إِنَّمَا کَانَ لَبِثَ آدَمُ وَ حَوَّاءُ (علیها السلام) فِی الْجَنَّهًِْ حَتَّی خَرَجَ مِنْهَا سَبْعَ سَاعَاتٍ مِنْ أَیَّامِ الدُّنْیَا حَتَّی أَکَلَا مِنَ الشَّجَرَهًِْ فَأَهْبَطَهُمَا اللَّهُ إِلَی الْأَرْضِ مِنْ یَوْمِهِمَا ذَلِکَ قَالَ فَحَاجَّ آدَمُ (علیه السلام) رَبَّهُ فَقَالَ یَا رَبِّ أَ رَأَیْتُکَ قَبْلَ أَنْ تَخْلُقَنِی کُنْتَ قَدَّرْتَ عَلَیَّ هَذَا الذَّنْبَ وَ کُلَّ مَا صِرْتُ وَ أَنَا صَائِرٌ إِلَیْهِ أَوْ هَذَا شَیْءٌ فَعَلْتُهُ أَنَا مِنْ قَبْلُ لَمْ تُقَدِّرْهُ {قَبْلِ أَنْ تُقَدِّرَهُ} عَلَیَّ غَلَبَتْ عَلَیَّ شِقْوَتِی فَکَانَ ذَلِکَ مِنِّی وَ فِعْلِی لَا مِنْکَ وَ لَا مِنْ فِعْلِکَ قَالَ لَهُ یَا آدَمُ (علیه السلام) أَنَا خَلَقْتُکَ وَ عَلَّمْتُکَ أَنِّی أُسْکِنُکَ وَ زَوْجَتَکَ الْجَنَّهًَْ وَ بِنِعْمَتِی وَ مَا جَعَلْتُ فِیکَ مِنْ قُوَّتِی قَوِیتَ بِجَوَارِحِکَ عَلَی مَعْصِیَتِی وَ لَمْ تَغِبْ عَنْ عَیْنِی وَ لَمْ یَخْلُ عِلْمِی مِنْ فِعْلِکَ وَ لَا مِمَّا أَنْتَ فَاعِلُهُ قَالَ آدَمُ (علیه السلام) یَا رَبِّ الْحُجَّهًُْ لَکَ عَلَیَّ… یَا آدَمُ (علیه السلام) أَ لَمْ أَنْهَکَ عَنِ الشَّجَرَهًِْ وَ أُخْبِرْکَ أَنَّ الشَّیْطَانَ عَدُوٌّ لَکَ وَ لِزَوْجَتِکَ وَ أُحَذِّرْکُمَا قَبْلَ أَنْ تَصِیرَا إِلَی الْجَنَّهًِْ وَ أُعَلِّمْکُمَا أَنَّکُمَا إِنْ أَکَلْتُمَا مِنَ الشَّجَرَهًِْ کُنْتُمَا ظَالِمَینِ لِأَنْفُسِکُمَا عَاصِیَیْنِ لِی یَا آدَمُ (علیه السلام) لَا یُجَاوِرُنِی فِی جَنَّتِی ظَالِمٌ عَاصٍ لِی قَالَ فَقَالَ بَلَی یَا رَبِّ الْحُجَّهًُْ لَکَ عَلَیْنَا ظَلَمَنَا أَنْفُسَنَا وَ عَصَیْنَا وَ إِلَّا تَغْفِرْ لَنَا وَ تَرْحَمْنَا نَکُنْ مِنَ الْخَاسِرِینَ قَالَ فَلَمَّا أَقَرَّا لِرَبِّهِمَا بِذَنْبِهِمَا وَ أَنَّ الْحٌجَّهًَْ مِنَ اللَّهِ لَهُمَا تَدَارَکَهُمَا رَحْمَهًُْ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ فَتَابَ عَلَیْهِمَا رَبُّهُمَا إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِیمُ.
پیامبر ( علی (از رسول خدا (نقل می کند: «آدم و حوا مدّتی در بهشت بودند تا اینکه از آن خارج شدند که این مدّت معادل هفت ساعت از روزهای دنیا بود که از آن درخت خوردند و خداوند آن‌ها را در همان روز به زمین فرستاد. پس آدم از پروردگارش محاجّه کرد برهان و حجّت خواست و گفت: ای پروردگار آیا تو قبل از اینکه مرا خلق کنی، در تقدیر خود این گناه مرا و هرچه من کردم و می کنم را می دانستی یا اینکه کار را من از قبل انجام دادم و در تقدیر تو بر من نبود و شقاوتم بر من غلبه کرد. پس آن کار از من و عمل من بود نه از تو و عمل تو؟ گفت: «ای آدم من تو را آفریدم و تو را آموختم که تو و همسرت را در بهشت و نعمتم وارد می کنم و آن نیرویی که در تو از نیروی خودم قرار دادم اعضا و جوارحت را برای معصیت من نیرومند ساخت و از چشم من پنهان نبودی و علم من از کار تو و نه آنچه که تو انجام‌دهنده‌ی آن هستی خالی نبود». آدم گفت: «پروردگارا حجّت تو بر من است حق با توست پس هنگامی‌که مرا آفریدی و و شکل بخشیدی و از روح خودت در من دمیدی». خداوند متعال فرمود: «فرشتگانم را به سجده به تو فرمان دادم و اسم تو را در آسمان ها ستودم و تو را با کرامتم آغاز کردم و در بهشتم تو را سکنی دادم و آن را انجام ندادم، مگر برای رضایت من از تو. با آن تو را آزمودم بدون آنکه تو عملی را برای من انجام دهی که برای من مستوجب آنچه من برای تو انجام دادم، باشد». آدم گفت: «پروردگارا، خیر از تو و شرّ از من است». خداوند گفت: «ای آدم (من خداوند بخشنده هستم که خیر را قبل از شر آفریدم و رحمتم را قبل از غضبم آفریدم و کرامتم بر رسوا کردنم مقدّم است و احتجاج من دلیل آوردنم قبل از عذابم است. ای آدم آیا تو را از آن درخت نهی نکردم و تو را آگاه نساختم که شیطان دشمن تو و همسرت است. به شما دو نفر هشدار ندادم پیش از آنکه به بهشت روید و و به شما نیاموختم اعلام نکردم که اگر از آن درخت بخورید از ظلم‌کنندگان به خودتان هستید که بر من عصیان کردید؟. ای آدم در بهشت من انسان ظالم و عصیانگر با من همجوار نمی باشد». گفت: «بلی ای پروردگار حجّت برای تو و علیه ماست، ما به خودمان ظلم کردیم و اگر ما را نبخشی و بر ما رحم نکنی از زیان دیدگان هستیم». گفت: «هنگامی‌که به پروردگارشان برای گناهانشان اقرار کردند و اینکه حجّت از آنِ خداست، رحمت خدای بخشنده و مهربان آن دو را تدارک کرد و خداوند توبه‌ی آن ها را پذیرفت زیرا توبه پذیر و رحیم است».
The Messenger (peace be upon him and his family): Ali narrates from the Messenger of Allah (peace be upon him and his family): "Adam and Hawwa remained in Paradise for a period until they were expelled from it, and this period was equivalent to seven hours of the days of this world, during which they ate from that tree, and Allah sent them down to the earth on that very day. Then Adam disputed with his Lord — he sought proof and argument — and said: 'O Lord, before You created me, did You know in Your decree of this sin of mine and all that I have done and will do, or was it something I did on my own beforehand and it was not in Your decree upon me, and my wretchedness overcame me — so that act was from me and my deed, not from You and not from Your deed?' He said: 'O Adam, I created you and taught you that I would settle you and your wife in Paradise and in My bounty; and that strength which I placed in you from My strength, [by which] your limbs became strong for disobedience to Me, and you were not hidden from My sight, nor was My knowledge devoid of your act or of what you were going to do.' Adam said: 'O Lord, the proof is against me — the truth is with You — since You created me and gave me form and breathed into me from Your spirit.' Allah the Exalted said: 'I ordered My angels to prostrate to you, and I praised your name in the heavens, and I began with My generosity toward you, and I settled you in My Paradise, and I did not do that except for My pleasure with you. With it I tested you without your having done for Me a deed that would make you deserving of what I did for you.' Adam said: 'O Lord, good is from You and evil is from me.' Allah said: 'O Adam, I am the Bountiful Lord who created good before evil and created My mercy before My wrath, and My generosity precedes My disgracing, and My argument — My presentation of proof — is before My punishment. O Adam, did I not forbid you from that tree and inform you that Satan is an enemy to you and your wife? Did I not warn you two before you both entered Paradise, and did I not teach you — announce to you — that if you ate from that tree you would be among those who wronged themselves, having disobeyed Me? O Adam, in My Paradise no wrongdoer disobedient to Me may dwell alongside Me.' He said: 'Yes, O Lord, the proof is Yours and against us. We wronged ourselves, and if You do not forgive us and have mercy on us, we shall be among the losers.' He said: When they acknowledged their sin to their Lord, and that the proof belongs to Allah, the mercy of the Merciful and Compassionate reached them, and Allah accepted their repentance, for indeed He is the Oft-Returning, the Merciful."
પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): અલી, રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) થી નકલ કરે છે: "આદમ અને હવ્વા બહિશ્તમાં એક મુદ્દત સુધી હતા યાવત્ કે તેઓ ત્યાંથી બહાર નીકળ્યા, અને આ મુદ્દત દુનિયાના દિવસોના સાત કલાક જેટલી હતી, જે દરમિયાન તેમણે તે વૃક્ષથી ખાધું અને અલ્લાહે તેમને તે જ દિવસે જમીન પર મોકલી દીધા. પછી આદમે પોતાના પરવરદિગાર સાથે મુહાજ્જા કરી — બુરહાન અને હુજ્જત માંગી — અને કહ્યું: 'હે પરવરદિગાર, શું તું મને પેદા કરે તે પહેલા, પોતાની તકદીરમાં આ મારો ગુનાહ અને જે કંઈ મેં કર્યું અને કરું છું તે જાણતો હતો, અથવા મેં આ કામ પોતાની જાતે પહેલા કર્યું અને તારી તકદીરમાં મારા ઉપર ન હતું અને મારી બદનસીબીએ મારા ઉપર ગલબો કર્યો? તો તે કામ મારાથી અને મારો અમલ હતો, તારાથી અને તારો અમલ નહીં?' કહ્યું: 'હે આદમ, મેં તને પેદા કર્યો અને તને શીખવ્યું કે તને અને તારી પત્નીને બહિશ્ત અને મારી નેઅમતમાં દાખલ કરીશ, અને તે તાકત જે મેં તારામાં પોતાની તાકતથી મૂકી તે તારા અંગ-જવારેહને મારી નાફરમાની માટે તાકતવર બનાવ્યા, અને તું મારી નજરથી છુપો ન હતો અને મારો ઇલ્મ તારા કામથી અને જે તું અંજામ આપનાર છે તેનાથી ખાલી ન હતો.' આદમે કહ્યું: 'પરવરદિગાર, હુજ્જત તારી મારા પર છે, હક તારી સાથે છે, જ્યારે તેં મને પેદા કર્યો અને શકલ આપી અને પોતાની રૂહથી મારામાં ફૂંક મારી.' અલ્લાહ તઆલાએ ફરમાવ્યું: 'મારા ફરિશ્તાઓને તને સિજદો કરવાનો હુકમ આપ્યો અને તારું નામ આસમાનોમાં પ્રશંસ્યું અને તને પોતાની કરામતથી શરૂ કર્યો અને પોતાના બહિશ્તમાં તને વસાવ્યો, અને તે મેં ન કર્યું, સિવાય તારાથી મારી રઝામંદી માટે. તેની સાથે તને આઝમાયો, તારા મારા માટે એવો કોઈ અમલ કર્યા વગર જે તારા માટે તે વસ્તુને લાયક બનાવે જે મેં તારા માટે કરી.' આદમે કહ્યું: 'પરવરદિગાર, ભલાઈ તારાથી અને બુરાઈ મારાથી છે.' અલ્લાહે કહ્યું: 'હે આદમ, હું બખ્શનાર અલ્લાહ છું જેણે ભલાઈને બુરાઈ પહેલા પેદા કરી અને પોતાની રહમતને પોતાના ગઝબ પહેલા પેદા કરી, અને મારી કરામત મારા રુસ્વા કરવા પર મુકદ્દમ છે, અને મારો એહતિજાજ — મારું દલીલ લાવવું — મારા અઝાબ પહેલા છે. હે આદમ, શું મેં તને તે વૃક્ષથી નિષેધ ન કર્યો અને તને આગાહ ન કર્યો કે શેતાન તારો અને તારી પત્નીનો દુશ્મન છે? શું તમને બંનેને ચેતવણી ન આપી બહિશ્તમાં જવા પહેલા, અને શું તમને ન શીખવ્યું — એલાન ન કર્યું — કે જો તમે તે વૃક્ષથી ખાધું તો પોતાની જાત પર જુલમ કરનારાઓમાંથી હશો, જેમણે મારા પર નાફરમાની કરી? હે આદમ, મારા બહિશ્તમાં જાલિમ અને નાફરમાન ઇન્સાન મારી સાથે હમજવાર નથી હોતો.' કહ્યું: 'હા, હે પરવરદિગાર, હુજ્જત તારી અને અમારા વિરુદ્ધ છે, અમે પોતાની જાત પર જુલમ કર્યો અને જો તું અમને માફ ન કરે અને અમારા પર રહમ ન કરે તો અમે નુકસાન પામનારાઓમાંથી હોઈશું.' કહ્યું: 'જ્યારે તેમણે પોતાના પરવરદિગાર સમક્ષ પોતાના ગુનાહોનો એકરાર કર્યો અને એ કે હુજ્જત અલ્લાહની છે, બખ્શનાર અને મહેરબાન અલ્લાહની રહમતે તે બંનેને પ્રાપ્ત કરી અને અલ્લાહે તેમની તૌબા કબૂલ કરી, ખરેખર તે તૌબા કબૂલ કરનાર અને રહીમ છે.'"