પછી તેમને પોતાની જાત વિરુદ્ધ સાક્ષી બનાવ્યા, ત્યાર બાદ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) નો મીસાક અને તમારો મીસાક લીધો અને તમારા ચહેરાનો બીજા ચહેરાઓ સાથે અને તમારી રૂહનો બીજી રૂહો સાથે પરિચય કરાવ્યો. આથી કોઈ પણ તમને એમ કહેતો નથી કે 'હું તમને દોસ્ત રાખું છું,' પરંતુ હું તેને ઓળખું છું; અને કોઈ પણ તમને એમ કહેતો નથી કે 'હું તમારાથી નફરત કરું છું,' પરંતુ હું તેને ઓળખું છું.

#29 ولایت علی The wilayah of Ali અલી (અલયહિસ્સલામ)ની વિલાયત

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

إِنَّ اللَّهَ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی أَخَذَ مِیثَاقَ النَّبِیِّینَ عَلَی وَلَایَهًِْ عَلِیٍّ (علیه السلام) وَ أَخَذَ عَهْدَ النَّبِیِّینَ بِوَلَایَهًِْ عَلِیٍّ (علیه السلام).

امام باقر ( خداوند تبارک‌وتعالی میثاق پیامبران را بر ولایت و پیمان پیامبران را به ولایت علی (گرفت.

Imam Baqir (peace be upon him): Allah the Blessed and Exalted took the covenant (mithaq) of the prophets upon the wilayah of Ali (peace be upon him), and He took the pledge of the prophets to the wilayah of Ali (peace be upon him).

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): અલ્લાહ તબારક વ તઆલાએ પયગંબરોનો મીસાક અલી (અલયહિસ્સલામ) ની વિલાયત ઉપર અને પયગંબરોનો કરાર અલી (અલયહિસ્સલામ) ની વિલાયત માટે લીધો.

#30 ولایت علی The wilayah of Ali અલી (અલયહિસ્સલામ)ની વિલાયત

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

لَوْ أَنَّ الْجُهَّالَ مِنْ هَذِهِ الْأُمَّهًِْ یَعْرِفُونَ مَتَی سُمِّیَ أَمِیرَالْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) لَمْ یُنْکِرُوا وَ أَنَّ اللَّهَ تَعَالَی حِینَ أَخَذَ مِیثَاقَ ذُرِّیَّهًِْ آدَمَ (علیه السلام) وَ ذَلِکَ فِیمَا أَنْزَلَ اللَّهُ عَلَی مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) فِی کِتَابِهِ فَنَزَلَ بِهِ جَبْرَئِیلُ (علیه السلام) کَمَا قَرَأْنَاهُ یَا جَابِرُ أَ لَمْ تَسْمَعِ اللَّهَ یَقُولُ فِی کِتَابِهِ وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِنْ بَنِی آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلی أَنْفُسِهِمْ أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ قالُوا بَلی وَ أَنَّ مُحَمَّداً رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ أَنَّ عَلِیّاً أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) فَوَ اللَّهِ لَسَمَّاهُ اللَّهُ تَعَالَی أَمِیرَالْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) فِی الْأَظِلَّهًِْ حَیْثُ أَخَذَ مِنْ ذُرِّیَّهًِْ آدَمَ الْمِیثَاقَ.

امام باقر ( اگر نادانان این امّت بدانند چه وقت امیرالمؤمنین (نامیده شده انکار نمی‌کردند. خداوند هنگامی‌که میثاق بنی‌آدم را گرفت به دلیل آیه‌ای که خداوند بر محمّد (نازل نمود و جبرئیل آن آیه را آورد که ما در قرآن می‌خوانیم جابر! مگر این آیه را نشنیده‌ای: وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِنْ بَنِی آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلی أَنْفُسِهِمْ أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ قالُوا بَلی آیا من پروردگار شما نیستم». گفتند: «چرا و محمّد رسول خدا (و علی امیرالمؤمنین (نیست»؟ به خدا قسم خداوند او را امیرالمؤمنین (نامید در عالم اشباح و اظلّه هنگامی‌که از ذرّیّه‌ی آدم (میثاق گرفت».

Imam Baqir (peace be upon him): If the ignorant of this ummah knew when Amir al-Mu'minin (peace be upon him) was so named, they would not deny it. When Allah took the covenant of the children of Adam, by reason of the verse that Allah revealed upon Muhammad (peace be upon him and his family) and which Jibra'il brought — the verse we recite in the Qur'an — O Jabir! Have you not heard this verse: وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِنْ بَنِی آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلَی أَنْفُسِهِمْ أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ قَالُوا بَلَی [And when your Lord brought forth from the children of Adam, from their backs, their descendants, and made them bear witness against their own souls: Am I not your Lord? They said: Yes]. 'Am I not your Lord?' They said: 'Yes, and Muhammad is the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and Ali is Amir al-Mu'minin (peace be upon him).' By Allah, Allah the Exalted named him Amir al-Mu'minin (peace be upon him) in the world of ashbah and azillah (shades and shadows) when He took the covenant from the descendants of Adam (peace be upon him).

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): જો આ ઉમ્મતના અજ્ઞાનીઓ જાણતા હોત કે અમીરુલ મુઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ) ને ક્યારે આ નામ આપવામાં આવ્યું, તો તેઓ ઇન્કાર ન કરત. જ્યારે અલ્લાહે બની આદમનો મીસાક (વચન) લીધો, તે આયતના કારણે જે અલ્લાહે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર નાઝિલ કરી અને જિબ્રઈલ તે આયત લાવ્યા જેને આપણે કુરઆનમાં વાંચીએ છીએ — ઓ જાબિર! શું તેં આ આયત નથી સાંભળી: وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِنْ بَنِی آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلَی أَنْفُسِهِمْ أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ قَالُوا بَلَی [અને જ્યારે તમારા રબે બની આદમની પીઠોમાંથી તેમની સંતાનોને કાઢી અને તેમને પોતાના પર સાક્ષી બનાવ્યા: શું હું તમારો રબ નથી? તેમણે કહ્યું: હા]. 'શું હું તમારો રબ નથી?' તેમણે કહ્યું: 'હા, અને મુહમ્મદ અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) છે અને અલી અમીરુલ મુઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ) છે.' અલ્લાહની કસમ, અલ્લાહ તઆલાએ તેમને અશ્બાહ અને અઝિલ્લા (પડછાયાઓ)ના આલમમાં અમીરુલ મુઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ) નામ આપ્યું, જ્યારે તેમણે આદમ (અલયહિસ્સલામ)ની સંતાનોથી મીસાક લીધો.

#31 ولایت علی The wilayah of Ali અલી (અલયહિસ્સલામ)ની વિલાયત

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ جَابِرٍ الْجُعْفِیِّ عَنْ أبِی‌جَعْفَرٍ (علیه السلام) قَالَ: لَوْ عَلِمَ النَّاسُ مَتَی سُمِّیَ عَلِیٌّ أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) مَا أَنْکَرُوا وَلَایَتُهُ قُلْتُ رَحِمَکَ اللَّهُ مَتَی سُمِّیَ عَلِیٌّ أَمِیرَالْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) قَالَ کَانَ رَبُّکَ عَزَّوَجَلَّ حَیْثُ أَخَذَ مِنْ بَنِی آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلی أَنْفُسِهِمْ أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ وَ مُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله) رَسُولِی وَ عَلِیٌّ (علیه السلام) أَمِیرُالْمُؤْمِنِینَ.

امام باقر ( جابر جعفی گوید: امام باقر (فرمود: «اگر مردم می دانستند از چه زمانی علی («امیرالمؤمنین» نامیده شد، ولایت وی را انکار نمی کردند». عرض کردم: «خداوند شما را رحمت کند، از چه زمانی علی («امیرالمؤمنین نامیده شد»؟ فرمود: «از آن زمان که پروردگارت عزّوجل از پشت بنی آدم فرزندانشان را بیرون آورد و آنان را بر خودشان گواه گرفت و پرسید: آیا پروردگارتان نیستم و محمّد فرستاده من و علی امیرالمؤمنین».

Imam Baqir (peace be upon him): Jabir al-Ju'fi said: Imam Baqir (peace be upon him) said: "If the people knew from what time Ali (peace be upon him) was named 'Amir al-Mu'minin,' they would not deny his wilayah." I said: "May Allah have mercy on you, from what time was Ali named 'Amir al-Mu'minin'?" He said: "From the time when your Lord, the Mighty and Majestic, brought forth the descendants of the children of Adam from their backs and made them bear witness against themselves and asked: Am I not your Lord, and Muhammad My Messenger, and Ali Amir al-Mu'minin?"

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): જાબિર જોઅફી કહે છે: ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: "જો લોકો જાણતા હોત કે ક્યારથી અલી (અલયહિસ્સલામ)ને 'અમીરુલ મુઅમેનીન' કહેવામાં આવ્યા, તો તેમની વિલાયતનો ઇન્કાર ન કરત." મેં અરજ કરી: "અલ્લાહ આપ પર રહેમત નાઝિલ કરે, ક્યારથી અલી (અલયહિસ્સલામ)ને 'અમીરુલ મુઅમેનીન' કહેવામાં આવ્યા?" આપે ફરમાવ્યું: "તે સમયથી કે જ્યારે તમારા રબ અઝ્ઝ વ જલ્લે બની આદમની પીઠોમાંથી તેમની સંતાનોને બહાર કાઢી અને તેમને પોતાના પર ગવાહ બનાવ્યા અને પૂછ્યું: શું હું તમારો રબ નથી, અને મુહમ્મદ મારો રસૂલ અને અલી અમીરુલ મુઅમેનીન?"

#32 ولایت علی The wilayah of Ali અલી (અલયહિસ્સલામ)ની વિલાયત

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

لَوْ عَلِمَ النَّاسُ مَتَی سُمِّیَ عَلِیٌّ (علیه السلام) أَمِیرَالْمُؤْمِنِینَ مَا أَنْکَرُوا فَضْلَهُ سُمِّیَ أَمِیرَالْمُؤْمِنِینَ وَآدَمُ (علیه السلام) بَیْنَ الرُّوحِ وَ الْجَسَدِ قَالَ اللَّهُ تَعَالَی وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِنْ بَنِی آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلی أَنْفُسِهِمْ أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ قَالَتِ الْمَلَائِکَهًُْ (علیهم السلام) بَلَی فَقَالَ اللَّهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی أَنَا رَبُّکُمْ وَ مُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله) نَبِیُّکُمْ وَ عَلِیٌّ (علیه السلام) أَمِیرُکُمْ.

پیامبر ( اگر مردم می‌دانستند چه موقعی علی امیرمؤمنان (نامگذاری شد، فضیلت او را انکار نمی‌کردند. او درحالی‌که آدم بین روح و بدن قرار داشت، امیرمؤمنان (نامیده شد. خدای عزّوجلّ فرمود: وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِن بَنِی آدَمَ مِن ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلَی أَنفُسِهِمْ أَلَسْتَ بِرَبِّکُمْ قَالُواْ بَلَی و فرشتگان گفتند: «بلی». پس خدای تبارک‌وتعالی فرمود: «من پروردگار شما هستم و محمّد (پیامبر شما و علی (ولیّ و امیر شما است».

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family): If the people knew when Ali was named Amir al-Mu'minin (peace be upon him), they would not deny his excellence. He was named Amir al-Mu'minin (peace be upon him) while Adam was between the spirit and the body. Allah the Mighty and Majestic said: وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِن بَنِی آدَمَ مِن ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلَی أَنفُسِهِمْ أَلَسْتُ بِرَبِّکُمْ قَالُوا بَلَی [And when your Lord brought forth from the children of Adam, from their backs, their descendants, and made them bear witness against their own souls: Am I not your Lord? They said: Yes], and the angels said: "Yes." Then Allah, Blessed and Exalted, said: "I am your Lord, and Muhammad (peace be upon him and his family) is your Prophet, and Ali (peace be upon him) is your wali and amir (guardian and commander)."

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): જો લોકો જાણતા હોત કે ક્યારે અલી (અલયહિસ્સલામ)ને અમીરુલ મુઅમેનીન નામ આપવામાં આવ્યું, તો તેમની ફઝીલતનો ઇન્કાર ન કરત. તેઓ તે સમયે અમીરુલ મુઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ) નામ પામ્યા જ્યારે આદમ રૂહ અને શરીર વચ્ચે હતા. અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે ફરમાવ્યું: وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِن بَنِی آدَمَ مِن ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلَی أَنفُسِهِمْ أَلَسْتُ بِرَبِّکُمْ قَالُوا بَلَی [અને જ્યારે તમારા રબે બની આદમની પીઠોમાંથી તેમની સંતાનોને કાઢી અને તેમને પોતાના પર સાક્ષી બનાવ્યા: શું હું તમારો રબ નથી? તેમણે કહ્યું: હા], અને ફરિશ્તાઓએ કહ્યું: "હા." પછી અલ્લાહ તબારક વ તઆલાએ ફરમાવ્યું: "હું તમારો રબ છું, અને મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) તમારા પયગંબર છે, અને અલી (અલયહિસ્સલામ) તમારા વલી અને અમીર છે."

#33 ولایت علی The wilayah of Ali અલી (અલયહિસ્સલામ)ની વિલાયત

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ جَابِرٍ الْجُعْفِیِّ قَالَ: قُلْتُ لِأَبِی‌جَعْفَرٍ (علیه السلام) مَتَی سُمِّیَ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) أَمِیرَالْمُؤْمِنِینَ قَالَ وَ اللَّهِ نَزَلَتْ هَذِهِ الْآیَهًُْ عَلَی مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ أَشْهَدَهُمْ عَلی أَنْفُسِهِمْ أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ وَ أَنَّ مُحَمَّداً رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ أَنَّ عَلِیّاً (علیه السلام) أَمِیرُالْمُؤْمِنِینَ فَسَمَّاهُ اللَّهُ وَ اللَّهِ أَمِیرَالْمُؤْمِنِینَ.

امام باقر ( جابر جعفی گوید: به امام باقر (عرض کردم: «از چه وقت به امیرمؤمنان (امیرمؤمنان گفته شده است»؟ فرمود: «به خدا قسم این آیه: وَ أَشْهَدَهُمْ عَلَی أَنفُسِهِمْ أَلَسْتَ بِرَبِّکُمْ بر محمّد (نازل شده است و همانا محمّد رسول خدا (پیامبر شما است و علی امیرمؤمنان (است و خدا او را امیرمؤمنان نامگذاری کرده است».

Imam Baqir (peace be upon him): Jabir al-Ju'fi said: I said to Imam Baqir (peace be upon him): "From when was Amir al-Mu'minin (peace be upon him) called Amir al-Mu'minin?" He said: "By Allah, this verse: وَ أَشْهَدَهُمْ عَلَی أَنفُسِهِمْ أَلَسْتُ بِرَبِّکُمْ [And He made them bear witness against their own souls: Am I not your Lord?] was revealed upon Muhammad (peace be upon him and his family), and indeed Muhammad is the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), your Prophet, and Ali (peace be upon him) is Amir al-Mu'minin, and Allah named him Amir al-Mu'minin."

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): જાબિર જોઅફી કહે છે: મેં ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)ને અરજ કરી: "ક્યારથી અમીરુલ મુઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)ને અમીરુલ મુઅમેનીન કહેવામાં આવ્યા?" આપે ફરમાવ્યું: "અલ્લાહની કસમ, આ આયત: وَ أَشْهَدَهُمْ عَلَی أَنفُسِهِمْ أَلَسْتُ بِرَبِّکُمْ [અને તેમને પોતાના પર સાક્ષી બનાવ્યા: શું હું તમારો રબ નથી?] મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર નાઝિલ થઈ છે, અને ખરેખર મુહમ્મદ અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) તમારા પયગંબર છે અને અલી (અલયહિસ્સલામ) અમીરુલ મુઅમેનીન છે અને અલ્લાહે તેમને અમીરુલ મુઅમેનીન નામ આપ્યું છે."

#34 ولایت علی The wilayah of Ali અલી (અલયહિસ્સલામ)ની વિલાયત

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

أحْمَدِ‌بْنِ‌مُحَمَّدِ‌بْنِ‌أحْمَدِ‌بْنِ‌طَلْحَهًَْ الْخُرَاسَانِیِّ عَنْ أَبِی‌جَعْفَرٍ (علیه السلام) قَالَ قُلْتُ لَهُ یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) مَتَی سُمِّیَ {عَلِیٌ} أَمِیرَ‌الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) فَقَالَ إِنَّ اللَّهَ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی حَیْثُ أَخَذَ مِیثَاقَ ذُرِّیَّهًِْ وُلْدِ آدَمَ وَ ذَلِکَ فِیمَا أَنْزَلَ اللَّهُ عَلَی مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) کَمَا أَقْرَأْتُکَهُ {قَرَأْنَاهُ} وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِنْ بَنِی آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلی أَنْفُسِهِمْ أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ وَ إِنَّ مُحَمَّداً (صلی الله علیه و آله) عَبْدِی وَ رَسُولِی وَ إِنَّ عَلِیّاً (علیه السلام) أَمِیرُ‌الْمُؤْمِنِینَ فَسَمَّاهُ اللَّهُ أَمِیرَ‌الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) حِینَ {حَیْثُ} أَخَذَ مِیثَاقَ ذُرِّیَّهًِْ بَنِی آدَم (علیه السلام).

امام باقر ( احمدبن‌محمّدبن‌احمدبن‌طلحه خراسانی گوید: امام باقر (فرود: «به وی عرض کردم: ای فرزند رسول خدا (چه هنگام علی امیرالمومنان (نامیده شد»؟ فرمود: «هنگامی‌که خداوند تبارک‌وتعالی با ذرّیّه‌ی آدم (پیمان بست، و این در کتاب نازل شده بر پیامبر ذکر شده است، چنانچه خوانده‌ایم: وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِن بَنِی آدَمَ مِن ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلَی أَنفُسِهِمْ أَلَسْتَ بِرَبِّکُمْ قَالُواْ بَلَی یعنی آیا من خدای شما نیستم و محمّد (بنده و فرستاده‌ی من و علی امیرالمؤمنان (نیست؟ [و همه گفتند بلی]؛ خداوند آن هنگام که از ذرّیّه بنی‌آدم پیمان گرفت، علی (را امیرالمؤمنین خواند».

Imam Baqir (peace be upon him): Ahmad ibn Muhammad ibn Ahmad ibn Talha al-Khurasani said: I said to Imam Baqir (peace be upon him): 'O son of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), when was Ali named Amir al-Muminin (peace be upon him)?' He said: 'When Allah the Blessed and Exalted took the covenant from the offspring of Adam (peace be upon him), and this is mentioned in the Book revealed to the Prophet, as we have recited: وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِن بَنِی آدَمَ مِن ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلَی أَنفُسِهِمْ أَلَسْتَ بِرَبِّکُمْ قَالُواْ بَلَی [And when your Lord brought forth from the children of Adam, from their backs, their descendants, and made them bear witness against their own souls: Am I not your Lord? They said: Yes] — meaning, am I not your Lord, and is Muhammad (peace be upon him and his family) not My servant and Messenger, and is Ali not Amir al-Muminin (peace be upon him)? [And all said: Yes.] Allah, at the time when He took the covenant from the offspring of the children of Adam, named Ali (peace be upon him) Amir al-Muminin.'

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): અહમદ બિન મુહમ્મદ બિન અહમદ બિન તલ્હા ખુરાસાની કહે છે: મેં ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)ને અરજ કરી: 'હે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના ફરઝંદ! અલી (અલયહિસ્સલામ)નું નામ અમીરુલ મુઅમેનીન ક્યારે રાખવામાં આવ્યું?' ફરમાવ્યું: 'જ્યારે અલ્લાહ તબારક વ તઆલાએ આદમ (અલયહિસ્સલામ)ની ઔલાદ સાથે અહદ લીધો, અને આ પયગંબર પર નાઝિલ થયેલી કિતાબમાં ઝિક્ર થયું છે, જેમ કે અમે વાંચ્યું છે: وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِن بَنِی آدَمَ مِن ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلَی أَنفُسِهِمْ أَلَسْتَ بِرَبِّکُمْ قَالُواْ بَلَی [અને જ્યારે તમારા રબે આદમની ઔલાદથી, તેમની પીઠોમાંથી, તેમની સંતતિ કાઢી, અને તેમને પોતાના જ ઉપર સાક્ષી બનાવ્યા કે શું હું તમારો રબ નથી? તેમણે કહ્યું: હા] — યાની, શું હું તમારો રબ નથી અને મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) મારા બંદા અને રસૂલ છે અને અલી (અલયહિસ્સલામ) અમીરુલ મુઅમેનીન નથી? [અને બધાએ કહ્યું: હા]; અલ્લાહે તે વખતે જ્યારે બની આદમની ઔલાદ પાસેથી અહદ લીધો, અલી (અલયહિસ્સલામ)ને અમીરુલ મુઅમેનીન કહ્યા.'

#35 ولایت علی The wilayah of Ali અલી (અલયહિસ્સલામ)ની વિલાયત

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ جَابِرٍ الْجُعْفِیِّ قَالَ: قُلْتُ لِأَبِی‌جَعْفَرٍ (علیه السلام) مَتَی سُمِّیَ أَمِیرَالْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) قَالَ لِی أَ وَ مَا تَقْرَأُ الْقُرْآنَ قَالَ قُلْتُ بَلَی قَالَ فَاقْرَأْ قُلْتُ وَ مَا أَقْرَأُ قَالَ اقْرَأْ وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِنْ بَنِی آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلی أَنْفُسِهِمْ أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ فَقَالَ لِی هِیَهْ إِلَی أَیْشٍ وَ مُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله) رَسُولِی وَ عَلِیٌّ (علیه السلام) أَمِیرُالْمُؤْمِنِینَ فَثَمَّ سَمَّاهُ یَا جَابِرُ أَمِیرَالْمُؤْمِنِینَ.

امام باقر ( جابر جعفی گوید: به امام باقر (عرض کردم: «چه وقت علی (امیرالمؤمنین نامیده شد»؟ فرمود: «قرآن نخوانده‌ای»؟ گفتم: «چرا». فرمود: «بخوان». گفتم: «چه بخوانم». فرمود: «بخوان: وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِنْ بَنِی آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلی أَنْفُسِهِمْ أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ». فرمود: «این است آن آیه‌ای که می‌خواستی ولی نمی‌دانی به کجا منتهی می‌شود و محمّد (رسول من و علی (امیرالمؤمنین است در این موقع خداوند او را امیرالمؤمنین نامید»!

Imam Baqir (peace be upon him): Jabir al-Ju'fi said: I said to Imam Baqir (peace be upon him): 'When was Ali (peace be upon him) named Amir al-Muminin?' He said: 'Have you not read the Quran?' I said: 'Yes.' He said: 'Then recite.' I said: 'What shall I recite?' He said: 'Recite: وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِنْ بَنِی آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلی أَنْفُسِهِمْ أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ [And when your Lord brought forth from the children of Adam, from their backs, their descendants, and made them bear witness against their own souls: Am I not your Lord?].' Then he said: 'This is that verse which you wished [to know], but you do not know where it ends — and Muhammad (peace be upon him and his family) is My Messenger and Ali (peace be upon him) is Amir al-Muminin. At that moment Allah named him Amir al-Muminin!'

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): જાબિર જુઅફી કહે છે: મેં ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)ને અરજ કરી: 'અલી (અલયહિસ્સલામ)નું નામ અમીરુલ મુઅમેનીન ક્યારે રાખવામાં આવ્યું?' ફરમાવ્યું: 'શું તેં કુરઆન નથી વાંચ્યું?' મેં કહ્યું: 'હા [વાંચ્યું છે].' ફરમાવ્યું: 'વાંચ.' મેં કહ્યું: 'શું વાંચું?' ફરમાવ્યું: 'વાંચ: وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِنْ بَنِی آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلی أَنْفُسِهِمْ أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ [અને જ્યારે તમારા રબે આદમની ઔલાદથી, તેમની પીઠોમાંથી, તેમની સંતતિ કાઢી, અને તેમને પોતાના જ ઉપર સાક્ષી બનાવ્યા કે શું હું તમારો રબ નથી?].' ફરમાવ્યું: 'આ તે આયત છે જે તું ઈચ્છતો હતો પણ તું જાણતો નથી કે તે ક્યાં પૂરી થાય છે — અને મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) મારા રસૂલ છે અને અલી (અલયહિસ્સલામ) અમીરુલ મુઅમેનીન છે. તે વખતે અલ્લાહે તેમને અમીરુલ મુઅમેનીન નામ આપ્યું!'

#36 ولایت علی The wilayah of Ali અલી (અલયહિસ્સલામ)ની વિલાયત

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

عَن جَابِر (رحمة الله علیه) عَنْ أَبِی‌جَعْفَرٍ (علیه السلام) قَالَ قُلْتُ لَهُ لِمَ سُمِّیَ أَمِیرَالْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) قَالَ اللَّهُ سَمَّاهُ وَ هَکَذَا أَنْزَلَ فِی کِتَابِهِ وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِنْ بَنِی آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلی أَنْفُسِهِمْ أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ وَ أَنَّ مُحَمَّداً (صلی الله علیه و آله) رَسُولِی وَ أَنَّ عَلِیّاً (علیه السلام) أَمِیرُالْمُؤْمِنِینَ قالُوا بَلی.

امام باقر ( جابر گوید: به امام باقر (عرض کردم: چرا به عی (امیرمؤمنان گفته شده است»؟ فرمود: «خدا او را نامگذاری کرده است و در کتابش چنین نازل کرد: وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِن بَنِی آدَمَ مِن ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَأَشْهَدَهُمْ عَلَی أَنفُسِهِمْ أَلَسْتَ بِرَبِّکُمْ قَالُواْ بَلَی و محمّد (رسول من، و علی (امیرمؤمنان است».

Imam Baqir (peace be upon him): Jabir said: I said to Imam Baqir (peace be upon him): 'Why was Ali (peace be upon him) called Amir al-Muminin?' He said: 'Allah named him, and He revealed it thus in His Book: وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِن بَنِی آدَمَ مِن ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَأَشْهَدَهُمْ عَلَی أَنفُسِهِمْ أَلَسْتَ بِرَبِّکُمْ قَالُواْ بَلَی [And when your Lord brought forth from the children of Adam, from their backs, their descendants, and made them bear witness against their own souls: Am I not your Lord? They said: Yes], and Muhammad (peace be upon him and his family) is My Messenger, and Ali (peace be upon him) is Amir al-Muminin.'

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): જાબિર કહે છે: મેં ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)ને અરજ કરી: 'અલી (અલયહિસ્સલામ)ને અમીરુલ મુઅમેનીન કેમ કહેવામાં આવ્યા?' ફરમાવ્યું: 'અલ્લાહે તેમનું નામકરણ કર્યું છે અને તેમની કિતાબમાં આવી રીતે નાઝિલ ફરમાવ્યું: وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِن بَنِی آدَمَ مِن ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَأَشْهَدَهُمْ عَلَی أَنفُسِهِمْ أَلَسْتَ بِرَبِّکُمْ قَالُواْ بَلَی [અને જ્યારે તમારા રબે આદમની ઔલાદથી, તેમની પીઠોમાંથી, તેમની સંતતિ કાઢી, અને તેમને પોતાના જ ઉપર સાક્ષી બનાવ્યા કે શું હું તમારો રબ નથી? તેમણે કહ્યું: હા] અને મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) મારા રસૂલ છે, અને અલી (અલયહિસ્સલામ) અમીરુલ મુઅમેનીન છે.'

#37 ولایت علی The wilayah of Ali અલી (અલયહિસ્સલામ)ની વિલાયત

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

مَا بَعَثَ اللَّهُ نَبِیّاً مِنْ لَدُنْ آدَمَ (علیه السلام) فَهَلُمَّ جَرّاً إِلَّا وَ یَرْجِعُ إِلَی الدُّنْیَا وَ یَنْصُرُ أَمِیرَالْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) وَ هُوَ قَوْلُهُ لَتُؤْمِنُنَّ بِهِ یَعْنِی بِرَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ لَتَنْصُرُنَّ أَمِیرَالْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) ثُمَّ قَالَ لَهُمْ فِی الذَّرِّ أَ أَقْرَرْتُمْ وَ أَخَذْتُمْ عَلی ذلِکُمْ إِصْرِی أَیْ عَهْدِی قالُوا أَقْرَرْنا قالَ اللَّهُ لِلْمَلَائِکَهًِْ (علیهم السلام) فَاشْهَدُوا وَ أَنَا مَعَکُمْ مِنَ الشَّاهِدِینَ وَ هَذِهِ مَعَ الْآیَهًِْ الَّتِی فِی سُورَهًِْ الْأَحْزَابِ فِی قَوْلِهِ وَ إِذْ أَخَذْنا مِنَ النَّبِیِّینَ مِیثاقَهُمْ وَ مِنْکَ وَ مِنْ نُوحٍ (علیه السلام) وَ الْآیَهًُْ الَّتِی فِی سُورَهًِْ الْأَعْرَافِ قَوْلُهُ وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِنْ بَنِی آدَمَ (علیه السلام) مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ قَدْ کُتِبَتْ هَذِهِ الثَّلَاثُ آیَاتٍ فِی ثَلَاثِ سُوَرٍ.

امام صادق ( خداوند هیچ پیامبری را بعد از بنی‌آدم (مبعوث ننمود مگر اینکه به دنیا رجعت نموده و امیرالمومنین (را یاری رساند و این همان تفسیر سخن خداوند است که فرمود: لَتُؤْمِنُنَّ بِه ( آل عمران/۸۱ ) یعنی به رسول خدا (ایمان آورده است. وَ لَتَنْصُرُنَّه ( آل عمران/۸۱ ) و امیرالمومنین (را یاری رسانید، سپس به آنان در عالم ذرّ فرمود: آیا به این موضوع، اقرار دارید؟ و بر آن، پیمان مؤکّد بستید؟. ( آل عمران/۸۱ ) گفتند: «[آری] اقرار داریم»!. ( آل عمران/۸۱ ) خداوند به ملائکه گفت، پس گواه باشید! و من نیز با شما از گواهانم، و این (آیه) همراه آیه‌ی دیگری در سوره‌ی احزاب است که می‌فرماید: [به خاطر آور] هنگامی را که از پیامبران پیمان گرفتیم، و [همچنین] از تو و از نوح و ابراهیم و موسی و عیسی‌بن‌مریم، و ما از همه‌ی آنان پیمان محکمی گرفتیم [که در ادای مسئولیت تبلیغ و رسالت کوتاهی نکنند]. ( احزاب/۷ ) و آیه‌ی دیگر در سوره‌ی اعراف که فرمود: وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِنْ بَنی‌آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلی أَنْفُسِهِمْ أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ قالُوا بَلی شَهِدْنا أَنْ تَقُولُوا یَوْمَ الْقِیامَةِ إِنّا کُنّا عَنْ هذا غافِلینَ و این سه آیه در سه سوره نگاشته شده است.

Imam Sadiq (peace be upon him): Allah did not send any Prophet from the time of Adam (peace be upon him) onwards but that he will return to the world and assist Amir al-Muminin (peace be upon him), and this is the interpretation of the saying of Allah: لَتُؤْمِنُنَّ بِه [You shall surely believe in him] (Aal Imran/81) — meaning, they have believed in the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) — وَ لَتَنْصُرُنَّه [and you shall surely help him] (Aal Imran/81) — and they will help Amir al-Muminin (peace be upon him). Then He said to them in the world of Particles [alam al-dharr]: 'Do you affirm this and take upon that My binding covenant?' (Aal Imran/81) They said: '[Yes,] we affirm!' (Aal Imran/81) Allah said to the angels: 'Then bear witness! And I too am with you among the witnesses.' And this [verse] is together with another verse in Surah al-Ahzab in which He says: '[Remember] when We took the covenant from the Prophets, and [likewise] from you, and from Nuh, Ibrahim, Musa and Isa son of Maryam, and We took from all of them a firm covenant [that they should not fall short in fulfilling the responsibility of preaching and messengership].' (Ahzab/7) And another verse in Surah al-A'raf in which He said: وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِنْ بَنی‌آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلی أَنْفُسِهِمْ أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ قالُوا بَلی شَهِدْنا أَنْ تَقُولُوا یَوْمَ الْقِیامَةِ إِنّا کُنّا عَنْ هذا غافِلینَ [And when your Lord brought forth from the children of Adam, from their backs, their descendants, and made them bear witness against their own souls: Am I not your Lord? They said: Yes! we bear witness. Lest you should say on the day of resurrection: Surely we were heedless of this], and these three verses have been written in three surahs.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અલ્લાહે આદમ (અલયહિસ્સલામ)ના સમય પછી કોઈ પણ પયગંબરને મબઊસ ન ફરમાવ્યા સિવાય એ કે તેઓ દુનિયામાં પાછા ફરશે અને અમીરુલ મુઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)ની મદદ કરશે, અને આ અલ્લાહના તે કૌલની તફસીર છે જેમાં ફરમાવ્યું: لَتُؤْمِنُنَّ بِه [ખરેખર તમે તેમના પર ઈમાન લાવશો] (આલે ઈમરાન/૮૧) યાની રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર ઈમાન લાવ્યા છે. وَ لَتَنْصُرُنَّه [અને ખરેખર તમે તેમની મદદ કરશો] (આલે ઈમરાન/૮૧) અને અમીરુલ મુઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)ની મદદ કરશે, પછી તેમને આલમે ઝર્રમાં ફરમાવ્યું: શું તમે આ વાતનો ઇકરાર કરો છો? અને તેના ઉપર મજબૂત અહદ બાંધો છો? (આલે ઈમરાન/૮૧) તેમણે કહ્યું: '[હા] ઇકરાર કરીએ છીએ'! (આલે ઈમરાન/૮૧) અલ્લાહે મલાઈકાને કહ્યું, તો ગવાહ રહો! અને હું પણ તમારી સાથે ગવાહોમાંથી છું, અને આ (આયત) સૂરએ અહઝાબની બીજી આયત સાથે છે જેમાં ફરમાવે છે: [યાદ કરો] જ્યારે અમે પયગંબરો પાસેથી અહદ લીધો, અને [એ જ રીતે] તમારા પાસેથી અને નૂહ, ઇબ્રાહીમ, મૂસા અને ઈસા બિન મરયમ પાસેથી, અને અમે તે બધા પાસેથી મજબૂત અહદ લીધો [કે તબ્લીગ અને રિસાલતની જવાબદારી અદા કરવામાં કસર ન કરે]. (અહઝાબ/૭) અને બીજી આયત સૂરએ અઅરાફમાં જેમાં ફરમાવ્યું: وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِنْ بَنی‌آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلی أَنْفُسِهِمْ أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ قالُوا بَلی شَهِدْنا أَنْ تَقُولُوا یَوْمَ الْقِیامَةِ إِنّا کُنّا عَنْ هذا غافِلینَ [અને જ્યારે તમારા રબે આદમની ઔલાદથી, તેમની પીઠોમાંથી, તેમની સંતતિ કાઢી, અને તેમને પોતાના જ ઉપર સાક્ષી બનાવ્યા કે શું હું તમારો રબ નથી? તેમણે કહ્યું: હા! અમે સાક્ષી આપીએ છીએ. જેથી કયામતના દિવસે તમે ન કહો કે અમે તો આનાથી ગાફિલ હતા], અને આ ત્રણ આયતો ત્રણ સૂરાઓમાં લખવામાં આવી છે.

#38 ولایت علی The wilayah of Ali અલી (અલયહિસ્સલામ)ની વિલાયત

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

فِی تَهْذِیبِ الْأحْکَامِ فِی الدُّعَاءِ بَعْدَ صَلَوهًِْ الْغَدِیرِ الْمُسْنَدِ إلَی الصَّادِقِ (علیه السلام) وَ مَنَنْتَ عَلَیْنَا بِشَهَادَهًِْ الْإِخْلَاصِ وَ بِوَلَایَهًِْ أَوْلِیَائِکَ الْهُدَاهًِْ بَعْدَ النَّذِیرِ الْمُنْذِرِ السِّرَاجِ الْمُنِیرِ وَ أَکْمَلْتَ لَنَا بِهِمُ الدِّینَ وَ أَتْمَمْتَ عَلَیْنَا النِّعْمَهًَْ وَ جَدَّدْتَ لَنَا عَهْدَکَ وَ ذَکَّرْتَنَا مِیثَاقَکَ الْمَأْخُوذَ فِی ابْتِدَاءِ خَلْقِکَ إِیَّانَا وَ جَعَلْتَنَا مِنْ أَهْلِ الْإِجَابَهًِْ وَ لَمْ تُنْسِنَا ذِکْرَکَ فَإِنَّکَ قُلْتَ وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِنْ بَنِی آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلی أَنْفُسِهِمْ أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ قالُوا بَلی شَهِدْنا بِمَنِّکَ وَ لُطْفِکَ بِأَنَّکَ أَنْتَ اللَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ رَبُّنَا وَ مُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله) عَبْدُکَ وَ رَسُولُکَ نَبِیُّنَا وَ عَلِیٌّ أَمِیرُ‌الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) ... و الحُجَّهًُْ العُظمَی وَ آیَتُکَ الْکُبْرَی ... وَ النَّبَأُ الْعَظِیمُ الَّذِی هُمْ فِیهِ مُخْتَلِفُونَ.

امام صادق ( در دعای که بعد از نماز غدیر وارد شده و سندش منسوب به امام صادق (است وارد شده است: «و بر ما بر گواهی به اخلاص برای خویش، و دوستی و موالات اولیاء هدایتگرت بعد از [پیامبر (] آگاه‌دهنده و بیم‌دهنده و چراغ روشن منّت نهادی، و دین را با موالات و دوستی آنان و تبرّی از دشمنانشان کامل نمودی و با تجدید عهد و پیمانت نعمت را بر ما کامل نمودی و عهد و پیمان را به یادمان آوردی، و سخن خویش را از [اذهانمان] پاک نساختی، و تو [در کتاب خویش] ذکر نمودی: وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِنْ بَنی‌آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلی أَنْفُسِهِمْ أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ قالُوا بَلی شَهِدْنا گفتند: «آری، گواهی می‌دهیم بر لطف و منّت تو، به اینکه تو خدایی هستی که هیچ خدایی جز تو نیست و محمّد بنده و فرستاده‌ی توست و علی (امیرمومنان ... و برهان عظیم و نشانه‌ی کبرای تو، از خبر بزرگ و پراهمیّت (رستاخیز)! همان خبری که پیوسته در آن اختلاف دارند!. ( نبأ/۳۲ )

Imam Sadiq (peace be upon him): In the supplication that has come after the prayer of Ghadir, whose chain is attributed to Imam Sadiq (peace be upon him), it is reported: "And You bestowed favour upon us with the testimony of ikhlas (sincerity) to Yourself, and with the love and allegiance to the awliya (guides) after [the Prophet (peace be upon him and his family)] who warned and cautioned and was the shining lamp, and You completed the religion for us through allegiance and love of them and disavowal of their enemies, and by renewing Your covenant You completed the favour upon us, and reminded us of the covenant and pact, and did not erase Your word from [our minds], and You mentioned [in Your book]: وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِنْ بَنی آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلی أَنْفُسِهِمْ أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ قالُوا بَلی شَهِدْنا [And when your Lord brought forth from the children of Adam, from their backs, their descendants, and made them bear witness against their own souls: Am I not your Lord? They said: Yes! we bear witness]. They said: 'Yes, we bear witness — by Your favour and grace — that You are the Allah besides whom there is no god, and Muhammad is Your servant and messenger, and Ali is the Commander of the Faithful ... and the great proof and the greatest sign of You, from the great and momentous news (of the resurrection)! That very news about which they continually differ!' (Naba/32)

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): નમાઝે ગદીર પછી વારિદ થયેલી દુઆમાં, જેની સનદ ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) સાથે મન્સૂબ છે, વારિદ થયું છે: "અને તેં અમારા પર પોતાના માટે ઇખ્લાસ (નિષ્ઠા)ની ગવાહી અને [પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)] જે આગાહ કરનાર અને ડરાવનાર અને રોશન ચિરાગ છે, તેમના પછી તારા હિદાયત આપનાર અવલિયાની મોહબ્બત અને વિલાયતથી એહસાન કર્યો, અને તેમની વિલાયત અને મોહબ્બત તથા તેમના દુશ્મનોથી બરાઅત દ્વારા દીનને પૂર્ણ કર્યો, અને પોતાના અહદ અને પયમાનને તાજું કરીને અમારા પર નેઅમતને પૂર્ણ કરી, અને અહદ અને પયમાનને અમને યાદ કરાવ્યું, અને પોતાની વાતને [અમારા ઝેહનોમાંથી] મિટાવી નહીં, અને તેં [પોતાની કિતાબમાં] ઝિક્ર કર્યું: وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِنْ بَنی آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلی أَنْفُسِهِمْ أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ قالُوا بَلی شَهِدْنا [અને જ્યારે તમારા રબે આદમના સંતાનોમાંથી, તેમની પીઠોમાંથી, તેમની ઔલાદને લીધી, અને તેમને પોતાની ઉપર ગવાહ બનાવ્યા: શું હું તમારો રબ નથી? તેમણે કહ્યું: હા! અમે ગવાહી આપીએ છીએ]. તેમણે કહ્યું: 'હા, અમે તારા લુત્ફ અને એહસાન પર ગવાહી આપીએ છીએ, કે તું એ ખુદા છે જેના સિવાય કોઈ ખુદા નથી, અને મુહમ્મદ તારો બંદો અને રસૂલ છે, અને અલી (અમીરુલ મોઅમેનીન)... અને તારી અઝીમ દલીલ અને કુબરા નિશાની છે, એ મોટા અને મહત્વપૂર્ણ ખબર (કયામત)થી! એ જ ખબર જેમાં તેઓ હંમેશા ઇખ્તિલાફ કરે છે!' (નબા/32)

#39 ولایت Wilayah વિલાયત

إلباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

إِنَّ اللَّهَ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی أَخَذَ مِیثَاقَ شِیعَتِنَا بِالْوَلَایَهًِْ لَنَا وَ هُمْ ذَرٌّ یَوْمَ أَخَذَ الْمِیثَاقَ عَلَی الذَّرِّ بِالْإِقْرَارِ لَهُ بِالرُّبُوبِیَّهًِْ وَ لِمُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) بِالنُّبُوَّهًِْ وَ عَرَضَ عَلَی مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) أُمَّتَهُ فِی الطِّینِ وَ هُمْ أَظِلَّهًٌْ وَ خَلَقَهُمْ مِنَ الطِّینَهًِْ الَّتِی خُلِقَ مِنْهَا آدَمُ (علیه السلام) وَ خَلَقَ أَرْوَاحَ شِیعَتِنَا قَبْلَ أَبْدَانِهِمْ بِأَلْفَیْ عَامٍ وَ عَرَضَهُمْ عَلَیْهِ وَ عَرَّفَهُمْ رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ عَلِیَّ‌بْنَ‌أَبِی‌طَالِبٍ (علیه السلام) وَ نَحْنُ نَعْرِفُهُمْ فِی لَحْنِ الْقَوْل.

امام باقر ( خدا از شیعیان ما آنگاه که در عالم ذر بودند، به ولایت ما پیمان گرفت، روزی که از همه در عالم ذر پیمان می‌گرفت، و نیز به ربوبیّت خود و نبوّت محمّد (پیمان گرفت، و خدای متعال امّتش را که مانند سایه‌ها بودند (روح بدون پیکر یا با پیکر مثالی بودند) به محمّد (در گل ارائه فرمود، و آن‌ها را از گلی آفرید که آدم (را از آن آفرید، و خدا ارواح شیعیان ما را دو هزار سال پیش از بدن‌هایشان آفرید، و ایشان را بر پیغمبر (عرضه داشت، حضرت آن‌ها را شناخت و علی (هم آن‌ها را شناخت و ما آن‌ها را از سیاق گفتار می‌شناسیم (یعنی از گوشه و کنار گفتارشان محبّت و ولایت آن‌ها نسبت به ما واضح می‌شود).

Imam Baqir (peace be upon him): Allah took a covenant from our Shia — when they were in the world of particles (dharr) — for our wilayah, on the day when He took the covenant from all in the world of particles, and He also took the covenant for His own lordship and for the prophethood of Muhammad (peace be upon him and his family). And Allah the Exalted presented His ummah — who were like shadows (spirits without bodies, or with likeness-bodies) — to Muhammad (peace be upon him and his family) while [they were] in clay, and He created them from the clay from which Adam (peace be upon him) was created. And Allah created the spirits of our Shia two thousand years before their bodies, and presented them to the Prophet (peace be upon him and his family); he recognized them and Ali (peace be upon him) also recognized them, and we recognize them by the tenor of their speech (that is, from the sides and corners of their speech their love and allegiance to us becomes evident).

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): અલ્લાહે અમારા શિયાઓથી, જ્યારે તેઓ આલમે ઝર્રમાં હતા, અમારી વિલાયતનો પયમાન લીધો, એ દિવસે જ્યારે તેઓ આલમે ઝર્રમાં બધાથી પયમાન લેતા હતા, અને પોતાની રુબૂબિય્યત તથા મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની નબુવ્વતનો પણ પયમાન લીધો, અને અલ્લાહ તઆલાએ પોતાની ઉમ્મતને, જેઓ છાયાઓ જેવા હતા (પિકર વગરની રૂહો હતી અથવા મિસાલી પિકર સાથે હતી), મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની સામે માટીમાં પેશ કરી, અને તેમને એ માટીથી પૈદા કર્યા જેનાથી આદમ (અલયહિસ્સલામ)ને પૈદા કર્યા હતા, અને અલ્લાહે અમારા શિયાઓની રૂહોને તેમના બદનોથી બે હજાર વર્ષ પહેલાં પૈદા કરી, અને તેમને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) સામે પેશ કરી, હઝરતે તેમને ઓળખ્યા અને અલી (અલયહિસ્સલામ)એ પણ તેમને ઓળખ્યા, અને અમે તેમને તેમની વાતચીતના અંદાઝથી ઓળખીએ છીએ (એટલે કે તેમની વાતચીતના ખૂણાઓથી અમારા પ્રત્યેની તેમની મોહબ્બત અને વિલાયત ઝાહિર થાય છે).

#40 ولایت Wilayah વિલાયત

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

مَا خَلَقَ اللَّهُ أَحَداً مِنْ خَلْقِهِ وَ لَا بَعَثَ أَحَداً مِنْ رُسُلِهِ إِلَّا لِیَدْعُوَهُمْ إِلَی وَلَایَهًِْ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ عَلِیٍّ (علیه السلام) وَ خُلَفَائِهِ (علیه السلام) وَ یَأْخُذَ بِهِ عَلَیْهِمُ الْعَهْدَ لِیُقِیمُوا عَلَیْهِ وَ لِیَعْمَلَ بِهِ سَائِرُ عَوَامِّ الْأُمَمِ.

امام صادق ( خداوند هیچ آفریده‌ای را نیافرید و هیچ پیامبری را مبعوث نکرده، مگر برای اینکه آن‌ها را دعوت به ولایت محمّد و علی و جانشینان آن دو نماید و از آن‌ها عهد بگیرد که پایدار باشند تا عوام سایر ملّت‌ها به آن عمل کنند.

Imam Sadiq (peace be upon him): Allah did not create any of His creation and did not send any of His messengers except to invite them to the wilayah of Muhammad (peace be upon him and his family) and Ali (peace be upon him) and their successors, and to take from them the covenant upon it that they remain steadfast, so that the common people of the other nations may act upon it.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અલ્લાહે કોઈ મખ્લૂકને પૈદા નથી કરી અને કોઈ પયગંબરને મબઊસ નથી કર્યા, સિવાય એ માટે કે તેમને મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને અલી (અલયહિસ્સલામ) અને તે બંનેના જાનશીનોની વિલાયત તરફ દઅવત આપે અને તેમનાથી અહદ લે કે તેઓ સ્થિર રહે, જેથી બીજી ઉમ્મતોના આમ લોકો તેના પર અમલ કરે.

#41 ولایت Wilayah વિલાયત

الصادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنِ الْحُسَیْنِ‌بْنِ‌نُعَیْمٍ‌الصَّحَّافِ قَالَ سَأَلْتُ الصَّادِقَ (علیه السلام) عَنْ قَوْلِهِ فَمِنْکُمْ کافِرٌ وَ مِنْکُمْ مُؤْمِنٌ، فَقَالَ عَرَّفَ اللَّهُ إِیمَانَهُمْ بِوَلَایَتِنَا وَ کُفْرَهُمْ بِتَرْکِهَا یَوْمَ أَخَذَ عَلَیْهِمُ الْمِیثَاقَ وَ هُمْ فِی عَالَمِ الذَّرِّ وَ فِی صُلْبِ آدَمَ (علیه السلام).

امام صادق ( حسین‌بن‌نعیم صحاف گوید: از امام صادق (تفسیر سخن خداوند: گروهی از شما کافرید و گروهی مؤمن. ( تغابن/۲ ) فرمود: «خداوند [میزان] ایمان آنان را به‌واسطه‌ی ولایت آنان و نیز سرپیچیشان نسبت به ولایتمان هنگام اخذ پیمان آن زمان که در صلب آدم (بودند شناساند».

Imam Sadiq (peace be upon him): Husayn ibn Nuaym al-Sahhaf said: I asked Imam Sadiq (peace be upon him) about the meaning of the word of Allah: "So among you is a disbeliever and among you is a believer" (Taghabun/2). He said: "Allah made known [the measure of] their faith through their wilayah [to us] and their disbelief through their turning away from it, on the day when He took the covenant from them while they were in the world of particles (dharr) and in the loins of Adam (peace be upon him)."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): હુસૈન બિન નુઐમ સહ્હાફ કહે છે: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)થી અલ્લાહના કલામની તફસીર પૂછી: "તમારામાંથી કેટલાક કાફિર છે અને કેટલાક મોઅમિન છે" (તગાબુન/2). ફરમાવ્યું: "અલ્લાહે તેમના ઈમાનના [મેઆરને] અમારી વિલાયત દ્વારા અને અમારી વિલાયતથી તેમના મોઢું ફેરવવા દ્વારા તેમના કુફ્રને ઓળખાવ્યો, એ સમયે જ્યારે તેમનાથી પયમાન લીધો, જ્યારે તેઓ આદમ (અલયહિસ્સલામ)ના સુલ્બમાં હતા".

#42 ولایت Wilayah વિલાયત

عَنْ أَبِی‌عَبْدِ‌اللَّهِ (علیه السلام) أَنَّ رَجُلًا جَاءَ إِلَی أَمِیرِ‌الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) وَ هُوَ مَعَ أَصْحَابِهِ فَسَلَّمَ عَلَیْهِ ثُمَّ قَالَ لَهُ أَنَا وَ اللَّهِ أُحِبُّکَ وَ أَتَوَلَّاکَ فَقَالَ لَهُ أَمِیرُ‌الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) کَذَبْتَ قَالَ بَلَی وَ اللَّهِ إِنِّی أُحِبُّکَ وَ أَتَوَلَّاکَ فَکَرَّرَ ثَلَاثاً فَقَالَ لَهُ أَمِیرُ‌الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) کَذَبْتَ مَا أَنْتَ کَمَا قُلْتَ إِنَ اللَّهَ خَلَقَ الْأَرْوَاحَ قَبْلَ الْأَبْدَانِ بِأَلْفَیْ عَامٍ ثُمَّ عَرَضَ عَلَیْنَا الْمُحِبَّ لَنَا فَوَ اللَّهِ مَا رَأَیْتُ رُوحَکَ فِیمَنْ عُرِضَ فَأَیْنَ کُنْتَ فَسَکَتَ الرَّجُلُ عِنْدَ ذَلِکَ وَ لَمْ یُرَاجِعْهُ.

امام علی ( امام صادق (فرمود: مردی خدمت امیرالمؤمنین (آمد و آن حضرت همراه اصحابش بود، بر آن حضرت سلام کرد و گفت: «به خدا من ولایت و محبّت تو را دارم»، امیرالمؤمنین (فرمود: «دروغگویی». گفت: «چرا، به خدا من محبّت و دوستی تو را دارم». و تا سه‌بار تکرار کرد، امیرالمؤمنین (فرمود: «دروغگویی، تو چنان‌که گویی نیستی، همانا خدا روح‌های مردم را دوهزار سال پیش از بدن‌هایشان آفرید و سپس دوستان ما را به ما عرضه کرد، به خدا که من روح تو را در میان آن‌ها ندیدم، پس تو کجا بودی»؟ آنگاه آن مرد ساکت شد و جوابی نگفت.

Imam Ali (peace be upon him): Imam Sadiq (peace be upon him) said: A man came to Amir al-Mu'minin (peace be upon him) while he was with his companions. He greeted him and said: "By Allah, I have your wilayah (guardianship) and love for you." Amir al-Mu'minin (peace be upon him) said: "You are lying." He said: "Indeed, by Allah, I have love and affection for you." And he repeated it three times. Amir al-Mu'minin (peace be upon him) said: "You are lying. You are not as you say. Indeed, Allah created the souls of people two thousand years before their bodies, then He presented those who love us to us. By Allah, I did not see your soul among them. So where were you?" Then the man fell silent and gave no reply.

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: એક માણસ અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ) ની ખિદમતમાં આવ્યો જ્યારે તેઓ પોતાના સાથીઓ સાથે હતા. તેણે તેમને સલામ કરી અને કહ્યું: "અલ્લાહની કસમ, હું તમારી વિલાયત અને મોહબ્બત રાખું છું." અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: "તું જૂઠ બોલે છે." તેણે કહ્યું: "કેમ નહીં, અલ્લાહની કસમ હું તમારી મોહબ્બત અને દોસ્તી રાખું છું." અને ત્રણ વાર તેણે આ પુનરાવર્તન કર્યું. અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: "તું જૂઠ બોલે છે, તું જેવો કહે છે તેવો નથી. ખરેખર અલ્લાહે લોકોની રૂહોને તેમના શરીરો પહેલાં બે હજાર વર્ષ પહેલાં પૈદા કરી, પછી અમારા દોસ્તોને અમારી સામે રજૂ કર્યા. અલ્લાહની કસમ, મેં તારી રૂહને તેમની વચ્ચે જોઈ ન હતી, તો તું ક્યાં હતો?" ત્યારે તે માણસ ચૂપ થઈ ગયો અને કોઈ જવાબ ન આપ્યો.

#43 جمعه Friday જુમ્આ

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ أَبِی‌جَعْفَرٍ (علیه السلام) قَالَ قَالَ لَهُ رَجُلٌ کَیْفَ سُمِّیَتِ الْجُمُعَهًُْ قَالَ إِنَّ اللَّهَ عَزَّ‌وَ‌جَلَّ جَمَعَ فِیهَا خَلْقَهُ لِوَلَایَهًِْ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ وَصِیِّهِ فِی الْمِیثَاقِ فَسَمَّاهُ یَوْمَ الْجُمُعَهًِْ لِجَمْعِهِ فِیهِ خَلْقَهُ.

امام باقر ( مردی به امام باقر (گفت: «چگونه جمعه نامیده شد»؟ فرمود: «برای آنکه خدای عزّوجلّ همه‌ی خلق خود را در آن جمع کرد تا بر ولایت محمّد (و وصیّ او در میثاق پیمان بگیرد و آن را جمعه نامید که خلقش را در آن جمع کرد».

Imam Baqir (peace be upon him): A man said to Imam Baqir (peace be upon him): "Why was Jumu'ah (Friday) named so?" He said: "Because Allah, the Mighty and Majestic, gathered all His creation on that day to take a covenant on the wilayah of Muhammad (peace be upon him and his family) and his successor in the primordial covenant, and He named it Jumu'ah because He gathered (jam') His creation on it."

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): એક માણસે ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ) ને કહ્યું: "જુમ્આ (શુક્રવાર) નું નામ કેમ રાખવામાં આવ્યું?" તમે ફરમાવ્યું: "કારણ કે અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે તે દિવસે પોતાની બધી મખલૂકને ભેગી કરી જેથી મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને તેમના વસીની વિલાયત પર મીસાક (પ્રતિજ્ઞા) લે, અને તેને જુમ્આ નામ આપ્યું કારણ કે તેમાં પોતાની મખલૂકને એકત્રિત (જમ્અ) કરી."

#44 حجر Al-Hijr હિજ્ર

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنِ الْحَلَبِیِّ قُلْتُ لِأَبِی‌عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) لِمَ جُعِلَ اسْتِلَامُ الْحَجَرِ فَقَالَ إِنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ حَیْثُ أَخَذَ مِیثَاقَ بَنِی آدَمَ دَعَا الْحَجَرَ مِنَ الْجَنَّهًِْ فَأَمَرَهُ فَالْتَقَمَ الْمِیثَاقَ فَهُوَ یَشْهَدُ لِمَنْ وَافَاهُ بِالْمُوَافَاهًِْ.

امام صادق ( حلبی گوید: به امام صادق (گفتم: «چرا خدا عملِ بوسیدن حجرالأسود را قرار داد»؟ فرمود: «خدا هنگامی‌که از فرزندان آدم (عهد و پیمان گرفت، حجر را از بهشت فرا خواند و به وی دستور داد که پیمان را در درون خودش قرار دهد. پس برای کسی که آن را ببوسد، شهادت می‌دهد».

Imam Sadiq (peace be upon him): Halabi said: I said to Imam Sadiq (peace be upon him): "Why did Allah appoint the act of kissing the Hajar al-Aswad (Black Stone)?" He said: "When Allah took the covenant from the children of Adam, He summoned the Stone from Paradise and commanded it to hold the covenant within itself. So it bears witness for whoever kisses it."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): હલબી કહે છે: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) ને પૂછ્યું: "અલ્લાહે હજરે અસ્વદને ચૂમવાનું અમલ કેમ મુકર્રર કર્યું?" તમે ફરમાવ્યું: "જ્યારે અલ્લાહે આદમ (અલયહિસ્સલામ) ના સંતાનો પાસેથી અહદ અને પ્રતિજ્ઞા લીધી, ત્યારે તેણે હજરને જન્નતમાંથી બોલાવ્યો અને તેને હુકમ કર્યો કે તે પ્રતિજ્ઞાને પોતાની અંદર રાખે. તો જે તેને ચૂમે તેના માટે તે શહાદત આપે છે."

#45 حجر Al-Hijr હિજ્ર

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ جَعْفَرِ‌بْنِ‌مُحَمَّدٍ (علیه السلام) قَالَ: کُنْتُ مَعَ أبِی مُحَمَّدِ‌بْنِ‌عَلِیٍّ (علیه السلام) فَقَالَ لَهُ رَجُلٌ یَا أَبَاجَعْفَرٍ (علیه السلام) مَا بَدْءُ خَلْقِ هَذَا الرُّکْنِ فَقَالَ إِنَّ اللَّهَ لَمَّا خَلَقَ الْخَلْقَ قَالَ لِبَنِی آدَمَ (علیه السلام) أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ قالُوا بَلی فَأَقَرُّوا وَ أَجْرَی نَهَراً أَحْلَی مِنَ الْعَسَلِ وَ أَلْیَنَ مِنَ الزُّبْدِ ثُمَّ أَمَرَ الْقَلَمَ فَاسْتَمَدَّ مِنْ ذَلِکَ النَّهَرِ فَکَتَبَ إِقْرَارَهُمْ وَ مَا هُوَ کَائِنٌ إِلَی یَوْمِ الْقِیَامَهًِْ ثُمَّ أَلْقَمَ ذَلِکَ الْکِتَابَ هَذَا الْحَجَرَ فَهَذَا الِاسْتِلَامُ الَّذِی تَرَی إِنَّمَا هُوَ بَیْعَهًٌْ عَلَی إِقْرَارِهِمُ الَّذِی کَانُوا أَقَرُّوا بِهِ.

امام باقر ( امام صادق (می‌فرماید: همراه پدرم امام باقر (بودم، مردی به او گفت: «ای ابا جعفر (آغاز آفرینش این رکن چیست»؟ فرمود: «چون خدا خلق را آفرید، به بنی آدم فرمود: «آیا من پروردگار شما نیستم»؟ گفتند: «چرا». و اعتراف کردند، و خدا نهری شیرین‌تر از عسل و نرم‌تر از کره جاری کرد، و به قلم امر کرد و از آن نهر مداد برگرفت، و اعتراف آن‌ها را با هر چه بود شدنی است تا روز قیامت، نوشت. سپس آن نوشته را لقمه‌ای ساخت در درون سنگ حجرالأسود، و این دست دراز کردن که می‌بینی، همانا بیعتی است بر آن اعتراف که از نخست داشته‌اند».

Imam Baqir (peace be upon him): Imam Sadiq (peace be upon him) says: I was with my father Imam Baqir (peace be upon him), when a man said to him: "O Aba Ja'far (peace be upon him), what is the origin of the creation of this Rukn (corner)?" He said: "When Allah created the creation, He said to the children of Adam: أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ قالُوا بَلی [Am I not your Lord? They said: Yes], and they acknowledged. And Allah caused a river to flow, sweeter than honey and softer than butter, and He commanded the Pen, and it drew ink from that river, and it wrote down their acknowledgement along with everything that will happen until the Day of Resurrection. Then He made that writing a morsel inside the Stone of Hajar al-Aswad. So this stretching out of the hand which you see is indeed a pledge of allegiance upon that acknowledgement which they had made from the beginning."

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) ફરમાવે છે: હું મારા પિતા ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ) સાથે હતો, એક માણસે તેમને કહ્યું: "ઓ અબા જઅફર (અલયહિસ્સલામ), આ રુક્નની પૈદાઈશની શરૂઆત શું છે?" તમે ફરમાવ્યું: "જ્યારે અલ્લાહે મખલૂકને પૈદા કરી, બની આદમને ફરમાવ્યું: أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ قالُوا بَلی [શું હું તમારો પરવરદિગાર નથી? તેઓએ કહ્યું: ચોક્કસ]. અને તેઓએ એકરાર કર્યો, અને અલ્લાહે એક નહેર જારી કરી જે મધ કરતાં મીઠી અને માખણ કરતાં નરમ હતી, અને કલમને હુકમ કર્યો અને તેણે તે નહેરમાંથી શાહી લીધી, અને તેમના એકરારને લખ્યો અને જે કંઈ કયામતના દિવસ સુધી થવાનું છે તે પણ લખ્યું. પછી તે લખાણને એક કોળિયો બનાવીને હજરે અસ્વદ પથ્થરની અંદર મૂક્યો, અને આ હાથ લંબાવવો જે તું જુએ છે, ખરેખર તે એ એકરાર પર બયઅત છે જે તેઓએ પ્રથમથી કર્યો હતો."