سورة الأنفال

Verse 31 of 75

8:31

وَ إِذا تُتْلى عَلَيْهِمْ آياتُنا قالُوا قَدْ سَمِعْنا لَوْ نَشاءُ لَقُلْنا مِثْلَ هذا إِنْ هذا إِلّا أَساطيرُ الْأَوَّلينَ

و هنگامى‌كه آيات ما بر آن‌ها خوانده مى‌شود، مى‌گويند: «شنيديم؛ [چيز مهمّى نيست] اگر بخواهيم مثل آن را مى‌گوييم اين‌ها همان افسانه‌هاى پيشينيان است»!

And when Our communications are recited to them, they say: We have heard indeed; if we pleased we could say the like of it; this is nothing but the stories of the ancients.

અને જયારે અમારી આયતો તેમની સામે પઢવામાં આવે છે ત્યારે તેઓ કહે છે કે બેશક અમોએ સાંભળ્યું. જો અમે ઇચ્છીએ તો અમે પણ એના જેવું બોલીએ; આ તો ફકત પહેલાના લોકોની વાર્તાઓે સિવાય કાંઇ નથી.

#1 آن‌ها توطئه می‌کردند، و خداوند هم تدبیر می‌کرد و خدا بهترین تدبیرکنندگان است They plotted, and Allah planned, and Allah is the best of planners તેઓ કાવતરું કરતા હતા, અને અલ્લાહ પણ તદબીર કરતો હતો, અને અલ્લાહ શ્રેષ્ઠ તદબીર કરનાર છે

علی‌بن‌إبراهیم (رحمة الله علیه) Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him) અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

نَزَلَ جَبْرَئِیلُ (علیه السلام) عَلَی رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ أَخْبَرَهُ أَنَّ قُرَیْشاً قَدِ اجْتَمَعَتْ فِی دَارِ النَّدْوَهًِْ یُدَبِّرُونَ عَلَیْکَ وَ أَنْزَلَ اللَّهُ عَلَیْهِ فِی ذَلِکَ وَ إِذْ یَمْکُرُ بِکَ الَّذِینَ کَفَرُوا لِیُثْبِتُوکَ أَوْ یَقْتُلُوکَ أَوْ یُخْرِجُوکَ وَ یَمْکُرُونَ وَ یَمْکُرُ اللهُ وَ اللهُ خَیْرُ الْماکِرِینَ.

علیّ‌بن‌ابراهیم ( جبرئیل بر رسول خدا (نازل شد و به او خبر داد که قریش در دارالنّدوه گرد هم آمدند تا برعلیه تو توطئه بچینند و خدا این آیه را در این‌باره نازل کرد: وَ إِذْ یَمْکُرُ بِکَ الَّذِینَ کَفَرُواْ لِیُثْبِتُوکَ أَوْ یَقْتُلُوکَ أَوْ یُخْرِجُوکَ وَ یَمْکُرُونَ وَ یَمْکُرُ اللهُ وَ اللهُ خَیْرُ المَاکِرِینَ.

Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): Jibril descended upon the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and informed him that Quraysh had gathered in Dar al-Nadwah to plot against him, and Allah revealed this verse in that regard: وَ إِذْ یَمْکُرُ بِکَ الَّذِینَ کَفَرُواْ لِیُثْبِتُوکَ أَوْ یَقْتُلُوکَ أَوْ یُخْرِجُوکَ وَ یَمْکُرُونَ وَ یَمْکُرُ اللهُ وَ اللهُ خَیْرُ المَاکِرِینَ [And when those who disbelieved plotted against you to confine you or kill you or drive you out — they plot and Allah plots, and Allah is the best of planners].

અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): જિબ્રઈલ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર નાઝિલ થયા અને તેમને ખબર આપી કે કુરૈશ દારુન્નદવહમાં એકઠા થયા છે જેથી તમારી વિરુદ્ધ કાવતરું ઘડે, અને અલ્લાહે આ બાબતે આ આયત નાઝિલ કરી: وَ إِذْ یَمْکُرُ بِکَ الَّذِینَ کَفَرُواْ لِیُثْبِتُوکَ أَوْ یَقْتُلُوکَ أَوْ یُخْرِجُوکَ وَ یَمْکُرُونَ وَ یَمْکُرُ اللهُ وَ اللهُ خَیْرُ المَاکِرِینَ [અને (યાદ કરો) જ્યારે કાફિરોએ તમારી વિરુદ્ધ કાવતરું ઘડ્યું કે તમને કેદ કરે અથવા કત્લ કરે અથવા બહાર કાઢી મૂકે — તેઓ કાવતરું કરે છે અને અલ્લાહ પણ તદબીર કરે છે, અને અલ્લાહ ઉત્તમ તદબીર કરનારાઓમાંનો છે].

#2 آن‌ها توطئه می‌کردند، و خداوند هم تدبیر می‌کرد و خدا بهترین تدبیرکنندگان است They plotted, and Allah planned, and Allah is the best of planners તેઓ કાવતરું કરતા હતા, અને અલ્લાહ પણ તદબીર કરતો હતો, અને અલ્લાહ શ્રેષ્ઠ તદબીર કરનાર છે

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

أَنَّ قُرَیْشاً اجْتَمَعَتْ فَخَرَجَ مِنْ کُلِّ بَطْنٍ أُنَاسٌ ثُمَّ انْطَلَقُوا إِلَی دَارِ النَّدْوَهًِْ لِیُشَاوِرُوا فِیمَا یَصْنَعُونَ بِرَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَإِذَا هُمْ بِشَیْخٍ قَائِمٍ عَلَی الْبَابِ وَ إِذَا ذَهَبُوا إِلَیْهِ لِیَدْخُلُوا قَالَ أَدْخِلُونِی مَعَکُمْ قَالُوا وَ مَنْ أَنْتَ یَا شَیْخُ قَالَ أَنَا شَیْخٌ مِنْ مُضَرَ وَ لِی رَأْیٌ أُشِیرُ بِهِ عَلَیْکُمْ فَدَخَلُوا وَ جَلَسُوا وَ تَشَاوَرُوا وَ هُوَ جَالِسٌ وَ أَجْمَعُوا أَمْرَهُمْ عَلَی أَنْ یُخْرِجُوهُ فَقَالَ لَیْسَ هَذَا لَکُمْ بِرَأْیٍ إِنْ أَخْرَجْتُمُوهُ أَجْلَبَ عَلَیْکُمُ النَّاسَ فَقَاتَلُوکُمْ قَالُوا صَدَقْتَ مَا هَذَا بِرَأْیٍ ثُمَّ تَشَاوَرُوا فَأَجْمَعُوا أَمْرَهُمْ عَلَی أَنْ یُوثِقُوهُ قَالَ هَذَا لَیْسَ بِالرَّأْیِ إِنْ فَعَلْتُمْ هَذَا وَ مُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله) رَجُلٌ حُلْوُ اللِّسَانِ أَفْسَدَ عَلَیْکُمْ أَبْنَاءَکُمْ وَ خَدَمَکُمْ وَ مَا یَنْفَعُکُمْ أَحَدُکُمْ إِذَا فَارَقَهُ أَخُوهُ وَ ابْنُهُ أَوِ امْرَأَتُهُ ثُمَّ تَشَاوَرُوا فَأَجْمَعُوا أَمْرَهُمْ عَلَی أَنْ یَقْتُلُوهُ یَخْرُجُونَ مِنْ کُلِّ بَطْنٍ مِنْهُمْ بِشَاهِرٍ فَیَضْرِبُونَهُ بِأَسْیَافِهِمْ جَمِیعاً عِندَ الکَعبَهًْ ثُمَّ قَرَأَ الْآیَهًَْ وَ إِذْ یَمْکُرُ بِکَ الَّذِینَ کَفَرُوا لِیُثْبِتُوکَ أَوْ یَقْتُلُوکَ ...

امام باقر ( گروهی از قریش از قبایل مختلف آن، جمع شده و به‌سوی دارالنّدوهًْ حرکت کردند تا درباره‌ی اینکه با رسول خدا (چه برخوردی نمایند با یکدیگر مشورت کنند. هنگام ورود به دارالنّدوه به پیرمردی برخورد کردند که جلوی درب ورودی ایستاده بود و به آن‌ها گفت: «مرا نیز همراه خود به جلسه ببرید». پرسیدند: «ای پیرمرد تو کیستی»!؟ گفت: «پیرمردی از قبیله‌ی مُضر هستم و نظری دارم که آن را در اختیار شما خواهم گذاشت». همگی داخل شده و نشستند و در حضور پیرمرد به مشورت پرداختند و به این نتیجه رسیدند که پیامبر (را از مکّه بیرون نمایند، آن پیرمرد گفت: «این فکری اساسی برای شما نیست چراکه اگر او را بیرون نمایید دیگر قبایل را بر ضدّ شما جمع کرده و با شما به جنگ خواهند پرداخت». قریش گفتند: «راست می‌گویی این نظر درستی نیست». دوباره به مشورت پرداخته و به این نتیجه رسیدند که پیامبر (را دربند کنند. پیرمرد گفت: «این هم نظر درستی نیست، اگر این کار را بکنید با توجّه به اینکه محمّد (گفتاری شیرین دارد [با کلام شیوای خود] فرزندان و خدمتکاران شما را تباه سازد و هرگاه یکی از شما برادر، فرزند یا همسرش را [به‌واسطه‌ی گرویدن به محمّد (] از دست بدهد چیزی به حالش سودمند نخواهد بود». دوباره به مشورت پرداخته و این‌بار به این نتیجه رسیدند که پیامبر (را به قتل برسانند به این صورت که از هر قبیله‌ی قریش، شمشیرزنی انتخاب شود و جملگی با شمشیرهایشان در کنار کعبه پیامبر (را بزنند». آنگاه امام (این آیه را تلاوت فرمود: وَ إِذْ یَمْکُرُ بِکَ الَّذِینَ کَفَرُوا لِیُثْبِتُوکَ أَوْ یَقْتُلُوکَ.

Imam al-Baqir (peace be upon him): A group from Quraysh, from its various clans, gathered and set out toward Dar al-Nadwah to consult with one another about what they should do with the Messenger of Allah (peace be upon him and his family). Upon entering Dar al-Nadwah, they came across an old man standing at the entrance who said to them: 'Take me with you into the gathering.' They asked: 'O old man, who are you?' He said: 'I am an old man from the tribe of Mudar, and I have an opinion which I will place at your disposal.' They all entered and sat down, and in the old man's presence they began to consult. They concluded that they should drive the Prophet (peace be upon him and his family) out of Makkah. The old man said: 'This is not a sound plan for you, because if you drive him out, he will rally the other tribes against you and they will make war on you.' Quraysh said: 'You speak the truth; this is not a correct view.' They consulted again and concluded that they should imprison the Prophet (peace be upon him and his family). The old man said: 'This too is not a correct view. If you do this, given that Muhammad (peace be upon him and his family) has a sweet tongue, he will [with his eloquent speech] corrupt your children and servants for you, and whenever one of you loses his brother, son or wife [because of joining Muhammad (peace be upon him and his family)] it will bring him no good.' They consulted again, and this time concluded that they should kill the Prophet (peace be upon him and his family), in such a way that a swordsman would be chosen from each clan of Quraysh, and all together, with their swords, they would strike the Prophet (peace be upon him and his family) beside the Ka'bah.' Then the Imam (peace be upon him) recited this verse: وَ إِذْ یَمْکُرُ بِکَ الَّذِینَ کَفَرُوا لِیُثْبِتُوکَ أَوْ یَقْتُلُوکَ [And when those who disbelieved plotted against you to confine you or kill you].

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): કુરૈશના જુદા જુદા કબીલાઓમાંથી એક જૂથ એકત્ર થયું અને દારુન્નદવહ તરફ રવાના થયું જેથી રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) સાથે શું વર્તન કરવું તે વિશે એકબીજા સાથે મશવરો કરે. દારુન્નદવહમાં પ્રવેશતી વખતે તેઓ એક વૃદ્ધને મળ્યા જે પ્રવેશદ્વારની સામે ઊભો હતો અને તેણે તેમને કહ્યું: 'મને પણ તમારી સાથે સભામાં લઈ ચાલો.' તેમણે પૂછ્યું: 'હે વૃદ્ધ, તું કોણ છે!?' તેણે કહ્યું: 'હું મુઝર કબીલાનો એક વૃદ્ધ છું અને મારી પાસે એક નજરીયો છે જે હું તમારી સામે રજૂ કરીશ.' બધા અંદર દાખલ થયા અને બેઠા, અને વૃદ્ધની હાજરીમાં મશવરો શરૂ કર્યો અને આ નિષ્કર્ષ પર પહોંચ્યા કે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ને મક્કાથી બહાર કાઢી મૂકે. તે વૃદ્ધે કહ્યું: 'આ તમારા માટે મૂળભૂત વિચાર નથી, કારણ કે જો તમે તેમને બહાર કાઢશો તો બીજા કબીલાઓને તમારી વિરુદ્ધ એકઠા કરીને તમારી સાથે યુદ્ધ કરશે.' કુરૈશે કહ્યું: 'સાચું કહો છો, આ યોગ્ય નજરીયો નથી.' ફરી મશવરો કર્યો અને આ નિષ્કર્ષ પર પહોંચ્યા કે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ને કેદ કરી લે. વૃદ્ધે કહ્યું: 'આ પણ યોગ્ય નજરીયો નથી, જો તમે આ કરશો, એ ધ્યાનમાં રાખતાં કે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) મીઠી વાણી ધરાવે છે, તો તેઓ [પોતાની સુંદર વાણીથી] તમારા દીકરાઓ અને નોકરોને બગાડી નાખશે, અને જ્યારે તમારામાંથી કોઈ પોતાનો ભાઈ, દીકરો કે પત્ની [મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) સાથે જોડાવાના કારણે] ગુમાવશે ત્યારે તેને કોઈ લાભ થશે નહીં.' ફરી મશવરો કર્યો અને આ વખતે એ નિષ્કર્ષ પર પહોંચ્યા કે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ને કત્લ કરી નાખે, એવી રીતે કે કુરૈશના દરેક કબીલામાંથી એક તલવારબાજ પસંદ કરવામાં આવે અને બધા સાથે મળીને પોતાની તલવારો સાથે કાબાની પાસે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ને મારે.' પછી ઇમામ (અલયહિસ્સલામ) એ આ આયત તિલાવત ફરમાવી: وَ إِذْ یَمْکُرُ بِکَ الَّذِینَ کَفَرُوا لِیُثْبِتُوکَ أَوْ یَقْتُلُوکَ [અને (યાદ કરો) જ્યારે કાફિરોએ તમારી વિરુદ્ધ કાવતરું ઘડ્યું કે તમને કેદ કરે અથવા કત્લ કરે].

#3 آن‌ها توطئه می‌کردند، و خداوند هم تدبیر می‌کرد و خدا بهترین تدبیرکنندگان است They plotted, and Allah planned, and Allah is the best of planners તેઓ કાવતરું કરતા હતા, અને અલ્લાહ પણ તદબીર કરતો હતો, અને અલ્લાહ શ્રેષ્ઠ તદબીર કરનાર છે

ابن‌عباس (رحمة الله علیه) Ibn Abbas (may Allah have mercy on him) ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

اجْتَمَعَ الْمُشْرِکُونَ فِی دَارِ النَّدْوَهًِْ لِیَتَشَاوَرُوا فِی أَمْرِ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ أَتَی جَبْرَئِیلُ (علیه السلام) رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَأَخْبَرَهُ الْخَبَرَ وَ أَمَرَهُ أَنْ لَا یَنَامَ فِی مَضْجَعِهِ تِلْکَ اللَّیْلَهًَْ فَلَمَّا أَرَادَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) الْمَبِیتَ أَمَرَ عَلِیّاً (علیه السلام) أَنْ یَبِیتَ فِی مَضْجَعِهِ تِلْکَ اللَّیْلَهًَْ فَبَاتَ عَلِیٌّ (علیه السلام) وَ تَغَشَّی بِبُرْدٍ أَخْضَرَ حَضْرَمِیٍّ کَانَ لِرَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) یَنَامُ فِیهِ وَ جَعَلَ السَّیْفَ إِلَی جَنْبِهِ فَلَمَّا اجْتَمَعَ أُولَئِکَ النَّفَرُ مِنْ قُرَیْشٍ یَطِیفُونَ وَ یَرْصُدُونَهُ یُرِیدُونَ قَتْلَهُ فَخَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ هُمْ جُلُوسٌ عَلَی الْبَابِ خَمْسَهًٌْ وَ عِشْرُونَ رَجُلًا فَأَخَذَ حَفْنَهًًْ مِنَ الْبَطْحَاءِ ثُمَّ جَعَلَ یَذُرُّهَا عَلَی رُءُوسِهِمْ وَ هُوَ یَقْرَأُ یس وَ الْقُرْآنِ الْحَکِیمِ حَتَّی بَلَغَ فَأَغْشَیْناهُمْ فَهُمْ لا یُبْصِرُونَ فَقَالَ قَائِلٌ مَا تَنْتَظِرُونَ قَالُوا مُحَمَّداً (صلی الله علیه و آله) قَالَ خِبْتُمْ وَ خُزِیتُمْ قَدْ وَ اللَّهِ مَرَّ بِکُمْ فَمَا مِنْکُمْ رَجُلٌ إِلَّا وَ قَدْ جَعَلَ عَلَی رَأْسِهِ تُرَاباً قَالُوا وَ اللَّهِ مَا أَبْصَرْنَاهُ قَالَ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ وَ إِذْ یَمْکُرُ بِکَ الَّذِینَ کَفَرُوا لِیُثْبِتُوکَ أَوْ یَقْتُلُوکَ أَوْ یُخْرِجُوکَ وَ یَمْکُرُونَ وَ یَمْکُرُ اللهُ وَ اللهُ خَیْرُ الْماکِرِینَ.

ابن‌عبّاس ( مشرکان در دارالنّدوه جمع شدند تا درباره‌ی رسول خدا (مشورت کنند. جبرئیل نزد رسول خدا (آمد و او را باخبر کرد و دستور داد که در آن شب در بسترش نخوابد. هنگامی‌که رسول خدا (از علی (خواست که آن شب را در بستر او بخوابد، علی (اطاعت کرد و عبای سبز رنگ حضرمی را که حضرت رسول (بر روی خود می‌کشید، هنگام خواب بر روی خود کشید و شمشیرش را در کنارش قرار داد. هنگامی‌که آن گروه از قریش جمع شدند تا او را به قتل برسانند، حضرت رسول (خارج شد، درحالی‌که آنان بر کنار در نشسته بودند و تعدادشان بیست‌وپنج نفر بود. رسول خدا (مُشتی از خاک بطحاء برداشت و آن را بر سرهایشان پاشید، درحالی‌که چنین می‌خواند: یس* سوگند به قرآن حکیم. ( یس/۲۱ ) تا به [این آیه] رسید: و در پیش‌روی آنان سدّی قرار دادیم، و در پشت‌سرشان سدّی و چشمانشان را پوشانده‌ایم، لذا نمی‌بینند!. ( یس/۹ ) یکی از آنان گفت: «منتظر چه هستید»؟ گفتند: «محمّد (». گفت: «شکست خوردید و زیان دیدید [خاک بر سرتان باد] قسم به خدا! از کنار شما رد شد و خاک را بر سر همه‌ی شما پاشید». گفتند: «به خدا قسم ما او را ندیدیم»! پس خدای عزّوجلّ این آیه را نازل کرد: وَ إِذْ یَمْکُرُ بِکَ الَّذِینَ کَفَرُواْ لِیُثْبِتُوکَ أَوْ یَقْتُلُوکَ أَوْ یُخْرِجُوکَ وَ یَمْکُرُونَ وَ یَمْکُرُ اللهُ وَ اللهُ خَیْرُ الْماکِرِینَ.

Ibn Abbas (may Allah have mercy on him): The polytheists gathered in Dar al-Nadwa to consult about the affair of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family). Jibra'il came to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and informed him, and commanded him not to sleep in his bed that night. When the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) asked Ali (peace be upon him) to sleep in his bed that night, Ali (peace be upon him) obeyed, and he drew over himself the green Hadrami cloak that the Messenger (peace be upon him and his family) used to draw over himself when sleeping, and placed his sword beside him. When that group of Quraysh gathered to kill him, the Messenger (peace be upon him and his family) came out while they were seated at the door, and they were twenty-five men. The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) took a handful of dust from Batha' and sprinkled it on their heads, while reciting: يس* وَ الْقُرْآنِ الْحَکِیمِ [Ya Sin. By the Qur'an, full of wisdom] (Ya Sin/1–2), until he reached [this verse]: وَ جَعَلْنا مِنْ بَیْنِ أَیْدیهِمْ سَدًّا وَ مِنْ خَلْفِهِمْ سَدًّا فَأَغْشَیْناهُمْ فَهُمْ لا یُبْصِرُونَ [And We have placed before them a barrier and behind them a barrier, and We have covered them, so they do not see] (Ya Sin/9). One of them said: "What are you waiting for?" They said: "Muhammad (peace be upon him and his family)." He said: "You have failed and been humiliated [dust be upon your heads]. By Allah! He passed by you and sprinkled dust on the head of every one of you." They said: "By Allah, we did not see him!" So Allah the Mighty and Majestic revealed this verse: وَ إِذْ یَمْکُرُ بِکَ الَّذِینَ کَفَرُواْ لِیُثْبِتُوکَ أَوْ یَقْتُلُوکَ أَوْ یُخْرِجُوکَ وَ یَمْکُرُونَ وَ یَمْکُرُ اللهُ وَ اللهُ خَیْرُ الْماکِرِینَ [And when those who disbelieved plotted against you to detain you, or kill you, or expel you — and they plot, and Allah plots, and Allah is the best of plotters].

ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): મુશરિકો દારુન નદવામાં એકઠા થયા જેથી રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના મામલા વિશે મશવેરો કરે. જિબ્રઈલ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે આવ્યા અને તેમને ખબર આપી અને હુકમ કર્યો કે તે રાત્રે તેમના બિસ્તર પર ન સૂએ. જ્યારે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ અલી (અલયહિસ્સલામ)ને કહ્યું કે તે રાત્રે તેમના બિસ્તર પર સૂએ, તો અલી (અલયહિસ્સલામ)એ ઇતાઅત કરી અને લીલા રંગની હજરમી ચાદર જે હઝરત રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) સૂતી વખતે પોતાના પર ઓઢતા હતા, તે પોતાના પર ઓઢી અને પોતાની તલવાર બાજુમાં મૂકી. જ્યારે કુરૈશનું તે જૂથ તેમને કત્લ કરવા માટે એકઠું થયું, ત્યારે હઝરત રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) બહાર નીકળ્યા, જ્યારે તેઓ દરવાજા પાસે બેઠા હતા અને તેમની સંખ્યા પચ્ચીસ માણસોની હતી. રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ બત્હાની માટીની એક મુઠ્ઠી લીધી અને તે તેમના માથા પર ફેંકી, જ્યારે તેઓ આ પઢી રહ્યા હતા: يس* وَ الْقُرْآنِ الْحَکِیمِ [યાસીન. હિકમતવાળા કુરઆનની કસમ] (યાસીન/૧-૨) ત્યાં સુધી કે [આ આયત] પર પહોંચ્યા: وَ جَعَلْنا مِنْ بَیْنِ أَیْدیهِمْ سَدًّا وَ مِنْ خَلْفِهِمْ سَدًّا فَأَغْشَیْناهُمْ فَهُمْ لا یُبْصِرُونَ [અને અમે તેમની આગળ એક દીવાર અને તેમની પાછળ એક દીવાર બનાવી દીધી અને તેમની આંખો ઢાંકી દીધી, જેથી તેઓ જોઈ શકતા નથી] (યાસીન/૯). તેમાંથી એકે કહ્યું: "તમે શાની રાહ જુઓ છો?" તેમણે કહ્યું: "મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની." તેણે કહ્યું: "તમે નિષ્ફળ ગયા અને નુકસાનમાં પડ્યા [તમારા માથા પર ધૂળ પડે]. અલ્લાહની કસમ! તે તમારી બાજુમાંથી પસાર થયા અને તમારા બધાના માથા પર ધૂળ છાંટી." તેમણે કહ્યું: "અલ્લાહની કસમ, અમે તેમને જોયા નહીં!" પછી અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લએ આ આયત નાઝિલ કરી: وَ إِذْ یَمْکُرُ بِکَ الَّذِینَ کَفَرُواْ لِیُثْبِتُوکَ أَوْ یَقْتُلُوکَ أَوْ یُخْرِجُوکَ وَ یَمْکُرُونَ وَ یَمْکُرُ اللهُ وَ اللهُ خَیْرُ الْماکِرِینَ [અને (યાદ કરો) જ્યારે કાફિરો તમારી વિરુદ્ધ કાવતરું કરતા હતા કે તમને કૈદ કરે, અથવા કત્લ કરે, અથવા દેશનિકાલ કરે — અને તેઓ કાવતરું કરે છે, અને અલ્લાહ પણ તદબીર કરે છે, અને અલ્લાહ સૌથી શ્રેષ્ઠ તદબીર કરનાર છે].

#4 آن‌ها توطئه می‌کردند، و خداوند هم تدبیر می‌کرد و خدا بهترین تدبیرکنندگان است They plotted, and Allah planned, and Allah is the best of planners તેઓ કાવતરું કરતા હતા, અને અલ્લાહ પણ તદબીર કરતો હતો, અને અલ્લાહ શ્રેષ્ઠ તદબીર કરનાર છે

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

ِعَنْ هِنْدِ‌بْنِ‌أَبِی‌هَالَهًْ کَانَ اللَّهُ عَزَّ‌وَ‌جَلَّ مِمَّا یَمْنَعُ نَبِیَّهُ (صلی الله علیه و آله) بِعَمِّهِ أَبِی‌طَالِبٍ (علیه السلام) فَمَا یَخْلُصُ إِلَیْهِ امْرُؤٌ بِسُوءٍ مِنْ قَوْمِهِ مُدَّهًَْ حَیَاتِهِ فَلَمَّا مَاتَ أَبُوطَالِبٍ نَالَتْ قُرَیْشٌ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) بِغَیَّتِهَا وَ أَصَابَتْهُ بِعَظِیمٍ مِنَ الْأَذَی حَتَّی تَرَکَتْهُ لَقًی فَقَالَ (صلی الله علیه و آله) لَأَسْرَعُ مَا وَجَدْنَا فَقْدُکَ یَا عَمِّ وَصَلَتْکَ رَحِمٌ وَ جُزِیتَ خَیْراً یَا عَمِّ ثُمَّ مَاتَتْ خَدِیجَهًُْ (سلام الله علیها) بَعْدَ أَبِی‌طَالِبٍ (علیه السلام) بِشَهْرٍ وَ اجْتَمَعَ بِذَلِکَ عَلَی رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) حُزْنَانِ حَتَّی عُرِفَ ذَلِکَ فِیهِ قَالَ هِنْدٌ ثُمَّ انْطَلَقَ ذَوُو الطَّوْلِ وَ الشَّرَفِ مِنْ قُرَیْشٍ إِلَی دَارِ النَّدْوَهًِْ لِیَرْتَئُوا وَ یَأْتَمِرُوا فِی رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ أَسَرُّوا ذَلِکَ بَیْنَهُمْ فَقَالَ بَعْضُهُمْ نَبْنِی لَهُ عَلَماً وَ نَتْرُکُ فُرَجاً نَسْتَوْدِعُهُ فِیهِ فَلَا یَخْلُصُ مِنَ الصُّبَاهًِْ فِیهِ إِلَیْهِ أَحَدٌ وَ لَا نَزَالُ فِی رَفَقٍ مِنَ الْعَیْشِ حَتَّی یَتَضَیَّفَهُ رَیْبُ الْمَنُونِ وَ صَاحِبُ‌هَذِهِ الْمَشُورَهًِْ الْعَاصُ‌بْنُ‌وَائِلٍ وَ أُمَیَّهًُْ وَ أُبَیٌّ‌ابْنَا خَلَفٍ فَقَالَ قَائِلٌ کَلَّا مَا هَذَا لَکُمْ بِرَأْیٍ وَ لَئِنْ صَنَعْتُمْ ذَلِکَ لَیَتَنَمَّرَنَّ لَهُ الْحَدِبُ الْحَمِیمُ وَ الْمَوْلَی الْحَلِیفُ ثُمَّ لَیَأْتِیَنَّ الْمَوَاسِمَ وَ الْأَشْهُرَ الْحُرُمَ بِالْأَمْنِ فَلَیَنْتَزِعَنَّ مِنْ أُنْشُوطَتِکُمْ قُولُوا قَوْلَکُمْ. فَقَالَ عُتْبَهًُْ وَ شَیْبَهًُْ وَ شَرِکَهُمَا أَبُوسُفْیَانَ قَالُوا فَإِنَّا نَرَی أَنْ نُرْحِلَ بَعِیراً صَعْباً وَ نُوثِقَ مُحَمَّداً (صلی الله علیه و آله) عَلَیْهِ کِتَافاً ثُمَّ نَقْطَعَ الْبَعِیرَ بِأَطْرَافِ الرِّمَاحِ فَیُوشِکُ أَنْ یَقْطَعَهُ بَیْنَ الدَّکَادِکِ إِرْباً إِرْباً فَقَالَ صَاحِبُ رَأْیِهِمْ إِنَّکُمْ لَمْ تَصْنَعُوا بِقَوْلِکُمْ هَذَا شَیْئاً أَ‌رَأَیْتُمْ إِنْ خَلَصَ بِهِ الْبَعِیرُ سَالِماً إِلَی بَعْضِ الْأَفَارِیقِ فَأَخَذَ بِقُلُوبِهِمْ بِسِحْرِهِ وَ بَیَانِهِ وَ طَلَاقَهًِْ لِسَانِهِ فَصَبَأَ الْقَوْمُ إِلَیْهِ وَ اسْتَجَابَتِ الْقَبَائِلُ لَهُ قَبِیلَهًًْ فَقَبِیلَهًًْ فَلَیَسِیرَنَّ حِینَئِذٍ إِلَیْکُمْ بِالْکَتَائِبِ وَ الْمَقَانِبِ فَلَتَهْلِکُنَّ کَمَا هَلَکَتْ أَیَادٌ وَ مَنْ کَانَ قَبْلَکُمْ. قُولُوا قَوْلَکُمْ فَقَالَ لَهُ أَبُوجَهْلٍ لَکِنْ أَرَی لَکُمْ أَنْ تَعَمَّدُوا إِلَی قَبَائِلِکُمُ الْعَشَرَهًِْ فَتَنْتَدِبُوا مِنْ کُلِّ قَبِیلَهًٍْ مِنْهَا رَجُلًا نَجْداً ثُمَّ تُسَلِّحُوهُ حُسَاماً عَضْباً وَ تَمَهَّدَ الْفِتْیَهًُْ حَتَّی إِذَا غَسَقَ اللَّیْلُ وَ غَوَّرَ بَیَّتُوا بِابْنِ أَبِی‌کَبْشَهًَْ بَیَاتاً فَیَذْهَبُ دَمُهُ فِی قَبَائِلِ قُرَیْشٍ جَمِیعاً فَلَا یَسْتَطِیعُ بَنُو هَاشِمٍ وَ بَنُوالْمُطَّلِبِ مُنَاهَضَهًَْ قَبَائِلِ قُرَیْشٍ فِی صَاحِبِهِمْ فَیَرْضَوْنَ حِینَئِذٍ بِالْعَقْلِ مِنْهُمْ فَقَالَ صَاحِبُ رَأْیِهِمْ أَصَبْتَ یَا بَا الْحَکَمِ ثُمَّ أَقْبَلَ عَلَیْهِمْ فَقَالَ هَذَا الرَّأْیُ فَلَا تَعْدِلُنَّ بِهِ رَأْیاً وَ أَوْکِئُوا فِی ذَلِکَ أَفْوَاهَکُمْ حَتَّی‌یسْتَتِبَّ أَمْرُکُمْ فَخَرَجَ الْقَوْمُ عِزِینَ وَ سَبَقَهُمْ بِالْوَحْیِ بِمَا کَانَ مِنْ کَیْدِهِمْ جَبْرَئِیلُ (علیه السلام) فَتَلَا هَذِهِ الْآیَهًَْ عَلَی رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ إِذْ یَمْکُرُ بِکَ الَّذِینَ کَفَرُوا لِیُثْبِتُوکَ أَوْ یَقْتُلُوکَ أَوْ یُخْرِجُوکَ وَ یَمْکُرُونَ وَ یَمْکُرُ اللهُ وَ اللهُ خَیْرُ الْماکِرِینَ فَلَمَّا أَخْبَرَهُ جَبْرَئِیلُ (علیه السلام) بِأَمْرِ اللَّهِ فِی ذَلِکَ وَ وَحْیِهِ وَ مَا عَزَمَ لَهُ مِنَ الْهِجْرَهًِْ دَعَا رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) عَلِیَّ‌بْنَ‌أَبِی‌طَالِبٍ (علیه السلام) لِوَقْتِهِ فَقَالَ لَهُ یَا عَلِیُّ إِنَّ الرُّوحَ هَبَطَ عَلَیَّ بِهَذِهِ الْآیَهًِْ آنِفاً یُخْبِرُنِی أَنَّ قُرَیْشاً اجْتَمَعَتْ عَلَی الْمَکْرِ بِی وَ قَتْلِی وَ إِنَّهُ أُوحِیَ إِلَیَّ عَنْ رَبِّی عَزَّوَجَلَّ أَنْ أَهْجُرَ دَارَ قَوْمِی وَ أَنْ أَنْطَلِقَ إِلَی غَارِ ثَوْرٍ تَحْتَ لَیْلَتِی وَ أَنَّهُ أَمَرَنِی أَنْ آمُرَکَ بِالْمَبِیتِ عَلَی ضِجَاعِی أَوْ قَالَ مَضْجَعِی لِتُخْفِیَ بِمَبِیتِکَ عَلَیْهِ أَثَرِی فَمَا أَنْتَ قَائِلٌ وَ صَانِعٌ فَقَالَ عَلِیٌّ (علیه السلام) أَ‌وَ تَسْلَمَنَّ بِمَبِیتِی هُنَاکَ یَا نَبِیَّ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) قَالَ نَعَمْ فَتَبَسَّمَ عَلِیٌّ (علیه السلام) ضَاحِکاً وَ أَهْوَی إِلَی الْأَرْضِ سَاجِداً شُکْراً لِمَا أَنْبَأَهُ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) مِنْ سَلَامَتِهِ فَکَانَ عَلِیٌّ (علیه السلام) أَوَّلَ مَنْ سَجَدَ لِلَّهِ شُکْراً وَ أَوَّلَ مَنْ وَضَعَ وَجْهَهُ عَلَی الْأَرْضِ بَعْدَ سَجْدَتِهِ مِنْ هَذِهِ الْأُمَّهًِْ بَعْدَ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله).

پیامبر ( هندبن‌ابوهاله گوید: خدای عزّوجلّ از پیامبرش (به‌وسیله‌ی عمویش ابوطالب (حمایت می‌کرد و در طول زندگی‌اش هیچ آزاری از طرف قومش به او نرسید. هنگامی‌که ابوطالب (درگذشت، قریش به هدف خود درباره‌ی رسول خدا (رسید. آنان آزار بسیاری به او می‌رساندند تا اینکه او را بر زمین انداختند. رسول خدا (فرمود: «عمو! چه زود، جای تو و خویشاوندی تو را خالی یافته‌ایم، ای عموی من! خدا جزای خیر به تو دهد». خدیجه (نیز یک ماه پس از ابوطالب (درگذشت. پس دو غم و اندوه رسول خدا (را فراگرفت، چنانکه اثر این غم ها در او آشکار بود. سپس منتقدان و بزرگان قریش در دارالنّدوه جمع شدند تا به رایزنی بپردازند و رسول خدا (توطئه بچینند و این امر را مخفی نگه داشتند». برخی از آنان گفتند: «برای او قلعه‌ای می‌سازیم و او را در برجی زندانی می‌کنیم و دیگر کسی از گروندگان به دین او نخواهد توانست به او دسترسی یابد. او همچنان در تنگنا می‌ماند تا اینکه طعم مرگ را بچشد». صاحبان این پیشنهاد، عاص‌بن‌وائل و امیّه و ابیّ فرزندان خلف بودند. یکی از آنان گفت: «خیر، این پیشنهاد درستی نیست و اگر این کار را انجام دهید، دوستانِ صمیمی او و هم‌پیمانان او به خشم خواهند آمد. سپس مراسم گرد هم آمدن قبایل و ماه‌های حرام درحالی فراخواهد رسید که امنیّت از دیار شما سلب خواهد شد. پس تصمیم خود را بگیرید». عتبه و شیبه همراه با ابوسفیان گفتند: «ما پیشنهاد می‌کنیم که محمّد را بر شتری چموش سوار کنیم و درحالی‌که او را از شانه و دست ها به غُل و زنجیر بسته ایم، آن شتر را با نوک نیزه‌ها هِی کنیم تا او را در میان زمین‌های شنی بکشاند و تکّه‌تکّه کند». یکی دیگر از رؤسایشان گفت: «این نظر نیز کارساز نیست، چه اینکه ممکن است که شتر، او را به برخی از قبایل بادیه‌نشین دورافتاده برساند. پس با افسونگری و بیان و زبان چرب خویش بر دل آنان چیره می‌شود و این قوم به دین او می‌گرایند و قبایل یکی پس از دیگری به او می‌پیوندند و آنگاه با گردان‌ها و گروه های جنگجو به طرف شما خواهد آمد، سپس به هلاکت می‌رسید، چنانکه قبیله‌ی ایاد و کسانی‌که قبل از شما بودند، به هلاکت رسیدند. پس تصمیم خویش را بگیرید». ابوجهل به او گفت: «من پیشنهاد درستی برای شما دارم و آن این است که به قبایل دهگانه‌تان روی آورید و از هر قبیله یک مرد دلاور انتخاب کنید. سپس شمشیری را در اختیار آنان می‌گذارید و این جوانان را آماده می‌کنید و هنگامی‌که شب تاریک شود و به نیمه برسد، به ابن‌ابوکبشه [یعنی رسول خدا (] به‌طور ناگهانی حمله می‌کنند و خونش در تمامی قبایل قریش پخش خواهد شد و بنی‌هاشم و بنی‌مطلّب نخواهد توانست با همه‌ی قبایل قریش درباره‌ی صاحبشان [یعنی محمّد (] به مقابله بپردازند و مجبور خواهند شد از ما دیه بخواهند و ما دو دیه به آنان خواهیم داد». رئیس آنان گفت: «نظرت درست است ای ابوحکم»! سپس نزد آنان آمد و گفت: «این همان نظر درست است و هیچ نظر دیگری ندهید و دهان هایتان را ببندید تا اینکه امر شما استوار گردد». سپس آن قوم تک‌تک بیرون آمدند، امّا جبرئیل توطئه‌ی آنان را به‌وسیله‌ی وحی فاش کرده بود و این آیه را بر رسول خدا (خواند: وَ إِذْ یَمْکُرُ بِکَ الَّذِینَ کَفَرُوا لِیُثْبِتُوکَ أَوْ یَقْتُلُوکَ أَوْ یُخْرِجُوکَ وَ یَمْکُرُونَ وَ یَمْکُرُ اللهُ وَ اللهُ خَیْرُ الْماکِرِینَ. هنگامی‌که جبرئیل وحی خدا و دستور او مبنی بر هجرت را به وی رساند، رسول خدا (علی (را صدا کرد و به او گفت: «ای علی (! همانا روح‌الأمین کمی پیش این آیه را بر من نازل کرد و به من خبر داد که قریش تصمیم گرفته اند علیه من توطئه بچینند و مرا بکُشند. از جانب پروردگارم عزّوجلّ به من وحی شد که دیار این قوم را ترک کنم و در تاریکی شب به طرف غار نور راه بیفتم و به من دستور داد که از تو بخواهم در رختخوابم بخوابی تا آنان رد مرا گم کنند. حال چه می‌گویی و چه می‌کنی»؟ حضرت علی (گفت: «آیا با خوابیدن من در آنجا تو در امان خواهی بود، ای پیامبر خدا (»؟ فرمود: «بلی». پس علی (تبسّم کرد و به نشانه‌ی تشکّر از خدا بر زمین افتاد، زیرا که رسول خدا (خبر سلامتی خویش را به او داد. علی (نخستین کسی بود که به نشانه‌ی شکر برای خدا سجده کرد و نخستین کسی است که پس از رسول خدا (صورتش را بر زمین نهاد.

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family): Hind ibn Abi Hala said: Allah the Mighty and Majestic used to protect His Prophet (peace be upon him and his family) through his uncle Abu Talib (peace be upon him), and throughout his life no harm from his people reached him. When Abu Talib (peace be upon him) died, the Quraysh attained their aim regarding the Messenger of Allah (peace be upon him and his family). They inflicted much harm upon him until they threw him to the ground. The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: "Uncle! How quickly have we found your place and your kinship empty. O my uncle! May Allah reward you with good." Khadija (peace be upon her) also passed away one month after Abu Talib (peace be upon him). So two griefs came upon the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) together, such that the mark of these sorrows was visible upon him. Then the notables and elders of Quraysh gathered in Dar al-Nadwa to consult one another and to plot against the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), and they kept this matter secret. Some of them said: "Let us build a fortress for him and imprison him in a tower, so that none of those who have followed his religion will be able to reach him. He will remain in that confinement until he tastes death." The proposers of this plan were al-'As ibn Wa'il, and Umayya and Ubayy the sons of Khalaf. One of them said: "No, this is not a sound proposal, and if you do this, his close friends and allies will turn ferocious. Then the gathering seasons of the tribes and the sacred months will arrive while security has been stripped from your land. So make up your minds." 'Utba and Shayba, together with Abu Sufyan, said: "We propose that we mount Muhammad (peace be upon him and his family) on a wild camel, and having bound him at the shoulders and hands in chains, we drive that camel on with the points of spears so that it drags him through the sand-tracts and tears him piece by piece." Another of their chiefs said: "This view too is of no use, for it is possible that the camel will carry him safely to some far-flung bedouin tribes. Then with his enchantment, his eloquence, and his fluent tongue he will overpower their hearts, and this people will incline to his religion, and the tribes will join him one after another, and then he will come toward you with battalions and companies of fighters. Then you will be destroyed, just as the tribe of Iyad and those before you were destroyed. So make up your minds." Abu Jahl said to him: "I have a sound proposal for you, and it is this: turn to your ten tribes and choose from each tribe one brave man. Then place a sword in their hands and prepare these youths, and when the night grows dark and reaches its middle, they will fall suddenly upon Ibn Abi Kabsha [meaning the Messenger of Allah (peace be upon him and his family)], and his blood will be scattered among all the tribes of Quraysh, and Banu Hashim and Banu al-Muttalib will not be able to stand against all the tribes of Quraysh over their man [meaning Muhammad (peace be upon him and his family)], and they will be compelled to ask us for blood-money, and we will pay them two blood-monies." Their chief said: "You are right, O Abu al-Hakam!" Then he came to them and said: "This is the correct view; give no other view, and seal your mouths on this until your matter is firmly settled." Then those people went out one by one, but Jibra'il (peace be upon him) had already disclosed their plot through revelation, and recited this verse to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family): وَ إِذْ یَمْکُرُ بِکَ الَّذِینَ کَفَرُوا لِیُثْبِتُوکَ أَوْ یَقْتُلُوکَ أَوْ یُخْرِجُوکَ وَ یَمْکُرُونَ وَ یَمْکُرُ اللهُ وَ اللهُ خَیْرُ الْماکِرِینَ [And when those who disbelieved plotted against you that they might confine you, or kill you, or drive you out; they plotted and Allah also planned, and Allah is the best of planners]. When Jibra'il conveyed to him Allah's revelation and His command regarding the migration, the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) called Ali (peace be upon him) and said to him: "O Ali (peace be upon him)! Indeed al-Ruh al-Amin brought down this verse upon me a little while ago and informed me that Quraysh have decided to plot against me and to kill me. It has been revealed to me from my Lord the Mighty and Majestic that I should leave the land of this people and set out in the darkness of the night toward the cave of Thawr, and He commanded me to ask you to sleep in my bed so that they lose my trail. Now what do you say and what will you do?" Imam Ali (peace be upon him) said: "By my sleeping there, will you be safe, O Prophet of Allah (peace be upon him and his family)?" He said: "Yes." Then Ali (peace be upon him) smiled and fell to the ground as a sign of thankfulness to Allah, because the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) had given him the news of his own safety. Ali (peace be upon him) was the first person who prostrated to Allah in gratitude, and he was the first person after the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) to place his face upon the ground [in such a prostration].

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): હિન્દ બિન અબી હાલા કહે છે: અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ પોતાના પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની હિફાઝત તેમના કાકા અબૂ તાલિબ (અલયહિસ્સલામ) દ્વારા કરતો હતો, અને તેમની જિંદગી દરમિયાન તેમની કૌમ તરફથી કોઈ પણ તકલીફ તેમને પહોંચી નહીં. જ્યારે અબૂ તાલિબ (અલયહિસ્સલામ)નું અવસાન થયું, ત્યારે કુરૈશ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) બાબતે પોતાના મકસદ સુધી પહોંચી ગયા. તેઓ તેમને ઘણી તકલીફ આપતા હતા, ત્યાં સુધી કે તેમને જમીન પર પાડી દીધા. રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "કાકા! અમે તમારી અને તમારી સગાઈની જગ્યાને કેટલી જલદી ખાલી પામી છીએ, હે મારા કાકા! અલ્લાહ તમને ઉત્તમ બદલો આપે." ખદીજા (અલયહસ્સલામ) પણ અબૂ તાલિબ (અલયહિસ્સલામ) પછી એક મહિનામાં અવસાન પામ્યાં. તેથી બે ગમ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર છવાઈ ગયા, એ રીતે કે આ ગમના ચિહ્નો તેમનામાં જાહેર હતાં. પછી કુરૈશના મોટા લોકો અને સરદારો દારુન નદવામાં ભેગા થયા જેથી મશવરો કરે અને રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) વિરુદ્ધ ષડયંત્ર રચે, અને આ વાતને ગુપ્ત રાખી. તેમાંથી કેટલાકે કહ્યું: "તેમના માટે એક કિલ્લો બનાવીએ અને તેમને એક બુરજમાં કેદ કરીએ, પછી તેમના ધર્મના અનુયાયીઓમાંથી કોઈ પણ તેમના સુધી પહોંચી શકશે નહીં. તેઓ એ જ સંકટમાં રહેશે ત્યાં સુધી કે મોતનો સ્વાદ ચાખે." આ સૂચનના પ્રસ્તાવક આસ બિન વાઇલ અને ખલફના પુત્રો ઉમય્યા અને ઉબય્ય હતા. તેમાંથી એકે કહ્યું: "ના, આ યોગ્ય સૂચન નથી, અને જો તમે આ કામ કરશો તો તેમના ગાઢ મિત્રો અને સાથીઓ ગુસ્સે થશે. પછી કબીલાઓના ભેગા થવાનો પ્રસંગ અને હરમના મહિનાઓ એવી હાલતમાં આવશે કે તમારી ધરતીથી અમાન છીનવાઈ જશે. તેથી પોતાનો નિર્ણય કરો." ઉત્બા અને શયબાએ અબૂ સુફિયાન સાથે મળીને કહ્યું: "અમે સૂચન કરીએ છીએ કે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને એક ઉધામિયા ઊંટ પર બેસાડીએ, અને જ્યારે તેમને ખભા અને હાથોથી બેડીઓમાં બાંધી લીધા હોય ત્યારે તે ઊંટને ભાલાઓની અણી વડે હાંકીએ જેથી તે તેમને રેતાળ જમીનોમાં ઘસડે અને ટુકડે ટુકડા કરી નાખે." તેમના બીજા સરદારે કહ્યું: "આ મત પણ કારગત નથી, કારણ કે શક્ય છે કે ઊંટ તેમને દૂરના કોઈ બદ્દુ કબીલા સુધી પહોંચાડી દે. પછી પોતાના જાદુ, બયાન અને ચિકણી જીભ વડે તેમના દિલો પર છવાઈ જશે, અને એ કૌમ તેમના ધર્મ તરફ ઝૂકી જશે અને કબીલાઓ એક પછી એક તેમની સાથે જોડાશે, અને ત્યારે લડાયક ટુકડીઓ અને જૂથો સાથે તમારી તરફ આવશે, પછી તમે નાશ પામશો, જેમ ઇયાદ કબીલો અને તમારા પહેલાંના લોકો નાશ પામ્યા હતા. તેથી પોતાનો નિર્ણય કરો." અબૂ જહલે તેને કહ્યું: "મારી પાસે તમારા માટે એક યોગ્ય સૂચન છે, અને તે એ છે કે તમે તમારા દસ કબીલાઓ તરફ જાઓ અને દરેક કબીલામાંથી એક બહાદુર માણસ પસંદ કરો. પછી તેમના હાથમાં તલવાર આપો અને આ જવાનોને તૈયાર કરો, અને જ્યારે રાત અંધારી થાય અને અડધી થાય, ત્યારે ઇબ્ને અબી કબ્શા [એટલે કે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)] પર અચાનક હુમલો કરે, અને તેમનું લોહી કુરૈશના તમામ કબીલાઓમાં વહેંચાઈ જશે, અને બની હાશિમ અને બની મુત્તલિબ પોતાના સાહિબ [એટલે કે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)] બાબતે કુરૈશના તમામ કબીલાઓ સામે લડી શકશે નહીં, અને મજબૂર થશે કે અમારી પાસેથી દિયત માંગે, અને અમે તેમને બે દિયત આપીશું." તેમના સરદારે કહ્યું: "તારો મત સાચો છે, હે અબૂ હકમ!" પછી તેમની પાસે આવ્યો અને કહ્યું: "આ જ સાચો મત છે અને કોઈ બીજો મત ના આપો અને પોતાના મોં બંધ રાખો ત્યાં સુધી કે તમારો હુકમ મજબૂત થાય." પછી એ કૌમ એક એક કરીને બહાર નીકળી, પરંતુ જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ)એ તેમનું ષડયંત્ર વહી દ્વારા ઉજાગર કરી દીધું હતું અને આ આયત રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર પઢી: وَ إِذْ یَمْکُرُ بِکَ الَّذِینَ کَفَرُوا لِیُثْبِتُوکَ أَوْ یَقْتُلُوکَ أَوْ یُخْرِجُوکَ وَ یَمْکُرُونَ وَ یَمْکُرُ اللهُ وَ اللهُ خَیْرُ الْماکِرِینَ [અને (યાદ કરો) જ્યારે કાફિરો તમારી વિરુદ્ધ ષડયંત્ર રચી રહ્યા હતા કે તમને કેદ કરે, અથવા મારી નાખે, અથવા બહાર કાઢી મૂકે; અને તેઓ ષડયંત્ર રચતા હતા અને અલ્લાહ પણ તદબીર કરતો હતો, અને અલ્લાહ ઉત્તમ તદબીર કરનારો છે]. જ્યારે જિબ્રઈલે અલ્લાહની વહી અને હિજરત વિશેનો તેનો હુકમ તેમને પહોંચાડ્યો, ત્યારે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ અલી (અલયહિસ્સલામ)ને બોલાવ્યા અને તેમને કહ્યું: "હે અલી (અલયહિસ્સલામ)! ખરેખર રૂહુલ અમીને થોડી વાર પહેલાં આ આયત મારા પર નાઝિલ કરી અને મને ખબર આપી કે કુરૈશે નિર્ણય કર્યો છે કે મારી વિરુદ્ધ ષડયંત્ર રચે અને મને મારી નાખે. મારા પરવરદિગાર અઝ્ઝ વ જલ્લ તરફથી મને વહી થઈ કે હું આ કૌમની ધરતી છોડું અને રાતના અંધારામાં ગારે નૂર તરફ રવાના થાઉં, અને મને હુકમ કર્યો કે તમને કહું કે તમે મારા બિસ્તર પર સૂઈ જાઓ જેથી તેઓ મારો પત્તો ગુમાવી દે. હવે તમે શું કહો છો અને શું કરશો?" હઝરત અલી (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: "શું ત્યાં મારા સૂવાથી તમે અમાનમાં રહેશો, હે અલ્લાહના પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)?" ફરમાવ્યું: "હા." પછી અલી (અલયહિસ્સલામ) મુસ્કરાયા અને અલ્લાહનો શુક્ર અદા કરવાની નિશાની તરીકે જમીન પર પડ્યા, કારણ કે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તેમને પોતાની સલામતીની ખબર આપી. અલી (અલયહિસ્સલામ) પ્રથમ વ્યક્તિ હતા જેમણે અલ્લાહ માટે શુક્રની નિશાની તરીકે સજદો કર્યો અને પ્રથમ વ્યક્તિ છે જેમણે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પછી પોતાનો ચહેરો જમીન પર મૂક્યો.

#5 آن‌ها توطئه می‌کردند، و خداوند هم تدبیر می‌کرد و خدا بهترین تدبیرکنندگان است They plotted, and Allah planned, and Allah is the best of planners તેઓ કાવતરું કરતા હતા, અને અલ્લાહ પણ તદબીર કરતો હતો, અને અલ્લાહ શ્રેષ્ઠ તદબીર કરનાર છે

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) قَدْ کَانَ لَقِیَ مِنْ قَوْمِهِ بَلَاءً شَدِیداً حَتَّی أَتَوْهُ ذَاتَ یَوْمٍ وَ هُوَ سَاجِدٌ حَتَّی طَرَحُوا عَلَیْهِ رَحِمَ شَاهًٍْ فَأَتَتْهُ ابْنَتُهُ وَ هُوَ سَاجِدٌ لَمْ یَرْفَعْ رَأْسَهُ فَرَفَعَتْهُ عَنْهُ وَ مَسَحَتْهُ ثُمَّ أَرَاهُ اللَّهُ بَعْدَ ذَلِکَ الَّذِی یُحِبُّ أَنَّهُ کَانَ بِبَدْرٍ وَ لَیْسَ مَعَهُ غَیْرُ فَارِسٍ وَاحِدٍ ثُمَّ کَانَ مَعَهُ یَوْمَ الْفَتْحِ اثْنَا عَشَرَ أَلْفاً حَتَّی جَعَلَ أَبُوسُفْیَانَ وَ الْمُشْرِکُونَ یَسْتَغِیثُونَ.

امام باقر ( همانا رسول خدا (از قومش آزارهای بسیاری دید. روزی هنگامی‌که درحال سجود بود، شکنبه‌ی گوسفندی بر وی انداختند. دخترش نزد او آمد و در همان حالی که پیامبر (در سجده بود، آنچه را مشرکان بر وی انداخته بودند، از سرش برداشت و [سر و روی پدر را] پاک کرد. سپس خدا آنچه را دوست می‌داشت به وی نشان داد. او در بدر بود درحالی‌که فقط یک سوارکار همراه او بود و هنگامی‌که روز فتح فرا رسید، دوازده‌هزار نفر همراه او بودند به‌طوری‌که ابوسفیان و مشرکان مجبور شدند از او طلب کمک کنند.

Imam Baqir (peace be upon him): Indeed the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) suffered great harm from his people. One day, while he was in prostration, they threw a sheep's stomach upon him. His daughter came to him while the Prophet (peace be upon him and his family) was in prostration and had not raised his head, and she removed from him what the polytheists had thrown upon him and wiped [her father's head and face] clean. Then Allah afterwards showed him what he loved: he had been at Badr with only a single horseman accompanying him, and when the Day of Conquest came, twelve thousand men were with him, so much so that Abu Sufyan and the polytheists were forced to seek help from him.

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): ખરેખર રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ પોતાની કૌમ તરફથી ઘણી તકલીફો સહન કરી. એક દિવસ જ્યારે તેઓ સજદામાં હતા, ત્યારે તેમના પર ઘેટાનું ઓઝડું નાખવામાં આવ્યું. તેમની દીકરી તેમની પાસે આવી અને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) સજદામાં જ હતા તે અવસ્થામાં, જે મુશરિકોએ તેમના પર નાખ્યું હતું તે તેમના માથા પરથી દૂર કર્યું અને [પિતાના માથા અને ચહેરાને] સાફ કર્યો. પછી અલ્લાહે તેમને તે બતાવ્યું જે તેઓ ચાહતા હતા. તેઓ બદરમાં હતા જ્યારે ફક્ત એક જ સવાર તેમની સાથે હતો, અને જ્યારે ફતહનો દિવસ આવ્યો, ત્યારે બાર હજાર માણસો તેમની સાથે હતા, એ હદે કે અબૂ સુફિયાન અને મુશરિકો તેમની પાસેથી મદદ માંગવા મજબૂર થયા.

#6 آن‌ها توطئه می‌کردند، و خداوند هم تدبیر می‌کرد و خدا بهترین تدبیرکنندگان است They plotted, and Allah planned, and Allah is the best of planners તેઓ કાવતરું કરતા હતા, અને અલ્લાહ પણ તદબીર કરતો હતો, અને અલ્લાહ શ્રેષ્ઠ તદબીર કરનાર છે

کَانَ سَبَبُ نُزُولِهَا أَنَّهُ لَمَّا أَظْهَرَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) الدَّعْوَهًَْ بِمَکَّهًَْ قَدِمَتْ عَلَیْهِ الْأَوْسُ وَ الْخَزْرَجُ فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) تَمْنَعُونِّی وَ تَکُونُونَ لِی جَاراً حَتَّی أَتْلُوَ عَلَیْکُمْ کِتَابَ رَبِّی وَ ثَوَابُکُمْ عَلَی اللَّهِ الْجَنَّهًُْ فَقَالُوا نَعَمْ خُذْ لِرَبِّکَ وَ لِنَفْسِکَ مَا شِئْتَ فَقَالَ لَهُمْ مَوْعِدُکُمُ الْعَقَبَهًُْ فِی اللَّیْلَهًِْ الْوُسْطَی مِنْ لَیَالِی التَّشْرِیقِ فَحَجُّوا وَ رَجَعُوا إِلَی مِنًی وَ کَانَ فِیهِمْ مِمَّنْ قَدْ حَجَّ بَشَرٌ کَثِیرٌ فَلَمَّا کَانَ الْیَوْمُ الثَّانِی مِنْ أَیَّامِ التَّشْرِیقِ قَالَ لَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) إِذَا کَانَ اللَّیْلُ فَاحْضُرُوا دَارَ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ عَلَی الْعَقَبَهًِْ وَ لَا تُنَبِّهُوا نَائِماً وَ لْیَنْسِلْ وَاحِدٌ فَوَاحِدٌ فَجَاءَ سَبْعُونَ رَجُلًا مِنَ الْأَوْسِ وَ الْخَزْرَجِ فَدَخَلُوا الدَّارَ فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) تَمْنَعُونِّی وَ تُجِیرُونِّی حَتَّی أَتْلُوَ عَلَیْکُمْ کِتَابَ رَبِّی وَ ثَوَابُکُمْ عَلَی اللَّهِ الْجَنَّهًُْ فَقَالَ أَسْعَدُ‌بْنُ‌زُرَارَهًَْ وَ الْبَرَاءُ‌بْنُ‌مَعْرُورٍ وَ عَبْدُ اللَّهِ‌بْنُ‌حِزَامٍ نَعَمْ یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) اشْتَرِطْ لِرَبِّکَ وَ لِنَفْسِکَ مَا شِئْتَ فَقَالَ أَمَّا مَا أَشْتَرِطُ لِرَبِّی فَأَنْ تَعْبُدُوهُ وَ لَا تُشْرِکُوا بِهِ شَیْئاً وَ أَشْتَرِطُ لِنَفْسِی أَنْ تَمْنَعُونِی مِمَّا تَمْنَعُونَ أَنْفُسَکُمْ وَ تَمْنَعُونَ أَهْلِی مِمَّا تَمْنَعُونَ أَهَالِیَکُمْ وَ أَوْلَادَکُمْ فَقَالُوا فَمَا لَنَا عَلَی ذَلِکَ فَقَالَ الْجَنَّهًُْ فِی الْآخِرَهًِْ وَ تَمْلِکُونَ الْعَرَبَ وَ تَدِینُ لَکُمُ الْعَجَمُ فِی الدُّنْیَا وَ تَکُونُونَ مُلُوکاً فِی الْجَنَّهًِْ فَقَالُوا قَدْ رَضِینَا فَقَالَ أَخْرِجُوا إِلَیَّ مِنْکُمُ اثْنَیْ‌عَشَرَ نَقِیباً یَکُونُونَ شُهَدَاءَ عَلَیْکُمْ بِذَلِکَ کَمَا أَخَذَ مُوسَی (علیه السلام) مِنْ بَنِی‌إِسْرَائِیل.

علیّ‌بن‌ابراهیم ( سبب نزول این آیه چنین است؛ هنگامی‌که رسول خدا (دعوت خود را در مکّه آشکارا آغاز فرمود [گروهی از] قبیله‌ی اوس و خزرج، نزد ایشان آمدند، رسول خدا (به آن‌ها فرمود: «آیا از من حمایت می‌کنید و مرا پناه می‌دهید تا کتاب پروردگارم را برایتان بخوانم [و شما ایمان بیاورید] و [در مقابل] اجر و پاداش شما نزد خداوند بهشت باشد»؟ عرض کردند: «آری، هر عهد و پیمانی که برای پروردگارت و خودت می‌خواهی [از ما] بگیر». پیامبر (فرمود: «وعده‌گاه من و شما در عقبه در شب دوّم از شب‌های تشریق (دوازدهم ذی‌الحجّه) باشد». آن‌ها [از حضرت (جداشده و] مناسک حجّ را به‌جا آوردند و به سرزمین منی بازگشتند و آن سال با ایشان، جمع بسیاری [از اوس و خزرج] نیز به حجّ آمده بودند. چون روز دوّم از روزهای تشریق (دوازدهم ذی‌الحجّه) فرا رسید رسول خدا (به آن‌ها فرمود: «شب هنگام، در خانه‌ی عبدالمطلّب در عقبه حاضر شوید و خفته‌ای را بیدار نسازید و یکی پس از دیگری وارد شوید». در آن شب هفتاد نفر از اوس و خزرج وارد خانه‌ی عبدالمطلّب شدند. رسول خدا (به آن‌ها فرمود: «آیا از من حمایت می‌کنید و مرا پناه می‌دهید تا کتاب پروردگارم را برایتان بخوانم [و شما ایمان بیاورید] و [در مقابل] اجر و پاداش شما نزد خداوند بهشت باشد»؟ اسعدبن‌زراره، براءبن‌معرور و عبداللّه‌بن‌حزام عرض کردند: «آری ای رسول خدا (! هر شرط و پیمانی که برای پروردگارت و خودت می‌خواهی بیان فرما». پیامبر (فرمود: «آنچه برای پروردگارم از شما پیمان می‌گیرم این است که او را پرستش‌کرده و هرگز برای او شریکی قرار ندهید و آنچه برای خودم پیمان می‌گیرم این است که از من و خانواده‌ی من، همان‌طور که از خود و خانواده و فرزندانتان حمایت می‌نمایید حمایت کنید». عرض کردند: «در قبال انجام این کارها اجر و پاداش ما چیست»؟ حضرت (فرمود: «در آخرت، بهشت است و در دنیا بر عرب مسلّط شده و غیرعرب نیز به دین شما در خواهد آمد و در بهشت نیز از بزرگان خواهید بود». عرض کردند: «[به این عهد و پیمان] راضی و خشنود هستیم». پیامبر (فرمود: «دوازده نفر سرکرده از خودتان [انتخاب و] به من معرّفی کنید تا شاهد و گواه شما بر این عهد و پیمان باشند، چنان‌که موسی (دوازده نفر از بنی‌اسرائیل را برگزید».

Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): The occasion of the revelation of this verse is as follows: when the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) openly began his call in Mecca, [a group from] the tribes of Aws and Khazraj came to him. The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said to them: "Will you protect me and give me refuge so that I may recite to you the Book of my Lord [and you may believe], and [in return] your reward from Allah will be Paradise?" They said: "Yes, take from [us] whatever covenant and pledge you wish for your Lord and for yourself." The Prophet (peace be upon him and his family) said: "Our appointed place is al-Aqaba on the middle night of the nights of Tashriq (the twelfth of Dhul-Hijjah)." They [parted from the Prophet (peace be upon him and his family) and] performed the rites of Hajj and returned to the land of Mina, and that year a large group [from Aws and Khazraj] had also come with them for Hajj. When the second day of the days of Tashriq (the twelfth of Dhul-Hijjah) arrived, the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said to them: "At nightfall, gather at the house of Abd al-Muttalib at al-Aqaba, and do not wake anyone who is asleep, and enter one after another." On that night, seventy men from Aws and Khazraj entered the house of Abd al-Muttalib. The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said to them: "Will you protect me and give me refuge so that I may recite to you the Book of my Lord [and you may believe], and [in return] your reward from Allah will be Paradise?" Asad ibn Zurara, al-Bara ibn Ma'rur and Abd Allah ibn Hizam said: "Yes, O Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! State whatever condition and pledge you wish for your Lord and for yourself." The Prophet (peace be upon him and his family) said: "That which I take from you as a pledge for my Lord is that you worship Him and never associate anything with Him as a partner, and that which I take as a pledge for myself is that you protect me and my family just as you protect yourselves, your families and your children." They said: "In return for doing these things, what is our reward?" The Prophet (peace be upon him and his family) said: "In the Hereafter, Paradise; and in this world, you will gain mastery over the Arabs, and the non-Arabs too will enter your religion, and in Paradise you will be among the great ones." They said: "[With this covenant and pledge] we are pleased and content." The Prophet (peace be upon him and his family) said: "[Choose and] introduce to me twelve chiefs (naqibs) from among yourselves, so that they may be witnesses over you regarding this covenant and pledge, just as Musa (peace be upon him) chose twelve from the Children of Israel."

અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): આ આયતના નાઝિલ થવાનું કારણ આ પ્રમાણે છે; જ્યારે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ મક્કામાં પોતાની દાવત ખુલ્લેઆમ શરૂ કરી, ત્યારે [એક જૂથ] ઔસ અને ખઝરજ કબીલાના તેમની પાસે આવ્યા. રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તેમને કહ્યું: "શું તમે મારું રક્ષણ કરશો અને મને પનાહ આપશો જેથી હું તમારા માટે મારા પરવરદિગારની કિતાબ વાંચી શકું [અને તમે ઈમાન લાવો] અને [તેના બદલામાં] તમારો અજ્ર અને બદલો અલ્લાહની પાસે જન્નત હોય"? તેઓએ અરજ કરી: "હા, જે પણ અહદ અને પ્રતિજ્ઞા તમે તમારા પરવરદિગાર માટે અને પોતાના માટે ઇચ્છો છો, [અમારી પાસેથી] લો". પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "મારી અને તમારી વાયદાગાહ અકબામાં તશરીકની રાતોમાંથી બીજી રાતે (12મી ઝિલ્હિજ) હોય". તેઓ [હઝરત (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)થી અલગ થઈને] હજના મનાસિક બજાવી લાવ્યા અને મિનાની ધરતી પર પાછા ફર્યા, અને તે વર્ષે તેમની સાથે [ઔસ અને ખઝરજમાંથી] પણ મોટી સંખ્યામાં લોકો હજ પર આવ્યા હતા. જ્યારે તશરીકના દિવસોમાંથી બીજો દિવસ (12મી ઝિલ્હિજ) આવ્યો, ત્યારે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તેમને ફરમાવ્યું: "રાતના સમયે અકબા પર અબ્દુલ મુત્તલિબના ઘરે હાજર થાવ અને કોઈ સૂતેલાને જગાડશો નહીં અને એક પછી એક દાખલ થાવ". તે રાતે ઔસ અને ખઝરજમાંથી સિત્તેર માણસો અબ્દુલ મુત્તલિબના ઘરમાં દાખલ થયા. રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તેમને ફરમાવ્યું: "શું તમે મારું રક્ષણ કરશો અને મને પનાહ આપશો જેથી હું તમારા માટે મારા પરવરદિગારની કિતાબ વાંચી શકું [અને તમે ઈમાન લાવો] અને [તેના બદલામાં] તમારો અજ્ર અને બદલો અલ્લાહની પાસે જન્નત હોય"? અસઅદ બિન ઝુરારા, બરાઅ બિન મઅરૂર અને અબ્દુલ્લાહ બિન હિઝામે અરજ કરી: "હા, ઓ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! જે પણ શરત અને પ્રતિજ્ઞા તમે તમારા પરવરદિગાર માટે અને પોતાના માટે ઇચ્છો છો તે બયાન ફરમાવો". પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "જે હું મારા પરવરદિગાર માટે તમારી પાસેથી પ્રતિજ્ઞા લઉં છું તે એ છે કે તમે તેની ઇબાદત કરો અને કદી તેના માટે કોઈ શરીક ન ઠરાવો, અને જે હું મારા માટે પ્રતિજ્ઞા લઉં છું તે એ છે કે તમે મારી અને મારા પરિવારની એ જ રીતે હિફાઝત કરો જે રીતે તમે તમારી પોતાની, તમારા પરિવારની અને તમારા સંતાનોની હિફાઝત કરો છો". તેઓએ અરજ કરી: "આ કામો કરવાના બદલામાં અમારો અજ્ર અને બદલો શું છે"? હઝરત (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "આખિરતમાં જન્નત છે અને દુનિયામાં અરબો પર વર્ચસ્વ મેળવશો અને બિન-અરબો પણ તમારા દીનમાં દાખલ થશે અને જન્નતમાં પણ મોટા લોકોમાંથી હશો". તેઓએ અરજ કરી: "[આ અહદ અને પ્રતિજ્ઞાથી] રાજી અને ખુશ છીએ". પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "તમારામાંથી બાર સરદારો [પસંદ કરીને] મને પરિચય કરાવો જેથી તેઓ આ અહદ અને પ્રતિજ્ઞા પર તમારા શાહિદ અને ગવાહ હોય, જેમ મૂસા (અલયહિસ્સલામ)એ બની ઇસરાઈલમાંથી બાર માણસો પસંદ કર્યા હતા".

#7 آن‌ها توطئه می‌کردند، و خداوند هم تدبیر می‌کرد و خدا بهترین تدبیرکنندگان است They plotted, and Allah planned, and Allah is the best of planners તેઓ કાવતરું કરતા હતા, અને અલ્લાહ પણ તદબીર કરતો હતો, અને અલ્લાહ શ્રેષ્ઠ તદબીર કરનાર છે

ثُمَّ قَالُوا لِإِبْلِیسَ فَمَا الرَّأْیُ فِیهِ یَا شَیْخُ قَالَ مَا فِیهِ إِلَّا رَأْیٌ وَاحِدٌ قَالُوا وَ مَا هِیَ قَالَ یَجْتَمِعُ مِنْ کُلِّ بَطْنٍ مِنْ بُطُونِ قُرَیْشٍ وَ قَبَائِلِ الْعَرَبِ مَا أَمْکَنَ وَ یَکُونُ مَعَهُمْ مِنْ بَنِی‌هَاشِمٍ رَجُلٌ فَیَأْخُذُونَ سِکِّینَهًًْ أَوْ حَدِیدَهًًْ أَوْ سَیْفاً فَیَدْخُلُونَ عَلَیْهِ فَیَضْرِبُونَهُ کُلُّهُمْ ضَرْبَهًًْ وَاحِدَهًًْ حَتَّی یَتَفَرَّقَ دَمُهُ فِی قُرَیْشٍ کُلِّهَا فَلَا یَسْتَطِیعُ بَنُوهَاشِمٍ أَنْ یَطْلُبُوا بِدَمِهِ وَ قَدْ شَارَکُوهُ فِیهِ فَإِنْ سَأَلُوکُمْ أَنْ تُعْطُوهُمُ الدِّیَهًَْ فَأَعْطُوهُمْ ثَلَاثَ دِیَاتٍ فَقَالُوا نَعَمْ وَ عَشْرَ دِیَاتٍ ثُمَّ قَالُوا الرَّأْیُ رَأْیُ الشَّیْخِ النَّجْدِیِّ فَاجْتَمَعُوا فِیهِ وَ دَخَلَ مَعَهُمْ فِی ذَلِکَ أَبُولَهَبٍ عَمُّ النَّبِیِّ (صلی الله علیه و آله) وَ نَزَلَ جَبْرَئِیلُ (علیه السلام) عَلَی رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ أَخْبَرَهُ أَنَّ قُرَیْشاً قَدِ اجْتَمَعَتْ فِی دَارِ‌النَّدْوَهًِْ یُدَبِّرُونَ عَلَیْکَ وَ أَنْزَلَ اللَّهُ عَلَیْهِ فِی ذَلِکَ وَ إِذْ یَمْکُرُ بِکَ الَّذِینَ کَفَرُوا لِیُثْبِتُوکَ أَوْ یَقْتُلُوکَ أَوْ یُخْرِجُوکَ وَ یَمْکُرُونَ وَ یَمْکُرُ اللهُ وَ اللهُ خَیْرُ الْماکِرِینَ وَ اجْتَمَعَتْ قُرَیْشٌ أَنْ یَدْخُلُوا عَلَیْهِ لَیْلًا فَیَقْتُلُوه.

علیّ‌بن‌ابراهیم ( بزرگان قریش خطاب به ابلیس [که به صورت پیرمردی بر آن‌ها ظاهر گشته بود] گفتند: «ای پیرمرد! پس نظر درست در این رابطه چیست»؟ ابلیس گفت: «در این رابطه یک نظر بیشتر درست نیست». پرسیدند: «آن یک نظر چیست»؟ گفت: «از هر طایفه از طوایفِ مختلف قریش و دیگر قبایل عرب به همراه یک نفر از بنی‌هاشم، در حدّ امکان افرادی گردهم آیند و چاقو یا ابزاری آهنین یا شمشیری همراه خود برداشته و بر محمّد (هجوم آورند و هرکدام ضربه‌ای بر او وارد کنند تا خون وی در میان تمام قریش پراکنده گردد، به این ترتیب چون بنی‌هاشم خود نیز در کُشتن او مشارکت داشته‌اند نمی‌توانند خون او را مطالبه کنند و اگر از شما دیه طلب کردند دیه‌ی سه نفر را به ایشان بدهید». گفتند: «آری، بلکه دیه‌ی ده نفر را می‌دهیم و نظر درست، همین نظر پیرمردِ نجدی است». و بر این نظر توافق کردند و ابولهب، عموی پیامبر (نیز [به‌عنوان فردی از بنی‌هاشم] جزو گروه مهاجم شد. جبرئیل بر رسول خدا (نازل شده و به ایشان خبر داد که قریش در دارالنّدوه جمع‌شده و برضدّ شما اندیشه می‌کنند، و خداوند نازل فرمود: وَ إِذْ یَمْکُرُ بِکَ الَّذِینَ کَفَرُوا لِیُثْبِتُوکَ أَوْ یَقْتُلُوکَ أَوْ یُخْرِجُوکَ وَ یَمْکُرُونَ وَ یَمْکُرُ اللهُ وَ اللهُ خَیْرُ الْماکِرِینَ، و قریش توافق کردند که شبانه بر پیامبر (هجوم آورده و ایشان را به قتل برسانند.

Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): The leaders of Quraysh addressed Iblis [who had appeared to them in the form of an old man] and said: "O old man! What then is the sound opinion in this matter?" Iblis said: "In this matter only one opinion is sound." They asked: "What is that one opinion?" He said: "From every clan of the various clans of Quraysh and the other Arab tribes, together with one man from Banu Hashim, as many people as possible should gather, take with them a knife or an iron implement or a sword, and fall upon Muhammad (peace be upon him and his family) and each strike him a single blow, so that his blood is scattered among all of Quraysh. In this way, since Banu Hashim themselves will have taken part in killing him, they will not be able to demand his blood; and if they ask you for blood-money (diyah), give them the diyah of three men." They said: "Yes, rather we will give the diyah of ten men, and the sound opinion is this opinion of the Najdi old man." And they agreed upon this view, and Abu Lahab, the uncle of the Prophet (peace be upon him and his family), also joined the attacking group [as a member of Banu Hashim]. Jibra'il (peace be upon him) descended upon the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and informed him that Quraysh had gathered in Dar al-Nadwah and were plotting against him, and Allah revealed: وَ إِذْ یَمْکُرُ بِکَ الَّذِینَ کَفَرُوا لِیُثْبِتُوکَ أَوْ یَقْتُلُوکَ أَوْ یُخْرِجُوکَ وَ یَمْکُرُونَ وَ یَمْکُرُ اللهُ وَ اللهُ خَیْرُ الْماکِرِینَ [And when those who disbelieved plotted against you to confine you or kill you or drive you out; they plot and Allah plots, and Allah is the best of plotters]. And Quraysh agreed to attack the Prophet (peace be upon him and his family) by night and kill him.

અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): કુરૈશના મોટેરાઓએ ઇબ્લીસને [જે તેમની સામે એક વૃદ્ધ પુરુષના રૂપમાં પ્રગટ થયો હતો] સંબોધીને કહ્યું: "ઓ વૃદ્ધ! તો આ બાબતમાં સાચો અભિપ્રાય શું છે?" ઇબ્લીસે કહ્યું: "આ બાબતમાં એક જ અભિપ્રાય સાચો છે." તેમણે પૂછ્યું: "તે એક અભિપ્રાય શું છે?" તેણે કહ્યું: "કુરૈશના વિવિધ કુળોમાંથી અને અરબોની બીજી કબીલાઓમાંથી દરેક કુળમાંથી, બની હાશિમના એક માણસ સાથે, શક્ય તેટલા લોકો એકઠા થાય અને પોતાની સાથે છરી અથવા લોઢાનું ઓજાર અથવા તલવાર લઈને મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર હુમલો કરે, અને દરેક તેમના પર એક-એક ઘા મારે જેથી તેમનું લોહી સમગ્ર કુરૈશમાં વહેંચાઈ જાય. આ રીતે બની હાશિમે પોતે પણ તેમના કત્લમાં ભાગ લીધો હોવાથી, તેઓ તેમના લોહીની માંગ કરી શકશે નહીં, અને જો તેઓ તમારી પાસેથી દિયહ માંગે તો ત્રણ માણસોની દિયહ તેમને આપજો." તેમણે કહ્યું: "હા, બલ્કે અમે દસ માણસોની દિયહ આપશું, અને સાચો અભિપ્રાય એ જ છે — આ નજ્દી વૃદ્ધનો અભિપ્રાય." અને તેઓ આ અભિપ્રાય પર સંમત થયા, અને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના કાકા અબૂ લહબ પણ [બની હાશિમના એક વ્યક્તિ તરીકે] હુમલો કરનાર જૂથમાં જોડાઈ ગયો. જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ) રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર ઊતર્યા અને તેમને ખબર આપી કે કુરૈશ દારુન્નદવહમાં એકઠા થયા છે અને તમારી વિરુદ્ધ યોજના ઘડી રહ્યા છે, અને અલ્લાહે નાઝિલ કર્યું: وَ إِذْ یَمْکُرُ بِکَ الَّذِینَ کَفَرُوا لِیُثْبِتُوکَ أَوْ یَقْتُلُوکَ أَوْ یُخْرِجُوکَ وَ یَمْکُرُونَ وَ یَمْکُرُ اللهُ وَ اللهُ خَیْرُ الْماکِرِینَ [અને (યાદ કરો) જ્યારે કાફિરોએ તમારી વિરુદ્ધ કાવતરું ઘડ્યું કે તમને કેદ કરે અથવા કત્લ કરે અથવા દેશનિકાલ કરે; તેઓ કાવતરું કરે છે અને અલ્લાહ પણ યોજના કરે છે, અને અલ્લાહ સૌથી ઉત્તમ યોજના કરનાર છે], અને કુરૈશે એ વાત પર સહમતિ કરી કે રાતે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર હુમલો કરીને તેમને કત્લ કરી નાખે.

#8 آن‌ها توطئه می‌کردند، و خداوند هم تدبیر می‌کرد و خدا بهترین تدبیرکنندگان است They plotted, and Allah planned, and Allah is the best of planners તેઓ કાવતરું કરતા હતા, અને અલ્લાહ પણ તદબીર કરતો હતો, અને અલ્લાહ શ્રેષ્ઠ તદબીર કરનાર છે

ابن‌عباس (رحمة الله علیه) Ibn Abbas (may Allah have mercy on him) ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

ٍ عَنِ ابْنِ‌عَبَّاسٍ (رحمة الله علیه) فِی قَوْلِ اللَّهِ تَعَالَی وَ إِذْ یَمْکُرُ بِکَ الَّذِینَ کَفَرُوا قَالَ تَشَاوَرَتْ قُرَیْشٌ لَیْلَهًًْ بِمَکَّهًَْ فَقَالَ بَعْضُهُمْ إِذَا أَصْبَحَ {مُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله)} فَأَوْثِقُوهُ بِالْوَثَاقِ. وَ قَالَ بَعْضُهُمْ: اقْتُلُوهُ. وَ قَالَ بَعْضُهُمْ: بَلْ أَخْرِجُوهُ فَأَطْلَعَ اللَّهُ نَبِیَّهُ (صلی الله علیه و آله) عَلَی ذَلِکَ، فَبَاتَ عَلِیُّ‌بْنُ‌أَبِی‌طَالِبٍ (علیه السلام) عَلَی فِرَاشِ النَّبِیِّ (صلی الله علیه و آله) تِلْکَ اللَّیْلَهًَْ، فَخَرَجَ رَسُولُ‌اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) حَتَّی لَحِقَ بِالْغَارِ، وَ بَاتَ الْمُشْرِکُونَ یَحْرُسُونَ عَلِیّاً (علیه السلام) وَ هُمْ یَظُنُّونَ أَنَّهُ رَسُولُ‌اللَّهِ (صلی الله علیه و آله)، فَلَمَّا أَصْبَحُوا ثَارُوا إِلَیْهِ، فَلَمَّا رَأَوْا عَلِیّاً (علیه السلام) رَدَّ اللَّهُ مَکْرَهُمْ فَقَالُوا أَیْنَ صَاحِبُکَ قَالَ لَا أَدْرِی. فَاقْتَصُّوا أَثَرَهُ فَلَمَّا بَلَغُوا الْجَبَلَ اخْتَلَطَ عَلَیْهِمْ فَصَعِدُوا فَوْقَ الْجَبَلِ فَمَرُّوا بِالْغَارِ فَرَأَوْا عَلَی بَابِهِ نَسْجَ الْعَنْکَبُوتِ فَقَالُوا لَوْ دَخَلَ هَاهُنَا لَمْ یَکُنْ عَلَی بَابِهِ نَسْجُ الْعَنْکَبُوت.

ابن‌عبّاس ( وَ إِذْ یَمْکُرُ بِکَ الَّذِینَ کَفَرُوا؛ طائفه‌ای از قریش مکّه تصمیم خطرناکی درباره‌ی پیامبر (گرفتند. تا آن تصمیم را در یک شب اجرا کنند. بعضی از آنان گفتند: «محمّد (را بکُشیم»؛ عدّه‌ای گفتند: «او را از شهر بیرون کنیم»؛ دسته‌ای دیگر گفتند: «او را سخت مجازات کنیم». خداوند خبیر، مصطفی (را از نیّات پلید آنان مطّلع گردانید. آن شب، امام علی (در بستر پیامبر (جای گرفت، تا فدایی برادرش شود. محمّد (از شهر خارج شد و در غار پناه گرفت، مشرکین هم خانه را محاصره‎ کرده، سخت از آن مراقبت می‌کردند تا مبادا رسول خدا (از آن خارج شود؛ غافل از اینکه علی (در خانه‌ی پیامبر (آرمیده است. چون در سحرگاه آن شب علی (را دیدند، فهمیدند، فریب خورده‌اند. پس پرسیدند: «ای علی (! رفیق و مصاحب تو کجاست»؟ علی (فرمود: «نمی‌دانم کجاست». آن جماعت مشرک به تعقیب رسول خدا (شتافتند و ردّپای آن حضرت (را تا پای کوه دنبال کردند، وقتی به دهانه‌ی غاری که آنجا بود رسیدند، بر در آن، تار عنکبوت را بافته دیدند. گفتند: «اگر محمّد (داخل غار می‌شد، تار عنکبوت باید از بین می‌رفت»، در نهایت از رفتن به داخل غار منصرف شدند و به بالای کوه شتافتند.

Ibn Abbas (may Allah have mercy on him): وَ إِذْ یَمْکُرُ بِکَ الَّذِینَ کَفَرُوا [And when those who disbelieved plotted against you] — a group of Quraysh in Mecca made a dangerous decision concerning the Prophet (peace be upon him and his family), to carry it out in a single night. Some of them said: "Let us kill Muhammad (peace be upon him and his family)"; others said: "Let us drive him out of the city"; another group said: "Let us punish him severely." Allah, the All-Aware, informed al-Mustafa (peace be upon him and his family) of their evil intentions. That night, Imam Ali (peace be upon him) took his place on the Prophet's (peace be upon him and his family) bed, so as to become the sacrifice for his brother. Muhammad (peace be upon him and his family) left the city and took refuge in the cave, while the polytheists surrounded the house and kept strict watch over it, lest the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) should leave it — unaware that it was Ali (peace be upon him) who was resting in the Prophet's (peace be upon him and his family) house. When at the dawn of that night they saw Ali (peace be upon him), they realised that they had been deceived. So they asked: "O Ali (peace be upon him)! Where is your friend and companion?" Ali (peace be upon him) said: "I do not know where he is." That group of polytheists hurried to pursue the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and followed his (peace be upon him and his family) footsteps to the foot of the mountain. When they reached the mouth of the cave that was there, they saw that a spider's web had been woven over its entrance. They said: "If Muhammad (peace be upon him and his family) had entered the cave, the spider's web would have been destroyed." In the end they abandoned entering the cave and hurried to the top of the mountain.

ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): وَ إِذْ یَمْکُرُ بِکَ الَّذِینَ کَفَرُوا [અને (યાદ કરો) જ્યારે કાફિરોએ તમારી વિરુદ્ધ કાવતરું ઘડ્યું]; મક્કાના કુરૈશના એક જૂથે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) બાબતે એક ખતરનાક નિર્ણય લીધો, જેથી તે નિર્ણય એક જ રાતમાં અમલમાં મૂકે. તેમનામાંથી કેટલાકે કહ્યું: "મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને કત્લ કરી નાખીએ"; કેટલાકે કહ્યું: "તેમને શહેરમાંથી બહાર કાઢી મૂકીએ"; બીજા જૂથે કહ્યું: "તેમને સખત સજા આપીએ". ખબીર અલ્લાહે મુસ્તફા (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને તેમના દુષ્ટ ઇરાદાઓથી માહિતગાર કર્યા. તે રાત્રે ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ) પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના બિસ્તર પર સૂઈ ગયા, જેથી પોતાના ભાઈ પર ફિદા થાય. મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) શહેરમાંથી બહાર નીકળી ગુફામાં આશ્રય લીધો, અને મુશરિકોએ ઘરને ઘેરી લીધું અને તેની સખત ચોકી કરવા લાગ્યા, જેથી કદાચ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) તેમાંથી બહાર ન નીકળી જાય; આ વાતથી અજાણ કે અલી (અલયહિસ્સલામ) પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના ઘરે આરામ કરી રહ્યા છે. જ્યારે તે રાતના પ્રભાતે તેમણે અલી (અલયહિસ્સલામ)ને જોયા, ત્યારે તેમને સમજાયું કે તેઓ છેતરાયા છે. તેમણે પૂછ્યું: "ઓ અલી (અલયહિસ્સલામ)! તમારા સાથી અને મિત્ર ક્યાં છે?" અલી (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "મને ખબર નથી કે તેઓ ક્યાં છે." તે મુશરિક જમાત રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)નો પીછો કરવા દોડી પડી અને તે હઝરત (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના પગલાંનો પીછો પર્વતના તળ સુધી કર્યો. જ્યારે ત્યાં આવેલી ગુફાના મુખ પાસે પહોંચ્યા, ત્યારે તેના દરવાજા પર કરોળિયાનું જાળું બુનેલું જોયું. તેમણે કહ્યું: "જો મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ગુફામાં અંદર ગયા હોત, તો કરોળિયાનું જાળું નષ્ટ થઈ ગયું હોત", છેવટે તેઓ ગુફામાં અંદર જવાથી પાછા ફર્યા અને પર્વતની ટોચ પર દોડી ગયા.

#9 آن‌ها توطئه می‌کردند، و خداوند هم تدبیر می‌کرد و خدا بهترین تدبیرکنندگان است They plotted, and Allah planned, and Allah is the best of planners તેઓ કાવતરું કરતા હતા, અને અલ્લાહ પણ તદબીર કરતો હતો, અને અલ્લાહ શ્રેષ્ઠ તદબીર કરનાર છે

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

ثُمَّ اجْتَمَعَتْ قُرَیْشٌ فِی دَارِ النَّدْوَهًِْ ... فَجَاءَهُمُ الْمَلْعُونُ إِبْلِیسُ ... فَلَمَّا أَخَذُوا مَجْلِسَهُمْ قَالَ أَبُو جَهْلٍ یَا مَعْشَرَ قُرَیْشٍ إِنَّهُ لَمْ یَکُنْ أَحَدٌ مِنَ الْعَرَبِ أَعَزَّ مِنَّا ٌ ... حَتَّی نَشَأَ فِینَا مُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله) فَکُنَّا نُسَمِّیهِ أَلْأَمِینَ لِصَلَاحِهِ وَ أَمَانَتِهِ فَزَعَمَ أَنَّهُ رَسُولُ رَبِّ الْعَالَمِینَ (صلی الله علیه و آله) سَبَّ آلِهَتَنَا ... وَ قَدْ رَأَیْتُ فِیهِ رَأْیاً وَ هُوَ أَنْ نَدُسَّ إِلَیْهِ رَجُلًا یَقْتُلُهُ فَإِنْ طَلَبَتْ بَنُو هَاشِمٍ دَمَهُ أَعْطَیْنَاهُمْ عَشْرَ دِیَاتٍ. فَقَالَ إِبْلِیسُ هَذَا رَأْیٌ خَبِیثٌ فَإِنَّ بَنِی هَاشِمٍ لَا تَرْضَی أَنْ یَمْشِیَ قَاتِلُ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) عَلَی الْأَرْضِ أَبَداً وَ یَقَعُ بَیْنَکُمُ الْحُرُوبُ فِی حَرَمِکُمْ. فَقَالَ آخِرُ الرَّأْیِ أَنْ نَأْخُذَهُ وَ نَحْبِسَهُ فِی بَیْتٍ وَ نُثَبِّتَهُ فِیهِ وَ نُلْقِیَ إِلَیْهِ قُوتَه حَتَّی یَمُوتَ کَمَا مَاتَ زُهَیْرٌ وَ النَّابِغَهًُْ. فَقَالَ إِبْلِیسُ إِنَّ بَنِی هَاشِمٍ لَا تَرْضَی بِذَلِکَ فَإِذَا جَاءَ مَوْسِمُ الْعَرَبِ اجْتَمَعُوا عَلَیْکُمْ وَ أَخْرَجُوهُ فَیَخْدَعُهُمْ بِسِحْرِهِ. وَ قَالَ آخِرُ الرَّأْیِ أَنْ نُخْرِجَهُ مِنْ بِلَادِنَا وَ نَطْرُدَهُ فَنَفْرَغَ لِآلِهَتِنَا. فَقَالَ إِبْلِیسُ هَذَا أَخْبَثُ مِنَ الرَّأْیَیْنِ الْمُتَقَدِّمَیْنِ لِأَنَّکُمْ ... فَلَا یَفْجَأُکُمْ إِلَّا وَ قَدْ مَلَأَهَا عَلَیْکُمْ خَیْلًا وَ رَجِلًا فَبَقُوا حَیَارَی. ثُمَّ قَالُوا لِلْمَلْعُونِ إِبْلِیسَ فَمَا الرَّأْیُ عِنْدَکَ فِیهِ قَالَ مَا فِیهِ إِلَّا رَأْیٌ وَاحِدٌ أَنْ یَجْتَمِعَ مِنْ کُلِّ بَطْنٍ مِنْ بُطُونِ قُرَیْشٍ رَجُلٌ شَرِیفٌ وَ یَکُونَ مَعَکُمْ مِنْ بَنِی هَاشِمٍ وَاحِدٌ فَیَأْخُذُونَ سَیْفاً وَ یَدْخُلُونَ عَلَیْهِ فَیَضْرِبُونَهُ کُلُّهُمْ ضَرْبَهًًْ وَاحِدَهًًْ فَیَتَفَرَّقُ دَمُهُ فِی قُرَیْشٍ کُلِّهَا فَلَا یَسْتَطِیعُ بَنُو هَاشِمٍ أَنْ یَطْلُبُوا بِدَمِهِ وَ قَدْ شَارَکُوا فِیهِ فَمَا بَقِیَ لَهُمْ إِلَّا أَنْ تُعْطُوهُمُ الدِّیَهًَْ ... قَالُوا بِأَجْمَعِهِمْ الرَّأْیُ رَأْیُ الشَّیْخِ النَّجْدِیِّ فَاخْتَارُوا خَمْسَهًَْ عَشَرَ رَجُلًا فِیهِمْ أَبُولَهَبٍ عَلَی أَنْ یَدْخُلُوا عَلَی رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَأَنْزَلَ اللَّهُ سُبْحَانَهُ عَلَی رَسُولِهِ وَ إِذْ یَمْکُرُ بِکَ الَّذِینَ کَفَرُوا لِیُثْبِتُوکَ أَوْ یَقْتُلُوکَ أَوْ یُخْرِجُوکَ وَ یَمْکُرُونَ وَ یَمْکُرُ اللهُ وَ اللهُ خَیْرُ الْماکِرِینَ ... وَ أَجْمَعُوا أَنْ یَدْخُلُوا عَلَیْهِ لَیْلًا وَ کَتَمُوا أَمْرَهُمْ فَقَالَ أَبُولَهَبٍ بَلْ نَحْرُسُهُ فَإِذَا أَصْبَحْنَا دَخَلْنَا عَلَیْهِ فَبَاتُوا حَوْلَ حُجْرَهًِْ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ أَمَرَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) أَنْ یُفْرَشَ لَهُ وَ قَالَ لِعَلِیِّ‌بْنِ‌أَبِی‌طَالِبٍ (علیه السلام)یَا عَلِیُّ افْدِنِی بِنَفْسِکَ قَالَ نَعَمْ یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) قَالَ لَهُ نَمْ عَلَی فِرَاشِی وَ الْتَحِفْ بِبُرْدِی فَنَامَ (فقام)(علیه السلام) ... وَ جَاءَ جَبْرَئِیلُ (علیه السلام) فَقَالَ لَهُ اخْرُجْ وَ الْقَوْمُ أَشْرَفُوا عَلَی الْحُجْرَهًِْ فَیَرَوْنَ فِرَاشَهُ وَ عَلِیٌّ (علیه السلام) نَائِمٌ عَلَیْهِ فَیَتَوَهَّمُونَ أَنَّهُ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَخَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) عَلَیْهِمْ وَ هُوَ یَقْرَأُ یس إِلَی قَوْلِهِ فَأَغْشَیْناهُمْ فَهُمْ لا یُبْصِرُونَ وَ أَخَذَ تُرَاباً بِکَفِّهِ وَ نَثَرَهُ عَلَیْهِمْ وَ هُمْ نِیَامٌ وَ مَضَی.

پیامبر ( قریش در دارالنّدوه گردهم آمدند ... چون مجلس خود را آغاز نمودند ابلیس به ایشان پیوست؛ آنگاه ابوجهل گفت: «کسی در میان عرب از ما عزیزتر نبود ... تا اینکه محمّد (در میان ما رشد کرد و به خاطر شایستگی و امانت‌داری‌اش او را امین نامیدیم، به همین‌خاطر او گمان کرد فرستاده‌ی پروردگار عالمیان است و به خدایان ما ناسزا گفت، ... من درمورد او نظری دارم و آن اینکه مردی را پنهانی بفرستیم تا او را به قتل برساند و اگر بنی‌هاشم خون او را مطالبه کردند ده دیه به ایشان بدهیم». ابلیس گفت: «این نظر، باطل است چراکه بنی‌هاشم هرگز راضی نمی‌شوند قاتل محمّد (روی زمین راه رود و در حرَم (مکّه) میان شما جنگ‌های فراوانی واقع خواهد شد». دیگری گفت: «نظر درست این است که او را گرفته و در خانه‌ای زندانی کنیم و او را ببندیم و غذای روزانه‌اش را برایش بیاندازیم تا در نهایت بمیرد چنانکه زهیر و نابغه چنین مُردند». ابلیس گفت: «بنی‌هاشم به این راضی نمی‌شوند و چون زمان‌های اجتماع عرب [همچون حجّ] فرارسد برضدّ شما جمع شده و او را از زندان بیرون آورند و محمّد (با سِحر خود ایشان را بفریبد». دیگری گفت: «نظر درست این است که او را از سرزمین‌هایمان بیرون‌کرده و از خود برانیم و با خیال راحت مشغول به خدایانمان شویم». ابلیس گفت: «این نظر از آن دو نظر قبلی فاسدتر است ... چراکه وقتی محمّد ([از مکّه] بیرون‌رود به همراه سواران و پیاده‌های فراوان [از کسانی که به او ایمان آورده‌اند] شما را غافلگیر می‌کند». قریش، حیران و سرگردان‌شده گفتند: «نظر تو چیست»؟ ابلیس گفت: «در این رابطه یک نظر بیشتر درست نیست و آن اینکه از هر طایفه از طوایف مختلف قریش، مرد شریفی به همراه یک نفر از بنی‌هاشم جمع‌شده و با خود شمشیری برداشته و بر محمّد (هجوم آورده و هرکدام یک ضربه بر او وارد نمایند تا در نتیجه خونش در میان تمام قریش پراکنده گردد، به این ترتیب چون بنی‌هاشم خود نیز در کُشتن او مشارکت داشته‌اند نمی‌توانند خون او را مطالبه کنند و تنها راه پیش رویشان این است که خون‌بها بگیرند». ... قریش، نظر پیرمرد نجدی را پذیرفته و پانزده نفر از جمله ابولهب (عموی پیامبر () را انتخاب کردند تا بر رسول خدا (یورش برند؛ در این‌هنگام خداوند این آیه را نازل فرمود: وَ إِذْ یَمْکُرُ بِکَ الَّذِینَ کَفَرُوا لِیُثْبِتُوکَ أَوْ یَقْتُلُوکَ أَوْ یُخْرِجُوکَ وَ یَمْکُرُونَ وَ یَمْکُرُ اللهُ وَ اللهُ خَیْرُ الْماکِرِینَ، ... و چنین توافق کردند که شبانه بر پیامبر (یورش برند و این تصمیم را مخفی نگاه داشتند، ابولهب گفت: «بهتر است [خانه‌ی] او را محاصره کرده و چون صبح شد بر او هجوم آوریم». به این ترتیب اطراف خانه رسول خدا (جمع شدند. [از طرف دیگر] رسول خدا (دستور فرمود رختخوابی برای ایشان گسترده شود و به علیّ‌بن‌ابی‌طالب (فرمود: «جانت را فدای من کن»، عرض کرد: «چشم ای رسول خدا (»! پیامبر (فرمود: «در بستر من بخواب و لحاف مرا روی خود بکِش». خود نیز برخاسته ... و جبرئیل آمد و به ایشان عرض کرد: «از منزل خارج شوید»؛ این درحالی بود که گروه مهاجم بر اتاق پیامبر (مسلّط بودند و بستر ایشان که علی (در آن آرمیده بود را زیر نظر داشته و گمان می‌کردند او رسول خدا (است که خوابیده است. رسول خدا (نیز درحالی‌که [آیات ابتدایی سوره یس تا] و در پیش‌روی آنان سدّی قراردادیم و در پشت‌سرشان سدّی و چشمانشان را پوشانده‌ایم، لذا نمی‌بینند. ( یس/۹ ) را تلاوت می‌فرمود از منزل خارج شده و مُشتی از خاک برگرفت و به‌سوی آنان که در خواب بودند افکنده و از میانشان عبور فرمود.

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family): The Quraysh gathered in Dar al-Nadwa... When they began their assembly, Iblis joined them. Then Abu Jahl said: "There was no one among the Arabs mightier than us... until Muhammad (peace be upon him and his family) grew up among us. Because of his integrity and trustworthiness we used to call him al-Amin (the Trustworthy), and on that account he came to claim that he is the Messenger of the Lord of the Worlds, and he reviled our gods... I have an opinion regarding him, which is that we secretly send a man to kill him, and if Banu Hashim demand his blood, we give them ten diyat (blood-monies)." Iblis said: "This opinion is void, for Banu Hashim will never accept that the killer of Muhammad (peace be upon him and his family) walk upon the earth, and many wars will occur among you within the Haram (of Mecca)." Another said: "The correct view is that we take him and imprison him in a house, tie him up, and toss him his daily food until he finally dies, as Zuhayr and al-Nabigha died." Iblis said: "Banu Hashim will not accept this, and when the seasons of Arab gathering [such as the Hajj] arrive they will unite against you, bring him out of prison, and Muhammad (peace be upon him and his family) will deceive them with his magic." Another said: "The correct view is to expel him from our lands and drive him out, so we may attend to our gods with a clear mind." Iblis said: "This opinion is more corrupt than the previous two... because when Muhammad (peace be upon him and his family) goes out [from Mecca], he will take you by surprise along with many horsemen and foot soldiers [from those who have believed in him]." The Quraysh, bewildered and perplexed, said: "What is your opinion?" Iblis said: "In this matter only one opinion is correct: that from each tribe of the various tribes of Quraysh a noble man be gathered, along with one man from Banu Hashim, each taking a sword and attacking Muhammad (peace be upon him and his family), each striking a single blow, so that his blood is scattered among all of Quraysh. In this way, since Banu Hashim themselves also participated in killing him, they cannot demand his blood, and the only path before them is to accept the diya (blood-money)." ...The Quraysh accepted the view of the elder from Najd and chose fifteen men, among them Abu Lahab (the uncle of the Prophet (peace be upon him and his family)), to attack the Messenger of Allah (peace be upon him and his family). At that moment Allah revealed this verse: وَ إِذْ یَمْکُرُ بِکَ الَّذِینَ کَفَرُوا لِیُثْبِتُوکَ أَوْ یَقْتُلُوکَ أَوْ یُخْرِجُوکَ وَ یَمْکُرُونَ وَ یَمْکُرُ اللهُ وَ اللهُ خَیْرُ الْماکِرِینَ [And when those who disbelieved plotted against you to confine you, or kill you, or expel you — and they plotted, and Allah plotted, and Allah is the best of plotters]. They agreed to attack the Prophet (peace be upon him and his family) by night and kept this decision secret. Abu Lahab said: "It is better that we surround [his house], and when morning comes, attack him." So they gathered around the house of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family). [On the other side,] the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) ordered that bedding be spread for him, and said to Ali ibn Abi Talib (peace be upon him): "Give your life as a ransom for me." He said: "At your service, O Messenger of Allah (peace be upon him and his family)!" The Prophet (peace be upon him and his family) said: "Sleep in my bed and pull my cloak over yourself." Then he himself rose... and Jibra'il (peace be upon him) came and said to him: "Leave the house." This was while the attacking group had positioned themselves over the Prophet's (peace be upon him and his family) room, watching his bed on which Ali (peace be upon him) was lying, thinking that he was the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) asleep. The Messenger of Allah (peace be upon him and his family), while reciting [the opening verses of Surah Ya-Sin up to] وَ جَعَلْنا مِنْ بَیْنِ أَیْدِیهِمْ سَدًّا وَ مِنْ خَلْفِهِمْ سَدًّا فَأَغْشَیْناهُمْ فَهُمْ لا یُبْصِرُونَ [And We have set a barrier before them and a barrier behind them, and We have covered their eyes, so they do not see] (Ya-Sin/9), left the house, took a handful of dust, threw it upon those who were asleep, and passed through their midst.

અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): કુરૈશ દારુન્નદવામાં એકઠા થયા... જ્યારે તેઓએ પોતાની સભા શરૂ કરી ત્યારે ઇબ્લીસ તેમની સાથે જોડાઈ ગયો; પછી અબૂ જહલે કહ્યું: "અરબોમાં કોઈ અમારાથી વધુ ઇજ્જતદાર ન હતું... ત્યાં સુધી કે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અમારી વચ્ચે મોટા થયા અને તેમની યોગ્યતા અને અમાનતદારીના કારણે અમે તેમને અમીન (વિશ્વસનીય) કહેતા હતા, અને એ જ કારણે તેમણે વિચાર્યું કે તેઓ પરવરદિગારે આલમના રસૂલ છે અને અમારા ખુદાઓને ગાળ આપી... મારો તેમના વિશે એક વિચાર છે, અને તે એ કે એક માણસને ચૂપકીથી મોકલીએ જેથી તે તેમને કત્લ કરી નાખે, અને જો બની હાશિમ તેમનું ખૂન માગે તો અમે તેમને દસ દિયત (ખૂનબદલ) આપી દઈએ." ઇબ્લીસે કહ્યું: "આ વિચાર બાતિલ છે, કારણ કે બની હાશિમ ક્યારેય કબૂલ નહીં કરે કે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના કાતિલ જમીન પર ચાલે, અને હરમ (મક્કા)ની અંદર તમારી વચ્ચે ઘણી લડાઈઓ થશે." બીજાએ કહ્યું: "સાચો વિચાર એ છે કે તેમને પકડીને એક ઘરમાં કેદ કરી દઈએ અને બાંધી દઈએ અને તેમના રોજિંદા ખોરાક તેમની તરફ ફેંકતા રહીએ ત્યાં સુધી કે આખિરે તેઓ મરી જાય, જેમ ઝુહૈર અને નાબિગહ મર્યા હતા." ઇબ્લીસે કહ્યું: "બની હાશિમ આનાથી રાજી નહીં થાય, અને જ્યારે અરબોના મેળાવડાનો સમય [જેમ કે હજ] આવશે ત્યારે તેઓ તમારી વિરુદ્ધ એકઠા થઈને તેમને કેદમાંથી બહાર કાઢી લેશે અને મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પોતાના જાદુથી તેમને ધોખો દેશે." બીજાએ કહ્યું: "સાચો વિચાર એ છે કે તેમને આપણી સરજમીનમાંથી બહાર કાઢી નાખીએ અને પોતાનાથી દૂર કરી દઈએ અને શાંતિથી પોતાના ખુદાઓમાં મશગૂલ થઈ જઈએ." ઇબ્લીસે કહ્યું: "આ વિચાર પહેલાના બે વિચારો કરતાં પણ વધુ ફાસિદ છે... કારણ કે જ્યારે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) [મક્કાથી] બહાર જશે તો ઘણા સવારો અને પાયદળો [જેઓ તેમના પર ઈમાન લાવ્યા છે] સાથે તમને અચાનક હુમલો કરી બેસશે." કુરૈશ, હેરાન અને પરેશાન થઈને કહ્યું: "તારો શું વિચાર છે?" ઇબ્લીસે કહ્યું: "આ બાબતે એક જ વિચાર સાચો છે, અને તે એ કે કુરૈશની જુદી જુદી કબીલાઓમાંથી દરેક કબીલાનો એક શરીફ માણસ અને બની હાશિમમાંથી એક વ્યક્તિ સાથે એકઠા થાય, અને દરેક પોતાની સાથે તલવાર લઈને મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર હુમલો કરે અને દરેક એક-એક ફટકો મારે, જેથી પરિણામે તેમનું ખૂન સમગ્ર કુરૈશમાં વહેંચાઈ જાય. આ રીતે, બની હાશિમ પણ પોતે તેમના કત્લમાં ભાગીદાર થયા હોવાથી તેઓ તેમનું ખૂન માગી શકશે નહીં, અને તેમની સામે ફક્ત એક જ રસ્તો રહેશે કે તેઓ ખૂનબદલ લઈ લે." ...કુરૈશે નજદી વૃદ્ધનો વિચાર કબૂલ કર્યો અને પંદર માણસો પસંદ કર્યા, જેમાં અબૂ લહબ (પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના કાકા) પણ હતા, જેથી તેઓ અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર હુમલો કરે; આ સમયે અલ્લાહે આ આયત નાઝિલ કરી: وَ إِذْ یَمْکُرُ بِکَ الَّذِینَ کَفَرُوا لِیُثْبِتُوکَ أَوْ یَقْتُلُوکَ أَوْ یُخْرِجُوکَ وَ یَمْکُرُونَ وَ یَمْکُرُ اللهُ وَ اللهُ خَیْرُ الْماکِرِینَ [અને (યાદ કરો) જ્યારે કાફિરોએ તમારી વિરુદ્ધ કાવતરું ઘડ્યું કે તમને કેદ કરે, અથવા કત્લ કરે, અથવા દેશનિકાલ કરે; અને તેઓ કાવતરું ઘડતા હતા અને અલ્લાહ પણ તદબીર કરતો હતો, અને અલ્લાહ સૌથી શ્રેષ્ઠ તદબીર કરનાર છે]. અને તેઓએ એવી સહમતિ કરી કે રાત્રે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર હુમલો કરે અને આ નિર્ણય છુપાવી રાખ્યો. અબૂ લહબે કહ્યું: "બહેતર છે કે [તેમના ઘરને] ઘેરી લઈએ અને જ્યારે સવાર થાય ત્યારે તેમના પર હુમલો કરીએ." આ રીતે તેઓ અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના ઘરની આજુબાજુ એકઠા થયા. [બીજી બાજુ] અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ હુકમ ફરમાવ્યો કે તેમના માટે બિસ્તર બિછાવવામાં આવે અને અલી ઇબ્ને અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ)ને ફરમાવ્યું: "તમારા જીવને મારા પર કુરબાન કરો." તેમણે અરજ કરી: "જી, હે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)!" પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "મારા બિસ્તર પર સૂઈ જાઓ અને મારી ચાદર પોતાની ઉપર ઓઢી લો." ખુદ પણ ઊભા થયા... અને જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ) આવ્યા અને તેમને અરજ કરી: "ઘરમાંથી બહાર નીકળો"; આ સ્થિતિમાં હુમલાખોર જૂથ પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના ઓરડા પર છવાયેલું હતું અને તેમના બિસ્તર પર, જેમાં અલી (અલયહિસ્સલામ) આરામ કરી રહ્યા હતા, નજર રાખતું હતું અને ધારતું હતું કે તે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) છે જે સૂતા છે. અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) [સૂરએ યાસીનની શરૂઆતની આયતોથી લઈને] وَ جَعَلْنا مِنْ بَیْنِ أَیْدِیهِمْ سَدًّا وَ مِنْ خَلْفِهِمْ سَدًّا فَأَغْشَیْناهُمْ فَهُمْ لا یُبْصِرُونَ [અને અમે તેમની આગળ એક દીવાલ ઊભી કરી અને તેમની પાછળ પણ એક દીવાલ, અને તેમની આંખો પર પડદો નાખી દીધો, તેથી તેઓ જોતા નથી] (યાસીન/૯) સુધીની આયતોની તિલાવત કરતાં કરતાં ઘરની બહાર નીકળ્યા અને એક મુઠ્ઠી ધૂળ લઈને, જેઓ સૂતા હતા તેમના પર ફેંકી અને તેમની વચ્ચેથી પસાર થઈ ગયા.