سورة القيامة

Verse 16 of 40

75:16

لا تُحَرِّكْ بِهِ لِسانَكَ لِتَعْجَلَ بِهِ

[هنگام نزول وحي] زبانت را به خاطر عجله براي خواندن آن حركت مده.

Do not move your tongue with it to make haste with it,

તે (કુરઆન)ની તિલાવત માટે ઉતાવળથી તારી જીભ ન હલાવો.

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

عَنْ حُذَیْفَهًَْ‌بْنِ‌الْیَمَانِ قَالَ کُنْتُ وَ اللَّهِ جَالِساً بَیْنَ یَدَیْ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ قَدْ نَزَلَ بِنَا غَدِیرَ خُمٍّ ... قَالَ رسول الله (صلی الله علیه و آله) مَنْ کُنْتُ نَبِیَّهُ فَهَذَا عَلِیٌّ (علیه السلام) أَمِیرُهُ وَ قَالَ اللَّهُمَّ وَالِ مَنْ وَالَاهُ وَ عَادِ مَنْ عَادَاهُ وَ انْصُرْ مَنْ نَصَرَهُ وَ اخْذُلْ مَنْ خَذَلَهُ فَقَالَ حُذَیْفَهًُْ فَوَ اللَّهِ لَقَدْ رَأَیْتُ مُعَاوِیَهًَْ حَتَّی قَامَ فَتَمَطَّی وَ خَرَجَ مُغْضَباً وَاضِعاً یَمِینَهُ عَلَی عَبْدِ اللَّهِ‌بْنِ‌قَیْسٍ الْأَشْعَرِیِّ وَ یَسَارَهُ عَلَی مُغِیرَهًَْ‌بْنِ‌شُعْبَهًَْ ثُمَّ قَامَ یَمْشِی مُتَمَطِّیاً وَ هُوَ یَقُولُ لَا نُصَدِّقُ مُحَمَّداً (صلی الله علیه و آله) عَلَی مَقَالَتِهِ وَ لَا نُقِرُّ لِعَلِیٍّ بِوَلَایَتِهِ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَلَی أَثَرِ کَلَامِهِ فَلا صَدَّقَ وَ لا صَلَّی وَ لکِنْ کَذَّبَ وَ تَوَلَّی ثُمَّ ذَهَبَ إِلی أَهْلِهِ یَتَمَطَّی أَوْلی لَکَ فَأَوْلی ثُمَّ أَوْلی لَکَ فَأَوْلی فَهَمَّ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) أَنْ یَرُدَّهُ وَ یَقْتُلَهُ ثُمَّ قَالَ جَبْرَئِیلُ لا تُحَرِّکْ بِهِ لِسانَکَ لِتَعْجَلَ بِهِ فَسَکَتَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله).

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- حذیفةبن‌یمان گفت: «به خدا سوگند پیش روی پیامبر خدا نشسته بودم هنگامی که ما را در غدیر خم پیاده کرد». رسول خدا (صلی الله علیه و آله) فرمود: «هرکس که من مولای او هستم علی (علیه السلام) مولای اوست، خدایا هرکس را که او را دوست بدارد دوست بدار و هرکس را که او را دشمن بدارد دشمن بدار و هرکس را که به او یاری کند، یاری کن و هرکس را که او را خوار سازد، خوار کن». به خدا سوگند که دیدم معاویه برخاست و خود را گرفت و درحال غضب دست راست خود را بر عبداللَّه‌بن‌قیس اشعری و دست چپ خود را بر مغیرةبن‌شعبه گذاشت و از روی تکبّر گام برداشت درحالی‌که می‌گفت: ما سخن محمّد (صلی الله علیه و آله) را تصدیق نمی‌کنیم و به ولایت علی (علیه السلام) اقرار نمی‌کنیم. پس خدا این آیه را نازل کرد: فَلا صَدَّقَ وَ لا صَلَّی وَ لکِنْ کَذَّبَ وَ تَوَلَّی ثُمَّ ذَهَبَ إِلی أَهْلِهِ یَتَمَطَّی ( قیامت/۳۳-۳۱ ) پیامبر خواست که او را برگرداند و بکشد ولی جبرئیل به او گفت: لا تُحَرِّکْ بِهِ لِسانَکَ لِتَعْجَلَ بِهِ پس پیامبر از آن ساکت شد.

The Prophet (peace be upon him and his family): Hudhayfa ibn al-Yaman said: "By Allah, I was sitting in front of the Messenger of Allah when he had us dismount at Ghadir Khumm." The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: "Whoever I am his master, Ali (peace be upon him) is his master. O Allah, befriend whoever befriends him and be an enemy to whoever is his enemy, and help whoever helps him and forsake whoever forsakes him." By Allah, I saw Muawiya rise and stretch himself, and in a state of anger he placed his right hand on Abdullah ibn Qays al-Ash'ari and his left hand on Mughira ibn Shu'ba and walked away arrogantly, while saying: "We do not affirm the words of Muhammad (peace be upon him and his family) and we do not acknowledge the wilaya (guardianship) of Ali (peace be upon him)." So Allah revealed this verse: فَلا صَدَّقَ وَ لا صَلَّی وَ لکِنْ کَذَّبَ وَ تَوَلَّی ثُمَّ ذَهَبَ إِلی أَهْلِهِ یَتَمَطَّی [So he did not accept the truth, nor did he pray, but he denied and turned away, then went to his family swaggering] (Al-Qiyama/31-33). The Prophet intended to bring him back and kill him, but Jibra'il said to him: لا تُحَرِّکْ بِهِ لِسانَکَ لِتَعْجَلَ بِهِ [Do not move your tongue with it to make haste with it], so the Prophet remained silent about it.

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): હુઝયફા બિન યમાને કહ્યું: "અલ્લાહની કસમ, હું રસૂલુલ્લાહની સામે બેઠો હતો જ્યારે તેમણે અમને ગદીરે ખુમ્મ પર ઉતાર્યા હતા." રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ ફરમાવ્યું: "જેનો હું મૌલા છું, અલી (અલયહિસ્સલામ) તેના મૌલા છે. હે અલ્લાહ! જે તેમને દોસ્ત રાખે તેને દોસ્ત રાખ અને જે તેમને દુશ્મન રાખે તેને દુશ્મન રાખ, અને જે તેમની મદદ કરે તેની મદદ કર અને જે તેમને ખ્વાર કરે તેને ખ્વાર કર." અલ્લાહની કસમ, મેં જોયું કે મુઆવિયા ઊભો થયો અને પોતાને ખેંચ્યો અને ગુસ્સાની હાલતમાં પોતાનો જમણો હાથ અબ્દુલ્લાહ બિન કૈસ અશઅરી પર અને પોતાનો ડાબો હાથ મુગીરહ બિન શુઅબા પર મૂક્યો અને તકબ્બુરથી ચાલવા લાગ્યો, જ્યારે તે કહી રહ્યો હતો: અમે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ની વાત તસ્દીક નથી કરતા અને અલી (અલયહિસ્સલામ) ની વિલાયતનો ઇકરાર નથી કરતા. પછી અલ્લાહે આ આયત નાઝિલ કરી: فَلا صَدَّقَ وَ لا صَلَّی وَ لکِنْ کَذَّبَ وَ تَوَلَّی ثُمَّ ذَهَبَ إِلی أَهْلِهِ یَتَمَطَّی [તેણે ન સત્ય માન્યું અને ન નમાઝ પઢી, પરંતુ જૂઠલાવ્યું અને મોં ફેરવ્યું, પછી અભિમાનથી પોતાના ઘરવાળાઓ તરફ ગયો] (કિયામહ/૩૧-૩૩). પયગંબરે ઇચ્છ્યું કે તેને પાછો બોલાવીને કત્લ કરી નાખે, પરંતુ જિબ્રઈલે તેમને કહ્યું: لا تُحَرِّکْ بِهِ لِسانَکَ لِتَعْجَلَ بِهِ [એની સાથે ઉતાવળ કરવા માટે તમારી જીભને હલાવો નહીં], તેથી પયગંબર તેનાથી ખામોશ થઈ ગયા.

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) دَعَا إِلَی بَیْعَهًِْ عَلِیٍّ (علیه السلام) یَوْمَ غَدِیرِ خُمٍّ فَلَمَّا بَلَّغَ النَّاسَ وَ أَخْبَرَهُمْ فِی عَلِیٍّ (علیه السلام) مَا أَرَادَ اللَّهُ أَنْ یُخْبِرَهُمْ بِهِ رَجَعُوا النَّاسُ فَاتَّکَأَ مُعَاوِیَهًُْ عَلَی الْمُغِیرَهًِْ‌بْنِ‌شُعْبَهًَْ وَ أَبِی‌مُوسَی‌الْأَشْعَرِیِّ ثُمَّ أَقْبَلَ یَتَمَطَّی نَحْوَ أَهْلِهِ وَ یَقُولُ وَ اللَّهِ مَا نُقِرُّ لِعَلِیٍّ بِالْوَلَایَهًِْ أَبَداً وَ لَا نُصَدِّقُ مُحَمَّداً (صلی الله علیه و آله) مَقَالَتَهُ فِیهِ فَأَنْزَلَ اللَّهُ جَلَّ ذِکْرُهُ فَلا صَدَّقَ وَ لا صَلَّی وَ لکِنْ کَذَّبَ وَ تَوَلَّی ثُمَّ ذَهَبَ إِلی أَهْلِهِ یَتَمَطَّی أَوْلی لَکَ فَأَوْلی وَعِیداً لِلْفَاسِقِ فَصَعِدَ رَسُولُ اللَّهِ الْمِنْبَرَ وَ هُوَ یُرِیدُ الْبَرَاءَهًَْ مِنْهُ فَأَنْزَلَ اللَّهُ لا تُحَرِّکْ بِهِ لِسانَکَ لِتَعْجَلَ بِهِ فَسَکَتَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ لَمْ یُسَمِّهِ.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- رسول خدا (صلی الله علیه و آله) در روز غدیر خم، مردم را برای بیعت‌کردن با علی (علیه السلام) فرا خواند. وقتی آن‌ها را از آنچه خداوند به وی دستور داده است، آگاه کرد، معاویه بر مغیرةبن‌شعبه و ابوموسی اشعری تکیه داد و سپس با تکبّر و غرور به طرف خانواده‌اش به راه افتاد، درحالی‌که می گفت: «به خداوند سوگند! هرگز به ولایت علی (علیه السلام) اعتراف نخواهیم کرد و گفته‌ی محمّد را در زمینه‌ی او باور نمی‌کنیم. پس خداوند عزّ‌وجلّ این آیات را نازل کرد: فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّی * وَلَکِن کَذَّبَ وَتَوَلَّی * ثُمَّ ذَهَبَ إِلَی أَهْلِهِ یَتَمَطَّی * أَوْلَی لَکَ فَأَوْلَی. ( قیامت/۳۳-۳۱ ) بنده‌ی فاسق. پس رسول خدا (صلی الله علیه و آله) درحالی‌که می‌خواست از وی اظهار بیزاری و برائت کند به بالای منبر رفت، و خداوند عزّ‌وجلّ این آیه را نازل کرد: لا تُحَرِّکْ بِهِ لِسَانَکَ لِتَعْجَلَ بِهِ بنابراین رسول خدا (صلی الله علیه و آله) چیزی نگفت و نامی از وی به میان نیاورد.

The Prophet (peace be upon him and his family): The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) on the day of Ghadir Khumm called the people to pledge allegiance to Ali (peace be upon him). When he informed them of what Allah had ordered him regarding Ali (peace be upon him), Muawiya leaned on Mughira ibn Shu'ba and Abu Musa al-Ash'ari and then set off with arrogance and pride towards his family, while saying: "By Allah! We will never acknowledge the wilaya (guardianship) of Ali (peace be upon him) and we do not believe the words of Muhammad concerning him." So Allah, the Mighty and Majestic, revealed these verses: فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّی * وَلَکِن کَذَّبَ وَتَوَلَّی * ثُمَّ ذَهَبَ إِلَی أَهْلِهِ یَتَمَطَّی * أَوْلَی لَکَ فَأَوْلَی [So he did not accept the truth, nor did he pray, but he denied and turned away, then went to his family swaggering. Woe to you, and woe!] (Al-Qiyama/31-34) — a threat to the transgressing servant. Then the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), while intending to declare his disavowal and repudiation of him, went up on the pulpit, and Allah, the Mighty and Majestic, revealed this verse: لا تُحَرِّکْ بِهِ لِسَانَکَ لِتَعْجَلَ بِهِ [Do not move your tongue with it to make haste with it]. Therefore the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said nothing and did not mention his name.

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ ગદીરે ખુમ્મના દિવસે લોકોને અલી (અલયહિસ્સલામ) સાથે બયઅત કરવા બોલાવ્યા. જ્યારે તેમણે તેમને એ વાતથી અવગત કર્યા જેનો અલ્લાહે તેમને આદેશ આપ્યો હતો, ત્યારે મુઆવિયા મુગીરહ બિન શુઅબા અને અબૂ મૂસા અશઅરી પર ટેકો લીધો અને પછી તકબ્બુર અને અભિમાનથી પોતાના ઘરવાળા તરફ ચાલવા લાગ્યો, જ્યારે તે કહી રહ્યો હતો: "અલ્લાહની કસમ! અમે ક્યારેય અલી (અલયહિસ્સલામ) ની વિલાયતનો ઇકરાર નહીં કરીએ અને તેમના વિશે મુહમ્મદની વાત નહીં માનીએ." તેથી અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે આ આયતો નાઝિલ કરી: فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّی * وَلَکِن کَذَّبَ وَتَوَلَّی * ثُمَّ ذَهَبَ إِلَی أَهْلِهِ یَتَمَطَّی * أَوْلَی لَکَ فَأَوْلَی [તેણે ન સત્ય માન્યું અને ન નમાઝ પઢી, પરંતુ જૂઠલાવ્યું અને મોં ફેરવ્યું, પછી અભિમાનથી પોતાના ઘરવાળાઓ તરફ ગયો, તારા માટે અફસોસ છે, પછી અફસોસ છે] (કિયામહ/૩૧-૩૪) — ફાસિક બંદા [માટે ધમકી]. પછી રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ), જ્યારે તેમનાથી બેઝારી અને બરાઅતનો ઇઝહાર કરવા ઇચ્છતા હતા, મિમ્બર પર ચઢ્યા, અને અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે આ આયત નાઝિલ કરી: لا تُحَرِّکْ بِهِ لِسَانَکَ لِتَعْجَلَ بِهِ [એની સાથે ઉતાવળ કરવા માટે તમારી જીભને હલાવો નહીં]. તેથી રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ કંઈ ન કહ્યું અને તેનું નામ પણ ન લીધું.

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

قَال {هشام} لِأَبِی أَ لَسْنَا بَنِی عَبْدِ مَنَافٍ نَسَبُنَا وَ نَسَبُکُمْ وَاحِدٌ فَقَالَ أَبِی نَحْنُ کَذَلِکَ وَ لَکِنَّ اللَّهَ جَلَّ ثَنَاؤُهُ اخْتَصَّنَا مِنْ مَکْنُونِ سِرِّهِ وَ خَالِصِ عِلْمِهِ بِمَا لَمْ یَخُصَّ بِهِ أَحَداً غَیْرَنَا فَقَالَ أَ لَیْسَ اللَّهُ جَلَّ ثَنَاؤُهُ بَعَثَ مُحَمَّداً (صلی الله علیه و آله) مِنْ شَجَرَهًِْ عَبْدِ مَنَافٍ إِلَی النَّاسِ کَافَّهًًْ أَبْیَضِهَا وَ أَسْوَدِهَا وَ أَحْمَرِهَا مِنْ أَیْنَ وَرِثْتُمْ مَا لَیْسَ لِغَیْرِکُمْ وَ رَسُولُ اللَّهِ مَبْعُوثٌ إِلَی النَّاسِ کَافَّهًًْ وَ ذَلِکَ قَوْلُ اللَّهِ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی وَ ما مِنْ غائِبَةٍ فِی السَّماءِ وَ الْأَرْضِ إِلَی آخِرِ الْآیَهًِْ فَمِنْ أَیْنَ وَرِثْتُمْ هَذَا الْعِلْمَ وَ لَیْسَ بَعْدَ مُحَمَّدٍ نَبِیٌّ (صلی الله علیه و آله) وَ لَا أَنْتُمْ أَنْبِیَاءُ (علیهم السلام) فَقَالَ مِنْ قَوْلِهِ تَعَالَی لِنَبِیِّهِ لا تُحَرِّکْ بِهِ لِسانَکَ لِتَعْجَلَ بِهِ فَالَّذِی أَبْدَاهُ فَهُوَ لِلنَّاسِ کَافَّهًًْ وَ الَّذِی لَمْ یُحَرِّکْ بِهِ لِسَانَهُ أَمَرَ اللَّهُ أَنْ یَخُصَّنَا بِهِ مِنْ دُونِ غَیْرِنَا فَلِذَلِکَ کَانَ یُنَاجِی أَخَاهُ عَلِیّاً مِنْ دُونِ أَصْحَابِه.

امام باقر (علیه السلام)- هشام به پدرم گفت: «مگر ما بنی‌عبدمناف از یک نژاد نیستیم»؟ پدرم فرمود: «چرا چنین است ولی خداوند ما را از علوم مخصوص به خود بهره‌مند کرده و دیگران از این فیض بهره‌ای ندارند». هشام گفت: «مگر محمّد (صلی الله علیه و آله) که به نبوّت مبعوث شد از شجره‌ی عبدمناف نبود و او آمد و سفید و سیاه و سرخ را به اسلام دعوت کرد، شما از کجا وارث او شدید و دیگران از آن محروم شدند، درحالی‌که پیامبر برای همه‌ی مردم مبعوث شده است». و خداوند می‌فرماید: و هیچ موجود پنهانی در آسمان و زمین نیست مگر اینکه در کتاب مبین [در لوح محفوظ و علم بی‌پایان پروردگار] ثبت است!. ( نمل/۷۵ ) شما از کجا این علم را به ارث بردید درحالی‌که بعد از محمّد (صلی الله علیه و آله) پیامبری نیست و شما هم پیامبر نمی‌باشید». پدرم گفت: خداوند در قرآن مجید فرموده: لا تُحَرِّکْ بِهِ لِسانَکَ لِتَعْجَلَ بِهِ هرچه را که پیامبر آشکار کرد همه‌ی مردم آن را دریافتند و آنچه را بر زبان جاری نساخت خداوند او را امر کرد تا آن مطالب را به ما یاد دهد و دیگران از آن علوم بهره‌ای ندارند و برای همین جهت گاهی با برادرش در خلوت قرار می‌گرفت و بدون حضور یارانش با وی گفتگو می‌کرد.

Imam Baqir (peace be upon him): Hisham said to my father: "Are we, the Banu Abd Manaf, not of one lineage?" My father said: "Yes, that is so, but Allah has granted us a share of knowledge special to Himself, and others have no share in this bounty." Hisham said: "Was not Muhammad (peace be upon him and his family), who was raised to prophethood, from the tree of Abd Manaf? He came and called the white, the black and the red to Islam. From where did you become his heirs while others were deprived of it, when the Prophet was sent to all people?" And Allah says: "There is nothing hidden in the heavens and earth but that it is recorded in a clear Book [in the Preserved Tablet and in the Lord's boundless knowledge]!" (al-Naml/75). From where did you inherit this knowledge, when there is no prophet after Muhammad (peace be upon him and his family), and you yourselves are not prophets?" My father said: Allah has said in the glorious Qur'an: لا تُحَرِّکْ بِهِ لِسانَکَ لِتَعْجَلَ بِهِ [Do not move your tongue with it to make haste with it]. Whatever the Prophet made manifest, all the people received it, and what he did not utter on his tongue, Allah commanded him to teach those matters to us, and others have no share of that knowledge. It is for this reason that he sometimes met with his brother in private and spoke with him without his companions being present.

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): હિશામે મારા પિતાને કહ્યું: "શું આપણે બની અબ્દે મનાફ એક જ વંશના નથી?" મારા પિતાએ ફરમાવ્યું: "હા એવું જ છે, પરંતુ અલ્લાહે અમને પોતાના ખાસ ઇલ્મથી નવાજ્યા છે અને બીજાઓ આ ફૈઝથી કોઈ હિસ્સો ધરાવતા નથી." હિશામે કહ્યું: "શું મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) જેઓ નબૂવ્વત માટે મબ્ઊસ થયા, અબ્દે મનાફના વૃક્ષમાંથી ન હતા? અને તેઓ આવ્યા અને સફેદ, કાળા અને લાલને ઇસ્લામ તરફ દાવત આપી; તમે ક્યાંથી તેમના વારસદાર બન્યા અને બીજાઓ તેનાથી વંચિત રહ્યા, જ્યારે પયગંબર બધા લોકો માટે મબ્ઊસ થયા છે?" અને અલ્લાહ ફરમાવે છે: "અને આકાશ અને ધરતીમાં કોઈ છુપી વસ્તુ નથી સિવાય કે તે સ્પષ્ટ કિતાબમાં [લવ્હે મહફૂઝ અને પરવરદિગારના અસીમ ઇલ્મમાં] નોંધાયેલી છે!" (નમ્લ/૭૫). તમે આ ઇલ્મ ક્યાંથી વારસામાં મેળવ્યું, જ્યારે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પછી કોઈ પયગંબર નથી અને તમે પણ પયગંબર નથી?" મારા પિતાએ ફરમાવ્યું: અલ્લાહે કુરઆને મજીદમાં ફરમાવ્યું છે: لا تُحَرِّکْ بِهِ لِسانَکَ لِتَعْجَلَ بِهِ [તમે તમારી જીભને તેની સાથે હલાવો નહીં જેથી તેમાં ઉતાવળ કરો]. જે કંઈ પયગંબરે જાહેર કર્યું તે બધા લોકોએ પ્રાપ્ત કર્યું અને જે તેમણે જીભ પર જારી ન કર્યું, અલ્લાહે તેમને હુકમ આપ્યો કે તે વાતો અમને શીખવે અને બીજાઓ તે ઇલ્મથી કોઈ હિસ્સો ધરાવતા નથી. અને એ જ કારણે ક્યારેક પોતાના ભાઈ સાથે એકાંતમાં બેસતા અને પોતાના સાથીઓની હાજરી વગર તેમની સાથે વાતચીત કરતા.

ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه) Ibn Abbas (may Allah have mercy on him) ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ فِی قَوْلِهِ لا تُحَرِّکْ بِهِ لِسانَکَ کَانَ النَّبِیُّ یُحَرِّکُ شَفَتَیْهِ عِنْدَ الْوَحْیِ لِیَحْفَظَهُ وَ قِیلَ لَهُ لا تُحَرِّکْ بِهِ لِسانَکَ یَعْنِی بِالْقُرْآنِ لِتَعْجَلَ بِهِ مِنْ قَبْلِ أَنْ یُفْرَغَ بِهِ مِنْ قِرَاءَتِهِ عَلَیْک.

ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه)- از ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه) درباره‌ی سخن خداوند: لاتُحَرِّکْ بِهِ لِسانَکَ [نقل شده است]: پیامبر (صلی الله علیه و آله) هنگام وحی لب‌هایش را حرکت می‌داد تا آن را حفظ کند؛ پس به او گفته شد: لاتُحَرِّکْ بِهِ لِسانَکَ یعنی برای خواندن قرآن لِتَعْجَلَبِهِ قبل از آنکه قرائتش بر تو تمام شود.

Ibn Abbas (may Allah have mercy on him): It has been narrated from Ibn Abbas (may Allah have mercy on him) concerning the word of Allah: لا تُحَرِّکْ بِهِ لِسانَکَ [Do not move your tongue with it]: The Prophet (peace be upon him and his family) used to move his lips at the time of revelation in order to memorize it; so it was said to him: لا تُحَرِّکْ بِهِ لِسانَکَ, meaning with the Qur'an, لِتَعْجَلَ بِهِ, before its recitation to you is completed.

ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ)થી અલ્લાહના કલામ: لا تُحَرِّکْ بِهِ لِسانَکَ વિશે [નકલ થયું છે]: પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) વહીના સમયે પોતાના હોઠોને હલાવતા હતા જેથી તેને યાદ કરી લે; પછી તેમને કહેવામાં આવ્યું: لا تُحَرِّکْ بِهِ لِسانَکَ એટલે કે કુરઆન વાંચવા માટે لِتَعْجَلَ بِهِ તે પહેલા કે તેની કિરાઅત તમારા પર પૂરી થાય.

ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه) Ibn Abbas (may Allah have mercy on him) ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

قَالَ ابْنُ‌عَبَّاسٍ (رحمة الله علیه) کَانَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) إِذَا نَزَلَ عَلَیْهِ الْقُرْآنُ تَلَقَّاهُ بِلِسَانِهِ وَ شَفَتَیْهِ کَانَ یُعَالِجُ مِنْ ذَلِکَ شِدَّهًًْ فَنَزَلَ لا تُحَرِّکْ بِهِ لِسانَکَ.

ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه)- وقتی قرآن بر پیامبر (صلی الله علیه و آله) نازل می‌شد، آن را با زبان و لب‌هایش فرا می‌گرفت؛ با آن سختی [و سنگینی نزول قرآن] را چاره‌جویی می‌کرد؛ پس نازل شد: لاتُحَرِّکْ بِهِ لِسانَکَ.

Ibn Abbas (may Allah have mercy on him): When the Quran was revealed to the Prophet (peace be upon him and his family), he would receive it with his tongue and his lips; he was trying to cope with the difficulty [and weight of the Quran's revelation] in this way; so it was revealed: لا تُحَرِّکْ بِهِ لِسانَکَ [Do not move your tongue with it].

ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): જ્યારે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર કુરઆન નાઝિલ થતું, ત્યારે તેઓ તેને પોતાની જીભ અને હોઠોથી ઝીલી લેતા; આ રીતે તેઓ [કુરઆન નાઝિલ થવાની] મુશ્કેલી [અને ભારેપણા]નો ઉપાય કરતા હતા; પછી નાઝિલ થયું: لا تُحَرِّکْ بِهِ لِسانَکَ [તમારી જીભને તેની સાથે હલાવો નહીં].

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

إِنَّهُ (علیه السلام) کَانَ یُعَالِجُ مِنَ التَّنْزِیلِ شِدَّهًًْ وَ کَانَ یَشْتَدُّ عَلَیْهِ حِفْظُهُ فَکَانَ یُحَرِّکُ لِسَانَهُ وَ شَفَتَیْهِ قَبْلَ فَرَاغِ جَبْرَائِیلَ مِنْ قَرَاءَهًِْ الْوَحْیِ فَقَالَ سُبْحَانَهُ لَا تُحَرِّکْ بِهِ أَیْ بِالْوَحْیِ أَوْ بِالْقُرْآنِ لِسَانَکَ یَعْنِی الْقِرَاءَهًَْ.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- پیامبر (صلی الله علیه و آله) با نزول [قرآن] سختی [حفظ آن] را چاره‌جویی می‌کرد. حفظش بر او سخت می‌شد؛ پس زبان و لب‌هایش را قبل از فراغت جبرئیل از قرائت وحی حرکت می‌داد؛ در نتیجه خداوند سبحانه فرمود: لاتُحَرِّکْ بِهِ یعنی برای خواندن وحی یا قرآن لِسانَکَ منظورش [برای] قرائت است.

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family): The Prophet (peace be upon him and his family) was trying to cope with the difficulty [of memorising it] as the [Quran] was being revealed. Memorising it was hard for him; so he would move his tongue and his lips before Jibra'il had finished reciting the revelation; consequently Allah, the Glorified, said: لا تُحَرِّکْ بِهِ [Do not move with it] — that is, with the revelation or with the Quran — لِسانَکَ [your tongue], meaning [for] recitation.

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) [કુરઆનના] નાઝિલ થવા સાથે [તેને યાદ રાખવાની] મુશ્કેલીનો ઉપાય કરતા હતા. તેને યાદ રાખવું તેમના માટે કઠિન થતું; તેથી જિબ્રઈલ વહીની કિરાઅત પૂરી કરે તે પહેલાં જ તેઓ પોતાની જીભ અને હોઠો હલાવતા હતા; પરિણામે અલ્લાહ સુબ્હાનહુએ ફરમાવ્યું: لا تُحَرِّکْ بِهِ [તેની સાથે હલાવો નહીં] એટલે કે વહી અથવા કુરઆન વાંચવા માટે لِسانَکَ [તમારી જીભ] મતલબ [કિરાઅત] માટે છે.

ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه) Ibn Abbas (may Allah have mercy on him) ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

کَانَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) إِذَا نُزِّلَ عَلَیْهِ الْقُرْآنُ عَجَّلَ بِتَحْرِیکِ لِسَانِهِ لِحُبِّهِ إِیَّاهُ وَ حِرْصِهِ عَلَی أَخْذِهِ وَ ضَبْطِهِ مَخَافَهًَْ أَنْ یَنْسَاهُ فَنَهَاهُ اللَّهُ عَنْ ذَلِکَ.

ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه)- پیامبر (صلی الله علیه و آله) وقتی قرآن بر او نازل می‌شد، با حرکت‌دادن زبانش [برای خواندن آن] عجله می‌کرد؛ چون آن را دوست داشت و بر گرفتن و نگهداری آن علاقه‌ی شدیدی داشت و می‌ترسید آن را فراموش کند پس خداوند او را از آن نهی فرمود.

Ibn Abbas (may Allah have mercy on him): The Prophet (peace be upon him and his family), when the Quran was revealed to him, would hasten by moving his tongue [to recite it], because he loved it and had an intense eagerness to grasp and retain it, and he feared he would forget it; so Allah forbade him from that.

ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) જ્યારે તેમના પર કુરઆન નાઝિલ થતું, ત્યારે પોતાની જીભ હલાવીને [તેને વાંચવામાં] ઉતાવળ કરતા; કારણ કે તેઓ તેને પ્રેમ કરતા હતા અને તેને ગ્રહણ કરવા તથા સાચવવા માટે તીવ્ર લાગણી ધરાવતા હતા અને ડરતા હતા કે તેને ભૂલી જશે; તેથી અલ્લાહે તેમને તેનાથી રોક્યા.