قَوْلُهُ: ذَرْنِی وَ مَنْ خَلَقْتُ وَحِیداً فَإِنَّهَا نَزَلَتْ فِی الْوَلِیدِبْنِالْمُغِیرَهًِْ وَ کَانَ شَیْخاً کَبِیراً مُجَرَّباً مِنْ دُهَاهًِْ الْعَرَبِ وَ کَانَ مِنَ الْمُسْتَهْزِءِینَ بِرَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ کَانَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) یَقْعُدُ فِی الْحِجْرِ وَ یَقْرَأُ الْقُرْآنَ فَاجْتَمَعَتْ قُرَیْشٌ إِلَی الْوَلِیدِبْنِالْمُغِیرَهًِْ فَقَالُوا یَا أَبَا عَبْدِشَمْسٍ مَا هَذَا الَّذِی یَقُولُ مُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله) شِعْرٌ أَمْ کِهَانَهًٌْ أَمْ خَطْبٌ فَقَالَ دَعُونِی أَسْمَعْ کَلَامَهُ فَدَنَا مِنْ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَقَالَ یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) أَنْشِدْنِی مِنْ شِعْرِکَ. قَالَ: مَا هُوَ شِعْرٌ وَ لَکِنَّهُ کَلَامُ اللَّهِ الَّذِی ارْتَضَاهُ الْمَلَائِکَهًُْ وَ أَنْبِیَاؤُهُ (علیهم السلام) وَ رُسُلُهُ فَقَالَ اتْلُ عَلَیَّ مِنْهُ شَیْئاً. فَقَرَأَ عَلَیْهِ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) حم السَّجْدَةَ فَلَمَّا بَلَغَ قَوْلَهُ: فَإِنْ أَعْرَضُوا یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) قُرَیْشٌ {فَ} قُلْ لَهُمْ أَنْذَرْتُکُمْ صاعِقَةً مِثْلَ صاعِقَةِ عادٍ وَ ثَمُودَ قَالَ: فَاقْشَعَرَّ الْوَلِیدُ وَ قَامَتْ کُلُّ شَعْرَهًٍْ فِی رَأْسِهِ وَ لِحْیَتِهِ وَ مَرَّ إِلَی بَیْتِهِ وَ لَمْ یَرْجِعْ إِلَی قُرَیْشٍ مِنْ ذَلِکَ فَمَشَوْا إِلَی أَبِی‌جَهْلٍ فَقَالُوا یَا أَبَاالْحَکَمِ إِنَّ أَبَا عَبْدشَمْسٍ صَبَأَ إِلَی دِینِ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) أَمَا تَرَاهُ لَمْ یَرْجِعْ إِلَیْنَا فَعَدَا أَبُوجَهْلٍ إِلَی الْوَلِیدِ. فَقَالَ: لَهُ یَا عَمِّ نَکَّسْتَ رُءُوسَنَا وَ فَضَحْتَنَا وَ أَشْمَتَّ بِنَا عَدُوَّنَا وَ صَبَوْتَ إِلَی دِینِ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) قَالَ مَا صَبَوْتُ إِلَی دِینِهِ وَ لَکِنِّی سَمِعْتُ کَلَاماً صَعْباً تَقْشَعِرُّ مِنْهُ الْجُلُودُ فَقَالَ لَهُ: أَبُوجَهْلٍ أَخَطْبٌ هِیَ. قَالَ: لَا إِنَّ الْخَطْبَ کَلَامٌ مُتَّصِلٌ وَ هَذَا کَلَامٌ مَنْثُورٌ وَ لَا یُشْبِهُ بَعْضُهُ بَعْضاً. قَالَ: فَشِعْرٌ هُوَ قَالَ لَا أَمَا إِنِّی قَدْ سَمِعْتُ أَشْعَارَ الْعَرَبِ بَسِیطَهَا وَ مَدِیدَهَا وَ رَمَلَهَا وَ رَجَزَهَا وَ مَا هُوَ بِشِعْرٍ قَالُوا فَمَا هُوَ قَالَ دَعْنِی أُفَکِّرُ فِیهِ فَلَمَّا کَانَ مِنَ الْغَدِ قَالُوا لَهُ یَا أَبَا عَبْدِشَمْسٍ مَا تَقُولُ فِیمَا قُلْنَاهُ قَالَ: قُولُوا هُوَ سِحْرٌ فَإِنَّهُ أَخَذَ بِقُلُوبِ النَّاسِ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَلَی رَسُولِهِ فِی ذَلِکَ ذَرْنِی وَ مَنْ خَلَقْتُ وَحِیداً وَ إِنَّمَا سُمِّیَ وَحِیداً لِأَنَّهُ قَالَ لِقُرَیْشٍ أَنَا أَتَوَحَّدُ بِکِسْوَهًِْ الْبَیْتِ سَنَهًًْ وَ عَلَیْکُمْ فِی جَمَاعَتِکُمْ سَنَهًًْ وَ کَانَ لَهُ مَالٌ کَثِیرٌ وَ حَدَائِقُ وَ کَانَ لَهُ عَشْرُ بَنِینَ بِمَکَّهًَْ وَ کَانَ لَهُ عَشْرُ عَبِیدٍ عِنْدَ کُلِّ عَبْدٍ أَلْفُ دِینَارٍ یَتَّجِرُ بِهَا وَ تِلْکَ الْقِنْطَارُ فِی ذَلِکَ الزَّمَانِ وَ یُقَالُ إِنَّ الْقِنْطَارَ جِلْدُ ثَوْرٍ مَمْلُوءٌ ذَهَباً فَأَنْزَلَ اللَّهُ: ذَرْنِی وَ مَنْ خَلَقْتُ وَحِیداً.
علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- ذَرْنِی وَ مَنْ خَلَقْتُ وَحِیداً در خصوص ولیدبن‌مغیره نازل شده است که پیرمرد سالخورده و با تجربه‌ای بود و از مردان زیرک و باهوش عرب بود و از جمله کسانی بود که رسول خدا (صلی الله علیه و آله) را مسخره می‌کردند. رسول خدا (صلی الله علیه و آله) در اتاقی می‌نشست و قرآن را تلاوت می‌نمود. قریشی‌ها نزد ولیدبن‌مغیره گرد آمدند و گفتند: «ای اباعبدشمس! این چیزی‌که محمّد (صلی الله علیه و آله) می‌گوید، چیست؛ شعر است یا پیش‌گویی است و یا خطبه است»؟ گفت: «اجازه دهید من سخنان وی را گوش دهم». به رسول خدا (صلی الله علیه و آله) نزدیک شد و گفت: «از شعرهای خویش برای من بخوان». حضرت محمّد (صلی الله علیه و آله) فرمود: «این سخنان شعر نیست؛ بلکه کلام و سخن خداوند است که آن را برای فرشتگان و پیامبرانش برگزید». گفت: «مقداری از آن سخنان را بر من تلاوت کن». پس رسول خدا (صلی الله علیه و آله) سوره‌ی حم السَّجْدَةَ را بر وی خواند و آنگاه که به این آیه رسید: اگر آن‌ها روی‌گردان شوند. ( فصلت/۱۳ ) که منظور قریش است؛ بگو: من شما را از صاعقه‌ای همانند صاعقه عاد و ثمود می‌ترسانم!. ( فصلت/۱۳ ) ولید از وحشت لرزید و مو بر اندام وی راست شد و به منزل خویش رفت و در این زمینه، سخنی با قریشی‌ها نگفت و به سراغ آنان نرفت. پس قریشی‌ها نزد ابوجهل رفتند. و گفتند: «ای اباحکم! ابا عبدشمس به دین محمّد (صلی الله علیه و آله) گرایش پیدا کرده است. به نظر تو دیگر نزد ما نمی آید»؟ ابوجهل نزد ولید رفت و به او گفت: «ای عمو! ما را سرشکسته کردی و آبروی ما را بر باد دادی و زبان دشمنان ما را بر سر ما دراز کردی و به دین محمّد (صلی الله علیه و آله) گرایش پیدا کردی»! پاسخ داد: «به دین محمّد (صلی الله علیه و آله) گرایش پیدا نکرده ام، ولی سخنانی از وی شنیدم که تکان‌دهنده بود و مرا به لرزه انداخت». ابوجهل به وی گفت: «آیا سخنان وی از نوع خطبه بود»؟ گفت: «خیر، خطبه، کلامی متّصل و مرتبط است، و این سخنان به نثر است و هیچ ارتباطی با یکدیگر ندارد». گفت: «پس کلام وی شعر بود»؟ گفت: «خیر، من انواع شعرهای عرب از بحر بسیط و مدید و رمل و رجز را شنیده ام، ولی کلام وی شعر نبود». ابوجهل گفت: «پس کلام وی چه بود»؟ گفت: «اجازه بده فکر کنم. فردای آن روز به او گفتند: ای ابا عبدشمس! درباره‌ی آنچه به تو گفتیم، نظرت چیست»؟ گفت: «بگویید سخنان او سحر و جادو است که دل انسان‌ها را شیفته‌ی خویش می‌کند. پس خداوند عزّوجلّ این آیه را نازل کرد: ذَرْنِی وَ مَنْ خَلَقْتُ وَحِیدًا، به این دلیل [ولیدبن‌مغیره] وحید نامیده شد که به قریش گفت: من به تنهایی به مدّت یک سال پوشش کعبه را به عهده می گیرم و شما و همراهانتان نیز به مدّت یک سال به عهده بگیرید. وی دارای ثروت فراوانی بود و باغ‌هایی داشت و ده فرزند پسر داشت و ده بنده که هرکدام از بندگانش دارای هزار دینار بود که با آن تجارت می‌کرد؛ او در آن زمان، سرمایه‌داری بی‌چون و چرا بود. پس خداوند عزّوجلّ این آیات را نازل کرد: ذَرْنِی وَ مَنْ خَلَقْتُ وَحِیدًا.
Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): ذَرْنِی وَ مَنْ خَلَقْتُ وَحِیداً [Leave Me and him whom I created alone] was revealed concerning Walid ibn al-Mughira. He was an aged, experienced elder and one of the cunning and shrewd men of the Arabs, and he was among those who mocked the Messenger of Allah (peace be upon him and his family). The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) would sit in a chamber and recite the Quran. The Quraysh gathered around Walid ibn al-Mughira and said: "O Abu Abd Shams! What is this that Muhammad (peace be upon him and his family) is saying — is it poetry, or soothsaying, or an oration?" He said: "Let me listen to his speech." He drew close to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and said: "Recite to me from your poetry." Muhammad (peace be upon him and his family) said: "These words are not poetry; rather they are the speech of Allah which He chose for His angels and His prophets." He said: "Recite some of it to me." So the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) recited to him Surah Ha Mim al-Sajdah, and when he reached this verse: فَإِنْ أَعْرَضُوا [If they turn away] (Fussilat/13) — meaning the Quraysh — فَقُلْ أَنْذَرْتُکُمْ صَاعِقَةً مِثْلَ صَاعِقَةِ عَادٍ وَ ثَمُودَ [Then say: I have warned you of a thunderbolt like the thunderbolt of Aad and Thamud!] (Fussilat/13), Walid shivered with terror, the hair on his body stood on end, and he went to his house and said nothing to the Quraysh about the matter, nor did he return to them. So the Quraysh went to Abu Jahl and said: "O Abu al-Hakam! Abu Abd Shams has inclined toward the religion of Muhammad (peace be upon him and his family). Do you not see that he no longer comes to us?" Abu Jahl went to Walid and said to him: "O uncle! You have shamed us and disgraced us, and let the tongues of our enemies wag over us, and you have inclined toward the religion of Muhammad (peace be upon him and his family)!" He replied: "I have not inclined toward the religion of Muhammad (peace be upon him and his family), but I heard from him words that were shaking and made me tremble." Abu Jahl said to him: "Were his words of the kind of an oration?" He said: "No, an oration is connected and coherent speech, but these words are in prose and have no connection with one another." He said: "Then were his words poetry?" He said: "No, I have heard all kinds of Arab poetry — basit, madid, ramal, and rajaz — but his words were not poetry." Abu Jahl said: "Then what were his words?" He said: "Let me think." The next day they said to him: "O Abu Abd Shams! What is your opinion on what we said to you?" He said: "Say that his words are sorcery and magic that captivates the hearts of men." So Allah the Mighty and Majestic revealed this verse: ذَرْنِی وَ مَنْ خَلَقْتُ وَحِیداً [Leave Me and him whom I created alone]. He [Walid ibn al-Mughira] was called "Wahid (the alone one)" for this reason: he said to the Quraysh, "I alone will bear the covering of the Kaaba for one year, and you together with your companions will bear it for one year." He possessed abundant wealth and gardens, had ten sons, and had ten slaves, each of his slaves having a thousand dinars with which he traded — in that era he was an unrivalled man of capital. So Allah the Mighty and Majestic revealed these verses: ذَرْنِی وَ مَنْ خَلَقْتُ وَحِیداً [Leave Me and him whom I created alone].
અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): ذَرْنِی وَ مَنْ خَلَقْتُ وَحِیداً [મને છોડી દો અને તેને જેને મેં એકલો પેદા કર્યો] આ આયત વલીદ બિન મુગીરહ વિશે નાઝિલ થઈ છે. તે ઉંમરલાયક અને અનુભવી વૃદ્ધ હતો અને અરબોના ચતુર અને હોશિયાર માણસોમાંનો હતો, અને તે લોકોમાંનો હતો જેઓ અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની મશ્કરી કરતા હતા. અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એક ઓરડામાં બેસતા અને કુરઆનની તિલાવત કરતા. કુરૈશીઓ વલીદ બિન મુગીરહ પાસે ભેગા થયા અને કહ્યું: "ઓ અબૂ અબ્દ શમ્સ! આ જે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) કહે છે તે શું છે — શે'ર છે, કે ભવિષ્યવાણી છે, કે ખુત્બો છે?" તેણે કહ્યું: "મને પરવાનગી આપો કે હું તેમની વાત સાંભળું." તે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની નજીક ગયો અને કહ્યું: "તમારા શે'રોમાંથી મને કંઈક સંભળાવો." હઝરત મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "આ વાતો શે'ર નથી; બલ્કે તે અલ્લાહનું કલામ છે જેને તેણે પોતાના ફરિશ્તાઓ અને પયગંબરો માટે પસંદ કર્યું છે." તેણે કહ્યું: "તેમાંથી થોડું મને સંભળાવો." તો અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તેને સૂરએ હા મીમ સજદહ સંભળાવી, અને જ્યારે આ આયત પર પહોંચ્યા: فَإِنْ أَعْرَضُوا [જો તેઓ મોઢું ફેરવે] (ફુસ્સિલત/૧૩) — જેનો હેતુ કુરૈશ છે — فَقُلْ أَنْذَرْتُکُمْ صَاعِقَةً مِثْلَ صَاعِقَةِ عَادٍ وَ ثَمُودَ [કહી દો: હું તમને આદ અને સમૂદ પર આવેલી કડાકા જેવી કડાકાથી ડરાવું છું!] (ફુસ્સિલત/૧૩), વલીદ ડરથી ધ્રૂજી ઊઠ્યો અને તેના શરીરના રૂંવાડાં ઊભા થઈ ગયા, અને પોતાના ઘરે ચાલ્યો ગયો અને આ બાબતે કુરૈશીઓ સાથે કંઈ ન બોલ્યો અને તેમની પાસે ન ગયો. તો કુરૈશીઓ અબૂ જહલ પાસે ગયા અને કહ્યું: "ઓ અબૂલ હકમ! અબૂ અબ્દ શમ્સ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના દીન તરફ ઢળી ગયો છે. શું તું જોતો નથી કે તે હવે અમારી પાસે આવતો નથી?" અબૂ જહલ વલીદ પાસે ગયો અને તેને કહ્યું: "ઓ કાકા! તેં અમને શરમાવ્યા અને અમારી આબરૂ બગાડી અને અમારા દુશ્મનોની જીભ અમારા પર લાંબી કરી, અને મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના દીન તરફ ઢળી ગયો!" તેણે જવાબ આપ્યો: "હું મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના દીન તરફ ઢળ્યો નથી, પરંતુ મેં તેમનાથી એવી વાતો સાંભળી જે હચમચાવી નાખનારી હતી અને મને કંપાવી નાખ્યો." અબૂ જહલે તેને કહ્યું: "શું તેમની વાતો ખુત્બાના પ્રકારની હતી?" તેણે કહ્યું: "ના, ખુત્બો સંલગ્ન અને જોડાયેલું કલામ હોય છે, અને આ વાતો ગદ્યમાં છે અને એકબીજા સાથે કોઈ સંબંધ નથી." તેણે કહ્યું: "તો શું તેમનું કલામ શે'ર હતું?" તેણે કહ્યું: "ના, મેં અરબોના શે'રોના પ્રકારો — બસીત, મદીદ, રમલ અને રજઝ — સાંભળ્યા છે, પરંતુ તેમનું કલામ શે'ર નહોતું." અબૂ જહલે કહ્યું: "તો પછી તેમનું કલામ શું હતું?" તેણે કહ્યું: "મને વિચારવા દે." બીજા દિવસે તેઓએ તેને કહ્યું: "ઓ અબૂ અબ્દ શમ્સ! જે અમે તને કહ્યું તેના વિશે તારો શું અભિપ્રાય છે?" તેણે કહ્યું: "કહી દો કે તેમની વાતો જાદુ-ટોણું છે જે લોકોના દિલોને પોતાની તરફ મોહી લે છે." તો અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લએ આ આયત નાઝિલ કરી: ذَرْنِی وَ مَنْ خَلَقْتُ وَحِیداً [મને છોડી દો અને તેને જેને મેં એકલો પેદા કર્યો]. [વલીદ બિન મુગીરહ]ને 'વહીદ' (એકલો) એ કારણથી કહેવાયો કે તેણે કુરૈશને કહ્યું: "હું એકલો એક વર્ષ સુધી કાબાનો ગિલાફ (પરદો) ઉઠાવીશ, અને તમે તથા તમારા સાથીઓ મળીને એક વર્ષ સુધી ઉઠાવો." તેની પાસે ઘણી બધી દોલત હતી અને બગીચાઓ હતા, અને દસ પુત્રો હતા, અને દસ ગુલામો હતા જેમાંનો દરેક ગુલામ હજાર દીનારનો હતો જેનાથી તે વ્યાપાર કરતો; તે તે જમાનામાં નિઃશંક એક મહાન સરમાયાદાર હતો. તો અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લએ આ આયતો નાઝિલ કરી: ذَرْنِی وَ مَنْ خَلَقْتُ وَحِیداً [મને છોડી દો અને તેને જેને મેં એકલો પેદા કર્યો].