Surah 74 · Al Muddathir

سورة المدثر

Verse 52 of 56

74:52

بَلْ يُريدُ كُلُّ امْرِئٍ مِنْهُمْ أَنْ يُؤْتى صُحُفاً مُنَشَّرَةً

بلكه هر‌كدام از آن‌ها انتظار دارد نامه‌ی جداگانه‌اي [از سوي خدا] براي او فرستاده شود!

Nay; every one of them desires that he may be given pages spread out;

પરંતુ તેઓમાંથી દરેક ચાહે છે કે તેમને ખુલ્લી કિતાબો આપવામાં આવે.

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

یُرِیدُ کُلُّ رَجُلٍ مِنَ الْمُخَالِفِینَ أَنْ یَنْزِلَ عَلَیْهِ کِتَابٌ مِنَ السَّمَاءِ.

امام باقر (علیه السلام)- هریک از مخالفین مایلند برای آن‌ها کتابی از آسمان نازل شود.

Imam Baqir (peace be upon him): Each one of the opponents wishes that a book be sent down to him from the heavens.

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): વિરોધીઓ પૈકી પ્રત્યેક વ્યક્તિ ઇચ્છે છે કે તેઓ માટે આસમાનમાંથી કોઈ કિતાબ ઉતારવામાં આવે.

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

فِی رِوَایَهًِْ أَبِی‌الْجَارُودِ عَنْ أَبِی‌جَعْفَرٍ (علیه السلام) فِی قَوْلِهِ: بَلْ یُرِیدُ کُلُّ امْرِئٍ مِنْهُمْ أَنْ یُؤْتی صُحُفاً مُنَشَّرَةً وَ ذَلِکَ أَنَّهُمْ قَالُوا یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) قَدْ بَلَغَنَا أَنَّ الرَّجُلَ مِنْ بَنِی إِسْرَائِیلَ کَانَ یُذْنِبُ الذَّنْبَ فَیُصْبِحُ وَ ذَنْبُهُ مَکْتُوبٌ عِنْدَ رَأْسِهِ وَ کَفَّارَتُهُ فَنَزَلَ جَبْرَئِیلُ عَلَی نَبِیِّ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ قَالَ یَسْأَلُکَ قَوْمُکَ سُنَّهًَْ بَنِی إِسْرَائِیلَ فِی الذُّنُوبِ فَإِنْ شَاءُوا شِئْنَا فَعَلْنَا ذَلِکَ بِهِمْ وَ أَخَذْنَاهُمْ بِمَا کُنَّا نَأْخُذُ بِهِ بَنِی‎إِسْرَائِیلَ فَزَعَمُوا أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) کَرِهَ ذَلِکَ لِقَوْمِهِ.

امام باقر (علیه السلام)- در روایت ابوالجارود از امام باقر (علیه السلام) در مورد آیه: بَلْ یُرِیدُ کُلُّ امْرِئٍ مِنْهُمْ أَنْ یُؤْتی صُحُفاً مُنَشَّرَةً آمده است: جریان این بود که آن‌ها گفتند: ای محمّد (صلی الله علیه و آله) به ما رسیده که هریک از بنی‌اسرائیل گناهی می‌کردند فردا صبح گناه او و کفّاره‌ی آن گناه سرش گذاشته می‌شد. جبرئیل بر پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) نازل شده و گفت: «قوم تو خواسته‌اند سنّت بنی‌اسرائیل در مورد گناه میان ایشان نیز جاری شود، اگر بخواهند همین کار را در مورد آن‌ها نیز می‌کنیم و مانند بنی‌اسرائیل کیفر خواهیم کرد». چنین گمان کردند که پیامبر (صلی الله علیه و آله) خوش ندانست این کیفر درباره‌ی قومش اجرا شود.

Imam Baqir (peace be upon him): In the narration of Abu al-Jarud from Imam Baqir (peace be upon him) concerning the verse: بَلْ یُرِیدُ کُلُّ امْرِئٍ مِنْهُمْ أَنْ یُؤْتی صُحُفاً مُنَشَّرَةً [Nay; every one of them desires that he may be given pages spread out] it is reported: The matter was that they said: O Muhammad (peace be upon him and his family), it has reached us that whenever a man from the Children of Israel committed a sin, the next morning his sin and its expiation would be placed at his head. Jibra'il descended upon the Noble Prophet (peace be upon him and his family) and said: 'Your people have asked that the practice of the Children of Israel regarding sins be carried out among them as well; if they wish, We shall do the same with them and punish them as We used to punish the Children of Israel.' They supposed that the Prophet (peace be upon him and his family) disliked that this punishment be enforced upon his people.

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): અબુલ જારૂદની રિવાયતમાં ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ) થી આયત: بَلْ یُرِیدُ کُلُّ امْرِئٍ مِنْهُمْ أَنْ یُؤْتی صُحُفاً مُنَشَّرَةً [બલ્કે તેમાંનો દરેક વ્યક્તિ ઇચ્છે છે કે તેને ખુલ્લા સહીફા (પાનાં) આપવામાં આવે] વિશે વર્ણવવામાં આવ્યું છે: વાત એ હતી કે તેમણે કહ્યું: હે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ), અમને ખબર પડી છે કે બની ઇસરાઇલમાંનો કોઈ જ્યારે કોઈ ગુનાહ કરતો, બીજા દિવસે સવારે તેનો ગુનાહ અને તે ગુનાહનું કફ્ફારા તેના માથા પાસે મૂકાયેલું હોતું. જિબ્રઈલ પયગંબરે અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર ઉતર્યા અને કહ્યું: 'તમારી કૌમે ઇચ્છ્યું છે કે બની ઇસરાઇલની ગુનાહ સંબંધીની સુન્નત તેમની વચ્ચે પણ જારી કરવામાં આવે; જો તેઓ ઇચ્છશે તો અમે તેમની બાબતમાં પણ એ જ કરીશું અને બની ઇસરાઇલની જેમ સજા આપીશું.' તેમણે એવું ધાર્યું કે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ પસંદ કર્યું નહીં કે આ સજા તેમની કૌમ પર જારી કરવામાં આવે.

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ مِسْمَعٍ کِرْدِینٍ عَنْ أَبِی‎عَبْدِاللَّهِ (علیه السلام) قَالَ دَخَلْتُ عَلَیْهِ وَ عِنْدَهُ إِسْمَاعِیلُ قَالَ وَ نَحْنُ إِذْ ذَاکَ نَأْتَمُّ بِهِ بَعْدَ أَبِیهِ فَذَکَرَ فِی حَدِیثٍ طَوِیلٍ أَنَّهُ سَمِعَ رَجُلٌ أَبَاعَبْدِاللَّهِ (علیه السلام) خِلَافَ مَا ظُنَّ فِیهِ قَالَ فَأَتَیْتُ رَجُلَیْنِ مِنْ أَهْلِ الْکُوفَهًِْ کَانَا یَقُولَانِ بِهِ فَأَخْبَرْتُهُمَا فَقَالَ وَاحِدٌ مِنْهُمَا سَمِعْتُ وَ أَطَعْتُ وَ رَضِیتُ وَ سَلَّمْتُ وَ قَالَ الْآخَرُ وَ أَهْوَی بِیَدِهِ إِلَی جَیْبِهِ فَشَقَّهُ ثُمَّ قَالَ لَا وَ اللَّهِ لَا سَمِعْتُ وَ لَا أَطَعْتُ وَ لَا رَضِیتُ حَتَّی أَسْمَعَهُ مِنْهُ قَالَ ثُمَّ خَرَجَ مُتَوَجِّهاً إِلَی أَبِی‎عَبْدِاللَّهِ (علیه السلام) قَالَ وَ تَبِعْتُهُ فَلَمَّا کُنَّا بِالْبَابِ فَاسْتَأْذَنَّا فَأَذِنَ لِی فَدَخَلْتُ قَبْلَهُ ثُمَّ أَذِنَ لَهُ فَدَخَلَ فَلَمَّا دَخَلَ قَالَ لَهُ أَبُوعَبْدِاللَّهِ (علیه السلام) یَا فُلَانُ أَیُرِیدُ کُلُّ امْرِئٍ مِنْکُمْ أَنْ یُؤْتی صُحُفاً مُنَشَّرَةً إِنَّ الَّذِی أَخْبَرَکَ بِهِ فُلَانٌ الْحَقُّ.

امام صادق (علیه السلام)- مسمع کردین گفت: خدمت امام صادق (علیه السلام) بودم؛ اسماعیل فرزندش نیز حضور داشت که ما در آن موقع او را امام بعد از پدرش می‌دانستیم. در ضمن یک جریان طولانی گفت: از مردی شنیدم که امام صادق (علیه السلام) مطلبی بر خلاف تصوّر ما در مورد امامت اسماعیل فرموده است. من پیش دو نفر از اهالی کوفه که اسماعیل را امام می‌دانستند رفتم و جریان را به آن‌ها گفتم، یکی از آن‌ها گفت: «شنیدم مطیع امام (علیه السلام) خود هستم و به این امر راضی هستم». آن دیگری گریبان خود را چاک زده گفت: «نه به خدا نمی‌شنوم و اطاعت نمی‌کنم و راضی نیستم مگر از خود امام (علیه السلام) بشنوم». به‌طرف خانه امام صادق (علیه السلام) رفت؛ من هم به دنبال او رفتم به در خانه که رسیدیم، اجازه خواستیم. به من اجازه داد قبل از او وارد شدم. بعد به او اجازه داد وقتی وارد شد، فرمود: «فلانی می‌خواهی برای هر کدام از شماها یک نامه خصوصی بفرستند که آنچه فلانی گفت درست است».

Imam Sadiq (peace be upon him): Misma' Kirdin said: I was in the service of Imam Sadiq (peace be upon him); his son Isma'il was also present, and at that time we regarded him as the Imam after his father. In the course of a long account he said: I heard from a man that Imam Sadiq (peace be upon him) had said something contrary to our supposition regarding the Imamate of Isma'il. I went to two men from the people of Kufa who regarded Isma'il as the Imam and told them what had happened. One of them said: 'I have heard, I am obedient to my Imam (peace be upon him), and I am content with this matter.' The other tore open his collar and said: 'No, by Allah, I will not hear, nor obey, nor be content, until I hear it from the Imam (peace be upon him) himself.' He set off towards the house of Imam Sadiq (peace be upon him); I followed him. When we reached the door, we asked permission. He gave me permission and I entered before him. Then he gave him permission and he entered. When he entered, he said: 'So-and-so, do you wish that a private letter be sent to each of you [confirming] that what so-and-so said is correct?'

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): મિસ્મઅ કિરદીને કહ્યું: હું ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ની ખિદમતમાં હતો; તેમના પુત્ર ઇસ્માઈલ પણ હાજર હતા, જેમને તે વખતે અમે તેમના પિતા પછીના ઇમામ સમજતા હતા. એક લાંબા વૃત્તાંતમાં તેમણે કહ્યું: મેં એક વ્યક્તિ પાસેથી સાંભળ્યું કે ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ ઇસ્માઈલની ઇમામત વિશે અમારી ધારણાથી વિરુદ્ધ કંઈક ફરમાવ્યું છે. હું કૂફાના બે લોકો પાસે ગયો જેઓ ઇસ્માઈલને ઇમામ સમજતા હતા અને હકીકત તેઓને જણાવી. તેમાંના એકે કહ્યું: 'મેં સાંભળ્યું, હું મારા ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)ને આધીન છું અને આ વાતથી રાજી છું.' બીજાએ પોતાનો ગિરેબાન ફાડી નાંખતાં કહ્યું: 'ના, અલ્લાહની કસમ, હું નહીં સાંભળું, નહીં આધીન થઈશ અને નહીં રાજી થઈશ, જ્યાં સુધી હું ખુદ ઇમામ (અલયહિસ્સલામ) પાસેથી ન સાંભળું.' તે ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ના ઘર તરફ ગયો; હું પણ તેની પાછળ ગયો. જ્યારે અમે ઘરના દરવાજે પહોંચ્યા, અમે અનુમતિ માંગી. મને અનુમતિ આપી, હું તેની પહેલાં દાખલ થયો. પછી તેને અનુમતિ આપી, જ્યારે તે દાખલ થયો, ત્યારે તેમણે ફરમાવ્યું: 'ફલાણા, શું તમે ઇચ્છો છો કે તમારામાંના દરેકને એક ખાનગી પત્ર મોકલવામાં આવે કે ફલાણાએ જે કહ્યું તે સાચું છે?'