عَنْ جَابِرٍعَنْ أَبِی‌جَعْفَرٍ (علیه السلام) فِی قَوْلِهِ عزّوجلّ ... بَعْدَ أَنْ عَرَّفَهُمُ التَّذْکِرَهًَْ أَنَّهَا الْوَلَایَهًُْ کَلَّا إِنَّهُ تَذْکِرَةٌ فَمَنْ شاءَ ذَکَرَهُ وَ ما یَذْکُرُونَ إِلَّا أَنْ یَشاءَ اللهُ هُوَ أَهْلُ التَّقْوی وَ أَهْلُ الْمَغْفِرَةِ.
امام باقر (علیه السلام)- جابر (رحمة الله علیه) از امام باقر (علیه السلام) درباره‌ی این آیه پس از معرّفی تذکره که منظور همان ولایت آل محمّد (علیهم السلام) است، می‌فرماید: کَلَّا إِنَّهُ تَذْکِرَةٌ فَمَنْ شاءَ ذَکَرَهُ* وَ ما یَذْکُرُونَ إِلَّا أَنْ یَشاءَ اللهُ هُوَ أَهْلُ التَّقْوی وَ أَهْلُ المَغْفِرَةِ
Imam Baqir (peace be upon him): Jabir (may Allah have mercy on him) narrates from Imam Baqir (peace be upon him) concerning this verse, that after introducing the admonition — meaning the wilayah of the family of Muhammad (peace be upon them) — he said: كَلَّا إِنَّهُ تَذْكِرَةٌ فَمَنْ شاءَ ذَكَرَهُ وَ ما یَذْكُرُونَ إِلَّا أَنْ یَشاءَ اللهُ هُوَ أَهْلُ التَّقْوی وَ أَهْلُ المَغْفِرَةِ [Nay! it is surely an admonition, so whoever wills may remember it. And they will not remember unless Allah wills. He is worthy to be feared and worthy to forgive].
ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): જાબિર (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)થી આ આયત વિશે નકલ કરે છે કે તઝકિરહનો પરિચય આપ્યા પછી — જેનાથી મુરાદ આલે મુહમ્મદ (અલયહિમુસ્સલામ)ની વિલાયત છે — ફરમાવે છે: كَلَّا إِنَّهُ تَذْكِرَةٌ فَمَنْ شاءَ ذَكَرَهُ وَ ما یَذْكُرُونَ إِلَّا أَنْ یَشاءَ اللهُ هُوَ أَهْلُ التَّقْوی وَ أَهْلُ المَغْفِرَةِ [ના, ખરેખર આ એક નસીહત છે, તો જે ચાહે તેને યાદ કરે. અને તેઓ યાદ નહીં કરે સિવાય કે અલ્લાહ ચાહે. તે જ ડરવાને લાયક છે અને માફ કરવાને લાયક છે].