سورة الأعراف

Verse 19 of 206

7:19

وَ يا آدَمُ اسْكُنْ أَنْتَ وَ زَوْجُكَ الْجَنَّةَ فَكُلا مِنْ حَيْثُ شِئْتُما وَ لا تَقْرَبا هذِهِ الشَّجَرَةَ فَتَكُونا مِنَ الظَّالِمينَ

و اى آدم! تو و همسرت در بهشت ساكن شويد؛ و از هرجا كه خواستيد، بخوريد! امّا به اين درخت نزديك نشويد، كه از ستمكاران خواهيد بود.

And (We said): O Adam! Dwell you and your wife in the garden; so eat from where you desire, but do not go near this tree, for then you will be of the unjust.

અને (અમોએ કહ્યું) અય આદમ ! તું તથા તારી ઔરત જન્નતમાં રહો; અને જ્યાંથી તમે ચાહો ખાઓ, પરંતુ આ ઝાડ પાસે જશો નહિ, નહિતર તમે બંને ઝાલિમોમાંના થઇ જશો.

السّجّاد (علیه السلام) Imam Sajjad (peace be upon him) ઇમામ સજ્જાદ (અલયહિસ્સલામ)

مُحَمَّدبْنُ‌مُسْلم‌بن‌شَهَاب قَالَ: سُئِلَ عَلِیُّ بْنُ الْحُسَیْنِ (علیه السلام) أَیُّ الْأَعْمَالِ أَفْضَلُ عِنْدَ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ فَقَالَ مَا مِنْ عَمَلٍ بَعْدَ مَعْرِفَهًِْ اللَّهِ جَلَّ وَ عَزَّ وَ مَعْرِفَهًِْ رَسُولِهِ (صلی الله علیه و آله) أَفْضَلَ مِنْ بُغْضِ الدُّنْیَا وَ إِنَّ لِذَلِکَ لَشُعَباً کَثِیرَهًًْ وَ لِلْمَعَاصِی شُعَباً فَأَوَّلُ مَا عُصِیَ اللَّهُ بِهِ الْکِبْرُ وَ هِیَ مَعْصِیَهًُْ إِبْلِیسَ حِینَ أَبَی وَ اسْتَکْبَرَ وَ کَانَ مِنَ الْکَافِرِینَ وَ الْحِرْصُ وَ هِیَ مَعْصِیَهًُْ آدَمَ وَ حَوَّاءَ (علیها السلام) حِینَ قَالَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ لَهُمَا فَکُلا مِنْ حَیْثُ شِئْتُما وَ لا تَقْرَبا هذِهِ الشَّجَرَةَ فَتَکُونا مِنَ الظَّالِمِینَ فَأَخَذَا مَا لَا حَاجَهًَْ بِهِمَا إِلَیْهِ فَدَخَلَ ذَلِکَ عَلَی ذُرِّیَّتِهِمَا إِلَی یَوْمِ الْقِیَامَهًِْ وَ ذَلِکَ أَنَّ أَکْثَرَ مَا یَطْلُبُ ابْنُ آدَمَ (علیه السلام) مَا لَا حَاجَهًَْ بِهِ إِلَیْهِ ثُمَّ الْحَسَدُ وَ هِیَ مَعْصِیَهًُْ ابْنِ‎آدَمَ (علیه السلام) حَیْثُ حَسَدَ أَخَاهُ فَقَتَلَهُ فَتَشَعَّبَ مِنْ ذَلِکَ حُبُّ النِّسَاءِ وَ حُبُّ الدُّنْیَا وَ حُبُّ الرِّئَاسَهًِْ وَ حُبُّ الرَّاحَهًِْ وَ حُبُّ الْکَلَامِ وَ حُبُّ الْعُلُوِّ وَ الثَّرْوَهًِْ فَصِرْنَ سَبْعَ خِصَالٍ فَاجْتَمَعْنَ کُلُّهُنَّ فِی حُبِّ الدُّنْیَا فَقَالَ الْأَنْبِیَاءُ (علیهم السلام) وَ الْعُلَمَاءُ بَعْدَ مَعْرِفَهًِْ ذَلِکَ حُبُّ الدُّنْیَا رَأْسُ کُلِّ خَطِیئَهًٍْ وَ الدُّنْیَا دُنْیَاءَانِ دُنْیَا بَلَاغٍ وَ دُنْیَا مَلْعُونَهًٍْ.

امام سجّاد ( محمّدبن‌مسلم‌بن شهاب گوید: از امام سجّاد (پرسش شد: «کدام عمل نزد خداوند عزّوجلّ برتر است»؟ حضرت فرمود: «هیچ عملی پس از شناخت خداوند عزّوجلّ و شناخت رسول خدا (برتر از نفرت از دنیا نیست و دنیا شاخه‌های فراوانی دارد و گناه نیز شاخه‌هایی دارد. نخستین گناهی که خداوند بدان نافرمانی شد تکبّر بود و آن گناه شیطان است در آنگاه که سرکشی کرد و بزرگی فروخت و از کافران شد؛ و بعد از کبر، حرص است که آن معصیت آدم و حوّا (است در آن گاه که خدای عزّوجلّ به آن‌ها فرمود: فَکُلا مِنْ حَیْثُ شِئْتُما وَ لا تَقْرَبا هذِهِ الشَّجَرَةَ فَتَکُونا مِنَ الظَّالِمِینَ؛ و آن‌ها رو به چیزی گذاشتند که هیچ نیازی به آن نداشتند و این‌گونه این خصلت تا روز قیامت درون فرزندانشان راه یافت؛ چرا که بیشترین خواسته‌های فرزند آدم چیزی است که هیچ نیازی به آن ندارد. سپس حسد و آن گناه فرزند آدم است، در آنجا که به برادرش رشک ورزید و او را کشت و از آنجا شاخه‌های زن دوستی و دنیا دوستی و مقام دوستی و رفاه دوستی و حرف دوستی و برتری و ثروت دوستی سر برآورد که هفت خصلت شد؛ و این هفت خصلت، همگی در دنیادوستی جمع شد. از این روست که پیامبران و دانایان پس از آگاهی از این امر گفته‌اند: دوستی دنیا سرچشمه همه گناهان است و دنیا دو گونه است: دنیایی که در حدّ بسندگی است و دنیایی که نفرین شده است».

Imam al-Sajjad (peace be upon him): Muhammad ibn Muslim ibn Shihab said: Imam al-Sajjad (peace be upon him) was asked, "Which deed is most excellent before Allah the Mighty and Majestic?" He said: "After knowing Allah the Mighty and Majestic and knowing the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), no deed is more excellent than hatred of the world. The world has many branches, and sin too has branches. The first sin by which Allah was disobeyed was arrogance, and that is the sin of Iblis, when he refused, showed pride, and became of the disbelievers. After arrogance is greed, which is the sin of Adam and Hawwa (peace be upon her), when Allah the Mighty and Majestic said to them: فَکُلا مِنْ حَیْثُ شِئْتُما وَ لا تَقْرَبا هذِهِ الشَّجَرَةَ فَتَکُونا مِنَ الظَّالِمِینَ [So eat from where you desire, but do not go near this tree, for then you will be of the unjust], and they turned to something they had no need of. In this way this trait entered their descendants until the Day of Judgement, for most of what the child of Adam seeks is that which he has no need for. Then envy, and that is the sin of the son of Adam (peace be upon him), when he envied his brother and killed him. From this branched out the love of women, the love of the world, the love of leadership, the love of ease, the love of talk, the love of superiority, and the love of wealth — which became seven traits; and all seven of these traits are gathered together in love of the world. It is for this reason that the prophets (peace be upon them) and the learned, after realising this, have said: love of the world is the source of every sin. And the world is of two kinds: a world that is sufficient [for one's needs], and a world that is cursed."

ઇમામ સજ્જાદ (અલયહિસ્સલામ): મુહમ્મદ બિન મુસ્લિમ બિન શિહાબ કહે છે: ઇમામ સજ્જાદ (અલયહિસ્સલામ)ને પૂછવામાં આવ્યું: "અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લની નજીક કયું અમલ સૌથી શ્રેષ્ઠ છે?" તેમણે ફરમાવ્યું: "અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લની ઓળખ અને રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની ઓળખ પછી કોઈ પણ અમલ દુનિયા પ્રત્યેની નફરત કરતાં વધુ શ્રેષ્ઠ નથી. દુનિયાની ઘણી શાખાઓ છે અને ગુનાહની પણ શાખાઓ છે. પહેલો ગુનાહ જેના દ્વારા અલ્લાહની નાફરમાની કરવામાં આવી તે તકબ્બુર (ઘમંડ) હતો, અને તે શેતાનનો ગુનાહ છે જ્યારે તેણે વિદ્રોહ કર્યો, ઘમંડ કર્યો અને કાફિરોમાંથી થઈ ગયો. તકબ્બુર પછી હિર્સ (લોભ) છે, અને તે આદમ અને હવ્વા (અલયહસ્સલામ)નો ગુનાહ છે જ્યારે અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લએ તેમને ફરમાવ્યું: فَکُلا مِنْ حَیْثُ شِئْتُما وَ لا تَقْرَبا هذِهِ الشَّجَرَةَ فَتَکُونا مِنَ الظَّالِمِینَ [જ્યાંથી ઇચ્છો ત્યાંથી ખાઓ, પરંતુ આ વૃક્ષની નજીક ન જાઓ, નહીં તો તમે ઝાલિમોમાંથી થઈ જશો], અને તેઓ એવી વસ્તુ તરફ વળ્યા જેની તેમને કોઈ જરૂર ન હતી. આ રીતે આ ખસલત કયામતના દિવસ સુધી તેમના સંતાનોમાં દાખલ થઈ ગઈ; કારણ કે આદમના સંતાનની મોટા ભાગની ઇચ્છાઓ એવી વસ્તુની હોય છે જેની તેને કોઈ જરૂર નથી. પછી હસદ (ઈર્ષ્યા), અને તે આદમના પુત્રનો ગુનાહ છે, જ્યાં તેણે પોતાના ભાઈની ઈર્ષ્યા કરી અને તેને મારી નાખ્યો. ત્યાંથી સ્ત્રી-પ્રેમ, દુનિયા-પ્રેમ, પદ-પ્રેમ, આરામ-પ્રેમ, વાત-પ્રેમ, શ્રેષ્ઠતાનો પ્રેમ અને સંપત્તિ-પ્રેમની શાખાઓ નીકળી, જે સાત ખસલતો બની; અને આ સાતેય ખસલતો દુનિયા-પ્રેમમાં ભેગી થઈ ગઈ. તેથી જ પયગંબરો (અલયહિમુસ્સલામ) અને જ્ઞાનીઓએ આ વાત જાણ્યા પછી કહ્યું છે: દુનિયાનો પ્રેમ દરેક ગુનાહનો સ્રોત છે, અને દુનિયા બે પ્રકારની છે: એક દુનિયા જે [જરૂરિયાત પૂરતી] પર્યાપ્ત છે, અને એક દુનિયા જે લાનત કરાયેલી (શાપિત) છે."

أمیرالمؤمنین (علیه السلام) Imam Ali, Commander of the Faithful (peace be upon him) ઇમામ અલી, અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)

فِیمَا أَجَابَ بِهِ أَمِیرُالْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) عَنْ أَسْئِلَهًِْ الزِّنْدِیقِ الْمُدَّعِی لِلتَّنَاقُضِ فِی الْقُرْآنِ قَالَ (علیه السلام) وَ أَمَّا قَوْلُهُ وَ ما کانَ لِبَشَرٍ أَنْ یُکَلِّمَهُ اللهُ إِلَّا وَحْیاً أَوْ مِنْ وَراءِ حِجابٍ أَوْ یُرْسِلَ رَسُولًا فَیُوحِیَ بِإِذْنِهِ ما یَشاءُ وَ قَوْلُهُ وَ کَلَّمَ اللهُ مُوسی تَکْلِیماً وَ قَوْلُهُ وَ ناداهُما رَبُّهُما وَ قَوْلُهُ یا آدَمُ اسْکُنْ أَنْتَ وَ زَوْجُکَ الْجَنَّةَ فَأَمَّا قَوْلُهُ ما کانَ لِبَشَرٍ أَنْ یُکَلِّمَهُ اللهُ إِلَّا وَحْیاً أَوْ مِنْ وَراءِ حِجابٍ مَا یَنْبَغِی لِبَشَرٍ أَنْ یُکَلِّمَهُ اللَّهُ إِلَّا وَحْیاً وَ لَیْسَ بِکَائِنٍ إِلَّا مِنْ وَرَاءِ حِجَابٍ أَوْ یُرْسِلَ رَسُولًا فَیُوحِیَ بِإِذْنِهِ ما یَشاءُ کَذَلِکَ قَالَ اللَّهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی عُلُوّاً کَبِیراً قَدْ کَانَ الرَّسُولُ (صلی الله علیه و آله) یُوحَی إِلَیْهِ مِنْ رُسُلِ السَّمَاءِ فَتَبْلُغُ رُسُلُ السَّمَاءِ رُسُلَ الْأَرْضِ وَ قَدْ کَانَ الْکَلَامُ بَیْنَ رُسُلِ (علیهم السلام) أَهْلِ الْأَرْضِ وَ بَیْنَهُ مِنْ غَیْرِ أَنْ یُرْسِلَ بِالْکَلَامِ مَعَ رُسُلِ (علیهم السلام) أَهْلِ السَّمَاءِ وَ قَدْ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) یَا جَبْرَئِیلُ (علیه السلام) هَلْ رَأَیْتَ رَبَّکَ فَقَالَ جَبْرَئِیلُ (علیه السلام) إِنَّ رَبِّی لَا یُرَی فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) مِنْ أَیْنَ تَأْخُذُ الْوَحْیَ فَقَالَ آخُذُهُ مِنْ إِسْرَافِیلَ (علیه السلام) فَقَالَ وَ مِنْ أَیْنَ یَأْخُذُهُ إِسْرَافِیلُ (علیه السلام) قَالَ یَأْخُذُهُ مِنْ مَلَکٍ فَوْقَهُ مِنَ الرُّوحَانِیِّینَ قَالَ فَمِنْ أَیْنَ یَأْخُذُهُ ذَلِکَ الْمَلَکُ قَالَ یَقْذِفُ فِی قَلْبِهِ قَذْفاً فَهَذَا وَحْیٌ وَ هُوَ کَلَامُ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ وَ کَلَامُ اللَّهِ لَیْسَ بِنَحْوٍ وَاحِدٍ مِنْهُ مَا کَلَّمَ اللَّهُ بِهِ الرُّسُلَ وَ مِنْهُ مَا قَذَفَهُ فِی قُلُوبِهِمْ وَ مِنْهُ رُؤْیَا یُرِیهَا الرُّسُلَ وَ مِنْهُ وَحْیٌ وَ تَنْزِیلٌ یُتْلَی وَ یُقْرَأُ فَهُوَ کَلَامُ اللَّهِ فَاکْتَفِ بِمَا وَصَفْتُ لَکَ مِنْ کَلَامِ اللَّهِ فَإِنَّ مَعْنَی کَلَامِ اللَّهِ لَیْسَ بِنَحْوٍ وَاحِدٍ فَإِنَّهُ مِنْهُ مَا تَبْلُغُ مِنْهُ رُسُلُ السَّمَاءِ رُسُلَ الْأَرْض.

امام علی ( امیرالمؤمنین در جواب زندیقی که ادّعا می کرد در قرآن تناقض وجود دارد، فرمود: و شایسته هیچ انسانی نیست که خدا با او سخن گوید، مگر از راه وحی یا از پشت حجاب، یا رسولی می‌فرستد و بفرمان او آنچه را بخواهد وحی می‌کند. ( شوری/۵۱ ) و سخن خداوند: و خدا با موسی آشکارا سخن گفت. ( نساء/۱۶۴ ) و این سخن خداوند: و پروردگارشان بر آن دو بانگ بر زد. و ای آدم! تو و همسرت در بهشت ساکن شوید؛ امّا فرموده خداوند و شایسته‌ی هیچ انسانی نیست که خدا با او سخن گوید، مگر از راه وحی یا از پشت حجاب. ( شوری/۵۱ ) یعنی برای هیچ انسانی ممکن نیست که خداوند با او جز از طریق وحی و یا از پشت حجاب و پرده سخن بگوید یا اینکه فرستاده‌ای را بفرستد و به اجازه خداوند آنچه را که اراده فرموده است به او وحی نماید. آری! خداوند بلند مرتبه و بزرگ چنین فرموده است: پیامبر اکرم (وحی را از فرستادگان آسمانی دریافت می‌کرد. بنابراین فرستادگان آسمانی به فرستاده‌های زمین وحی می‌کردند. او با فرستادگان زمین سخن می‌گفت نه با فرستادگان آسمانی. یک بار پیامبر (از جبرئیل پرسید: «ای جبرئیل! آیا تو خدایت را دیده‌ای»؟ جبرئیل (گفت: «خدایم دیده نمی‌شود». پیامبر (سؤال کرد: «تو وحی را از کجا دریافت می‌کنی»؟ او پاسخ داد: «از اسرافیل»! پیامبر (پرسید: «اسرافیل آن را از کجا دریافت می‌کند»؟ جبرئیل گفت: «از فرشته‌ای در میان عالم ملکوت اعلی که جایگاهش از او برتر است». رسول خدا مجدداً پرسید: «آن فرشته وحی را از چه کسی دریافت می‌کند»؟ جبرئیل (فرمود: «وحی به قلب او فرود می‌آید گویی چیزی به درون آن پرتاب شده است». این وحی است که همان کلام پروردگار است. کلام خداوند به یک شکل نیست. یک نوع از وحی، آن است که خداوند با آن با پیامبران سخن گفته و گاهی مستقیماً آن را به قلبشان القا کرده است. نوعی از آن به صورت رؤیایی است که پیامبران آن را می‌بینند. از جمله انواع دیگر آن، وحی و تنزیل است که خوانده و تلاوت می‌شود که همان کلام خداوند است. به آنچه از کلام خدا که برایت توصیف کردم اکتفا کن. زیرا کلام خدا فقط یک نوع نیست. بلکه یکی از انواع آن، همان چیزی است که فرستادگان آسمان به فرستادگان زمین منتقل می‌کنند.

Imam Ali (Amir al-Mu'minin) (peace be upon him), in reply to a heretic who claimed there were contradictions in the Quran, said: "And it is not fitting for any human that Allah should speak to him, except by way of revelation, or from behind a veil, or by sending a messenger who then, by His permission, reveals whatever He wills." (al-Shura/51). And the word of Allah: "And Allah spoke to Musa directly." (al-Nisa/164). And this word of Allah: "And their Lord called out to them both." And: "O Adam! Dwell, you and your wife, in the Garden." As for the word of Allah, "And it is not fitting for any human that Allah should speak to him, except by way of revelation, or from behind a veil" (al-Shura/51) — it means that it is not possible for any human that Allah should speak with him except through revelation, or from behind a veil and a screen, or that He should send a messenger who, by the permission of Allah, conveys to him by revelation whatever He has willed. Yes! Allah, the High and the Great, has said so. The noble Prophet (peace be upon him and his family) used to receive revelation from the heavenly messengers. So the heavenly messengers would convey revelation to the earthly messengers. He would speak with the earthly messengers, not with the heavenly messengers. One time the Prophet (peace be upon him and his family) asked Jibra'il (peace be upon him): 'O Jibra'il! Have you seen your Lord?' Jibra'il (peace be upon him) said: 'My Lord cannot be seen.' The Prophet (peace be upon him and his family) asked: 'From where do you receive the revelation?' He answered: 'From Israfil!' The Prophet (peace be upon him and his family) asked: 'From where does Israfil receive it?' Jibra'il said: 'From an angel in the highest realm of the Malakut whose station is above his own.' The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) asked again: 'From whom does that angel receive the revelation?' Jibra'il (peace be upon him) said: 'Revelation descends into his heart as though something has been cast into it.' This is revelation, and it is the speech of Allah. The speech of Allah is not of one kind. One kind of revelation is that by which Allah has spoken with the prophets, and sometimes He has cast it directly into their hearts. Another kind is in the form of a vision which the prophets see. Among its other kinds is the revelation and the sending down which is recited and read, and this too is the speech of Allah. Be content with what I have described to you of the speech of Allah, for the speech of Allah is not of only one kind; rather, one of its kinds is that which the messengers of the sky transmit to the messengers of the earth.

ઇમામ અલી (અમીરુલ મોઅમેનીન) (અલયહિસ્સલામ), એક ઝિન્દીક [નાસ્તિક] ના જવાબમાં જેણે દાવો કર્યો હતો કે કુરઆનમાં વિરોધાભાસ છે, ફરમાવ્યું: "અને કોઈ પણ ઇન્સાન માટે યોગ્ય નથી કે અલ્લાહ તેની સાથે વાત કરે, સિવાય કે વહી દ્વારા, અથવા પડદાની પાછળથી, અથવા કોઈ રસૂલ મોકલે જે તેની પરવાનગીથી જે તે ચાહે તે વહી કરે." (સૂરએ શૂરા/૫૧). અને અલ્લાહનું કથન: "અને અલ્લાહે મૂસા સાથે સ્પષ્ટ રીતે વાત કરી." (સૂરએ નિસા/૧૬૪). અને અલ્લાહનું આ કથન: "અને તેમના રબે તે બંનેને પોકાર્યા." અને: "હે આદમ! તમે અને તમારી પત્ની જન્નતમાં રહો." પરંતુ અલ્લાહનું ફરમાન "અને કોઈ પણ ઇન્સાન માટે યોગ્ય નથી કે અલ્લાહ તેની સાથે વાત કરે, સિવાય કે વહી દ્વારા, અથવા પડદાની પાછળથી" (સૂરએ શૂરા/૫૧), એટલે કે કોઈ પણ ઇન્સાન માટે શક્ય નથી કે અલ્લાહ તેની સાથે વહી અથવા પડદા સિવાય વાત કરે, અથવા કોઈ ફરિશ્તા મોકલે અને અલ્લાહની પરવાનગીથી જે તેણે ઇરાદો કર્યો હોય તે તેને વહી કરે. હા! અલ્લાહ બુલંદ મરતબા અને મહાન એ એવું ફરમાવ્યું છે: પયગંબરે અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) આસમાની ફરિશ્તાઓ પાસેથી વહી પ્રાપ્ત કરતા હતા. તેથી આસમાની ફરિશ્તાઓ ઝમીનના ફરિશ્તાઓને વહી કરતા હતા. તેઓ ઝમીનના ફરિશ્તાઓ સાથે વાત કરતા હતા, આસમાની ફરિશ્તાઓ સાથે નહીં. એક વાર પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ) ને પૂછ્યું: 'હે જિબ્રઈલ! શું તમે તમારા રબને જોયા છે?' જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ) એ કહ્યું: 'મારા રબને જોઈ શકાતા નથી.' પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ પૂછ્યું: 'તમે વહી ક્યાંથી પ્રાપ્ત કરો છો?' તેમણે જવાબ આપ્યો: 'ઇસ્રાફીલ પાસેથી!' પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ પૂછ્યું: 'ઇસ્રાફીલ તેને ક્યાંથી પ્રાપ્ત કરે છે?' જિબ્રઈલે કહ્યું: 'આલમે મલકૂતે આઅલાના એક ફરિશ્તા પાસેથી જેનું સ્થાન તેનાથી ઊંચું છે.' અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ ફરીથી પૂછ્યું: 'તે ફરિશ્તા વહી કોની પાસેથી પ્રાપ્ત કરે છે?' જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: 'વહી તેના દિલમાં એવી રીતે ઉતરે છે જાણે કંઈક તેની અંદર ફેંકવામાં આવ્યું હોય.' આ વહી છે જે અલ્લાહનું જ કલામ છે. અલ્લાહનું કલામ એક જ પ્રકારનું નથી. વહીનો એક પ્રકાર તે છે જેના દ્વારા અલ્લાહે પયગંબરો સાથે વાત કરી છે અને ક્યારેક તેને સીધું જ તેમના દિલમાં ઇલ્હામ કર્યું છે. તેનો એક પ્રકાર રૂયા [સ્વપ્ન] ના રૂપમાં છે જેને પયગંબરો જુએ છે. તેના અન્ય પ્રકારોમાં વહી અને તન્ઝીલ છે જે વાંચવામાં અને તિલાવત કરવામાં આવે છે, જે અલ્લાહનું જ કલામ છે. અલ્લાહના કલામ વિશે જે મેં તમારા માટે વર્ણન કર્યું તેના પર સંતોષ કરો. કારણ કે અલ્લાહનું કલામ ફક્ત એક પ્રકારનું નથી. બલ્કે તેના પ્રકારોમાંનું એક તે છે જે આસમાનના ફરિશ્તાઓ ઝમીનના ફરિશ્તાઓને પહોંચાડે છે.

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

لا تَقْرَبا هذِهِ الشَّجَرَةَ یَعْنِی لَا تَأْکُلَا مِنْهَا.

امام باقر ( وَ لاتَقْرَبا هذِهِ الشَّجَرَةَ، یعنی از این درخت چیزی نخورید.

Imam Baqir (peace be upon him): وَ لا تَقْرَبا هذِهِ الشَّجَرَةَ [And do not go near this tree] — that is, do not eat anything from this tree.

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): وَ لا تَقْرَبا هذِهِ الشَّجَرَةَ [અને આ વૃક્ષની નજીક ન જાઓ], એટલે કે આ વૃક્ષમાંથી કંઈ પણ ન ખાઓ.

الهادی (علیه السلام) Imam Hadi (peace be upon him) ઇમામ હાદી (અલયહિસ્સલામ)

الشَّجَرَهًُْ الَّتِی نَهَی اللَّهُ عَنْهَا آدَمَ (علیه السلام) وَ زَوْجَتَهُ أَنْ یَأْکُلَا مِنْهَا شَجَرَهًُْ الْحَسَدِ عَهِدَ إِلَیْهِمَا أَنْ لَا یَنْظُرَا إِلَی مَنْ فَضَّلَ اللَّهُ عَلَی خَلَائِقِهِ بِعَیْنِ الْحَسَدِ فَنَسِیَ وَ نَظَرَ بِعَیْنِ الْحَسَدِ وَ لَمْ نَجِدْ لَهُ عَزْما.

امام هادی ( درختی که خدا آدم (و همسر وی را از خوردن میوه‌ی آن نهی کرده بود، درخت حسادت و رشک بود. خداوند از او خواسته بود که به کسانی که خدا آنان را بر او و بر آفریدگانش برتری داد، با چشم حسادت نگاه نکند. امّا خداوند تبارک‌وتعالی در این زمینه، اراده و عزیمتی در او نیافت.

Imam Hadi (peace be upon him): The tree from which Allah had forbidden Adam (peace be upon him) and his wife to eat was the tree of envy. Allah had bound them not to look with the eye of envy upon those whom Allah had preferred over him and over His creatures. But Allah, the Blessed and Exalted, did not find in him any firm resolve in this matter.

ઇમામ હાદી (અલયહિસ્સલામ): જે વૃક્ષથી અલ્લાહે આદમ (અલયહિસ્સલામ) અને તેમની પત્નીને ખાવાની મનાઈ કરી હતી, તે હસદ [ઈર્ષા] નું વૃક્ષ હતું. અલ્લાહે તેમની પાસેથી ચાહ્યું હતું કે જેમને અલ્લાહે તેમના ઉપર અને તેમની મખલૂક ઉપર શ્રેષ્ઠતા આપી છે તેમની તરફ હસદની આંખે ન જુએ. પરંતુ અલ્લાહ તબારક વ તઆલા એ આ બાબતમાં તેમનામાં કોઈ ઇરાદો અને અઝમ ન જોયો.

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

وَ نَهَی اللهُ لَهُمَا عَن تَمَنَّی مَنزِلَهًَْ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ آلِهِ (علیهم السلام) قَالَ إِیَّاکُمَا أَنْ تَنْظُرَا إِلَیْهِمْ بِعَیْنِ الْحَسَدِ وَ تَتَمَنَّیَا مَنْزِلَتَهُمْ عِنْدِی وَ مَحَلَّهُمْ مِنْ کَرَامَتِی فَتَدْخُلَا بِذَلِکَ فِی نَهْیِی وَ عِصْیَانِی فَتَکُونا مِنَ الظَّالِمِینَ قَالَا رَبَّنَا وَ مَنِ الظَّالِمُونَ قَالَ الْمُدَّعُونَ لِمَنْزِلَتِهِمْ بِغَیْرِ حَق.

امام صادق ( خداوند آن‌ها را از اینکه آرزوی رسیدن به جایگاه و منزلت محمّد (و آلش را داشته باشند، نهی نمود. و فرمود: «بر شماست که آن‌ها به چشم حسد ننگرید و جایگاه آنان را آرزو نکنید که به‌واسطه‌ی آن در نهی و عصیان من وارد می شوید؛ از ستمکاران خواهید بود. گفتند: «پروردگارا ظالمان چه کسانی هستند»؟ فرمود: «آنان که مدّعی ناحق جایگاه آنان هستند».

Imam Sadiq (peace be upon him): Allah forbade them from wishing for the station and rank of Muhammad (peace be upon him and his family) and his family (peace be upon them). And He said: "It is upon you not to look at them with the eye of envy, and not to wish for their station, for by that you will enter into My prohibition and disobedience [to Me]; you will be of the wrongdoers." They said: "O our Lord, who are the wrongdoers?" He said: "Those who claim their station without right."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અલ્લાહે તે બંનેને મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને તેમના આલ (અલયહિમુસ્સલામ)ના સ્થાન અને મરતબાની આરઝૂ કરવાથી રોક્યા. અને ફરમાવ્યું: "તમારા ઉપર છે કે તમે તેઓને હસદની નજરે ન જુઓ અને તેઓના સ્થાનની આરઝૂ ન કરો, કેમ કે તેના કારણે તમે મારી નહી [મનાઈ] અને નાફરમાનીમાં દાખલ થશો; ઝુલ્મ કરનારાઓમાંથી થઈ જશો." તેઓએ કહ્યું: "પરવરદિગાર! ઝાલિમો કોણ છે?" ફરમાવ્યું: "તેઓ જે નાહક તેઓના સ્થાનનો દાવો કરે છે."