سورة الأعراف

Verse 22 of 206

7:22

فَدَلاَّهُما بِغُرُورٍ فَلَمَّا ذاقَا الشَّجَرَةَ بَدَتْ لَهُما سَوْآتُهُما وَ طَفِقا يَخْصِفانِ عَلَيْهِما مِنْ وَرَقِ الْجَنَّةِ وَ ناداهُما رَبُّهُما أَ لَمْ أَنْهَكُما عَنْ تِلْكُمَا الشَّجَرَةِ وَ أَقُلْ لَكُما إِنَّ الشَّيْطانَ لَكُما عَدُوٌّ مُبينٌ

و به‌اين‌ترتيب، آن‌ها را با فريب [از مقامشان] فرود آورد. و هنگامى‌كه از آن درخت چشيدند، اندامشان (عورتشان) بر آن‌ها آشكار شد؛ و براى پوشاندن خود، از برگ‌هاى [درختانِ] بهشتى جامه دوختند. و پروردگارشان آن‌ها را ندا داد كه: «آيا شما را از آن درخت نهى نكردم، و نگفتم كه شيطان براى شما دشمن آشكارى است»؟!

Then he caused them to fall by deceit; so when they tasted of the tree, their evil inclinations became manifest to them, and they both began to cover themselves with the leaves of the garden; and their Lord called out to them: Did I not forbid you both from that tree and say to you that the Shaitan is your open enemy?

અને આવી રીતે છેતરપીંડીથી તેમને નમાવ્યા, પછી જેવા તે બન્નેએ તે ઝાડ(ના ફળ)ને ચાખ્યું ત્યારે તેમની શર્મગાહ તેમના પર જાહેર થઇ અને તેઓ જન્નતનાં પાંદડાં વડે પોતાને ઢાંકવા લાગ્યા; અને તેમના પરવરદિગારે તેમને પોકારીને કહ્યું કે શું મેં તમો બન્નેને આ ઝાડની મના કરી ન હતી? તથા શૈતાન તમારો ખુલ્લો દુશ્મન છે એ તમને કહી દીધું ન હતું?

#1 و به‌این‌ترتیب، آن‌ها را با فریب [از مقامشان] فرود آورد So he brought them down by deception અને આ રીતે, તેમને ધોકાથી [તેમના મકામ પરથી] નીચે ઉતારી દીધા

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

لَا یَتَمَکَّنُ الشَّیْطَانُ بِالْوَسْوَسَهًِْ مِنَ الْعَبْدِ إِلَّا وَ قَدْ أَعْرَضَ عَنْ ذِکْرِ اللَّهِ وَ اسْتَهَانَ بِأَمْرِهِ وَ سَکَنَ إِلَی نَهْیِهِ وَ نَسِیَ اطِّلَاعَهُ عَلَی سِرِّهِ فَالْوَسْوَسَهًُْ مَا یَکُونُ مِنْ خَارِجِ الْقَلْبِ بِإِشَارَهًِْ مَعْرِفَهًِْ الْعَقْلِ وَ مُجَاوَرَهًِْ الطَّبْعِ أَمَّا إِذَا تَمَکَّنَ فِی الْقَلْبِ فَذَلِکَ غَیٌّ وَ ضَلَالَهًٌْ وَ کُفْرٌ وَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ دَعَا عِبَادَهُ بِلُطْفِ دَعْوَتِهِ وَ عَرَّفَهُمْ عَدَاوَهًَْ إِبْلِیسَ فَقَالَ تَعَالَی إِنَّ الشَّیْطانَ لَکُما عَدُوٌّ مُبِینٌ وَ قَالَ إِنَّ الشَّیْطانَ لَکُمْ عَدُوٌّ فَاتَّخِذُوهُ عَدُوًّا فَکُنْ مَعَهُ کَالْغَرِیبِ مَعَ کَلْبِ الرَّاعِی یَفْزَعُ إِلَی صَاحِبِهِ مَنْ صَرَفَهُ عَنْهُ.

امام صادق ( شیطان با وسوسه نمی‌تواند کسی را فریب دهد مگر اینکه آن شخص از خداوند روی برگردانیده باشد و اوامر او را کوچک بشمارد و منهیّات او را فراموش کند و نداند که خداوند از اسرار او اطّلاع دارد، وسوسه از خارج بدن نمی‌آید و عقل و طبع در آن دخالتی ندارد. امّا وسوسه هرگاه در قلب جای گرفت، دراینجا گمراهی و کفر و طغیان می‌آید خداوند متعال بندگان خود را از روی لطف دعوت کرده و عداوت شیطان را به آن‌ها گوشتزد کرده است و در قرآن مجید فرموده: چه اینکه او [شیطان]، دشمن آشکار شماست»!. ( بقره/۱۶۸ ) و درجای دیگر فرمود: البتّه شیطان دشمن شماست، پس او را دشمن بدانید. ( فاطر/۶ ) خداوند در این دو آیه به انسان می‌فرماید شیطان دشمن شما می‌باشد شما هم او را دشمن خود بدانید، شما با شیطان مانند مرد غریبی که از دست سگ چوپان به صاحب او پناه می‌برد باشید، هرگاه سگ چوپان به مرد غریبی حمله می‌کند و می‌خواهد او را گاز بگیرد مرد غریب به صاحب سگ پناه می‌برد.

Imam Sadiq (peace be upon him): Satan cannot deceive anyone through waswasa (whispering) unless that person has turned away from Allah, belittled His commands, and forgotten His prohibitions, and does not know that Allah is aware of his secrets. Waswasa does not come from outside the body, and the intellect and nature have no part in it. But when waswasa takes root in the heart, then misguidance, disbelief and transgression come from there. Allah the Exalted has, out of His kindness, invited His servants and has warned them of Satan's enmity, and in the Glorious Qur'an He has said: "Indeed he [Satan] is your open enemy!" (al-Baqarah/168) And elsewhere He said: "Surely Satan is your enemy, so take him as an enemy." (Fatir/6) In these two verses Allah tells man: Satan is your enemy, so you too should take him as your enemy. You should be with Satan like the stranger who takes refuge with the shepherd from his dog; whenever the shepherd's dog attacks a stranger and wants to bite him, the stranger takes refuge with the dog's owner.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): શેતાન વસવસાથી કોઈને ધોકો આપી શકતો નથી સિવાય કે તે વ્યક્તિએ અલ્લાહથી મોઢું ફેરવ્યું હોય અને તેના આદેશોને નાના સમજતો હોય અને તેની મનાઈઓને ભૂલી ગયો હોય અને એ ન જાણતો હોય કે અલ્લાહ તેના રહસ્યોથી વાકેફ છે. વસવસો શરીરની બહારથી નથી આવતો અને અક્લ તથા સ્વભાવનો તેમાં કોઈ દખલ નથી. પરંતુ જ્યારે વસવસો દિલમાં જગ્યા લઈ લે, ત્યારે ત્યાંથી ગુમરાહી, કુફ્ર અને તુગ્યાન [બગાવત] આવે છે. અલ્લાહ તઆલાએ પોતાના બંદાઓને લુત્ફથી બોલાવ્યા છે અને શેતાનની દુશ્મનીની તેમને યાદ અપાવી છે અને કુરઆન મજીદમાં ફરમાવ્યું છે: "ખરેખર તે [શેતાન] તમારો ખુલ્લો દુશ્મન છે!" (બકરહ/૧૬૮) અને બીજી જગ્યાએ ફરમાવ્યું: "ખરેખર શેતાન તમારો દુશ્મન છે, તો તેને દુશ્મન સમજો." (ફાતિર/૬) આ બે આયતોમાં અલ્લાહ ઇન્સાનને ફરમાવે છે કે શેતાન તમારો દુશ્મન છે, તમે પણ તેને પોતાનો દુશ્મન સમજો. તમે શેતાન સાથે તે અજાણ્યા માણસ જેવા બનો જે ભરવાડના કૂતરાના હાથથી તેના માલિક પાસે પનાહ લે છે, જ્યારે ભરવાડનો કૂતરો કોઈ અજાણ્યા માણસ પર હુમલો કરે અને તેને કરડવા માંગે ત્યારે અજાણ્યો માણસ કૂતરાના માલિક પાસે પનાહ લે છે.

#2 و به‌این‌ترتیب، آن‌ها را با فریب [از مقامشان] فرود آورد. و هنگامی‌که از آن درخت چشیدند، اندامشان [عورتشان] بر آن‌ها آشکا… So he brought them down by deceit અને આ રીતે તેમને ધોકાથી નીચે ઉતાર્યા. અને જ્યારે તે વૃક્ષનો સ્વાદ ચાખ્યો, ત્યારે તેમની શરમગાહ તેમના પર ઉઘાડી થઈ ગઈ, અને જન્નતના પાંદડાં પોતાના પર મૂકવા લાગ્યા જેથી તેને ઢાંકે. અને તેમના પરવરદિગારે તેમને પુકારીને કહ્યું: શું મેં તમને એ વૃક્ષથી નહોતું રોક્યું? અને શું નહોતું કહ્યું કે શેતાન તમારો ખુલ્લો દુશ્મન છે?

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

فَدَلَّاهُما بِغُرُورٍ وَ حَمَلَهُمَا عَلَی تَمَنِّی مَنْزِلَتِهِمْ فَنَظَرَا إِلَیْهِمْ بِعَیْنِ الْحَسَدِ فَخُذِلَا حَتَّی أَکَلَا مِنْ شَجَرَهًِْ الْحِنْطَهًِْ فَعَادَ مَکَانَ مَا أَکَلَا شَعِیراً فَأَصْلُ الْحِنْطَهًِْ کُلِّهَا مِمَّا لَمْ یَأْکُلَاهُ وَ أَصْلُ الشَّعِیرِ کُلِّهِ مِمَّا عَادَ مَکَانَ مَا أَکَلَاهُ فَلَمَّا أَکَلَا مِنَ الشَّجَرَهًِْ طَارَ الْحُلِیُّ وَ الْحُلَلُ عَنْ أَجْسَادِهِمَا وَ بَقِیَا عُرْیَانَیْنِ وَ طَفِقا یَخْصِفانِ عَلَیْهِما مِنْ وَرَقِ الْجَنَّةِ وَ ناداهُما رَبُّهُما أَ لَمْ أَنْهَکُما عَنْ تِلْکُمَا الشَّجَرَةِ وَ أَقُلْ لَکُما إِنَّ الشَّیْطانَ لَکُما عَدُوٌّ مُبِینٌ فَقالا رَبَّنا ظَلَمْنا أَنْفُسَنا وَ إِنْ لَمْ تَغْفِرْ لَنا وَ تَرْحَمْنا لَنَکُونَنَّ مِنَ الْخاسِرِین.

امام صادق ( فَدَلَّاهُما بِغُرُورٍ و آن دو را تحریک کرد که جایگاه آنان را آرزو کنند و آن دو به دیده حسد به آنان نگریستند و ناامید شدند. تا اینکه از درخت گندم خوردند. پس به جای آنچه خوردند جو جایگزین شد. اصل گندم نیز آن بخشی است که آنان نخوردند. و اصل جو همان چیزی است که جایگزین بخش خورده شده گندم شد. هنگامی که از درخت خوردند، زیورها و لباس هایشان از بدنشان افتاد و برهنه باقی ماندند. وَ طَفِقا یَخْصِفانِ عَلَیْهِما مِنْ وَرَقِ الْجَنَّةِ وَ ناداهُما رَبُّهُما أَ لَمْ أَنْهَکُما عَنْ تِلْکُمَا الشَّجَرَةِ وَ أَقُلْ لَکُما إِنَّ الشَّیْطانَ لَکُما عَدُوٌّ مُبِینٌ، قالا رَبَّنا ظَلَمْنا أَنْفُسَنا وَ إِنْ لَمْ تَغْفِرْ لَنا وَ تَرْحَمْنا لَنَکُونَنَّ مِنَ الْخاسِرِین.

Imam Sadiq (peace be upon him): فَدَلَّاهُما بِغُرُورٍ [So he caused them to fall by deceit], and he stirred them up to desire the station of those [angels], and the two of them looked at them with the eye of envy and were forsaken. Until they ate from the wheat tree. So in place of what they ate, barley took its place. The origin of all wheat is that portion which they did not eat, and the origin of all barley is what took the place of the portion of wheat they ate. When they ate from the tree, the ornaments and garments fell from their bodies and they remained naked. وَ طَفِقا یَخْصِفانِ عَلَیْهِما مِنْ وَرَقِ الْجَنَّةِ وَ ناداهُما رَبُّهُما أَ لَمْ أَنْهَکُما عَنْ تِلْکُمَا الشَّجَرَةِ وَ أَقُلْ لَکُما إِنَّ الشَّیْطانَ لَکُما عَدُوٌّ مُبِینٌ [And they began to cover themselves with the leaves of the Garden, and their Lord called out to them: Did I not forbid you both from that tree and say to you that Satan is your open enemy?], قالا رَبَّنا ظَلَمْنا أَنْفُسَنا وَ إِنْ لَمْ تَغْفِرْ لَنا وَ تَرْحَمْنا لَنَکُونَنَّ مِنَ الْخاسِرِین [They said: Our Lord, we have wronged ourselves, and if You do not forgive us and have mercy on us, we shall surely be among the losers].

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): فَدَلَّاهُما بِغُرُورٍ [આ રીતે તેણે તે બંનેને ધોખાથી નીચે ઉતાર્યા], અને તેણે તે બંનેને એ પ્રેરણા આપી કે તેઓ તે [ફરિશ્તાઓ]ના મરતબાની આરઝૂ કરે, અને તે બંનેએ તેમને હસદની નજરથી જોયા અને નાઉમ્મીદ થયા. ત્યાં સુધી કે તેમણે ઘઉંના વૃક્ષથી ખાધું. પછી જે ખાધું તેની જગ્યાએ જવ મૂકાઈ ગયું. ઘઉંનો મૂળ પણ તે ભાગ છે જે તેમણે ખાધો ન હતો. અને જવનો મૂળ તે જ છે જે ઘઉંના ખાધેલા ભાગની જગ્યાએ મૂકાયું. જ્યારે તેમણે વૃક્ષથી ખાધું, ત્યારે તેમના ઘરેણાં અને લિબાસ તેમના શરીર પરથી પડી ગયા અને તેઓ નગ્ન રહી ગયા. وَ طَفِقا یَخْصِفانِ عَلَیْهِما مِنْ وَرَقِ الْجَنَّةِ وَ ناداهُما رَبُّهُما أَ لَمْ أَنْهَکُما عَنْ تِلْکُمَا الشَّجَرَةِ وَ أَقُلْ لَکُما إِنَّ الشَّیْطانَ لَکُما عَدُوٌّ مُبِینٌ [અને તેઓ પોતાના ઉપર જન્નતના પાંદડાં મૂકવા લાગ્યા, અને તેમના પરવરદિગારે તેમને પોકારીને કહ્યું: શું મેં તમને તે વૃક્ષથી મના નહોતી કરી અને શું મેં તમને નહોતું કહ્યું કે ખરેખર શેતાન તમારો ખુલ્લો દુશ્મન છે?], قالا رَبَّنا ظَلَمْنا أَنْفُسَنا وَ إِنْ لَمْ تَغْفِرْ لَنا وَ تَرْحَمْنا لَنَکُونَنَّ مِنَ الْخاسِرِین [તે બંનેએ કહ્યું: અય અમારા પરવરદિગાર! અમે અમારા ઉપર ઝુલ્મ કર્યો, અને જો તું અમને માફ ન કરે અને અમારા ઉપર રહમ ન કરે તો ખરેખર અમે નુકસાન ઉઠાવનારાઓમાંથી થઈ જઈશું].

#3 و به‌این‌ترتیب، آن‌ها را با فریب [از مقامشان] فرود آورد. و هنگامی‌که از آن درخت چشیدند، اندامشان [عورتشان] بر آن‌ها آشکا… So he brought them down by deceit અને આ રીતે તેમને ધોકાથી નીચે ઉતાર્યા. અને જ્યારે તે વૃક્ષનો સ્વાદ ચાખ્યો, ત્યારે તેમની શરમગાહ તેમના પર ઉઘાડી થઈ ગઈ, અને જન્નતના પાંદડાં પોતાના પર મૂકવા લાગ્યા જેથી તેને ઢાંકે. અને તેમના પરવરદિગારે તેમને પુકારીને કહ્યું: શું મેં તમને એ વૃક્ષથી નહોતું રોક્યું? અને શું નહોતું કહ્યું કે શેતાન તમારો ખુલ્લો દુશ્મન છે?

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ عَبْدِاللهِ‌بْنِ‌سِنَانٍ قَالَ: سُئِلَ أَبُوعَبْدِاللَّهِ (علیه السلام) وَ أَنَا حَاضِرٌ کَمْ لَبِثَ آدَمُ وَ زَوْجُهُ (علیها السلام) فِی الْجَنَّهًِْ حَتَّی أَخْرَجَهُمَا مِنْهَا خَطِیئَتُهُمَا فَقَالَ إِنَّ اللَّهَ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی نَفَخَ فِی آدَمَ (علیه السلام) رُوحَهُ بَعْدَ زَوَالِ الشَّمْسِ مِنْ یَوْمِ الْجُمُعَهًِْ ثُمَّ بَرَأَ زَوْجَتَهُ مِنْ أَسْفَلِ أَضْلَاعِهِ ثُمَّ أَسْجَدَ لَهُ مَلَائِکَتَهُ (علیهم السلام) وَ أَسْکَنَهُ جَنَّتَهُ مِنْ یَوْمِهِ ذَلِکَ فَوَ اللَّهِ مَا اسْتَقَرَّ فِیهَا إِلَّا سِتَّ سَاعَاتٍ فِی یَوْمِهِ ذَلِکَ حَتَّی عَصَی اللَّهَ فَأَخْرَجَهُمَا اللَّهُ مِنْهَا بَعْدَ غُرُوبِ الشَّمْسِ وَ مَا بَاتَا فِیهَا وَ صُیِّرَا بِفِنَاءِ الْجَنَّهًِْ حَتَّی أَصْبَحَا فَبَدَتْ لَهُما سَوْآتُهُما وَ ناداهُما رَبُّهُما أَ لَمْ أَنْهَکُما عَنْ تِلْکُمَا الشَّجَرَةِ فَاسْتَحْیَا آدَمُ (علیه السلام) مِنْ رَبِّهِ وَ خَضَعَ وَ قَالَ رَبَّنا ظَلَمْنا أَنْفُسَنا وَ اعْتَرَفْنَا بِذُنُوبِنَا فَاغْفِرْ لَنَا قَالَ اللَّهُ لَهُمَا اهْبِطَا مِنْ سَمَاوَاتِی إِلَی الْأَرْضِ فَإِنَّهُ لَا یُجَاوِرُنِی فِی جَنَّتِی عَاصٍ وَ لَا فِی سَمَاوَاتِی ثُمَّ قَالَ أَبُوعَبْدِاللَّهِ (علیه السلام) إِنَّ آدَمَ (علیه السلام) لَمَّا أَکَلَ مِنَ الشَّجَرَهًِْ ذَکَرَ مَا نَهَاهُ اللَّهُ عَنْهَا فَنَدِمَ فَذَهَبَ لِیَتَنَحَّی مِنَ الشَّجَرَهًِْ فَأَخَذَتِ الشَّجَرَهًُْ بِرَأْسِهِ فَجَرَّتْهُ إِلَیْهَا وَ قَالَتْ لَهُ أَ فَلَا کَانَ فِرَارٌ مِنْ قَبْلِ أَنْ تَأْکُلَ مِنِّی.

امام صادق ( عبدالله‌بن‌سنان گوید: از امام صادق (سؤال شد: «چه مدّتی آدم (و همسرش در بهشت باقی ماندند تا اینکه گناهشان باعث اخراج آن‌ها از بهشت شد»؟ فرمود: «به‌درستی‌که خدای تبارک‌وتعالی روح خویش را در آدم (در هنگام زوال خورشید در روز جمعه دمید و سپس همسرش را از دنده‌های پایین [سینه‌اش] بیافرید، سپس فرشتگان خود را به سجده برای او وادار کرد و از همان روز در بهشت جای داد. به خدا قسم، تنها شش ساعت از آن روز در بهشت نگذشته بود که از فرمان خدا سرپیچی کرد. خدا حکم اخراج آنان را پس از غروب آفتاب صادر کرد. آنان شب را در بهشت بیتوته نکردند ولی تا صبح روز بعد در بهشت بودند. سپس عورت آنان برایشان آشکار شد و پروردگار به آنان ندا کرد و فرمود: مگر شما را از آن درخت نهی نکردم؟! آدم (از پروردگارش احساس شرم کرد و برای او اظهار خضوع نمود». و گفت: «پروردگارا! ما به خود ستم کردیم و به گناهمان اقرار کردیم، ما را ببخش». خدا به آنان گفت: «از آسمان هایم به‌سوی زمین فرود آیید، چراکه آدم‌های گناهکار نه در بهشتم و نه در آسمان هایم همجوار من نمی‌شوند». سپس امام صادق (فرمود: «آدم (هنگامی‌که از درخت خورد، به یاد آورد که خدا او را از آن نهی کرده بود، پس احساس پشیمانی کرد و خواست که از آن درخت دور شود، امّا آن درخت سرش را گرفت و به‌طرف خود کشید و به او گفت: چرا قبل از خوردن از من فرار نکردی»؟

Imam Sadiq (peace be upon him): Abdullah ibn Sinan said: Imam Sadiq (peace be upon him) was asked: "How long did Adam (peace be upon him) and his wife remain in Paradise before their sin caused them to be expelled from it?" He said: "Indeed Allah, Blessed and Exalted, breathed His spirit into Adam (peace be upon him) at the time of the sun's decline on Friday, and then created his wife from the lower ribs [of his chest], then made His angels prostrate to him, and from that same day settled him in Paradise. By Allah, only six hours of that day had passed in Paradise when he disobeyed the command of Allah. Allah issued the order of their expulsion after sunset. They did not spend the night in Paradise, but they were [at the courtyard of Paradise] until the morning of the next day. Then their private parts became manifest to them, and their Lord called out to them and said: Did I not forbid you both from that tree?! Adam (peace be upon him) felt ashamed before his Lord and showed humility before Him." And he said: "Our Lord! We have wronged ourselves and confessed our sin, so forgive us." Allah said to them: "Descend from My heavens to the earth, for sinful people are not neighbours of Mine, neither in My Paradise nor in My heavens." Then Imam Sadiq (peace be upon him) said: "When Adam (peace be upon him) ate from the tree, he remembered that Allah had forbidden him from it, so he felt regret and wanted to move away from that tree, but the tree seized his head and pulled him toward itself and said to him: Why did you not flee before eating from me?"

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અબ્દુલ્લાહ બિન સિનાન કહે છે: ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને પૂછવામાં આવ્યું: "આદમ (અલયહિસ્સલામ) અને તેમની પત્ની જન્નતમાં કેટલા સમય સુધી રહ્યા ત્યાં સુધી કે તેમના ગુનાહને કારણે તેમને જન્નતમાંથી કાઢી મૂકવામાં આવ્યા?" આપે ફરમાવ્યું: "ખરેખર અલ્લાહ તબારક વ તઆલાએ પોતાની રૂહ આદમ (અલયહિસ્સલામ)માં જુમ્આના દિવસે સૂરજના ઢળવાના સમયે ફૂંકી, અને પછી તેમની પત્નીને તેમની [છાતીની] નીચેની પાંસળીઓમાંથી પૈદા કરી, પછી પોતાના ફરિશ્તાઓને તેમના માટે સિજદો કરવા હુકમ કર્યો અને તે જ દિવસથી જન્નતમાં જગ્યા આપી. અલ્લાહની કસમ, તે દિવસના ફક્ત છ કલાક જન્નતમાં પસાર થયા ન હતા કે તેમણે અલ્લાહના હુકમની અવજ્ઞા કરી. અલ્લાહે તેમના નિકાળવાનો હુકમ સૂરજ આથમ્યા પછી જારી કર્યો. તેઓએ રાત જન્નતમાં ગુજારી નહીં પરંતુ બીજા દિવસની સવાર સુધી જન્નતમાં હતા. પછી તેમનું સતર તેમના પર જાહેર થયું, અને પરવરદિગારે તેમને પોકારીને ફરમાવ્યું: શું મેં તમને તે વૃક્ષથી મના નહોતી કરી?! આદમ (અલયહિસ્સલામ) પોતાના પરવરદિગારથી શરમાયા અને તેમની સામે ખુઝુ [વિનમ્રતા] દર્શાવ્યું." અને કહ્યું: "અય પરવરદિગાર! અમે અમારા ઉપર ઝુલ્મ કર્યો અને અમારા ગુનાહનો ઇકરાર કર્યો, અમને માફ કર." અલ્લાહે તેમને કહ્યું: "મારા આસમાનોથી ઝમીન તરફ ઉતરી જાઓ, કારણ કે ગુનેહગાર લોકો ન તો મારી જન્નતમાં અને ન તો મારા આસમાનોમાં મારા પડોશી બની શકે છે." પછી ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "આદમ (અલયહિસ્સલામ) જ્યારે વૃક્ષથી ખાધું, ત્યારે તેમને યાદ આવ્યું કે અલ્લાહે તેમને તેનાથી મના કરી હતી, પછી પશ્ચાત્તાપ મહેસૂસ કર્યો અને તે વૃક્ષથી દૂર થવા ચાહ્યું, પરંતુ તે વૃક્ષે તેમનું માથું પકડ્યું અને પોતાની તરફ ખેંચ્યું અને તેમને કહ્યું: મારાથી ખાવા પહેલાં તમે કેમ ભાગી ન ગયા?"

#4 و به‌این‌ترتیب، آن‌ها را با فریب [از مقامشان] فرود آورد. و هنگامی‌که از آن درخت چشیدند، اندامشان [عورتشان] بر آن‌ها آشکا… So he brought them down by deceit અને આ રીતે તેમને ધોકાથી નીચે ઉતાર્યા. અને જ્યારે તે વૃક્ષનો સ્વાદ ચાખ્યો, ત્યારે તેમની શરમગાહ તેમના પર ઉઘાડી થઈ ગઈ, અને જન્નતના પાંદડાં પોતાના પર મૂકવા લાગ્યા જેથી તેને ઢાંકે. અને તેમના પરવરદિગારે તેમને પુકારીને કહ્યું: શું મેં તમને એ વૃક્ષથી નહોતું રોક્યું? અને શું નહોતું કહ્યું કે શેતાન તમારો ખુલ્લો દુશ્મન છે?

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

ابْنِ‌أَبِی‌عُمَیْرٍ عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِهِ عَنْ أَبِی‌عَبْدِ‌اللَّهِ (علیه السلام) فِی قَوْلِهِ بَدَتْ لَهُما سَوْآتُهُما قَالَ کَانَتْ سَوْءَاتُهُمَا لَا تَبْدُو لَهُمَا یَعْنِی کَانَتْ دَاخِلَهًْ.

امام صادق ( ابوعمیر از یکی یارانش نقل می‌کند: از امام صادق (روایت شده است که درباره‌ی این آیه: بَدَتْ لَهُمَا سَوْءَاتُهُمَا فرمود: «عورت آنان برای آنان آشکار نبود، امّا آشکار شد یعنی در داخل بدن آنان قرار داشت».

Imam Sadiq (peace be upon him): Ibn Abi Umayr narrates from one of his companions: It is narrated from Imam Sadiq (peace be upon him) that regarding this verse: بَدَتْ لَهُمَا سَوْءَاتُهُمَا [their evil inclinations became manifest to them] he said: "Their private parts were not visible to them, but became visible — meaning they were [previously] located inside their bodies."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): ઇબ્ને અબી ઉમયર પોતાના એક સાથી પાસેથી નકલ કરે છે: ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) થી રિવાયત છે કે આ આયત بَدَتْ لَهُمَا سَوْءَاتُهُمَا [તેમના શરમના અંગો તેમના પર જાહેર થયા] વિશે ફરમાવ્યું: "તેમના શરમના અંગો તેમના માટે જાહેર ન હતા, પરંતુ જાહેર થયા — એટલે કે તેમના શરીરની અંદર સ્થિત હતા."

#5 و به‌این‌ترتیب، آن‌ها را با فریب [از مقامشان] فرود آورد. و هنگامی‌که از آن درخت چشیدند، اندامشان [عورتشان] بر آن‌ها آشکا… So he brought them down by deceit અને આ રીતે તેમને ધોકાથી નીચે ઉતાર્યા. અને જ્યારે તે વૃક્ષનો સ્વાદ ચાખ્યો, ત્યારે તેમની શરમગાહ તેમના પર ઉઘાડી થઈ ગઈ, અને જન્નતના પાંદડાં પોતાના પર મૂકવા લાગ્યા જેથી તેને ઢાંકે. અને તેમના પરવરદિગારે તેમને પુકારીને કહ્યું: શું મેં તમને એ વૃક્ષથી નહોતું રોક્યું? અને શું નહોતું કહ્યું કે શેતાન તમારો ખુલ્લો દુશ્મન છે?

علی‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه) Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him) અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

قَوْلُهُ وَ طَفِقَا یَخْصِفَانِ عَلَیْهِمَا مِنْ وَرَقِ الْجَنَّةِ أَیْ یُغَطِّیَانِ سَوْءَاتِهِمَا بِهِ وَ نَادَاهُمَا رَبُّهُمَا أَ لَمْ أَنْهَکُما عَنْ تِلْکُمَا الشَّجَرَةِ وَ أَقُلْ لَکُمَا إِنَّ الشَّیْطَانَ لَکُمَا عَدُوٌّ مُبِینٌ.

علیّ‌بن‌ابراهیم ( وَ طَفِقا یَخْصِفانِ عَلَیْهِما مِنْ وَرَقِ الجَنَّةِ؛ یعنی عورت‌های خویش را با آن می‌پوشانند. وَ نَادَاهُمَا رَبُّهُمَا أَلَمْ أَنْهَکُمَا عَن تِلْکُمَا الشَّجَرَةِ وَ أَقُل لَّکُمَا إِنَّ الشَّیْطَآنَ لَکُمَا عَدُوٌّ مُّبِینٌ.

Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): وَ طَفِقا يَخْصِفانِ عَلَيْهِما مِنْ وَرَقِ الْجَنَّةِ [and they both began to cover themselves with the leaves of the garden]; meaning they covered their private parts with them. وَ نَادَاهُمَا رَبُّهُمَا أَلَمْ أَنْهَكُمَا عَنْ تِلْكُمَا الشَّجَرَةِ وَ أَقُلْ لَكُمَا إِنَّ الشَّيْطَانَ لَكُمَا عَدُوٌّ مُبِينٌ [And their Lord called out to them: Did I not forbid you both from that tree and say to you that Satan is your open enemy?].

અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): وَ طَفِقا يَخْصِفانِ عَلَيْهِما مِنْ وَرَقِ الْجَنَّةِ [અને તે બંનેએ પોતાની જાત પર બહિશ્તના [વૃક્ષોના] પાંદડા મૂકવાનું શરૂ કર્યું]; એટલે કે તેમનાથી પોતાના શરમના અંગોને ઢાંકતા હતા. وَ نَادَاهُمَا رَبُّهُمَا أَلَمْ أَنْهَكُمَا عَنْ تِلْكُمَا الشَّجَرَةِ وَ أَقُلْ لَكُمَا إِنَّ الشَّيْطَانَ لَكُمَا عَدُوٌّ مُبِينٌ [અને તેમના પરવરદિગારે તેમને પોકારીને કહ્યું: શું મેં તમને તે વૃક્ષથી નિષેધ કર્યો ન હતો? અને શું મેં તમને ન કહ્યું હતું કે શેતાન તમારો સ્પષ્ટ દુશ્મન છે?].