وَ فِی رِوَایَهًِْ أَبِی‌الْجَارُودِ عَنْ أَبِی‌جَعْفَرٍ (علیه السلام) فِی قَوْلِهِ ... فَإِذا هُمْ بِالسَّاهِرَةِ السَّاهِرَهًُْ الْأَرْضُ کَانُوا فِی الْقُبُورِ فَلَمَّا سَمِعُوا الزَّجْرَهًَْ خَرَجُوا مِنْ قُبُورِهِمْ فَاسْتَوَوْا عَلَی الْأَرْضِ.
امام باقر (علیه السلام)- در روایت ابوالجارود آمده است: امام باقر (علیه السلام) فرمود: در آیه: فَإِذَا هُم بِالسَّاهِرَةِ، منظور از ساهره؛ زمین است. آن‌ها در قبرستان‌ها بودند و هنگامی‌که فریاد را شنیدند، از قبرستان‌های خویش خارج شدند و بر سطح زمین بالا آمدند».
Imam Baqir (peace be upon him): In the narration of Abu al-Jarud it is stated: Imam Baqir (peace be upon him) said: In the verse فَإِذَا هُم بِالسَّاهِرَةِ [When lo! they shall be wakeful], what is meant by al-sahira is the earth. They were in the graves, and when they heard the cry, they came out of their graves and rose upon the surface of the earth.
ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): અબુલ જારૂદની રિવાયતમાં આવ્યું છે: ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: આયત فَإِذَا هُم بِالسَّاهِرَةِ [જ્યારે તેઓ અચાનક જાગૃત થશે] માં, સાહિરાથી હેતુ જમીન છે. તેઓ કબરોમાં હતા અને જ્યારે તેમણે પોકાર સાંભળ્યો, ત્યારે તેઓ પોતાની કબરોમાંથી બહાર નીકળ્યા અને જમીનની સપાટી પર આવી ગયા.