إِنَّ شَرَّ الدَّوَابِّ عِنْدَ اللهِ الصُّمُّ الآیتین و قَالَ الْبَاقِرُ (علیه السلام) نَزَلَتِ الْآیَهًُْ فِی بَنِی عَبْدِ الدَّارِ لَمْ یَکُنْ أَسْلَمَ مِنْهُمْ غَیْرُ مُصْعَبِبْنِعُمَیْرٍ وَ حَلِیفٍ لَهُمْ یُقَالُ لَهُ سُوَیْبِطٌ.
امام باقر ( إِنَّ شَرَّ الدَّوَابِّ عِنْدَ اللهِ الصُّمُّ؛ این آیه دربارهی بنیعبدالدّار نازل شد و کسی از آنان به جز مصعببنعمیر و یک همپیمان آنان به نام سُوَیبط اسلام نیاورده بود.
Imam Baqir (peace be upon him): إِنَّ شَرَّ الدَّوَابِّ عِنْدَ اللهِ الصُّمُّ [Surely the vilest of animals, in Allah's sight, are the deaf]; this verse was revealed concerning Banu Abd al-Dar, and none of them had embraced Islam except Mus'ab ibn Umayr and an ally of theirs named Suwaybit.
ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): إِنَّ شَرَّ الدَّوَابِّ عِنْدَ اللهِ الصُّمُّ [ખરેખર અલ્લાહની નજરમાં જાનવરોમાં સૌથી ખરાબ બહેરાઓ છે]; આ આયત બની અબ્દુદ્દાર વિશે નાઝિલ થઈ અને તેમાંથી મુસઅબ બિન ઉમય્ર અને તેમના એક સાથી નામે સુવય્બિત સિવાય કોઈ ઇસ્લામ લાવ્યું ન હતું.