إِنَّ اللَّهَ تَبَارَکَ وَ تَعَالی أَهْبَطَ آدَمَ إِلَی الْأَرْضِ، وَ کَانَتِ السَّمَاوَاتُ رَتْقاً لَا تَمْطُرُ شَیْئاً، وَ کَانَتِ الْأَرْضُ رَتْقاً لَاتُنْبِتُ شَیْئاً، فَلَمَّا أَنْ تَابَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ عَلی آدَمَ عَلَیْهِ السَّلَامُ، أَمَرَ السَّمَاءَ فَتَقَطَّرَتْ بِالْغَمَامِ، ثُمَّ أَمَرَهَا فَأَرْخَتْ عَزَالِیَهَا، ثُمَّ أَمَرَ الْأَرْضَ فَأَنْبَتَتِ الْأَشْجَارَ، وَ أَثْمَرَتِ الثِّمَارَ، وَ تَفَهَّقَتْ بِالْأَنْهَارِ، فَکَانَ ذلِکَ رَتْقَهَا، وَ هذَا فَتْقَهَا.
امام باقر (علیه السلام)- راستی که خداوند تبارکوتعالی چون آدم (علیه السلام) را به زمین فرود آورد، آسمانها بسته بود و هرگز نمیباریدند و زمین بسته بود و گیاهی نمیرویید و چون خدای عزّوجلّ توبهی آدم (علیه السلام) را پذیرفت، به آسمان دستور داد تا از قطرههای باران فرو بارید و او را فرمود تا دم مشک خود را گشود و سرازیر کرد سپس به زمین امر کرد تا درختها رویانید و میوهها برآورد و جویهای آب برخروشانید و این بود بستن آنها و این بود گشودن آن.
Imam Baqir (peace be upon him): Indeed, when Allah the Blessed and Exalted sent down Adam (peace be upon him) to the earth, the heavens were closed and never rained anything, and the earth was closed and grew no plant. When Allah the Mighty and Majestic accepted the repentance of Adam (peace be upon him), He commanded the heaven, and it rained down drops of rain, and He commanded it to loosen the mouth of its waterskin and pour down; then He commanded the earth, and it grew trees and brought forth fruits and made rivers gush forth. That was their being closed, and this was their being opened.
ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): ખરેખર જ્યારે અલ્લાહ તબારક વ તઆલાએ આદમ (અલયહિસ્સલામ)ને ઝમીન પર ઉતાર્યા, ત્યારે આસમાનો બંધ હતાં અને ક્યારેય વરસતાં ન હતાં, અને ઝમીન બંધ હતી અને કોઈ છોડ ઉગાડતી ન હતી, અને જ્યારે અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે આદમ (અલયહિસ્સલામ)ની તૌબા કબૂલ કરી, ત્યારે આસમાનને હુકમ કર્યો કે વરસાદનાં ટીપાં વરસાવે, અને તેને હુકમ કર્યો કે તેની મશકનું મુખ ખોલી અને વહાવે, પછી ઝમીનને હુકમ કર્યો કે વૃક્ષો ઉગાડે અને ફળો બહાર લાવે અને પાણીની નદીઓ વહાવે, અને આ તેમનું બંધ થવું હતું અને આ તેમનું ખૂલવું હતું.