سورة الأنفال

Verse 32 of 75

8:32

وَ إِذْ قالُوا اللهُمَّ إِنْ كانَ هذا هُوَ الْحَقَّ مِنْ عِنْدِكَ فَأَمْطِرْ عَلَيْنا حِجارَةً مِنَ السَّماءِ أَوِ ائْتِنا بِعَذابٍ أَليمٍ

و [به‌ خاطر بياور] زمانى را كه گفتند: «خداوندا! اگر اين حقيقتى از سوى توست، بارانى از سنگ از آسمان بر ما فرو ريز، يا عذاب دردناكى براى ما بفرست»!

And when they said: O Allah! if this is the truth from Thee, then rain upon us stones from heaven or inflict on us a painful punishment.

અને જ્યારે તેમણે કહ્યું કે અય અલ્લાહ! અગર આ તારા તરફથી હક છે તો અમારા પર આસમાનમાંથી પથ્થર વરસાવ અથવા અમને કોઇ દર્દનાક અઝાબ મોકલ.

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

عَنْ أَبِی‌بَصِیرٍ عنه (علیه السلام) قَال: بَیْنَا رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) ذَاتَ یَوْمٍ جَالِساً إِذْ أَقْبَلَ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) إِنَّ فِیکَ شَبَهاً مِنْ عِیسَی‌ابْنِ‌مَرْیَمَ (علیه السلام) وَ لَوْ لَا أَنْ تَقُولَ فِیکَ طَوَائِفُ مِنْ أُمَّتِی مَا قَالَتِ النَّصَارَی فِی عِیسَی‌ابْنِ‌مَرْیَمَ (علیه السلام) لَقُلْتُ فِیکَ قَوْلًا لَا تَمُرُّ بِمَلَإٍ مِنَ النَّاسِ إِلَّا أَخَذُوا التُّرَابَ مِنْ تَحْتِ قَدَمَیْکَ یَلْتَمِسُونَ بِذَلِکَ الْبَرَکَهًَْ قَالَ فَغَضِبَ الْأَعْرَابِیَّانِ وَ الْمُغِیرَهًُْ‌بْنُ‌شُعْبَهًَْ وَ عِدَّهًٌْ مِنْ قُرَیْشٍ مَعَهُمْ فَقَالُوا مَا رَضِیَ أَنْ یَضْرِبَ لِابْنِ‌عَمِّهِ مَثَلًا إِلَّا عِیسَی‌ابْنَ‌مَرْیَمَ (علیه السلام) فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَلَی نَبِیِّهِ (صلی الله علیه و آله) فَقَالَ وَ لَمَّا ضُرِبَ‌ابْنُ‌مَرْیَمَ مَثَلًا إِذا قَوْمُکَ مِنْهُ یَصِدُّونَ وَ قالُوا أَ‌آلِهَتُنا خَیْرٌ أَمْ هُوَ ما ضَرَبُوهُ لَکَ إِلَّا جَدَلًا بَلْ هُمْ قَوْمٌ خَصِمُونَ إِنْ هُوَ إِلَّا عَبْدٌ أَنْعَمْنا عَلَیْهِ وَ جَعَلْناهُ مَثَلًا لِبَنِی إِسْرائِیلَ وَ لَوْ نَشاءُ لَجَعَلْنا مِنْکُمْ یَعْنِی مِنْ بَنِی‌هَاشِمٍ مَلائِکَهًًْ فِی الْأَرْضِ یَخْلُفُونَ قَالَ فَغَضِبَ الْحَارِثُ‌بْنُ‌عَمْرٍو الْفِهْرِیُّ فَقَالَ اللَّهُمَّ إِنْ کانَ هذا هُوَ الْحَقَّ مِنْ عِنْدِکَ أَنَّ بَنِی‌هَاشِمٍ یَتَوَارَثُونَ هِرَقْلًا بَعْدَ هِرَقْلٍ فَأَمْطِرْ عَلَیْنا حِجارَةً مِنَ السَّماءِ أَوِ ائْتِنا بِعَذابٍ أَلِیمٍ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَلَیْهِ مَقَالَهًَْ الْحَارِث‌وَ نَزَلَتْ هَذِهِ الْآیَهًُْ وَ ما کانَ اللهُ لِیُعَذِّبَهُمْ وَ أَنْتَ فِیهِمْ وَ ما کانَ اللهُ مُعَذِّبَهُمْ وَ هُمْ یَسْتَغْفِرُون.

پیامبر ( ابوبصیر از امام صادق (روایت کرد که فرمود: روزی رسول خدا (نشسته بود که امیرالمؤمنین (از دور پیدا شد. رسول خدا به وی فرمود: «تو را با عیسی‌بن‌مریم (شباهتی است که اگر بیم آن نداشتم که طوایفی از امّت من درباره‌ی تو همان سخنان نصاری را که درباره عیسی (می گویند بگویند، سخنی درباره تو بر زبان جاری می ساختم که هرگاه بر جمعی از مردم گذر کنی، خاک زیر پایت را برای طلب برکت بردارند». با شنیدن این سخن دو مرد عرب و نیز مغیرۀبن‌شعبه و جمعی از مردان قریش به خشم آمده و گفتند: «تا پسر عموی خود را شبیه عیسی‌بن‌مریم نکند، راضی نمی‌شد! پس خداوند آیه: و هنگامی‌که درباره‌ی فرزند مریم مثلی زده شد، ناگهان قوم تو به خاطر آن داد و فریاد راه انداختند.* و گفتند: «آیا خدایان ما بهترند یا او [مسیح]؟! [اگر معبودان ما در دوزخند، مسیح نیز در دوزخ است، چرا که معبود واقع شده]!» ولی آن‌ها این مثل را جز از طریق جدال (و لجاج) برای تو نزدند آنان گروهی کینه‌توز و پرخاشگرند!* مسیح فقط بنده‌ای بود که ما نعمت به او بخشیدیم و او را نمونه و الگویی برای بنی‌اسرائیل قرار دادیم.* و هرگاه بخواهیم به‌جای شما در زمین فرشتگانی قرار می‌دهیم که جانشین [شما] گردند!. ( زخرف/۶۰۵۷ ) را نازل کرد. حارث‌بن‌عمرو فهری به خشم آمده و گفت: «خدایا، اگر این حق است و از جانب توست که بنی هاشم مانند پادشاهان روم یکی بعد از دیگری به سلطنت و قدرت برسند، بارانی از سنگ از آسمان بر ما فرو ریز، یا عذاب دردناکی برای ما بفرست! و خداوند نیز پیامبر (را از ماجرای حارث آگاه ساخته و آیه: وَ مَا کَانَ اللهُ لِیُعَذِّبَهُمْ وَ أَنتَ فِیهِمْ وَ مَا کَانَ اللهُ مُعَذِّبَهُمْ وَ هُمْ یَسْتَغْفِرُونَ نازل شد.

The Messenger (peace be upon him and his family): Abu Basir narrated from Imam Sadiq (peace be upon him) who said: One day the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) was seated when Amir al-Mu'minin (peace be upon him) appeared from a distance. The Messenger of Allah said to him: "You bear a resemblance to Isa ibn Maryam (peace be upon him), and were it not that I fear certain groups of my ummah would say about you what the Christians say about Isa (peace be upon him), I would utter a word about you such that whenever you passed by a gathering of people, they would take the dust from beneath your feet seeking blessing from it." On hearing this, two Arab men, and also al-Mughira ibn Shu'ba and a group of the men of Quraysh, became angry and said: "He is not satisfied unless he likens his cousin to Isa ibn Maryam!" So Allah revealed the verse: وَ لَمَّا ضُرِبَ ابْنُ مَرْیَمَ مَثَلًا إِذا قَوْمُکَ مِنْهُ یَصِدُّونَ وَ قالُوا أَ‌آلِهَتُنا خَیْرٌ أَمْ هُوَ ما ضَرَبُوهُ لَکَ إِلَّا جَدَلًا بَلْ هُمْ قَوْمٌ خَصِمُونَ إِنْ هُوَ إِلَّا عَبْدٌ أَنْعَمْنا عَلَیْهِ وَ جَعَلْناهُ مَثَلًا لِبَنِی إِسْرائِیلَ وَ لَوْ نَشاءُ لَجَعَلْنا مِنْکُمْ مَلائِکَةً فِی الْأَرْضِ یَخْلُفُونَ [And when the son of Maryam was cited as an example, at once your people cried out with joy at it. And they said, "Are our gods better, or is he [the Messiah]? [If our objects of worship are in the Fire, then the Messiah is also in the Fire, since he too was worshipped]!" They cited this example to you only for the sake of dispute (and stubbornness); they are a contentious people! He was only a servant upon whom We bestowed favour, and We made him an example for the Children of Israel. And if We willed, We could replace you on earth with angels who would succeed [you]!] (Zukhruf/57–60). Al-Harith ibn Amr al-Fihri became angry and said: "O Allah, if this is the truth and is from You, that Bani Hashim inherit the kingship one after another like the kings of Rome (Heraclius after Heraclius), then rain down upon us stones from the sky, or bring upon us a painful punishment!" And Allah informed His Prophet (peace be upon him and his family) of the affair of al-Harith, and the verse was revealed: وَ مَا کَانَ اللهُ لِیُعَذِّبَهُمْ وَ أَنتَ فِیهِمْ وَ مَا کَانَ اللهُ مُعَذِّبَهُمْ وَ هُمْ یَسْتَغْفِرُونَ [But Allah would not punish them while you are among them, nor would Allah punish them while they seek forgiveness].

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): અબૂ બસીરે ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) થી રિવાયત કરી કે તેમણે ફરમાવ્યું: એક દિવસ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) બેઠા હતા કે અમીરુલ મુઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ) દૂરથી દેખાયા. રસૂલુલ્લાહે તેમને કહ્યું: "તમારામાં ઈસા બિન મરયમ (અલયહિસ્સલામ) સાથે એક સામ્યતા છે કે જો મને એ ડર ન હોત કે મારી ઉમ્મતના કેટલાક ટોળાઓ તમારા વિશે એ જ વાતો કહેશે જે નસારા (ખ્રિસ્તીઓ) ઈસા (અલયહિસ્સલામ) વિશે કહે છે, તો હું તમારા વિશે એવી વાત કહેત કે જ્યારે પણ તમે લોકોના જૂથ પાસેથી પસાર થાવ, તો તેઓ બરકત મેળવવા માટે તમારા પગ નીચેની માટી ઉઠાવી લેત." આ સાંભળીને બે અરબ પુરુષો તથા મુગીરહ બિન શુઅબહ અને કુરૈશના પુરુષોનું એક જૂથ ગુસ્સે થયું અને કહ્યું: "જ્યાં સુધી પોતાના પિતરાઈ ભાઈને ઈસા બિન મરયમ જેવો ન કરે ત્યાં સુધી તેમને સંતોષ થતો નથી!" ત્યારે અલ્લાહે આ આયત નાઝિલ કરી: وَ لَمَّا ضُرِبَ ابْنُ مَرْیَمَ مَثَلًا إِذا قَوْمُکَ مِنْهُ یَصِدُّونَ وَ قالُوا أَ‌آلِهَتُنا خَیْرٌ أَمْ هُوَ ما ضَرَبُوهُ لَکَ إِلَّا جَدَلًا بَلْ هُمْ قَوْمٌ خَصِمُونَ إِنْ هُوَ إِلَّا عَبْدٌ أَنْعَمْنا عَلَیْهِ وَ جَعَلْناهُ مَثَلًا لِبَنِی إِسْرائِیلَ وَ لَوْ نَشاءُ لَجَعَلْنا مِنْکُمْ مَلائِکَةً فِی الْأَرْضِ یَخْلُفُونَ [અને જ્યારે મરયમના પુત્ર વિશે ઉદાહરણ આપવામાં આવ્યું, ત્યારે અચાનક તમારી કૌમ તેના કારણે બૂમાબૂમ કરવા લાગી. અને તેઓએ કહ્યું: "શું અમારા દેવો શ્રેષ્ઠ છે કે તે [મસીહ]? [જો અમારા મઅબૂદો જહન્નમમાં હોય, તો મસીહ પણ જહન્નમમાં છે, કારણ કે તેમની પણ ઇબાદત કરવામાં આવી હતી]!" પણ તેઓએ આ ઉદાહરણ તમારા માટે ફક્ત ઝઘડા (અને હઠ) ના રસ્તે જ આપ્યું; તેઓ કિન્નાખોર અને ઝઘડાળુ કૌમ છે! મસીહ ફક્ત એક બંદો હતો જેમને અમે નેઅમત આપી અને તેમને બની ઇસ્રાઇલ માટે નમૂનો અને આદર્શ બનાવ્યા. અને જો અમે ઈચ્છીએ તો તમારી જગ્યાએ ધરતી પર ફરિશ્તાઓ મૂકી દઈએ જે [તમારા] ખલીફા બને!] (ઝુખરુફ/57–60). હારિસ બિન અમ્ર ફિહરી ગુસ્સે થયો અને કહ્યું: "હે અલ્લાહ, જો આ હક છે અને તારી તરફથી છે કે બની હાશિમ રોમના બાદશાહોની જેમ એક પછી એક સલ્તનત અને સત્તા સુધી પહોંચે, તો અમારા પર આકાશમાંથી પથ્થરોનો વરસાદ વરસાવ, અથવા અમારા માટે દર્દનાક અઝાબ મોકલ!" અને અલ્લાહે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ને હારિસના પ્રસંગથી વાકેફ કર્યા અને આ આયત નાઝિલ થઈ: وَ مَا کَانَ اللهُ لِیُعَذِّبَهُمْ وَ أَنتَ فِیهِمْ وَ مَا کَانَ اللهُ مُعَذِّبَهُمْ وَ هُمْ یَسْتَغْفِرُونَ [અને અલ્લાહ તેમને અઝાબ આપનાર નથી જ્યાં સુધી તમે તેમની વચ્ચે છો, અને અલ્લાહ તેમને અઝાબ આપનાર નથી જ્યાં સુધી તેઓ ઇસ્તિગ્ફાર કરે છે].

علی‌بن‌إبراهیم (رحمة الله علیه) Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him) અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

وَ إِذْ قالُوا اللهُمَّ إِنْ کانَ هذا هُوَ الْحَقَّ مِنْ عِنْدِکَ الْآیَهًَْ فَإِنَّهَا نَزَلَتْ لَمَّا قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) لِقُرَیْشٍ إِنَّ اللَّهَ بَعَثَنِی أَنْ أَقْتُلَ جَمِیعَ مُلُوکِ الدُّنْیَا وَ أَجُرَّ الْمُلْکَ إِلَیْکُمْ فَأَجِیبُونِی إِلَی مَا أَدْعُوکُمْ إِلَیْهِ تَمْلِکُوا بِهَا الْعَرَبَ وَ تَدِینُ لَکُمْ بِهَا الْعَجَمُ وَ تَکُونُوا مُلُوکاً فِی الْجَنَّهًِْ فَقَالَ أَبُوجَهْلٍ اللَّهُمَّ إِنْ کانَ هذا الَّذِی یَقُولُ مُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله) هُوَ الْحَقَّ مِنْ عِنْدِکَ فَأَمْطِرْ عَلَیْنا حِجارَةً مِنَ السَّماءِ أَوِ ائْتِنا بِعَذابٍ أَلِیم حَسَداً لِرَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) ثُمَّ قَالَ کُنَّا وَ بَنِی‌هَاشِمٍ کَفَرَسَیْ رِهَانٍ نَحْمِلُ إِذَا حَمَلُوا وَ نَظْعَنُ إِذَا ظَعَنُوا وَ نُوقِدُ إِذَا أَوْقَدُوا فَلَمَّا اسْتَوَی بِنَا وَ بِهِمُ الرَّکْبُ قَالَ قَائِلٌ مِنْهُمْ مِنَّا نَبِیٌّ (صلی الله علیه و آله) لَا نَرْضَی بِذَلِکَ أَنْ یَکُونَ فِی بَنِی‌هَاشِمٍ وَ لَایَکُونَ فِی بَنِی‌مَخْزُومٍ ثُمَّ قَالَ غُفْرَانَکَ اللَّهُمَّ فَأَنْزَلَ اللَّهُ فِی ذَلِکَ وَ ما کانَ اللهُ لِیُعَذِّبَهُمْ وَ أَنْتَ فِیهِمْ وَ ما کانَ اللهُ مُعَذِّبَهُمْ وَ هُمْ یَسْتَغْفِرُونَ حِینَ قَالَ غُفْرَانَکَ اللَّهُمَّ فَلَمَّا هَمُّوا بِقَتْلِ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ أَخْرَجُوهُ مِنْ مَکَّهًَْ قَالَ اللَّهُ وَ ما لَهُمْ أَلَّا یُعَذِّبَهُمُ اللهُ وَ هُمْ یَصُدُّونَ عَنِ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ وَ ما کانُوا أَوْلِیاءَهُ یَعْنِی قُرَیْشاً مَا کَانُوا أَوْلِیَاءَ مَکَّهًَْ إِنْ أَوْلِیاؤُهُ إِلَّا الْمُتَّقُونَ أَنْتَ وَ أَصْحَابُکَ یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) فَعَذَّبَهُمُ اللَّهُ بِالسَّیْفِ یَوْمَ بَدْرٍ فَقُتِلُوا.

علیّ‌بن‌ابراهیم ( این آیه: إِذْ قالُوا اللهُمَّ إِنْ کانَ هذا هُوَ الْحَقَّ مِنْ عِنْدِکَ هنگامی نازل شد که رسول خدا (به قریش فرمود: «همانا خدا مرا فرستاد تا همه‌ی پادشاهان عالم را بکُشم و پادشاهی را از آن شما سازم. پس دعوت مرا بپذیرید تا با آن بر عرب‌ها حکومت کنید و با آن عجم تابع شما شوند و در بهشت پادشاه و سرور باشید». ابوجهل گفت: «خداوندا! اگر آنچه محمّد (می‌گوید، این حقیقتی از سوی توست، بارانی از سنگ از آسمان بر ما فرو ریز، یا عذاب دردناکی برای ما بفرست». او این را از روی حسادت به رسول خدا (گفت. سپس گفت: «ما و بنی‌هاشم مانند اسب‎های مسابقه (شرط‍‍‍‍بندی) بودیم. هرگاه آنان حمله می‌کردند، ما نیز حمله می‌کردیم و هرگاه با شمشیر می‌زدند، ما نیز می‌زدیم و هرگاه آتش برمی‌افروختند [برای میهمان‌نوازی] ما نیز آتش برمی‌افروختیم. پس هنگامی‌که هم‌رُتبه شدیم، یکی از آنان گفت: «من پیامبرم». ما نمی‌پذیریم که پیامبری از بنی‌هاشم باشد و از بنی‌مخزوم نباشد. سپس گفت: «خدایا از تو طلب آمرزش می‌کنم». پس خدا در این‌باره این آیه را نازل فرمود: ولی [ای پیامبر]! تا تو در میان آن‌ها هستی، خداوند آن‌ها را مجازات نخواهد کرد و [نیز] تا [گروهی از آن‌ها] استغفار می‌کنند، خدا عذابشان نمی‌کند؛ هنگامی‌که گفت: «خدایا از تو طلب آمرزش می‌کنم». پس هنگامی‌که خواستند رسول خدا (را بکُشند و او را از مکّه اخراج کنند، خداوند فرمود: چرا خدا آن‌ها را مجازات نکند، با اینکه آنان از [عبادت موحّدان در کنار] مسجد الحرام جلوگیری می‌کنند درحالی‌که سرپرست [و متولّی] آن نیستند؟! یعنی قریش که اولیای مکّه نبودند سرپرست آن، فقط پرهیزگارانند؛ یعنی تو و یارانت ای محمّد (! پس خدا آنان را در روز جنگ بدر به‌وسیله‌ی شمشیر، مورد عذاب خویش قرار داد، بنابراین کُشته شدند.

Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): This verse — إِذْ قالُوا اللهُمَّ إِنْ کانَ هذا هُوَ الْحَقَّ مِنْ عِنْدِکَ [And when they said: O Allah! if this is the truth from You] — was revealed when the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said to Quraysh: "Indeed Allah has sent me to kill all the kings of the world and to bring sovereignty to you. So accept my call, that by it you may rule the Arabs, and by it the non-Arabs will submit to you, and you will be kings and masters in Paradise." Abu Jahl said: "O Allah! If what Muhammad (peace be upon him and his family) says is the truth from You, then rain down upon us stones from the sky, or bring us a painful punishment." He said this out of envy toward the Messenger of Allah (peace be upon him and his family). Then he said: "We and Banu Hashim were like two racehorses (in a wager). Whenever they charged, we too charged; whenever they struck with the sword, we too struck; and whenever they kindled a fire [for hospitality], we too kindled a fire. So when we became equal in rank, one of them said: 'I am a prophet.' We do not accept that prophethood should be in Banu Hashim and not in Banu Makhzum." Then he said: "O Allah, I seek Your forgiveness." So Allah revealed concerning this: But [O Prophet], as long as you are among them, Allah will not punish them; and [also] as long as [a group of] them seek forgiveness, Allah will not punish them — when he said, "O Allah, I seek Your forgiveness." Then, when they intended to kill the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and drove him out of Mecca, Allah said: Why should Allah not punish them, when they bar [people] from [worship of the One at] the Masjid al-Haram, while they are not its guardians [and custodians]?! — meaning Quraysh, who were not the guardians of Mecca; its guardians are only the Allah-fearing — meaning you and your companions, O Muhammad (peace be upon him and his family). So Allah subjected them to His punishment on the Day of Badr by means of the sword, and they were killed.

અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): આ આયત — إِذْ قالُوا اللهُمَّ إِنْ کانَ هذا هُوَ الْحَقَّ مِنْ عِنْدِکَ [અને જ્યારે તેઓએ કહ્યું: હે અલ્લાહ! જો આ તારી તરફથી સત્ય છે] — ત્યારે નાઝિલ થઈ જ્યારે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ કુરૈશને ફરમાવ્યું: "ખરેખર અલ્લાહે મને એટલા માટે મોકલ્યો છે કે હું દુનિયાના તમામ બાદશાહોને મારી નાખું અને બાદશાહત તમારા માટે કરી દઉં. તો મારી દાવત કબૂલ કરો કે જેથી તમે તેના દ્વારા આરબો પર હુકૂમત કરો અને તેના દ્વારા અજમ તમારા તાબે થાય અને જન્નતમાં તમે બાદશાહ અને સરદાર બનો." અબૂ જહલે કહ્યું: "હે અલ્લાહ! જો જે કંઈ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) કહે છે તે તારી તરફથી સત્ય છે, તો અમારા પર આકાશમાંથી પથ્થરોનો વરસાદ વરસાવ, અથવા અમારા માટે દર્દનાક અઝાબ મોકલ." તેણે આ વાત અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પ્રત્યેની ઈર્ષ્યાના કારણે કહી. પછી તેણે કહ્યું: "અમે અને બની હાશિમ શરત લગાવેલા ઘોડાઓ જેવા હતા. જ્યારે તેઓ હુમલો કરતા, અમે પણ હુમલો કરતા; જ્યારે તેઓ તલવારથી પ્રહાર કરતા, અમે પણ કરતા; અને જ્યારે તેઓ આગ સળગાવતા [મહેમાનનવાઝી માટે], અમે પણ આગ સળગાવતા. તો જ્યારે અમે સમાન દરજ્જાના થયા, ત્યારે તેમાંથી એકે કહ્યું: 'હું પયગંબર છું.' અમે એ સ્વીકારતા નથી કે નબુવ્વત બની હાશિમમાં હોય અને બની મખઝૂમમાં ન હોય." પછી તેણે કહ્યું: "હે અલ્લાહ, હું તારી પાસે માફી માંગું છું." તો અલ્લાહે આ બાબતે આ આયત નાઝિલ ફરમાવી: પરંતુ [હે પયગંબર]! જ્યાં સુધી તમે તેમની વચ્ચે છો, અલ્લાહ તેમને સજા નહીં કરે અને [પણ] જ્યાં સુધી [તેમનો એક વર્ગ] ઇસ્તિગ્ફાર કરે છે, અલ્લાહ તેમને અઝાબ નહીં કરે; જ્યારે તેણે કહ્યું: "હે અલ્લાહ, હું તારી પાસે માફી માંગું છું." પછી જ્યારે તેમણે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને મારી નાખવાનો અને તેમને મક્કાથી બહાર કાઢવાનો ઇરાદો કર્યો, ત્યારે અલ્લાહે ફરમાવ્યું: અલ્લાહ તેમને શા માટે સજા ન કરે, જ્યારે તેઓ મસ્જિદુલ હરામ [પર મુવહ્હિદોની ઇબાદત]થી રોકે છે જ્યારે તેઓ તેના સરપરસ્ત [અને મુતવલ્લી] નથી?! એટલે કે કુરૈશ કે જેઓ મક્કાના ઔલિયા ન હતા; તેના સરપરસ્ત તો ફક્ત પરહેજગારો છે; એટલે કે તમે અને તમારા સાથીઓ ઓ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! તો અલ્લાહે તેમને બદરની જંગના દિવસે તલવારના માધ્યમથી પોતાના અઝાબમાં મૂક્યા, અને આ રીતે તેઓ કત્લ કરવામાં આવ્યા.

الصّادق (صلی الله علیه و آله) Imam Sadiq (peace be upon him and his family) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

جَعْفَرُ‌بْنُ‌مُحَمَّدٍ عَنْ آبَائِهِ (علیه السلام) قَال: لَمَّا کَانَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) بِغَدِیرِ‌خُمٍّ نَادَی النَّاسَ فَاجْتَمَعُوا فَأَخَذَ بِیَدِ عَلِیٍّ (علیه السلام) وَ قَالَ مَنْ کُنْتُ مَوْلَاهُ فَعَلِیٌّ (علیه السلام) مَوْلَاهُ فَشَاعَ ذَلِکَ فِی کُلِّ بَلَدٍ فَبَلَغَ ذَلِکَ الْحَارِثَ‌بْنَ‌النُّعْمَانِ الْفِهْرِیَّ فَأَتَی رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) عَلَی نَاقَهًٍْ لَهُ حَتَّی أَتَی الْأَبْطَحَ فَنَزَلَ عَنْ نَاقَتِهِ وَ أَنَاخَهَا وَ عَقَلَهَا ثُمَّ أَتَی النَّبِیَّ (صلی الله علیه و آله) وَ هُوَ فِی مَلَإٍ مِنْ أَصْحَابِهِ قَالَ یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) أَمَرْتَنَا عَنِ اللَّهِ أَنْ نَشْهَدَ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَ أَنَّکَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَقَبِلْنَاهُ وَ أَمَرْتَنَا أَنْ نُصَلِّیَ خَمْساً فَقَبِلْنَاه وَ أَمَرْتَنَا بِالْحَجِّ فَقَبِلْنَاهُ ثُمَّ لَمْ تَرْضَ بِذَلِکَ حَتَّی رَفَعْتَ بِضَبْعِ‌ابْنِ‌عَمِّکَ فَفَضَّلْتَهُ عَلَیْنَا وَ قُلْتَ مَنْ کُنْتُ مَوْلَاهُ فَعَلِیٌّ (علیه السلام) مَوْلَاهُ أَ هَذَا شَیْءٌ مِنْ عِنْدِکَ أَمْ مِنَ اللَّهِ فَقَالَ وَ اللَّهِ الَّذِی لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ إِنَّ هَذَا مِنَ اللَّهِ فَوَلَّی الْحَارِثُ یُرِیدُ رَاحِلَتَهُ وَ هُوَ یَقُولُ اللَّهُمَّ إِنْ کَانَ مَا یَقُولُهُ مُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله) حَقّاً فَأَمْطِرْ عَلَیْنا حِجارَةً مِنَ السَّماءِ أَوِ ائْتِنا بِعَذابٍ أَلِیمٍ فَمَا وَصَلَ إِلَیْهَا حَتَّی رَمَاهُ اللَّهُ بِحَجَرٍ فَسَقَطَ عَلَی هَامَتِهِ وَ خَرَجَ مِنْ دُبُرِهِ فَقَتَلَهُ.

امام صادق ( امام صادق (از پدرانش نقل می‌کند: زمانی‌که رسول خدا (در غدیرخم بود مسلمانان را فراخوانده و آن‌ها گردهم آمدند، حضرت (دستان علی (را گرفته و فرمود: «هرکس من مولای او هستم علی (مولای اوست». این خبر در همه‌جا منتشر شده و به گوش حارث‌بن‌نعمان‌فهری رسید؛ او سوار بر شتری که داشت آهنگ پیامبر (کرد تا به سرزمین ابطح رسید و از شترش پایین آمد و آن را خوابانیده و دستانش را بست. آنگاه نزد پیامبر (که در میان گروهی از اصحابش بود آمده و عرض کرد: «ای محمّد (! از جانب خدا به ما دستور دادی شهادت دهیم معبودی جز خدای یگانه نیست و تو فرستاده‌ی خدایی، ما نیز پذیرفتیم؛ دستور دادی پنج نوبت نماز بجا آوریم، ما نیز پذیرفتیم؛ دستور انجام حجّ دادی، ما نیز پذیرفتیم؛ ولی به این دستورات راضی نشدی تا اینکه بازوی پسر عمویت را بالابرده و او را بر ما برتری دادی و گفتی هرکس من مولای او هستم علی مولای اوست، آیا این سخنی از پیش خودت می‌باشد یا دستوری از طرف خداست»؟ پیامبر (فرمود: «قسم به خدایی که معبودی جز او نیست دستوری از ناحیه‌ی خداوند است». نعمان [با شنیدن این سخن] برگشت و به‌طرف شترش حرکت کرد درحالی‌که می‌گفت: «خداوندا! اگر آنچه محمّد (می‌گوید حقیقت دارد [و از ناحیه‌ی توست]، بارانی از سنگ از آسمان بر ما فرو ریز، یا عذاب دردناکی برای ما بفرست»؛ هنوز به شترش نرسیده بود که خداوند سنگی به‌سویش فرو فرستاد و بر مغزش فرود آمد و از پشتش خارج شد و او را به هلاکت رساند.

Imam Sadiq (peace be upon him) narrates from his fathers: When the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) was at Ghadir Khumm, he summoned the Muslims and they gathered together. He took the hand of Ali (peace be upon him) and said: "Whoever I am his mawla, Ali (peace be upon him) is his mawla." This news spread everywhere and reached Harith ibn Nu'man al-Fihri. He mounted his camel and set out for the Prophet (peace be upon him and his family) until he reached the land of al-Abtah. He dismounted from his camel, made it kneel, and tied its legs. Then he came to the Prophet (peace be upon him and his family), who was among a group of his companions, and said: "O Muhammad (peace be upon him and his family)! You commanded us on behalf of Allah to bear witness that there is no god but Allah the One, and that you are the Messenger of Allah, and we accepted; you commanded us to perform prayers five times, and we accepted; you commanded us to perform the Hajj, and we accepted. But you were not content with these commands until you raised the arm of your cousin and gave him superiority over us, and said: 'Whoever I am his mawla, Ali is his mawla.' Is this something from yourself, or a command from Allah?" The Prophet (peace be upon him and his family) said: "By Allah, besides whom there is no god, it is a command from Allah." [Upon hearing this,] Nu'man turned back and headed toward his camel while saying: "O Allah! If what Muhammad (peace be upon him and his family) says is true [and is from You], then rain upon us stones from the sky, or send us a painful punishment." He had not yet reached his camel when Allah sent down a stone upon him, which landed on his skull and came out from his rear, killing him.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) પોતાના પૂર્વજોથી નકલ કરે છે: જ્યારે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ગદીરે ખુમ્મ પર હતા, ત્યારે તેમણે મુસલમાનોને બોલાવ્યા અને તેઓ એકત્ર થયા. હઝરત (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ અલી (અલયહિસ્સલામ)ના હાથ પકડ્યા અને ફરમાવ્યું: "જેનો હું મૌલા છું, અલી (અલયહિસ્સલામ) તેના મૌલા છે." આ ખબર દરેક જગ્યાએ ફેલાઈ ગઈ અને હારિષ બિન નોઅમાન ફહરીના કાન સુધી પહોંચી. તે પોતાના ઊંટ પર સવાર થઈને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) તરફ ચાલ્યો, ત્યાં સુધી કે અબતહની ધરતી પર પહોંચ્યો; તે પોતાના ઊંટ પરથી ઉતર્યો અને તેને બેસાડીને તેના પગ બાંધી દીધા. પછી પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ), જેઓ પોતાના સહાબીઓના એક જૂથ વચ્ચે હતા, તેમની પાસે આવીને અરજ કરી: "ઓ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! અલ્લાહ તરફથી તમે અમને હુકમ આપ્યો કે અમે ગવાહી આપીએ કે અલ્લાહ સિવાય કોઈ મઅબૂદ નથી અને તમે અલ્લાહના રસૂલ છો, અમે પણ સ્વીકાર્યું; તમે હુકમ આપ્યો કે અમે પાંચ વખત નમાઝ પઢીએ, અમે પણ સ્વીકારી; તમે હજનો હુકમ આપ્યો, અમે પણ સ્વીકાર્યું; પરંતુ તમે આ હુકમો પર રાજી ન થયા ત્યાં સુધી કે તમે તમારા પિતરાઈ ભાઈના બાહુને ઊંચો કર્યો અને તેને અમારા પર શ્રેષ્ઠતા આપી અને કહ્યું કે જેનો હું મૌલા છું, અલી તેના મૌલા છે; શું આ વાત તમારા પોતાના તરફથી છે કે અલ્લાહ તરફથી કોઈ હુકમ છે?" પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "તે અલ્લાહની કસમ કે જેના સિવાય કોઈ મઅબૂદ નથી, આ અલ્લાહ તરફથી હુકમ છે." નોઅમાન [આ વાત સાંભળીને] પાછો ફર્યો અને પોતાના ઊંટ તરફ ચાલ્યો, જ્યારે તે કહી રહ્યો હતો: "ઓ અલ્લાહ! જો મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) જે કહી રહ્યા છે તે સાચું છે [અને તારા તરફથી છે], તો આકાશમાંથી અમારા પર પથ્થરોનો વરસાદ વરસાવ, અથવા અમારા માટે દર્દનાક અઝાબ મોકલ"; તે હજી પોતાના ઊંટ સુધી પહોંચ્યો ન હતો કે અલ્લાહે તેની તરફ એક પથ્થર મોકલ્યો જે તેના મગજ પર પડ્યો અને તેની પીઠમાંથી બહાર નીકળ્યો અને તેને હલાક કરી નાખ્યો.

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

عَنْ أَبِی‌هُرَیْرَهًَْ قَالَ: طُرِحَتِ الْأَقْتَابُ لِرَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) یَوْمَ غَدِیرِ خُمٍّ قَالَ فَعَلَا عَلَیْهَا فَحَمِدَ اللَّهَ تَعَالَی وَ أَثْنَی عَلَیْهِ ثُمَّ أَخَذَ بِعَضُدِ أَمِیرِ‌الْمُؤْمِنِینَ عَلِیِّ‌بْنِ‌أَبِی‌طَالِبٍ (علیه السلام) فَشَالَهَا وَ رَفَعَهَا ثُمَّ قَالَ اللَّهُمَّ مَنْ کُنْتُ مَوْلَاهُ فَهَذَا عَلِیٌّ (علیه السلام) مَوْلَاهُ اللَّهُمَّ وَالِ مَنْ وَالَاهُ وَ عَادِ مَنْ عَادَاهُ وَ انْصُرْ مَنْ نَصَرَهُ وَ اخْذُلْ مَنْ خَذَلَهُ فَقَامَ إِلَیْهِ أَعْرَابِیٌّ مِنْ أَوْسَطِ النَّاسِ فَقَالَ یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) دَعَوْتَنَا أَنْ نَشْهَدَ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَ نَشْهَدَ أَنَّکَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَصَدَّقْنَا وَ أَمَرْتَنَا بِالصَّلَاهًِْ فَصَلَّیْنَا وَ بِالصِّیَامِ فَصُمْنَا وَ بِالْجِهَادِ فَجَاهَدْنَا وَ بِالزَّکَاهًِْ فَأَدَّیْنَا قَالَ وَ لَمْ یُقْنِعْکَ إِلَّا أَنْ أَخَذْتَ بِیَدِ هَذَا الْغُلَامِ عَلَی رُءُوسِ الْأَشْهَادِ فَقُلْتَ اللَّهُمَّ مَنْ کُنْتُ مَوْلَاهُ فَعَلِیٌّ (علیه السلام) مَوْلَاهُ فَهَذَا عَنِ اللَّهِ أَمْ عَنْکَ قَالَ (صلی الله علیه و آله) هَذَا عَنِ اللَّهِ لَا عَنِّی قَالَ اللَّهُ الَّذِی لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ لَهَذَا عَنِ اللَّهِ لَا عَنْکَ قَالَ اللَّهُ الَّذِی لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ لَهَذَا عَنِ اللَّهِ لَا عَنِّی وَ أَعَادَ ثَالِثاً فَقَامَ الْأَعْرَابِیُّ مُسْرِعاً إِلَی بَعِیرِهِ وَ هُوَ یَقُولُ اللهُمَّ إِنْ کانَ هذا هُوَ الْحَقَّ مِنْ عِنْدِکَ فَأَمْطِرْ عَلَیْنا حِجارَةً مِنَ السَّماءِ أَوِ ائْتِنا بِعَذابٍ أَلِیمٍ وَاقِعٍ قَالَ فَمَا اسْتَتَمَّ الْأَعْرَابِیُّ الْکَلِمَاتِ حَتَّی نَزَلَتْ عَلَیْهِ نَارٌ مِنَ السَّمَاءِ فَأَحْرَقَتْه.

پیامبر ( ابوهُریره گوید: در روز غدیرخُم، جهاز شتران برای رسول خدا (روی هم قرار داده شد و پیامبر (بر فراز آن‌ها قرارگرفت و نخست حمد و سپاس پروردگار را به‌جا آورد؛ آنگاه بازوی امیرالمؤمنین علیّ‌بن‌ابی‌طالب (را گرفته و او را بلند نمود و فرمود: «خداوندا! هرکس من مولای اویم این علی (مولای اوست، خداوندا! دوستان او را دوست بدار و دشمنانش را دشمن بدار، یارانش را یاری کن و آن‌ها که ترک یاریش کنند، از یاری خویش محروم ساز». در این حال، عربی بیابان‌گرد از میان جمعیّت به‌سوی پیامبر (آمده و عرض کرد: «ای رسول خدا (! ما را خواندی که شهادت دهیم معبودی جز خدای یگانه نیست و تو فرستاده‌ی خدایی، ما نیز تصدیق نمودیم. به ما دستور نماز دادی، ما نیز نماز گزاردیم، دستور روزه دادی و ما روزه گرفتیم، دستور جهاد دادی و ما جهاد کردیم، دستور زکات دادی و ما زکات پرداخت کردیم، ولی این دستورات تو را قانع نساخت تا اینکه دست این نوجوان را در مقابل دیدگان همه گرفته و گفتی: «خداوندا! هرکس من مولای اویم علی (مولای اوست! آیا این‌کار از جانب خداست یا از جانب خودت»؟ پیامبر (فرمود: «این از جانب خداست نه جانب خودم». آن عرب گفت: «تو را به آن خدایی که معبودی جز او نیست قسم می‌دهم این از جانب خداست نه از جانب خودت»؟ پیامبر (فرمود: «قسم به آن خدایی که معبودی جز او نیست این از جانب خداست نه از جانب خودم» و این جمله را سه‌بار تکرار فرمود. عرب بیابان‌گرد با شنیدن این جمله با شتاب به‌سوی شترش حرکت کرد درحالی‌که می‌گفت: اللَّهُمَّ إِنْ کانَ هذا هُوَ الحَقَّ مِنْ عِنْدِکَ فَأَمْطِرْ عَلَیْنا حِجارَةً مِنَ السَّماءِ أَوِ ائْتِنا بِعَذابٍ أَلِیمٍ. هنوز آن مرد عرب، این کلمات را به پایان نرسانده بود که آتشی از آسمان بر سرش فرود آمده و او را سوزاند.

The Messenger (peace be upon him and his family): Abu Hurayra said: On the day of Ghadir Khumm, the camel saddles were piled up for the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), and the Prophet (peace be upon him and his family) mounted upon them. He first offered praise and thanks to the Lord; then he took the arm of the Commander of the Faithful Ali ibn Abi Talib (peace be upon him) and raised him up and said: "O Allah! Whoever I am his master, this Ali (peace be upon him) is his master. O Allah! Befriend those who befriend him and be enemy to those who are his enemies, help those who help him, and forsake those who forsake him." At that moment, a bedouin Arab from among the crowd came forward to the Prophet (peace be upon him and his family) and said: "O Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! You called us to bear witness that there is no god but the One Allah and that you are the Messenger of Allah, and we affirmed it. You commanded us to pray, and we prayed; you commanded us to fast, and we fasted; you commanded us to strive in jihad, and we did jihad; you commanded us to give zakat, and we paid zakat. But these commands of yours did not satisfy you until you took the hand of this youth before the eyes of everyone and said: 'O Allah! Whoever I am his master, Ali (peace be upon him) is his master.' Is this from Allah or from yourself?" The Prophet (peace be upon him and his family) said: "This is from Allah, not from myself." The Arab said: "I swear you by that Allah besides whom there is no god — is this from Allah and not from yourself?" The Prophet (peace be upon him and his family) said: "By that Allah besides whom there is no god, this is from Allah, not from myself," and he repeated this sentence three times. On hearing this, the bedouin Arab hurried toward his camel, saying: اللَّهُمَّ إِنْ کانَ هذا هُوَ الحَقَّ مِنْ عِنْدِکَ فَأَمْطِرْ عَلَیْنا حِجارَةً مِنَ السَّماءِ أَوِ ائْتِنا بِعَذابٍ أَلِیمٍ [O Allah! If this is the truth from You, then rain upon us stones from the sky or bring upon us a painful punishment]. That Arab man had not yet finished these words when a fire descended from the sky upon his head and burned him.

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): અબૂ હુરૈરહ કહે છે: ગદીરે ખુમના દિવસે, રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) માટે ઊંટોના પલાણ એક ઉપર એક ગોઠવવામાં આવ્યા અને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) તેની ઉપર ઊભા થયા અને પ્રથમ પરવરદિગારની હમ્દ અને પ્રશંસા બજાવી; પછી અમીરુલ મોઅમેનીન અલી બિન અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ)ના બાવડાને પકડ્યું અને તેમને ઉપર ઉઠાવ્યા અને ફરમાવ્યું: "અય અલ્લાહ! જેનો હું મૌલા છું, આ અલી (અલયહિસ્સલામ) તેમના મૌલા છે. અય અલ્લાહ! તેમના મિત્રોને દોસ્ત રાખ અને તેમના દુશ્મનોને દુશ્મન રાખ, તેમના મદદગારોને મદદ કર અને જેઓ તેમની મદદ છોડી દે તેમને તારી મદદથી વંચિત રાખ." આ સમયે, એક ગ્રામીણ આરબ ભીડમાંથી પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) તરફ આવ્યો અને અરજ કરી: "અય રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! આપે અમને બોલાવ્યા કે ગવાહી આપીએ કે એક અલ્લાહ સિવાય કોઈ મઅબૂદ નથી અને આપ અલ્લાહના રસૂલ છો, અમે પણ તસ્દીક કરી. આપે અમને નમાઝનો હુકમ આપ્યો, અમે નમાઝ પઢી; આપે રોઝાનો હુકમ આપ્યો, અમે રોઝા રાખ્યા; આપે જિહાદનો હુકમ આપ્યો, અમે જિહાદ કર્યો; આપે ઝકાતનો હુકમ આપ્યો, અમે ઝકાત અદા કરી. પણ આ હુકમો આપને સંતુષ્ટ ન કરી શક્યા ત્યાં સુધી કે આપે બધાની આંખો સામે આ નવજુવાનનો હાથ પકડીને કહ્યું: 'અય અલ્લાહ! જેનો હું મૌલા છું અલી (અલયહિસ્સલામ) તેમના મૌલા છે!' શું આ કાર્ય અલ્લાહની તરફથી છે કે આપની પોતાની તરફથી?" પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "આ અલ્લાહની તરફથી છે, મારી પોતાની તરફથી નહીં." તે આરબે કહ્યું: "તે અલ્લાહની કસમ આપીને પૂછું છું જેના સિવાય કોઈ મઅબૂદ નથી કે શું આ અલ્લાહની તરફથી છે, આપની પોતાની તરફથી નહીં?" પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "તે અલ્લાહની કસમ જેના સિવાય કોઈ મઅબૂદ નથી, આ અલ્લાહની તરફથી છે મારી પોતાની તરફથી નહીં" અને આ વાક્ય ત્રણ વાર દોહરાવ્યું. ગ્રામીણ આરબ આ સાંભળીને ઉતાવળે પોતાના ઊંટ તરફ ચાલ્યો અને કહેતો જતો હતો: اللَّهُمَّ إِنْ کانَ هذا هُوَ الحَقَّ مِنْ عِنْدِکَ فَأَمْطِرْ عَلَیْنا حِجارَةً مِنَ السَّماءِ أَوِ ائْتِنا بِعَذابٍ أَلِیمٍ [અય અલ્લાહ! જો આ તારી તરફથી હક હોય તો અમારા પર આસમાનમાંથી પથ્થરોનો વરસાદ કર અથવા અમારા પર દર્દનાક અઝાબ મોકલ]. તે આરબ માણસે હજી આ શબ્દો પૂરા પણ કર્યા ન હતા કે આસમાનમાંથી એક આગ તેના માથા પર ઊતરી અને તેને બાળી નાખ્યો.

العسکری (علیه السلام) Imam Askari (peace be upon him) ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ)

إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) لَمَّا نَصَّ عَلَی عَلِیٍّ (علیه السلام) بِالْفَضِیلَهًِْ وَ الْإِمَامَهًِْ وَ سَکَنَ إِلَی ذَلِکَ قُلُوبُ الْمُؤْمِنِینَ وَ عَانَدَ فِیهِ أَصْنَافُ الْجَاحِدِینَ مِنَ الْمُعَانِدِینَ وَ شَکَّ فِی ذَلِکَ ضُعَفَاءُ مِنَ الشَّاکِّینَ وَ غَاضَ فِی صُدُورِ الْمُنَافِقِینَ الْعَدَاوَهًُْ وَ الْبَغْضَاءُ وَ الْحَسَدُ وَ الشَّحْنَاءُ حَتَّی قَالَ قَائِلٌ مِنَ الْمُنَافِقِینَ لَقَدْ أَسْرَفَ مُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله) فِی مَدْحِ نَفْسِهِ ثُمَّ أَسْرَفَ فِی مَدْحِ أَخِیهِ عَلِیٍّ (علیه السلام) وَ مَا ذَلِکَ مِنْ عِنْدِ رَبِّ الْعَالَمِینَ وَ لَکِنَّهُ فِی ذَلِکَ مِنَ الْمَقْبُولِینَ یُرِیدُ أَنْ یُثْبِتَ لِنَفْسِهِ الرِّئَاسَهًَْ عَلَیْنَا وَ لِعَلِیٍّ بَعْدَ مَوْتِهِ قَالَ اللَّهُ تَعَالَی یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) قُلْ لَهُمْ وَ أَیَّ شَیْءٍ أَنْکَرْتُمْ مِنْ ذَلِکَ هُوَ عَظِیمٌ کَرِیمٌ حَکِیمٌ ارْتَضَی عِبَاداً مِنْ عِبَادِهِ وَ اخْتَصَّهُمْ بِکَرَامَاتٍ لَمَّا عَلِمَ مِنْ حُسْنِ طَاعَتِهِمْ وَ انْقِیَادِهِمْ لِأَمْرِهِ فَفَوَّضَ إِلَیْهِمْ أُمُورَ عِبَادِهِ وَ جَعَلَ عَلَیْهِمْ سِیَاسَهًَْ خَلْقِهِ بِالتَّدْبِیرِ الْحَکِیمِ الَّذِی وَفَّقَهُمْ لَهُ أَوَ لَا تَرَوْنَ مُلُوکَ الْأَرْضِ إِذَا ارْتَضَی أَحَدُهُمْ خِدْمَهًَْ بَعْضِ عَبِیدِهِ وَ وَثِقَ بِحُسْنِ إِطَاعَتِهِ فِیمَا یَنْدُبُهُ لَهُ مِنْ أُمُورِ مَمَالِکِهِ جَعَلَ مَا وَرَاءَ بَابِهِ إِلَیْهِ وَ اعْتَمَدَ فِی سِیَاسَهًِْ جُیُوشِهِ وَ رَعَایَاهُ عَلَیْهِ کَذَلِکَ مُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله) فِی التَّدْبِیرِ الَّذِی رَفَعَهُ لَهُ رَبُّهُ وَ عَلِیٌّ مِنْ بَعْدِهِ الَّذِی جَعَلَهُ وَصِیَّهُ وَ خَلِیفَتَهُ فِی أَهْلِهِ وَ قَاضِیَ دَیْنِهِ وَ مُنْجِزَ عِدَاتِهِ وَ الْمُؤَازِرَ لِأَوْلِیَائِهِ وَ الْمُنَاصِبَ لِأَعْدَائِهِ فَلَمْ یَقْنَعُوا بِذَلِکَ وَ لَمْ یُسَلِّمُوا وَ قَالُوا لَیْسَ الَّذِی یُسْنِدُهُ إِلَی‌ابْنِ‌أَبِی‌طَالِبٍ بِأَمْرٍ صَغِیرٍ إِنَّمَا هُوَ دِمَاءُ الْخَلْقِ وَ نِسَاؤُهُمْ وَ أَوْلَادُهُمْ وَ أَمْوَالُهُمْ وَ حُقُوقُهُمْ وَ أَنْسَابُهُمْ وَ دُنْیَاهُمْ وَ آخِرَتُهُمْ فَلْیَأْتِنَا بِآیَهًٍْ یَلِیقُ بِجَلَالَهًِْ هَذِهِ الْوَلَایَهًِْ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) أَمَا کَفَاکُمْ نُورُ عَلِیٍّ الْمُشْرِقُ فِی الظُّلُمَاتِ الَّذِی رَأَیْتُمُوهُ لَیْلَهًَْ خُرُوجِهِ مِنْ عِنْدِ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) إِلَی مَنْزِلِهِ أَ مَا کَفَاکُمْ أَنَّ عَلِیّاً (علیه السلام) جَازَ وَ الْحِیطَانُ بَیْنَ یَدَیْهِ فَفُتِحَتْ لَهُ وَ طُرِقَتْ ثُمَّ عَادَتْ وَ الْتَأَمَتْ أَمَا کَفَاکُمْ یَوْمَ غَدِیرِ خُمٍّ أَنَّ عَلِیّاً لَمَّا أَقَامَهُ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) رَأَیْتُمْ أَبْوَابَ السَّمَاءِ مُفَتَّحَهًًْ وَ الْمَلَائِکَهًَْ مِنْهَا مُطَّلِعِینَ تُنَادِیکُمْ هَذَا وَلِیُّ اللَّهِ فَاتَّبِعُوهُ وَ إِلَّا حَلَّ بِکُمْ عَذَابُ اللَّهِ فَاحْذَرُوهُ أَمَا کَفَاکُمْ رُؤْیَتُکُمْ عَلِیَّ‌بْنَ‌أَبِی‌طَالِبٍ (علیه السلام) وَ هُوَ یَمْشِی وَ الْجِبَالُ یَسِیرُ بَیْنَ یَدَیْهِ لِئَلَّا یَحْتَاجَ إِلَی الِانْحِرَافِ عَنْهَا فَلَمَّا جَازَ رَجَعَتِ الْجِبَالُ إِلَی أَمَاکِنِهَا ثُمَّ قَالَ اللَّهُمَّ زِدْهُمْ آیَاتٍ فَإِنَّهَا عَلَیْکَ سَهْلَاتٌ یَسِیرَاتٌ لِتَزِیدَ حُجَّتُکَ عَلَیْهِمْ تَأْکِیداً قَالَ فَرَجَعَ الْقَوْمُ إِلَی بُیُوتِهِمْ فَأَرَادُوا دُخُولَهَا فَاعْتَقَلَتْهُمُ الْأَرْضُ وَ مَنَعَتْهُمْ وَ نَادَتْهُمْ حَرَامٌ عَلَیْکُمْ دُخُولُهَا حَتَّی تُؤْمِنُوا بِوَلَایَهًِْ عَلِیٍّ (علیه السلام) قَالُوا آمَنَّا وَ دَخَلُوا ثُمَّ ذَهَبُوا یَنْزِعُونَ ثِیَابَهُمْ لِیَلْبِسُوا غَیْرَهَا فَثَقُلَتْ عَلَیْهِمْ وَ لَمْ یُقِلُّوهَا وَ نَادَتْهُمْ حَرَامٌ عَلَیْکُمْ سُهُولَهًُْ نَزْعِهَا حَتَّی تُقِرُّوا بِوَلَایَهًِْ عَلِیٍّ (علیه السلام) فَأَقَرُّوا وَ نَزَعُوهَا ثُمَّ ذَهَبُوا لِیَلْبِسُوا ثِیَابَ اللَّیْلِ فَثَقُلَتْ عَلَیْهِمْ وَ نَادَتْهُمْ حَرَامٌ عَلَیْکُمْ لُبْسُنَا حَتَّی تَعْتَرِفُوا بِوَلَایَهًِْ عَلِیٍّ (علیه السلام) فَاعْتَرَفُوا فَذَهَبُوا یَأْکُلُونَ فَثَقُلَتْ عَلَیْهِمُ اللَّقْمُ وَ مَا لَمْ یَثْقُلْ مِنْهَا اسْتَحْجَرَ فِی أَفْوَاهِهِمْ وَ نَادَتْهُمْ حَرَامٌ عَلَیْکُمْ أَکْلُنَا حَتَّی تَعْتَرِفُوا بِوَلَایَهًِْ عَلِیٍّ (علیه السلام) فَاعْتَرَفُوا ثُمَّ ذَهَبُوا یَبُولُونَ وَ یَتَغَوَّطُونَ فَتَعَذَّرَ عَلَیْهِمْ وَ نَادَتْهُمْ بُطُونُهُمْ وَ مَذَاکِیرُهُمْ حَرَامٌ عَلَیْکُمُ السَّلَامَهًُْ مِنَّا حَتَّی تَعْتَرِفُوا بِوَلَایَهًِْ عَلِیِّ‌بْنِ‌أَبِی‌طَالِبٍ (علیه السلام) فَاعْتَرَفُوا ثُمَّ ضَجَرَ بَعْضُهُمْ وَ قَالَ اللَّهُمَّ إِنْ کانَ هذا هُوَ الْحَقَّ مِنْ عِنْدِکَ فَأَمْطِرْ عَلَیْنا حِجارَةً مِنَ السَّماءِ أَوِ ائْتِنا بِعَذابٍ أَلِیم قَالَ اللَّهُ تَعَالَی وَ ما کانَ اللهُ لِیُعَذِّبَهُمْ وَ أَنْتَ فِیهِمْ فَإِنَّ عَذَابَ الِاصْطِلَامِ الْعَامِّ إِذَا نَزَلَ نَزَلَ بَعْدَ خُرُوجِ النَّبِیِّ (صلی الله علیه و آله) مِنْ بَیْنِ أَظْهُرِهِمْ ثُمَّ قَالَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ وَ ما کانَ اللهُ مُعَذِّبَهُمْ وَ هُمْ یَسْتَغْفِرُونَ یُظْهِرُونَ التَّوْبَهًَْ وَ الْإِنَابَهًَْ فَإِنَّ مِنْ حُکْمِهِ فِی الدُّنْیَا أَنْ یَأْمُرَکَ بِقَبُولِ الظَّاهِرِ وَ تَرْکِ التَّفْتِیشِ عَنِ الْبَاطِنِ لِأَنَّ الدُّنْیَا دَارُ إمْهَاٍل وَ إِنْظَارٍ وَ الْآخِرَهًَْ دَارُ الْجَزَاءِ بِلَاتَعَبُّدٍ قَالَ وَما کانَ اللهُ مُعَذِّبَهُمْ وَ فِیهِمْ مَنْ یَسْتَغْفِرُ لِأَنَّ هَؤُلَاءِ لَوْ لَا أَنَّ فِیهِمْ مَنْ عَلِمَ اللَّهُ أَنَّهُ سَیُؤْمِنُ أَوْ أَنَّهُ سَیَخْرُجُ مِنْ نَسْلِهِ ذُرِّیَّهًٌْ طَیِّبَهًٌْ یَجُودُ رَبُّکَ عَلَی هَؤُلَاءِ بِالْإِیمَانِ وَ ثَوَابِهِ وَ لَا یَقْتَطِعُهُمْ بِاخْتِرَامِ آبَائِهِمُ الْکُفَّارِ وَ لَوْ لَا ذَلِکَ لَأَهْلَکَهُمْ فَذَلِکَ قَوْلُ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) کَذَلِکَ اقْتَرَحَ النَّاصِبُونَ آیَاتٍ فِی عَلِیٍّ (علیه السلام) حَتَّی اقْتَرَحُوا مَا لَایَجُوزُ فِی حِکْمَتِهِ جَهْلًا بِأَحْکَامِ اللَّهِ وَ اقْتِرَاحاً لِلْأَبَاطِیلِ عَلَی اللَّهِ.

امام عسکری ( هنگامی‌که رسول خدا (بر برتری و امامت علی (تصریح فرمود و دل‌های مؤمنان با آن آرامش یافت و گروه‌های انکارکننده به مخالفت با آن پرداخته و کسانی که ایمان ضعیفی داشتند در آن شک نمودند و در سینه‌های منافقان دشمنی، کینه و حسادت رسوخ کرد به‌طوری که یکی از منافقین گفت: «محمّد در ستایش خود و برادرش علی زیاده‌روی کرد و این‌کار از جانب پروردگار جهانیان نبوده است ولی چون محمّد ([در میان مردم] مقبولیّت دارد، می‌خواهد [با سوءاستفاده از این مقبولیّت] سَروری بر ما را برای خود و بعد از مرگش برای علی (پایدار سازد»؛ [دراین‌حال] خداوند فرمود: «ای محمّد (! به آن‌ها بگو: «کدامیک از صحبت‌های مرا انکار می‌کنید؟ خداوند، بزرگ و بخشنده و حکیم است [و براساس حکمتش] برخی از بندگانش را برگزیده و چون عبادت نیکو و فرمانبرداری از دستوراتش را از آن‌ها دیده‌ی ایشان را به کراماتی اختصاص‌داده و در نتیجه امور بندگانش را به ایشان واگذار نموده است و حکومت بر مردم براساس تدبیر حکیمانه را که ارزانی‌شان داشته برعهده‌ی آن‌ها گذارده است. آیا نمی‌بینید پادشاهان روی زمین را که چون یکی از آن‌ها برخی از چاکرانش را برای خدمتگزاری برگزیند و از فرمانبرداری صحیح او در کارهایی از مملکتش که او را مأمور به انجامش می‌کند اطمینان حاصل کند غیر از کارهای مخصوص به خود را به او واگذار کرده و در تدبیر امور مربوط به لشکریان و رعیّت بر او تکیه و اعتماد می‌کند؟ محمّد (نیز در کارهایی که پروردگارش به او واگذار کرده چنین است و علی (که پیامبر (او را وصیّ و جانشین خود در میان اهلش و پرداخت‌کننده‌ی بدهکاری‌اش و وفاکننده به وعده‌هایش و کمک‌کار دوستان و جنگ‌کننده با دشمنانش قرار داده، نیز چنین است». [با این‌حال] مخالفانِ علی (به این مطالب قانع نشده و تسلیم نگردیدند و گفتند: «آنچه پیامبر (به پسر ابوطالب (نسبت می‌دهد چیز کمی نیست، پای خون مسلمانان و زنان، فرزندان، دارایی‌ها، حقوق و نسَب و دنیا و آخرتشان در میان است؛ پس ای پیامبر (! نشانه‌ای برای ما بیاور که با بزرگی این ولایت هم‌خوانی داشته باشد. رسول خدا (فرمود: «آیا نور علی (در آن شب که مشاهده کردید از نزد رسول خدا (به خانه می‌رفت و در آن تاریکی‌های شب می‌درخشید برای شما کافی نیست؟! آیا اینکه علی (درحال عبورکردن [از مسیری] بود و دیوارهای مقابلش برای او گشوده و تبدیل به راه عبور شدند و سپس دوباره به حالت اوّل بازگشته و بهم پیوستند برای شما کافی نیست؟! آیا اینکه در روز غدیرخُم آنگاه که رسول خدا (علی (را به امامت منصوب نمود درهای آسمان را گشوده دیدید و فرشتگان را مشاهده کردید که به شما نگریسته و ندا می‌دهند: «این [علی (] ولیّ خداست پس از او پیروی کنید و الّا عذاب الهی بر سرتان خواهد آمد، پس از آن عذاب بترسید؛ برای شما کافی نیست؟! آیا اینکه دیدید علیّ‌بن‌ابی‌طالب (درحال گام‌برداشتن است و کوه‌ها در مقابلش به حرکت درآمده بودند تا اینکه علی (مجبور نشود [برای عبور از کنار کوه‌ها] راهش را کج کند و چون از کوه‌ها عبور می‌کرد آن‌ها سر جاهایشان بازمی‌گشتند، برای شما کافی نیست»؟! بعد از بیان این موارد، پیامبر (فرمود: «پروردگارا! نشانه‌هایی دیگر برای این مردمان بیاور که این‌کار برای تو آسان و میسور است تا حجّت تو بر ایشان کامل گردد». مردم به‌سمت خانه‌هایشان بازگشتند، چون خواستند وارد خانه‌هایشان شوند زمین ایشان را به بند کشیده و مانع آن‌ها شد و به آن‌ها خطاب کرد: «داخل‌شدن به خانه‌ها بر شما حرام است تا اینکه به ولایت علی (ایمان بیاورید». آن‌ها گفتند: «ایمان آوردیم و وارد شدند». آنگاه رفتند که لباس‌هایشان را درآورند تا لباسی دیگر به تن کنند ولی لباس‌ها بر تنهایشان سنگین شد و [به ناچار] آن‌ها را در نیاوردند و به ایشان خطاب شد: «آسان درآوردن لباس‌ها بر شما حرام است تا اینکه به ولایت علی (اقرار نمایید». آن‌ها نیز اقرارکرده و لباس‌هایشان را درآوردند. آنگاه رفتند که لباس خوابشان را بپوشند که لباس‌ها برایشان سنگین شده و به آن‌ها خطاب کردند: «پوشیدن ما بر شما حرام است تا اینکه به ولایت علی (اعتراف نمایید». آن‌ها نیز اعتراف کردند. سپس رفتند که غذا بخورند که لقمه‌ی غذا یا برایشان سنگین می‌گردید [که برداشتنش ممکن نبود] و یا آن لقمه‌ای که سنگین نبود در دهانشان به سنگ تبدیل می‌شد و به آن‌ها خطاب می‌کردند: «خوردن ما بر شما حرام است تا اینکه به ولایت علی (اعتراف نمایید». آن‌ها نیز اعتراف کردند. سپس برای قضای حاجت به مستراح رفتند که این کار برایشان دشوار گردید و شکم‌ها و آلت‌هایشان به آن‌ها خطاب کردند: «تندرستی از [بیماریِ] ما بر شما حرام است تا اینکه به ولایت علیّ‌ّّبن‌ابی‌طالب (اعتراف کنید». آن‌ها نیز اعتراف کردند. در نهایت برخی از ایشان به ستوه آمده و گفتند: اللَّهُمَّ إِنْ کانَ هذا هُوَ الحَقَّ مِنْ عِنْدِکَ فَأَمْطِرْ عَلَیْنا حِجارَةً مِنَ السَّماءِ أَوِ ائْتِنا بِعَذابٍ أَلِیم؛ خداوند فرمود: ولی [ای پیامبر] تا تو در میان آن‌ها هستی، خداوند آن‌ها را مجازات نخواهدکرد. ( انفال/۳۳ ) چراکه عذابِ ویرانگرِ عمومی نازل نمی‌شود مگر بعد از اینکه پیامبر (از میانشان برود. آنگاه خداوند فرمود: وَ ما کانَ اللهُ مُعَذِّبَهُمْ وَ هُمْ یَسْتَغْفِرُونَ؛ [یعنی تا زمانی‌که] اظهار توبه و بازگشت به‌سوی خدا می‌کنند [خدا عذابشان نمی‌کند]، چراکه از قانون الهی در دنیا این است که به تو دستور فرموده ظاهر هرکس را قبول کرده و از باطن افراد تفتیش نکنی چراکه دنیا محلّ مهلت‌دادن و فرصت‌دادن و آخرت، مکان جزاء و پاداش‌دادن است نه مکان عمل. [در ادامه] امام عسکری (فرمود: «تا مادامی که در میانشان کسی هست که استغفار می‌کند خدا عذابشان نمی‌کند؛ چراکه در میانشان کسانی هستند که خدا می‌داند در آینده ایمان می‌آورند یا از نسلشان فرزندان پاکی به وجود می‌آیند که خدا بر آن‌ها به‌واسطه‌ی ایمان و پاداش آن عنایت خواهد کرد و با نابودکردن پدران کافرِ چنین انسان‌هایی، نسل آن‌ها را قطع نمی‌کند؛ که اگر این نبود خداوند حتماً این کافران را نابود می‌کرد». این جریان، همان کلام رسول خدا (است که فرمود: «این‌چنین دشمنان، نشانه‌هایی درمورد علی (درخواست کردند تا جایی که به خاطر نادانیشان نسبت به احکام خدا و درخواست کارهای باطل از خدا، چیزهایی مطالبه کردند که با حکمت الهی سازگاری ندارد».

Imam al-Askari (peace be upon him): When the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) declared explicitly the excellence and Imamate of Ali (peace be upon him), the hearts of the believers found peace in it, and groups of deniers set themselves in opposition to it, and those of weak faith fell into doubt about it, and enmity, rancour and envy sank deep into the breasts of the hypocrites — to the point that one of the hypocrites said: "Muhammad (peace be upon him and his family) has gone to excess in praising himself, and then gone to excess in praising his brother Ali (peace be upon him), and this is not from the Lord of the Worlds; rather, since Muhammad enjoys acceptance [among the people], he wishes [by misusing that acceptance] to secure lordship over us for himself, and, after his death, for Ali (peace be upon him)." [At that point] Allah said: "O Muhammad (peace be upon him and his family)! Say to them: 'Which of these words of Mine do you deny? Allah is Great, Generous, Wise, [and in accordance with His wisdom] He has chosen certain of His servants and, because He saw in them beautiful worship and obedience to His commands, He singled them out with special honours, and consequently entrusted the affairs of His servants to them, and placed upon them the governance of His creation by the wise management He granted them. Do you not see the kings of the earth: when one of them chooses one of his servants for service, and is assured of his sound obedience in the matters of his kingdom which he assigns to him, he hands over to him everything beyond his own private affairs, and relies upon him and trusts him in the management of the armies and the subjects? So too Muhammad (peace be upon him and his family), in the affairs his Lord has entrusted to him — and so too Ali (peace be upon him) after him, whom the Prophet (peace be upon him and his family) has appointed as his executor and his successor over his family, the one who settles his debts and fulfils his promises, the helper of his friends and the fighter against his enemies.'" [Even so,] Ali's (peace be upon him) opponents were not convinced by this and would not submit, and they said: "What the Prophet (peace be upon him and his family) ascribes to the son of Abu Talib (peace be upon him) is no small matter — the blood of the Muslims, their women, their children, their wealth, their rights, their lineages, their world and their hereafter are all at stake; so, O Prophet (peace be upon him and his family), bring us a sign that matches the greatness of this wilayah." The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: "Is the light of Ali (peace be upon him) not enough for you — the light which you saw on the night he went from the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) to his home, shining in the darkness of the night? Is it not enough for you that Ali (peace be upon him) was passing along [a road], and the walls before him opened up and became a passageway, and then returned to their original state and joined together again? Is it not enough for you that on the day of Ghadir Khumm, when the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) appointed Ali (peace be upon him) to the Imamate, you saw the gates of heaven opened and beheld the angels looking down upon you and calling out: 'This [Ali (peace be upon him)] is the wali of Allah, so follow him — otherwise the punishment of Allah will befall you, so beware of that punishment' — is that not enough for you? Is it not enough for you that you saw Ali ibn Abi Talib (peace be upon him) walking, with the mountains moving before him so that Ali (peace be upon him) would not have to turn aside [to pass around them], and when he had passed by, they returned to their places — is that not enough for you?" After stating these matters, the Prophet (peace be upon him and his family) said: "O Lord! Bring other signs for these people, for this is easy and simple for You, so that Your proof against them may be completed." The people returned toward their houses; when they wanted to enter their houses, the earth held them fast and prevented them, and called out to them: "Entering these houses is forbidden to you until you believe in the wilayah of Ali (peace be upon him)." They said: "We believe," and they entered. Then they went to take off their clothes to put on other clothes, but the clothes became heavy on their bodies and they were unable to take them off, and they were addressed: "The ease of removing your clothes is forbidden to you until you affirm the wilayah of Ali (peace be upon him)." So they affirmed it and took off their clothes. Then they went to put on their nightclothes, but the clothes became heavy upon them and called out: "It is forbidden to you to wear us until you acknowledge the wilayah of Ali (peace be upon him)." So they acknowledged it. Then they went to eat, and the morsel of food either became heavy for them [so that lifting it was impossible] or, if it was not heavy, it turned to stone in their mouths, and they were addressed: "It is forbidden to you to eat us until you acknowledge the wilayah of Ali (peace be upon him)." So they acknowledged it. Then they went to relieve themselves in the lavatory, and this too became impossible for them, and their bellies and their private parts called out to them: "Well-being from [the affliction of] us is forbidden to you until you acknowledge the wilayah of Ali ibn Abi Talib (peace be upon him)." So they acknowledged it. Finally, some of them, driven to exasperation, said: اللَّهُمَّ إِنْ کانَ هذا هُوَ الْحَقَّ مِنْ عِنْدِکَ فَأَمْطِرْ عَلَیْنا حِجارَةً مِنَ السَّماءِ أَوِ ائْتِنا بِعَذابٍ أَلِیم [O Allah! If this is the truth from You, then rain down upon us stones from the sky, or bring us a painful punishment]. Allah said: But [O Prophet,] so long as you are among them, Allah will not punish them. (Al Anfal/33) — because the general, annihilating punishment does not descend except after the Prophet (peace be upon him and his family) has departed from among them. Then Allah said: وَ ما کانَ اللهُ مُعَذِّبَهُمْ وَ هُمْ یَسْتَغْفِرُونَ [And Allah is not to punish them while they seek forgiveness] — meaning, [so long as] they manifest repentance and turning back to Allah [Allah will not punish them], for it is part of the divine law in this world that He has commanded you to accept the outward of each person and not investigate his inward, because this world is a place of respite and opportunity, and the hereafter is the place of recompense and reward, not the place of action. [Continuing,] Imam al-Askari (peace be upon him) said: "So long as there is among them one who seeks forgiveness, Allah will not punish them; for among them are those of whom Allah knows that they will one day believe, or that from their loins pure offspring will come whom your Lord will grace with faith and its reward, and He does not cut them off by destroying their disbelieving forefathers — and were it not for this, Allah would surely have destroyed these disbelievers." This is the very saying of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family): "In this manner the Nasibis demanded signs concerning Ali (peace be upon him), to the point that, out of their ignorance of the rulings of Allah and their demanding falsehoods from Allah, they asked for things that are not compatible with the divine wisdom."

ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ અલી (અલયહિસ્સલામ)ની ફઝીલત અને ઇમામતની સ્પષ્ટ ઘોષણા કરી, અને મોઅમિનોના દિલો તેનાથી શાંતિ પામ્યા, અને ઇન્કાર કરનારા જૂથોએ તેનો વિરોધ કર્યો, અને જેઓ નબળા ઈમાનવાળા હતા તેઓ તેમાં શંકામાં પડ્યા, અને મુનાફિકોના સીનાઓમાં દુશ્મની, દ્વેષ અને હસદ (ઈર્ષ્યા) એટલી ઊંડી ઉતરી ગઈ કે એક મુનાફિકે કહ્યું: "મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ પોતાની અને પોતાના ભાઈ અલી (અલયહિસ્સલામ)ની પ્રશંસામાં અતિરેક કર્યો છે, અને આ કામ જહાનોના પરવરદિગાર તરફથી નથી; પરંતુ કારણ કે મુહમ્મદ [લોકોમાં] મકબૂલિયત ધરાવે છે, તે [આ મકબૂલિયતનો દુરુપયોગ કરીને] પોતાના માટે અને પોતાની મૃત્યુ પછી અલી (અલયહિસ્સલામ) માટે અમારા પર સરદારી કાયમ કરવા ઈચ્છે છે." [આ સ્થિતિમાં] અલ્લાહે ફરમાવ્યું: "હે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! તેમને કહો: 'મારી કઈ વાતનો તમે ઇન્કાર કરો છો? અલ્લાહ મહાન, બખ્શનાર અને હકીમ છે [અને પોતાની હિકમત મુજબ] પોતાના કેટલાક બંદાઓને પસંદ કરી લીધા છે અને કારણ કે તેમનામાં નિકોકારીભરી ઇબાદત અને પોતાના આદેશોનું પાલન જોયું, તેમને કરામતોથી વિશિષ્ટ કર્યા છે અને પરિણામે પોતાના બંદાઓની બાબતો તેમને સોંપી છે અને લોકો પરની હકૂમત, જે હિકમતભરી તદબીર પર આધારિત છે અને જે તેમને અતા કરી છે, તેમને સોંપી છે. શું તમે પૃથ્વીના બાદશાહોને નથી જોતા કે જ્યારે તેમાંનો કોઈ પોતાના કેટલાક નોકરોમાંથી કોઈ એકને ખિદમત માટે પસંદ કરે અને પોતાના મુલ્કની જે બાબતોમાં તેને નિયુક્ત કરે છે તેમાં તેની સાચી આજ્ઞાપાલનનો વિશ્વાસ મેળવે, તો પોતાના ખાસ કામો સિવાયના બધા કામો તેને સોંપી દે છે અને લશ્કરો અને પ્રજા સંબંધિત બાબતોના તદબીરમાં તેના પર ભરોસો અને એતિમાદ કરે છે? મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પણ એ કામોમાં જે તેમના પરવરદિગારે તેમને સોંપ્યા છે, એવા જ છે અને અલી (અલયહિસ્સલામ), જેમને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ પોતાના અહલ વચ્ચે પોતાના વસી અને જાનશીન, પોતાના દેવાનું ચૂકવણી કરનાર, પોતાના વાયદાઓ પૂરા કરનાર, પોતાના દોસ્તોના મદદગાર અને પોતાના દુશ્મનો સાથે યુદ્ધ કરનાર બનાવ્યા છે, તેઓ પણ એવા જ છે.'" [આ છતાં] અલી (અલયહિસ્સલામ)ના વિરોધીઓ આ વાતોથી સંતુષ્ટ ન થયા અને તાબે ન થયા અને કહ્યું: "જે વસ્તુ પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અબૂતાલિબના પુત્ર (અલયહિસ્સલામ)ને લગાવે છે તે નાની બાબત નથી; મુસલમાનોના ખૂન, સ્ત્રીઓ, બાળકો, માલ, હકૂક, વંશ અને દુનિયા-આખિરતનો સવાલ છે; તો હે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! અમારા માટે એવી નિશાની લાવો જે આ વિલાયતની મહાનતા સાથે અનુરૂપ હોય." અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ ફરમાવ્યું: "શું અલી (અલયહિસ્સલામ)નો નૂર જે તે રાત્રે તમે જોયો હતો, જ્યારે તેઓ અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસેથી પોતાના ઘરે જઈ રહ્યા હતા અને રાતના અંધકારમાં ઝળહળી રહ્યો હતો, તમારા માટે પૂરતો નથી? શું એ કે અલી (અલયહિસ્સલામ) [કોઈ રસ્તા પરથી] પસાર થઈ રહ્યા હતા અને તેમની સામેની દીવારો તેમના માટે ખૂલી ગઈ અને પસાર થવાનો રસ્તો બની ગઈ અને પછી ફરી પોતાની પહેલી હાલતમાં પાછી આવીને એકબીજા સાથે જોડાઈ ગઈ, તમારા માટે પૂરતું નથી? શું એ કે ગદીરે ખુમના દિવસે જ્યારે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ અલી (અલયહિસ્સલામ)ને ઇમામતના પદ પર નિયુક્ત કર્યા, તમે આકાશના દરવાજા ખૂલેલા જોયા અને ફરિશ્તાઓને જોયા કે તમારી તરફ જોઈને ઘોષણા કરી રહ્યા હતા: 'આ [અલી (અલયહિસ્સલામ)] અલ્લાહના વલી છે તો તેમનું અનુસરણ કરો, નહીંતર અલ્લાહનો અઝાબ તમારા પર આવી પડશે, તો તે અઝાબથી ડરો' — શું તમારા માટે પૂરતું નથી? શું એ કે તમે જોયું કે અલી બિન અબીતાલિબ (અલયહિસ્સલામ) ચાલી રહ્યા હતા અને પર્વતો તેમની સામે હલી રહ્યા હતા જેથી અલી (અલયહિસ્સલામ)ને [પર્વતોની બાજુમાંથી પસાર થવા માટે] પોતાનો રસ્તો બદલવાની જરૂર ન પડે, અને જ્યારે તેઓ પર્વતોમાંથી પસાર થયા ત્યારે તે પોતાના સ્થાનો પર પાછા આવી જતા હતા — તમારા માટે પૂરતું નથી?" આ બાબતોના વર્ણન પછી પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ ફરમાવ્યું: "હે પરવરદિગાર! આ લોકો માટે બીજી નિશાનીઓ લાવ, કારણ કે તારા માટે આ કામ સહેલું અને સરળ છે, જેથી તેઓ પર તારી હુજ્જત પૂર્ણ થાય." લોકો પોતાના ઘરો તરફ પાછા ફર્યા; જ્યારે તેઓ પોતાના ઘરોમાં દાખલ થવા ઈચ્છ્યા, જમીને તેમને બાંધી લીધા અને તેમને રોક્યા અને તેમને સંબોધીને કહ્યું: "તમારા માટે ઘરોમાં દાખલ થવું હરામ છે જ્યાં સુધી તમે અલી (અલયહિસ્સલામ)ની વિલાયત પર ઈમાન ન લાવો." તેમણે કહ્યું: "અમે ઈમાન લાવ્યા," અને દાખલ થયા. પછી ગયા કે પોતાના કપડાં ઉતારીને બીજા કપડાં પહેરે, પરંતુ કપડાં તેમના શરીરો પર ભારે થઈ ગયા અને [મજબૂરીથી] તેમને ઉતારી ન શક્યા અને તેમને સંબોધીને કહેવામાં આવ્યું: "તમારા માટે કપડાંને સહેલાઈથી ઉતારવું હરામ છે જ્યાં સુધી તમે અલી (અલયહિસ્સલામ)ની વિલાયતનો ઇકરાર ન કરો." તેમણે પણ ઇકરાર કર્યો અને પોતાના કપડાં ઉતાર્યા. પછી ગયા કે પોતાનાં સૂવાનાં કપડાં પહેરે, પરંતુ કપડાં તેમના પર ભારે થઈ ગયા અને તેમને સંબોધીને કહ્યું: "તમારા માટે અમને પહેરવું હરામ છે જ્યાં સુધી તમે અલી (અલયહિસ્સલામ)ની વિલાયતનો ઇકરાર ન કરો." તેમણે પણ એતિરાફ કર્યો. પછી ખાવા ગયા, તો ખાવાનો કોળિયો કાં તો તેમના માટે એટલો ભારે થઈ જતો [કે તેને ઉપાડવો શક્ય ન હતું] અથવા જે કોળિયો ભારે નહોતો, તે તેમના મોંમાં પથ્થર બની જતો, અને તેમને સંબોધીને કહેવાતું: "તમારા માટે અમને ખાવું હરામ છે જ્યાં સુધી તમે અલી (અલયહિસ્સલામ)ની વિલાયતનો ઇકરાર ન કરો." તેમણે પણ ઇકરાર કર્યો. પછી કુદરતી હાજતે જવા શૌચાલય ગયા, તો આ કામ પણ તેમના માટે મુશ્કેલ થઈ ગયું, અને તેમના પેટો અને શરીરના અંગોએ તેમને સંબોધીને કહ્યું: "તમારા માટે અમારી [બીમારીથી] તંદુરસ્તી હરામ છે જ્યાં સુધી તમે અલી બિન અબીતાલિબ (અલયહિસ્સલામ)ની વિલાયતનો ઇકરાર ન કરો." તેમણે પણ ઇકરાર કર્યો. છેવટે તેમાંના કેટલાક કંટાળી ગયા અને કહ્યું: اللَّهُمَّ إِنْ کانَ هذا هُوَ الحَقَّ مِنْ عِنْدِکَ فَأَمْطِرْ عَلَیْنا حِجارَةً مِنَ السَّماءِ أَوِ ائْتِنا بِعَذابٍ أَلِیم [હે અલ્લાહ! જો આ તારા તરફથી હક હોય, તો અમારા પર આકાશમાંથી પથ્થરો વરસાવ અથવા અમારા પર દર્દનાક અઝાબ મોકલ]. અલ્લાહે ફરમાવ્યું: પરંતુ [હે પયગંબર] જ્યાં સુધી તમે તેમની વચ્ચે છો, અલ્લાહ તેમને સજા આપશે નહીં. (અન્ફાલ/૩૩) કારણ કે વિનાશક સામાન્ય અઝાબ ત્યાં સુધી નાઝિલ થતો નથી જ્યાં સુધી પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) તેમની વચ્ચેથી ચાલ્યા ન જાય. પછી અલ્લાહે ફરમાવ્યું: وَ ما کانَ اللهُ مُعَذِّبَهُمْ وَ هُمْ یَسْتَغْفِرُونَ [અને અલ્લાહ તેમને અઝાબ આપનાર નથી જ્યાં સુધી તેઓ ઇસ્તિગફાર કરે છે]; [એટલે કે જ્યાં સુધી] તેઓ તૌબા અને અલ્લાહ તરફ પાછા ફરવાનું પ્રગટ કરે છે [અલ્લાહ તેમને અઝાબ આપતો નથી], કારણ કે દુનિયામાં અલ્લાહનો કાનૂન એ છે કે તેણે તમને હુકમ આપ્યો છે કે દરેકના ઝાહિરને કબૂલ કરો અને લોકોના બાતિનની તપાસ ન કરો, કારણ કે દુનિયા મહેલત અને તક આપવાની જગ્યા છે અને આખિરત જઝા અને પુરસ્કારની જગ્યા છે, અમલની જગ્યા નથી. [ત્યારબાદ] ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: "જ્યાં સુધી તેમની વચ્ચે એવો કોઈ છે જે ઇસ્તિગફાર કરે છે, અલ્લાહ તેમને અઝાબ આપતો નથી; કારણ કે તેમની વચ્ચે એવા લોકો છે જેમના વિશે અલ્લાહ જાણે છે કે ભવિષ્યમાં ઈમાન લાવશે અથવા તેમની નસ્લમાંથી પાક ફરઝંદો પેદા થશે, જેમના પર અલ્લાહ ઈમાન અને તેના પુરસ્કારના કારણે ઇનાયત કરશે, અને એવા લોકોના કાફિર પિતાઓને નષ્ટ કરીને તેમની નસ્લને કાપી નાખતો નથી; જો આમ ન હોત તો અલ્લાહ ચોક્કસ આ કાફિરોને નષ્ટ કરી દેત." આ પ્રસંગ એ જ અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના કલામ છે કે તેમણે ફરમાવ્યું: "આ રીતે નાસિબીઓએ અલી (અલયહિસ્સલામ)ના સંબંધમાં નિશાનીઓની માંગણી કરી, ત્યાં સુધી કે અલ્લાહના અહકામ પ્રત્યેની પોતાની જહાલત અને અલ્લાહ પાસેથી બાતિલ કામોની માંગણીના કારણે, એવી વસ્તુઓની માંગણી કરી જે અલ્લાહની હિકમત સાથે અનુકૂળ નથી."

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

لَمَّا کَانَ یَوْمُ غَدِیرِ‌خُمٍّ قَامَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) خَطِیباً فَأَوْجَزَ فِی خُطْبَتِهِ ثُمَّ دَعَا أَمِیرَ‌الْمُؤْمِنِینَ عَلِیَّ‌بْنَ‌أَبِی‌طَالِبٍ (علیه السلام) فَأَخَذَ بِضَبْعِهِ ثُمَّ رَفَعَ بِیَدِهِ حَتَّی رُئِیَ بَیَاضُ إِبْطَیْهِمَا فَقَالَ أَ لَمْ أُبَلِّغْکُمُ الرِّسَالَهًَْ أَ‌لَمْ أَنْصَحْ لَکُمْ قَالُوا اللَّهُمَّ نَعَمْ فَقَالَ مَنْ کُنْتُ مَوْلَاهُ فَهَذَا عَلِیٌّ (علیه السلام) مَوْلَاهُ اللَّهُمَّ وَالِ مَنْ وَالَاهُ وَ عَادِ مَنْ عَادَاهُ وَ انْصُرْ مَنْ نَصَرَهُ وَ اخْذُلْ مَنْ خَذَلَهُ فَفَشَتْ هَذِهِ فِی النَّاسِ فَبَلَغَ الْحَارِثَ‌بْنَ‌النُّعْمَانِ الْفِهْرِیَّ فَرَحَلَ رَاحِلَتَهُ ثُمَّ اسْتَوَی عَلَیْهَا وَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) إِذْ ذَاکَ بِمَکَّهًَْ حَتَّی انْتَهَی إِلَی الْأَبْطَحِ فَأَنَاخَ نَاقَتَهُ ثُمَّ عَقَلَهَا ثُمَّ جَاءَ إِلَی النَّبِیِّ (صلی الله علیه و آله) فَسَلَّمَ فَرَدَّ عَلَیْهِ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) فَقَالَ یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) إِنَّکَ دَعَوْتَنَا أَنْ نَقُولَ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ فَقُلْنَا ثُمَّ دَعَوْتَنَا أَنْ نَقُولَ إِنَّکَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَقُلْنَا وَ فِی الْقَلْبِ مَا فِیهِ ثُمَّ قُلْتَ فَصَلُّوا فَصَلَّیْنَا ثُمَّ قُلْتَ فَصُومُوا فَصُمْنَا ثُمَّ قُلْتَ فَحُجُّوا فَحَجَجْنَا ثُمَّ قُلْتَ إِذَا رُزِقَ أَحَدُکُمْ مِائَتَیْ دِرْهَمٍ فَلْیَتَصَدَّقْ بِخُمُسِهِ کُلَّ سَنَهًٍْ فَفَعَلْنَا ثُمَّ إِنَّکَ أَقَمْتَ ابْنَ‌عَمِّکَ فَجَعَلْتَهُ عَلَماً وَ قُلْتَ مَنْ کُنْتُ مَوْلَاهُ فَهَذَا عَلِیٌّ (علیه السلام) مَوْلَاهُ اللَّهُمَّ وَالِ مَنْ وَالَاهُ وَ عَادِ مَنْ عَادَاهُ وَ انْصُرْ مَنْ نَصَرَهُ وَ اخْذُلْ مَنْ خَذَلَهُ أَ‌فَعَنْکَ أَمْ عَنِ اللَّهِ قَالَ بَلْ عَنِ اللَّهِ قَالَ فَقَالَهَا ثَلَاثاً قَالَ فَنَهَضَ وَ إِنَّهُ لَمُغْضَبُ وَ إِنَّهُ لَیَقُولُ اللَّهُمَّ إِنْ کَانَ مَا قَالَ مُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله) حَقّاً فَأَمْطِرْ عَلَیْنا حِجارَةً مِنَ السَّماءِ تَکُونُ نَقِمَهًًْ فِی أَوَّلِنَا وَ آیَهًًْ فِی آخِرِنَا وَ إِنْ کَانَ مَا قَالَ مُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله) کَذِباً فَأَنْزِلْ بِهِ نَقِمَتَکَ ثُمَّ أَثَارَ نَاقَتَهُ فَحَلَّ عِقَالَهَا ثُمَّ اسْتَوَی عَلَیْهَا فَلَمَّا خَرَجَ مِنَ الْأَبْطَحِ رَمَاهُ اللَّهُ تَعَالَی بِحَجَرٍ مِنَ السَّمَاءِ فَسَقَطَ عَنْ رَأْسِهِ وَ خَرَجَ مِنْ دُبُرِهِ وَ سَقَطَ مَیِّتا.

امام صادق ( در روز غدیرخُم، رسول خدا (شروع به سخنرانی نمود و خطبه‌ای کوتاه خواند؛ آنگاه امیرمؤمنان علیّ‌بن‌ابی‌طالب (را خوانده و بازوی او را گرفت و با دستش بلند نمود به‌طوری که سفیدی زیر بغل هر دو نمایان شد. سپس فرمود: «آیا رسالتم را به شما نرساندم؟ آیا خیرخواه شما نبودم»؟ مسلمانان گفتند: «آری چنین بوده است». فرمود: «هرکس من مولای اویم این علی (مولای اوست، خداوندا! دوستان او را دوست بدار و دشمنانش را دشمن بدار، یارانش را یاری کن و آن‌ها که ترک یاریش کنند، از یاری خویش محروم ساز». این خبر میان مردم پخش گردید و به حارث‌بن‌نعمان‌فهری رسید. حارث جِهاز شترش را بست و بر آن سوار شد تا به سرزمین ابطح (نام منطقه‌ای شنزار در نزدیکی مکّه) رسید و رسول خدا (در آن موقع، در مکّه حضور داشت؛ حارث [از شتر پایین آمد و] شترش را خوابانیده و دستانش را بست، آنگاه نزد پیامبر (آمد و سلام کرد. پیامبر (جواب سلامش را داد. حارث گفت: «ای محمّد (! تو از ما خواستی که بگوییم معبودی جز خدای یگانه نیست، ما نیز گفتیم. آنگاه از ما خواستی که بگوییم تو فرستاده‌ی خدایی، ما نیز با اینکه مطمئن نبودیم، چنین گفتیم. آنگاه گفتی نماز به‌جا آورید، ما نیز به‌جا آوردیم. آنگاه گفتی روزه بگیرید، ما نیز روزه گرفتیم. آنگاه گفتی حجّ به‌جا آورید، ما نیز حجّ به‌جا آوردیم. آنگاه گفتی هرکدام از شما دویست درهم روزی‌اش شد یک‌پنجم آن را هر سال صدقه بدهد، ما نیز چنین کردیم. اکنون پسرعمویت را بلند کرده و او را نشانه قرار دادی و گفتی: «هرکس من مولای اویم این علی (مولای اوست، خداوندا! دوستان او را دوست بدار و دشمنانش را دشمن بدار، یارانش را یاری کن و آن‌ها که ترک یاریش کنند، از یاری خویش محروم ساز؛ آیا این‌کار از طرف خودت است یا از طرف خدا»؟ پیامبر (سه‌بار فرمود: «از طرف خداوند است». حارث درحالی‌که خشمگین شده بود برخاست و گفت: «خداوندا! اگر آنچه محمّد (می‌گوید حقیقت دارد بارانی از سنگ از آسمان بر ما فرو ریز؛ که کیفری برای نخستین ما و نشانه‌ای برای آخرین ما باشد و اگر آنچه محمّد (می‌گوید دروغ است کیفرت را بر او فرو فرست». آنگاه درپیِ شترش رفته و زانوبند شتر را باز کرد و سوارش شد. چون از سرزمین ابطح بیرون رفت خداوند سنگی از آسمان به طرفش فرستاد که بر سرش فرود آمده و از پشتش خارج شد و به هلاکت رسید.

Imam Sadiq (peace be upon him): On the day of Ghadir Khumm, the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) began to speak and delivered a short sermon. Then he called Amir al-Mu'minin Ali ibn Abi Talib (peace be upon him), took hold of his arm and raised it with his hand until the whiteness of both their armpits could be seen. Then he said: "Have I not conveyed my message to you? Have I not been your well-wisher?" The Muslims said: "Yes, so it has been." He said: "Whoever I am his master, this Ali (peace be upon him) is his master. O Allah! Befriend those who befriend him and be an enemy to those who are his enemies, help those who help him, and forsake those who forsake him." This news spread among the people and reached Harith ibn Nu'man al-Fihri. Harith fastened the saddle of his camel and mounted it until he reached the land of Abtah (the name of a sandy area near Mecca), and the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) was at that time in Mecca. Harith [dismounted from his camel and] made his camel kneel and tied its legs, then came to the Prophet (peace be upon him and his family) and greeted him. The Prophet (peace be upon him and his family) returned his greeting. Harith said: "O Muhammad (peace be upon him and his family)! You asked us to say that there is no god but Allah the One, and we said it. Then you asked us to say that you are the Messenger of Allah, and we said it, even though we were not certain. Then you said perform the prayer, and we performed it. Then you said fast, and we fasted. Then you said perform the Hajj, and we performed the Hajj. Then you said that whenever one of you receives two hundred dirhams as sustenance, he should give one-fifth of it in charity every year, and we did so. Now you have raised up your cousin and made him a marker, and said: 'Whoever I am his master, this Ali (peace be upon him) is his master. O Allah! Befriend those who befriend him and be an enemy to those who are his enemies, help those who help him, and forsake those who forsake him.' Is this act from yourself or from Allah?" The Prophet (peace be upon him and his family) said three times: "It is from Allah." Harith rose, angered, and said: "O Allah! If what Muhammad (peace be upon him and his family) says is true, then rain down upon us stones from the sky, that it may be a punishment for the first of us and a sign for the last of us; and if what Muhammad (peace be upon him and his family) says is a lie, then send down Your punishment upon him." Then he went after his camel, untied its knee-tether, and mounted it. When he had left the land of Abtah, Allah cast at him a stone from the sky which fell upon his head and came out from his rear, and he fell dead.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): ગદીરે ખુમ્મના દિવસે, રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) ભાષણ આપવાનું શરૂ કર્યું અને એક ટૂંકો ખુત્બો પઢ્યો; પછી અમીરુલ મોઅમેનીન અલી બિન અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ)ને બોલાવ્યા અને તેમનો બાજુ પકડીને પોતાના હાથથી એટલો ઊંચો કર્યો કે બંનેની બગલોની સફેદી દેખાવા લાગી. પછી ફરમાવ્યું: "શું મેં મારી રિસાલત તમને પહોંચાડી નથી? શું હું તમારો ખૈરખ્વાહ નહોતો?" મુસલમાનોએ કહ્યું: "હા, એવું જ હતું." આપે ફરમાવ્યું: "જેનો હું મૌલા છું, આ અલી (અલયહિસ્સલામ) તેના મૌલા છે. ઓ અલ્લાહ! તેમના દોસ્તોને દોસ્ત રાખ અને તેમના દુશ્મનોને દુશ્મન રાખ, જે તેમની મદદ કરે તેની મદદ કર અને જે તેમની મદદ છોડી દે તેને પોતાની મદદથી વંચિત કર." આ ખબર લોકોમાં ફેલાઈ ગઈ અને હારિસ બિન નોઅમાન ફિહરી સુધી પહોંચી. હારિસે પોતાના ઊંટની જીન બાંધી અને તેના પર સવાર થયો ત્યાં સુધી કે અબતાહની ધરતી (મક્કાની નજીક એક રેતાળ વિસ્તારનું નામ) સુધી પહોંચ્યો, અને રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) તે સમયે મક્કામાં હાજર હતા; હારિસે [ઊંટ પરથી ઉતરીને] ઊંટને બેસાડ્યો અને તેના પગ બાંધ્યા, પછી પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે આવ્યો અને સલામ કરી. પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) તેની સલામનો જવાબ આપ્યો. હારિસે કહ્યું: "એ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! તમે અમારી પાસેથી માંગ્યું કે અમે કહીએ કે એક અલ્લાહ સિવાય કોઈ માબૂદ નથી, અમે પણ કહ્યું. પછી તમે અમારી પાસેથી માંગ્યું કે અમે કહીએ કે તમે અલ્લાહના રસૂલ છો, અમે પણ ખાતરી ન હોવા છતાં એવું કહ્યું. પછી તમે કહ્યું નમાઝ કાયમ કરો, અમે પણ કાયમ કરી. પછી તમે કહ્યું રોઝા રાખો, અમે પણ રોઝા રાખ્યા. પછી તમે કહ્યું હજ કરો, અમે પણ હજ કરી. પછી તમે કહ્યું કે તમારામાંથી કોઈને બસો દિરહમની રોઝી મળે તો દર વર્ષે તેનો પાંચમો ભાગ સદકો આપે, અમે પણ એવું કર્યું. હવે તમે તમારા પિતરાઈ ભાઈને ઊંચો કર્યો છે અને તેમને નિશાની બનાવ્યા છે અને કહ્યું છે: 'જેનો હું મૌલા છું, આ અલી (અલયહિસ્સલામ) તેના મૌલા છે. ઓ અલ્લાહ! તેમના દોસ્તોને દોસ્ત રાખ અને તેમના દુશ્મનોને દુશ્મન રાખ, જે તેમની મદદ કરે તેની મદદ કર અને જે તેમની મદદ છોડી દે તેને પોતાની મદદથી વંચિત કર'; શું આ કામ તમારા તરફથી છે કે અલ્લાહ તરફથી?" પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) ત્રણ વાર ફરમાવ્યું: "અલ્લાહ તરફથી છે." હારિસ ગુસ્સે થઈને ઊભો થયો અને કહ્યું: "ઓ અલ્લાહ! જો મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) જે કહે છે તે સાચું હોય તો આકાશથી અમારા પર પથ્થરોનો વરસાદ વરસાવ; જે અમારામાંથી પ્રથમ માટે સજા હોય અને છેલ્લા માટે નિશાની હોય, અને જો મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) જે કહે છે તે જૂઠ હોય તો તારી સજા તેમના પર ઉતાર." પછી પોતાના ઊંટ પાછળ ગયો અને ઊંટના પગનો બંધ ખોલ્યો અને તેના પર સવાર થયો. જ્યારે અબતાહની ધરતીથી બહાર નીકળ્યો ત્યારે અલ્લાહે તેની તરફ આકાશથી એક પથ્થર મોકલ્યો જે તેના માથા પર પડ્યો અને તેની પીઠ પરથી બહાર નીકળ્યો અને તે મરી ગયો.

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ زُرَارَهًَْ قَالَ سَمِعْتُ الصَّادِقَ (علیه السلام) قَالَ: لَمَّا خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) إِلَی مَکَّهًَْ فِی حَجَّهًِْ الْوَدَاعِ فَلَمَّا انْصَرَفَ مِنْهَا وَ فِی خَبَرٍ آخَرَ وَ قَدْ شَیَّعَهُ مِنْ مَکَّهًَْ اثْنَا عَشَرَ أَلْفَ رَجُلٍ مِنَ الْیَمَنِ وَ خَمْسَهًُْ أَلْفِ رَجُلٍ مِنَ الْمَدِینَهًِْ جَاءَهُ جَبْرَئِیلُ (علیه السلام) فِی الطَّرِیقِ فَقَالَ لَهُ یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) إِنَّ اللَّهَ تَعَالَی یُقْرِئُکَ السَّلَامَ وَ قَرَأَ هَذِهِ الْآیَهًَْ یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّک ... فَلَمَّا سَمِعَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) هَذِهِ الْمَقَالَهًَْ قَالَ لِلنَّاسِ أَنِیخُوا نَاقَتِی ... ثُمَّ قَالَ أَلَا مَنْ کُنْتُ مَوْلَاهُ فَهَذَا عَلِیٌّ (علیه السلام) مَوْلَاهُ اللَّهُمَّ وَالِ مَنْ وَالَاهُ وَ عَادِ مَنْ عَادَاهُ وَ انْصُرْ مَنْ نَصَرَهُ وَ اخْذُلْ مَنْ خَذَلَه ... فَلَمَّا کَانَ بَعْدَ ثَلَاثَهًٍْ وَ جَلَسَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) مَجْلِسَهُ أَتَاهُ رَجُلٌ مِنْ بَنِی‌مَخْزُومٍ یُسَمَّی‌عُمَرَ‌بْنَ‌عُتْبَهًَْ وَ فِی خَبَرٍ آخَرَ حَارِثَ‌بْنَ‌النُّعْمَانِ الْفِهْرِیَّ فَقَالَ یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) أَسْأَلُکَ عَنْ ثَلَاثِ مَسَائِلَ فَقَالَ سَلْ عَمَّا بَدَا لَکَ فَقَالَ أَخْبِرْنِی عَنْ شَهَادَهًِْ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَ أَنَّ مُحَمَّداً رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) أَ‌مِنْکَ أَمْ مِنْ رَبِّکَ قَالَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) أُوحِیَ إِلَیَّ مِنَ اللَّهِ وَ السَّفِیرُ جَبْرَئِیلُ (علیه السلام) وَ الْمُؤَذِّنُ أَنَا وَ مَا أَذَّنْتُ إِلَّا مِنْ أَمْرِ رَبِّی قَالَ فَأَخْبِرْنِی عَنِ الصَّلَاهًِْ وَ الزَّکَاهًِْ وَ الْحَجِّ وَ الْجِهَادِ أَ مِنْکَ أَمْ مِنْ رَبِّکَ قَالَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) مِثْلَ ذَلِکَ قَالَ فَأَخْبِرْنِی عَنْ هَذَا الرَّجُلِ یَعْنِی عَلِیَّ‌بْنَ‌أَبِی‌طَالِبٍ (علیه السلام) وَ قَوْلِکَ فِیهِ مَنْ کُنْتُ مَوْلَاهُ فَهَذَا عَلِیٌّ (علیه السلام) مَوْلَاهُ إِلَی آخِرِهِ أَ مِنْکَ أَمْ مِنْ رَبِّکَ قَالَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) الْوَحْیُ إِلَیَّ مِنَ اللَّهِ وَ السَّفِیرُ جَبْرَئِیلُ (علیه السلام) وَ الْمُؤَذِّنُ أَنَا وَ مَا أَذَّنْتُ إِلَّا مَا أَمَرَنِی فَرَفَعَ الْمَخْزُومِیُّ رَأْسَهُ إِلَی السَّمَاءِ فَقَالَ اللَّهُمَّ إِنْ کَانَ مُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله) صَادِقاً فِیمَا یَقُولُ فَأَرْسِلْ عَلَیَّ شُوَاظاً مِنْ نَارٍ وَ فِی خَبَرٍ آخَرَ فِی التَّفْسِیرِ فَقَالَ اللَّهُمَّ إِنْ کانَ هذا هُوَ الْحَقَّ مِنْ عِنْدِکَ فَأَمْطِرْ عَلَیْنا حِجارَةً مِنَ السَّماءِ وَ وَلَّی فَوَ اللَّهِ مَا سَارَ غَیْرَ بَعِیدٍ حَتَّی أَظَلَّتْهُ سَحَابَهًٌْ سَوْدَاءُ فَأَرْعَدَتْ وَ أَبْرَقَتْ فَأَصْعَقَتْ فَأَصَابَتْهُ الصَّاعِقَهًُْ فَأَحْرَقَتْهُ النَّار.

امام صادق ( زمانی‌که رسول خدا (در حجّۀالوداع عزم مکه کرد و پس از انجام مناسک از آن خارج گشت و در روایتی دیگر: و دوازده هزار نفر یمنی و پنج هزار مرد از مدینه وی را مشایعت کردند جبرئیل در میان راه نزد وی آمده، پس به وی فرمود: ای رسول خدا! خداوند متعال بر تو سلام می رساند و سپس این آیه را خواند: ای پیامبر! آنچه از طرف پروردگارت بر تو نازل شده است، کاملًا [به مردم] برسان! ( مائده/۶۰ ) ... وقتی رسول خدا (این آیه را شنید به مردم فرمود: «شتر مرا بخوابانید، ... آگاه باشید که هر کس من مولای او بوده ام، اینک علی مولای اوست. خداوندا، دوستدارش را دوست بدار و هر که با وی دشمنی کند، دشمن بدار و آنکه یاری اش نماید، یاری رسان و آنکه او را واگذارد، خوار و ذلیل کن»! ... چون سه روز گذشت پیامبر (برای پاسخگویی به پرسش مردم نشست، مردی از بنی مخزوم که عمربن عتبه نامیده می شد و در روایتی دیگر، حارث‌بن‌نعمان فهری نزد وی آمده و گفت: «ای محمّد! سه مسأله از شما می پرسم»! فرمود: «هرچه می خواهی بپرس». پس گفت: «به من بگو، عبارت شهادت به «لا إله إلّا الله» و شهادت به «محمداً رسول الله» از خودت است یا از پروردگارت»؟ پیامبر (فرمود: «از جانب پروردگارم به من وحی شده است و سفیر، جبرئیل بوده است و رساننده من هستم و جز به فرمان پروردگارم اذان نگفته ام». گفت: «مرا از نماز، و زکات و حج و جهاد خبرکن که از خودت هستند یا از جانب پروردگارت»؟ پیامبر همان پاسخ را داد. گفت: «پس مرا خبر کن از این مرد منظورش علی‌بن‌ابی طالب (بود و اینکه درباره وی گفته ای: مَنْ کُنْتُ مَوْلَاهُ فَهَذَا عَلِیٌّ مَوْلَاهُ. آیا از خودت است یا از جانب پروردگارت»؟ پیامبر (فرمود: «وحی به سوی من از جانب خداست و آورنده‌ی آن جبرئیل است و رساننده من هستم و هرگز بی اجازه‌ی پروردگارم چیزی نگفته ام». پس آن مرد مخزومی سرش را به آسمان بلند کرده و گفت: خدایا، اگر محمّد در آنچه می گوید: صادق است، شعله ای از آتش سوزان به سوی من فرست و در خبر دیگر آمده پس گفت: «اللَّهُمَّ إِنْ کانَ هذا هُوَ الْحَقَّ مِنْ عِنْدِکَ فَأَمْطِرْ عَلَیْنا حِجارَةً مِنَ السَّماءِ». به خدا سوگند هنوز مسافت زیادی دور نشده بود که ابری سیاه بر وی سایه افکند و رعد و برق و صاعقه ای به راه انداخته و آن صاعقه به وی اصابت نموده، آتش او را بسوخت.

Imam Sadiq (peace be upon him): When the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) set out for Mecca during Hajjat al-Wida (the Farewell Pilgrimage) and, after performing the rites, departed from it — and in another narration: twelve thousand Yemenis and five thousand men from Medina escorted him — Jibra'il (peace be upon him) came to him on the way and said to him: "O Messenger of Allah! Allah the Exalted sends you His greetings," and then recited this verse: يا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّک [O Messenger! Convey what has been revealed to you from your Lord] (al-Ma'idah/60) ... When the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) heard this verse, he said to the people: "Make my she-camel kneel down, ... Be aware that whoever I have been his mawla (master), now Ali is his mawla. O Allah, befriend whoever befriends him, and be an enemy to whoever is his enemy, and help whoever helps him, and abandon whoever abandons him!" ... When three days had passed, the Prophet (peace be upon him and his family) sat to answer people's questions. A man from Banu Makhzum named Umar ibn Utba — and in another narration, Harith ibn Nu'man al-Fihri — came to him and said: "O Muhammad (peace be upon him and his family)! I ask you about three matters." He said: "Ask whatever you wish." So he said: "Tell me: the testimony of 'La ilaha illa Allah' [there is no god but Allah] and the testimony that 'Muhammadan Rasul Allah' [Muhammad is the Messenger of Allah] — is this from you or from your Lord?" The Prophet (peace be upon him and his family) said: "It was revealed to me from Allah, and the emissary was Jibra'il (peace be upon him), and I am the conveyor, and I have not proclaimed anything except by the command of my Lord." He said: "Tell me about salah (prayer), zakat (alms), Hajj and jihad — are they from you or from your Lord?" The Prophet gave the same answer. He said: "Then tell me about this man" — meaning Ali ibn Abi Talib (peace be upon him) — "and what you have said about him: 'Whoever I have been his mawla, this Ali is his mawla' — is this from you or from your Lord?" The Prophet (peace be upon him and his family) said: "The revelation to me is from Allah, and its bearer is Jibra'il, and I am the conveyor, and I have never said anything without my Lord's permission." Then that Makhzumi man raised his head to the sky and said: "O Allah! If Muhammad is truthful in what he says, send upon me a flame of burning fire," — and in another narration it comes: he said: اللَّهُمَّ إِنْ کانَ هذا هُوَ الْحَقَّ مِنْ عِنْدِکَ فَأَمْطِرْ عَلَیْنا حِجارَةً مِنَ السَّماءِ [O Allah! If this is the truth from You, then rain upon us stones from the sky]. By Allah, he had not gone far when a black cloud cast its shadow over him and unleashed thunder, lightning and a thunderbolt, and that thunderbolt struck him and the fire burnt him up.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) હજ્જતુલ વિદા (વિદાયની હજ)માં મક્કા જવાનો ઇરાદો કર્યો અને મનાસિક [હજના અમલો] પૂરા કર્યા પછી ત્યાંથી નીકળ્યા — અને એક બીજી રિવાયતમાં છે: બાર હજાર યમની અને પાંચ હજાર મદીનાના પુરુષોએ તેમને વળાવ્યા — જિબ્રઇલ (અલયહિસ્સલામ) રસ્તામાં તેમની પાસે આવ્યા અને તેમને કહ્યું: "હે અલ્લાહના રસૂલ! અલ્લાહ તઆલા આપને સલામ મોકલે છે," અને પછી આ આયત વાંચી: يا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّک [હે પયગંબર! આપના રબ તરફથી જે આપના ઉપર નાઝિલ થયું છે, તે [લોકોને] પૂરેપૂરું પહોંચાડી દો!] (માઇદહ/૬૦) ... જ્યારે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ આ આયત સાંભળી ત્યારે લોકોને કહ્યું: "મારી ઊંટણીને બેસાડો, ... ખબરદાર રહો કે હું જેનો મૌલા [માલિક] છું, હવે અલી તેના મૌલા છે. હે અલ્લાહ! જે તેને દોસ્ત રાખે તેને દોસ્ત રાખ, અને જે તેની સાથે દુશ્મની કરે તેની સાથે દુશ્મની કર, અને જે તેની મદદ કરે તેની મદદ કર, અને જે તેને છોડી દે તેને ખ્વાર અને ઝલીલ કર!" ... જ્યારે ત્રણ દિવસ પસાર થયા, પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) લોકોના પ્રશ્નોના જવાબ આપવા બેઠા. બની મખ્ઝૂમનો એક માણસ, જેનું નામ ઉમર બિન ઉત્બહ હતું — અને એક બીજી રિવાયતમાં હારિસ બિન નોઅમાન ફિહરી — તેમની પાસે આવ્યો અને કહ્યું: "હે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! હું તમને ત્રણ મસઅલા વિશે પૂછું છું." ફરમાવ્યું: "જે પૂછવું હોય તે પૂછ." તેણે કહ્યું: "મને જણાવો, 'લા ઇલાહ ઇલ્લલ્લાહ' [અલ્લાહ સિવાય કોઈ ઇલાહ નથી] અને 'મુહમ્મદન રસૂલુલ્લાહ' [મુહમ્મદ અલ્લાહના રસૂલ છે]ની શહાદતની ઇબારત તમારા તરફથી છે કે તમારા રબ તરફથી?" પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "મારા રબ તરફથી મારા પર વહી ઊતરી છે અને સફીર જિબ્રઇલ (અલયહિસ્સલામ) હતા અને પહોંચાડનાર હું છું અને મેં મારા રબના હુકમ સિવાય કંઈ એલાન કર્યું નથી." તેણે કહ્યું: "મને નમાઝ, ઝકાત, હજ અને જિહાદ વિશે જણાવો કે તે તમારા તરફથી છે કે તમારા રબ તરફથી?" પયગંબરે એ જ જવાબ આપ્યો. તેણે કહ્યું: "તો મને આ માણસ વિશે જણાવો" — તેનો મતલબ અલી બિન અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ) હતો — "અને જે તમે તેમના વિશે કહ્યું છે: 'મન કુન્તો મૌલાહો ફ હાઝા અલિય્યુન મૌલાહો' — તે તમારા તરફથી છે કે તમારા રબ તરફથી?" પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "મારા તરફ વહી અલ્લાહ તરફથી છે અને તેને લાવનાર જિબ્રઇલ છે અને પહોંચાડનાર હું છું અને મેં મારા રબની ઇજાઝત વગર ક્યારેય કંઈ કહ્યું નથી." પછી તે મખ્ઝૂમી માણસે પોતાનું માથું આકાશ તરફ ઉઠાવ્યું અને કહ્યું: "હે અલ્લાહ! જો મુહમ્મદ પોતાની વાતમાં સાચા છે, તો સળગતી આગની જ્વાળા મારા તરફ મોકલ," અને એક બીજી રિવાયતમાં આવ્યું છે કે તેણે કહ્યું: اللَّهُمَّ إِنْ کانَ هذا هُوَ الْحَقَّ مِنْ عِنْدِکَ فَأَمْطِرْ عَلَیْنا حِجارَةً مِنَ السَّماءِ [હે અલ્લાહ! જો આ તારા તરફથી હક છે, તો અમારા પર આકાશમાંથી પથ્થરો વરસાવ]. અલ્લાહની કસમ, હજી તે વધારે દૂર ગયો ન હતો કે એક કાળા વાદળે તેના પર છાયો કર્યો અને ગર્જના, વીજળી અને એક કડાકો કર્યો, અને તે કડાકો તેને લાગ્યો, અને આગે તેને બાળી નાખ્યો.

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنِ الْمُفَضَّلِ بْنِ عُمَرَ الْجُعْفِیِّ، قَالَ: سَأَلْتُ مَوْلَایَ جَعْفَرَ بْنَ مُحَمَّدٍ الصَّادِقَ (علیه السلام) عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ فَلِلَّهِ الْحُجَّةُ الْبَالِغَةُ فَلَوْ شَاءَ لَهَدَاکُمْ أَجْمَعِینَ. فَقَالَ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ (علیه السلام): الْحُجَّهًُْ الْبَالِغَهًُْ الَّتِی تَبْلُغُ الْجَاهِلَ مِنْ أَهْلِ الْکِتَابِ فَیَعْلَمُهَا بِجَهْلِهِ کَمَا یَعْلَمُهَا الْعَالِمُ بِعِلْمِهِ لِأَنَّ اللَّهَ تَعَالَی أَکْرَمُ وَ أَعْدَلُ مِنْ أَنْ یُعَذِّبَ أَحَداً إِلَّا بِحُجَّهًٍْ. ثُمَّ قَالَ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ (علیه السلام): وَ مَا کَانَ اللهُ لِیُضِلَّ قَوْماً بَعْدَ إِذْ هَدَاهُمْ حَتَّی یُبَیِّنَ لَهُمْ مَا یَتَّقُونَ. ثُمَّ أَنْشَأَ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ (علیه السلام) مُحَدِّثاً وَ ذَکَرَ حَدِیثاً طَوِیلًا وَ قَالَ (علیه السلام) فِیهِ: أَقْبَلَ النَّضْرُ بْنُ الْحَارِثِ فَسَلَّمَ فَرَدَّ عَلَیْهِ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) فَقَالَ: یَا رَسُولَ اللهِ (صلی الله علیه و آله) إِذَا کُنْتَ سَیِّدَ وُلْدِ آدَمَ (علیه السلام) وَ أَخُوکَ سَیِّدَ الْعَرَبِ وَ ابْنَتُکَ فَاطِمَهًُْ (سلام الله علیها) سَیِّدَهًَْ نِسَاءِ الْعَالَمِینَ وَ ابْنَاکَ الْحَسَنُ وَ الْحُسَیْنُ (علیها السلام) سَیِّدَیْ شَبَابِ أَهْلِ الْجَنَّهًِْ وَ عَمُّکَ حَمْزَهًُْ سَیِّدَ الشُّهَدَاءِ (رحمة الله علیه) وَ ابْنُ عَمِّکَ ذَا جَنَاحَیْنِ یَطِیرُ بِهِمَا فِی الْجَنَّهًِْ حَیْثُ یَشَاءُ وَ عَمُّکَ الْعَبَّاسُ جِلْدَهًًْ بَیْنَ عَیْنَیْکَ وَ صِنْوَ أَبِیکَ وَ بَنُو شَیْبَهًَْ لَهُمُ السِّدَانَهًُْ، فَمَا لِسَائِرِ قَوْمِکَ مِنْ قُرَیْشٍ وَ سَائِرِ الْعَرَبِ؟ فَقَدْ أَعْلَمْتَنَا فِی بَدْءِ الْإِسْلَامِ أَنَّا إِذَا آمَنَّا بِمَا تَقُولُ، کَانَ لَنَا مَا لَکَ وَ عَلَیْنَا مَا عَلَیْکَ. فَأَطْرَقَ رَسُولُ اللهِ (صلی الله علیه و آله) طَوِیلًا ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ ثُمَّ قَالَ: مَا أَنَا وَ اللَّهِ فَعَلْتُ بِهِمْ هَذَا بَلِ اللَّهُ فَعَلَ بِهِمْ فَمَا ذَنْبِی؟ فَوَلَّی النَّضْرُ بْنُ الْحَارِثِ وَ هُوَ یَقُولُ: اللَّهُمَّ إِنْ کَانَ هذَا هُوَ الْحَقَّ مِنْ عِنْدِکَ فَأَمْطِرْ عَلَیْنَا حِجَارَةً مِنَ السَّماءِ أَوِ ائْتِنَا بِعَذَابٍ أَلِیمٍ. فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَلَیْهِ مَقَالَهًَْ النَّضْرِ بْنِ الْحَارِثِ وَ هُوَ یَقُولُ: اللَّهُمَّ إِنْ کَانَ هذَا هُوَ الْحَقَّ مِنْ عِنْدِکَ فَأَمْطِرْ عَلَیْنَا حِجَارَةً مِنَ السَّماءِ أَوِ ائْتِنَا بِعَذَابٍ أَلِیمٍ. وَ نَزَلَتْ هَذِهِ: وَ مَا کَانَ اللهُ لِیُعَذِّبَهُمْ وَ أَنْتَ فِیهِمْ إِلَی قَوْلِهِ وَ هُمْ یَسْتَغْفِرُونَ. فَبَعَثَ رَسُولُ اللهِ (صلی الله علیه و آله) إِلَی النَّضْرِ بْنِ الْحَارِثِ الْفِهْرِیِّ وَ تَلَا عَلَیْهِ الْآیَهًَْ. فَقَالَ: یَا رَسُولَ اللهِ (صلی الله علیه و آله) إِنِّی قَدْ أَسْرَرْتُ ذَلِکَ جَمِیعَهُ أَنَا وَ مَنْ لَمْ تَجْعَلْ لَهُ مَا جَعَلْتَهُ لَکَ وَ لِأَهْلِ بَیْتِکَ مِنَ الشَّرَفِ وَ الْفَضْلِ فِی الدُّنْیَا وَ الْآخِرَهًِْ فَقَدْ أَظْهَرَ اللَّهُ مَا أَسْرَرْنَا. أَمَّا أَنَا فَأَسْأَلُکَ أَنْ تَأْذَنَ لِی فَأَخْرُجُ مِنَ الْمَدِینَهًِْ فَإِنِّی لَا أُطِیقُ الْمَقَامَ. فَوَعَظَهُ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) فَقَالَ: إِنَّ رَبَّکَ کَرِیمٌ فَإِنْ أَنْتَ صَبَرْتَ وَ تَصَابَرْتَ لَمْ یَخْلُکَ مِنْ مَوَاهِبِهِ فَارْضَ وَ سَلِّمْ، فَإِنَّ اللَّهَ یَمْتَحِنُ خَلْقَهُ بِضُرُوبٍ مِنَ الْمَکَارِهِ وَ یُخَفِّفُ عَمَّنْ یَشَاءُ وَ لَهُ الْأَمْرُ وَ الْخَلْقُ، مَوَاهِبُهُ عَظِیمَهًٌْ وَ إِحْسَانُهُ وَاسِعٌ. فَأَبَی النَّضْرُ بْنُ الْحَارِثِ وَ سَأَلَهُ الْإِذْنَ. فَأَذِنَ لَهُ رَسُولُ اللهِ (صلی الله علیه و آله). فَأَقْبَلَ إِلَی بَیْتِهِ وَ شَدَّ عَلَی رَاحِلَتِهِ رَاکِباً مُتَعَصِّباً وَ هُوَ یَقُولُ: اللَّهُمَّ إِنْ کَانَ هذَا هُوَ الْحَقَّ مِنْ عِنْدِکَ فَأَمْطِرْ عَلَیْنَا حِجَارَةً مِنَ السَّماءِ أَوِ ائْتِنَا بِعَذَابٍ أَلِیمٍ. فَلَمَّا مَرَّ بِظَهْرِ الْمَدِینَهًِْ وَ إِذَا بِطَیْرٍ فِی مِخْلَبِهِ حَجَرٌ فَجَدَلَهُ، فَأَرْسَلَهَا إِلَیْهِ فَوَقَعَتْ عَلَی هَامَتِهِ ثُمَّ دَخَلَتْ فِی دِمَاغِهِ وَ خَرَّتْ فِی بَطْنِهِ حَتَّی خَرَجَتْ مِنْ دُبُرِهِ وَ وَقَعَتْ عَلَی ظَهْرِ رَاحِلَتِهِ وَ خَرَّتْ حَتَّی خَرَجَتْ مِنْ بَطْنِهَا، فَاضْطَرَبَتِ الرَّاحِلَهًُْ وَ سَقَطَتْ وَ سَقَطَ النَّضْرُ بْنُ الْحَارِثِ مِنْ عَلَاهَا مَیِّتَیْنِ. فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَی سَأَلَ سَائِلٌ بِعَذَابٍ وَاقِعٍ لِلْکافِرینَ بِعَلِیٍّ وَ فَاطِمَهًَْ وَ الْحَسَنِ وَ الْحُسَیْنِ وَ آلِ مُحَمَّدٍ (علیهم السلام) لَیْسَ لَهُ دَافِعٌ، مِنَ اللهِ ذِی الْمَعَارِجِ. فَبَعَثَ رَسُولُ اللهِ (صلی الله علیه و آله) عِنْدَ ذَلِکَ إِلَی الْمُنَافِقِینَ الَّذِینَ اجْتَمَعُوا لَیْلًا مَعَ النَّضْرِ بْنِ الْحَارِثِ فَتَلَا عَلَیْهِمُ الْآیَهًَْ وَ قَالَ: اخْرُجُوا إِلَی صَاحِبِکُمُ الْفِهْرِیِّ حَتَّی تَنْظُرُوا إِلَیْهِ. فَلَمَّا رَأَوْهُ انْتَحَبُوا وَ بَکَوْا وَ قَالُوا: مَنْ أَبْغَضَ عَلِیّاً وَ أَظْهَرَ بُغْضَهُ قَتَلَهُ بِسَیْفِهِ وَ مَنْ خَرَجَ مِنَ الْمَدِینَهًِْ بُغْضاً لِعَلِیٍّ أَنْزَلَ اللَّهُ مَا تَرَی.

امام صادق ( مفضّل‌بن‌عمر گوید: از مولایم امام صادق (درباره‌ی این سخن خدای تبارک‌وتعالی: قُلْ فَلِلّهِ الحُجَّةُ الْبَالِغَةُ فَلَوْ شَاء لَهَدَاکُمْ أَجْمَعِینَ پرسیدم. ایشان فرمود: «حجّت بالغه عبارت است از: حجّتی که به شخص نادان و جاهل از اهل کتاب می‌رسد و پس آن را با جهلش درمی‌یابد، چنان‌که شخص عالم با علم خویش آن را درک می‌کند. چراکه خدای تعالی بزرگوارتر و عادل‌تر از این است که کسی را بدون حجّت، عذاب دهد». سپس امام صادق (فرمود: چنان نبود که خداوند قومی را، پس از آنکه آن‌ها را هدایت کرد [و ایمان آوردند] گمراه [و مجازات] کند مگر آنکه اموری را که باید از آن بپرهیزند، برای آنان بیان نماید. ( توبه/۱۱۵ ) سپس امام صادق (شروع به روایت حدیث کرد و حدیثی طولانی را ذکر کرد و در آن فرمود: «روزی نضربن‌حارث آمد و سلام کرد. و پیامبر (به او پاسخ داد. گفت: «ای رسول خدا (! اگر تو سرور فرزندان آدم (هستی و برادرت علی (سرور اعراب و دخترت فاطمه (سرور زنان عالم و دو فرزندت حسن و حسین (سرور جوانان اهل بهشت و عمویت حمزه (سرور شهدا و پسرعمویت ذوالجناحین است که به‌وسیله‌ی آن در بهشت هرجا که می‌خواهد پرواز می‌کند و عمویت عبّاس به‌منزله‌ی میان دو چشمان شما [بر تارک پیشانی شما] و همتای پدرت است و کلیدداری کعبه از آن بنی‌شیبه است، پس سایر قومت از قریش و سایر عرب‌ها چه فضیلتی دارند؟ درحالی‌که شما در آغاز اسلام به ما خبر دادی که ما اگر به آنچه می‌گویی ایمان بیاوریم، همان فضیلت از آن ما خواهد بود، که برای تو بود و بر ما آنچه بر شما است، خواهد بود». رسول خدا (در فکر فرو رفت. سپس سرش را بالا آورده و فرمود: «به خدا قسم، من نبودم که این همه فضیلت را به آنان نسبت دادم، بلکه خدا بود، پس گناه من چیست؟ پس نضربن‌حارث آنجا را ترک کرد و درحالی‌که می‌گفت: «اللَّهُمَّ إِنْ کَانَ هذَا هُوَ الْحَقَّ مِنْ عِنْدِکَ فَأَمْطِرْ عَلَیْنَا حِجَارَةً مِنَ السَّماءِ أَوِ ائْتِنَا بِعَذَابٍ أَلِیمٍ». پس خدا گفته‌ی نضربن‌حارث را نازل کرد درحالی‌که می‌گفت: اللَّهُمَّ إِن کَانَ هَذَا هُوَ الحَقَّ مِنْ عِندِکَ فَأَمْطِرْ عَلَیْنَا حِجَارَةً مِّنَ السَّمَاء أَوِ ائْتِنَا بِعَذَابٍ أَلِیمٍ و این آیه نیز نازل‎شد: وَ ما کانَ اللهُ لِیُعَذِّبَهُمْ وَ أَنْتَ فیهِمْ وَ ما کانَ اللهُ مُعَذِّبَهُمْ وَ هُمْ یَسْتَغْفِرُون. پس رسول خدا (به‌دنبال نضربن‌حارث‌فهری فرستاده و این آیه را برای او خواندند. وی گفت: «ای رسول خدا (! من و کسانی که برای آنان فضایل اهل‌بیت خودت را از شرافت و فضیلت در دنیا و آخرت قرار نداده‌ای، همه‌ی آن امور را پنهان داشتیم، امّا خدا آنچه را پنهان داشته‌ایم آشکار کرده است. امّا من از تو اجازه می‌خواهم که مدینه را ترک کنم، چراکه من تحمّل ماندن در آن را ندارم. پس پیامبر (به او پند داد و فرمود: «همانا پروردگار تو بزرگوار است و اگر صبر پیشه‌ی خود سازی، تو را از مواهبش محروم نخواهد ساخت. پس رضایت ده و به واقعیّت تسلیم شو، چراکه خدا آفریدگانش را با انواع سختی‌ها مورد آزمایش قرار می‌دهد و از هرکه می‌خواهد، آن سختی‌ها را سبک می‌کند و امر و خلق از آن اوست و موهبت‌هایش بس بزرگ است و نیکی او وسیع و گسترده است». امّا نضربن‌حارث نپذیرفت و از او اجازه خواست. پس رسول خدا (به او اجازه دادند. او به خانه‌اش رفت و بر شترش سوار شد و با عصبانیّت و خشم تاخت. درحالی‌که می‌گفت: «اللَّهُمَّ إِنْ کَانَ هذَا هُوَ الْحَقَّ مِنْ عِنْدِکَ فَأَمْطِرْ عَلَیْنَا حِجَارَةً مِنَ السَّماءِ أَوِ ائْتِنَا بِعَذَابٍ أَلِیمٍ»... پس هنگامی‌که از مدینه بیرون آمد، ناگهان پرنده‌ای در آسمان ظاهر شد و در چنگالش سنگی از آسمان بود و آن بر وی انداخت و بر سرش افتاد و در مغزش فرورفت و در شکمش نفوذ کرد و از مقعدش خارج شد و بر پشت شترش افتاد و در آن نفوذ کرد تا اینکه از شکمش خارج شد. پس شتر به حالت اضطراب درآمد و بر زمین افتاد. نضربن‌حارث نیز مُرده بر زمین افتاد. پس خدای عزّوجلّ این آیه‌ها را نازل کرد: تقاضاکننده‌ای تقاضای عذابی کرد که واقع شد!* این عذاب مخصوص کافران [به علی و فاطمه و حسن و حسین و ال محمّد (] است، و هیچ‌کس نمی‌تواند آن را دفع کند،* از سوی خداوند ذی المعارج [خداوندی که فرشتگانش بر آسمان‌ها صعود و عروج می‌کنند]!. ( معارج/۳۱ ) پس آنگاه رسول خدا (به‌دنبال منافقینی که شبانه با نضربن‌حارث گردهم آمده بودند، فرستاده و آن آیه را برای آنان خواند و فرمود: «پیش رفیق فهریتان بروید، تا او را ببینید که در چه حالی گرفتار شده است». پس هنگامی‌که او را دیدند، به زاری و گریه افتادند و گفتند: «هرکه با علی (دشمنی کند و این دشمنی را آشکار کند، او را با شمشیرش می‌کُشد و هرکه به سبب دشمنی با علی (از مدینه خارج شود، خدا آنچه را می‌بینی بر او نازل می‌کند».

Imam Sadiq (peace be upon him): Mufaddal ibn Umar said: I asked my master Imam Sadiq (peace be upon him) about this saying of Allah, Blessed and Exalted: قُلْ فَلِلّهِ الحُجَّةُ الْبَالِغَةُ فَلَوْ شَاءَ لَهَدَاکُمْ أَجْمَعِینَ [Say: With Allah is the conclusive argument; so if He had pleased, He would certainly have guided you all]. He said: "The conclusive argument is that argument which reaches the ignorant person from among the People of the Book, so that he grasps it with his ignorance just as the learned person grasps it with his knowledge. For Allah the Exalted is too noble and too just to punish anyone without an argument [being established]." Then Imam Sadiq (peace be upon him) said: It was not for Allah to lead a people astray after He had guided them [and they had believed] [and to punish them] until He had made clear to them the things they should guard against. (Tawbah/115) Then Imam Sadiq (peace be upon him) began to narrate a hadith, and he related a lengthy hadith, and said in it: "One day, al-Nadr ibn al-Harith came and greeted [the Prophet], and the Prophet (peace be upon him and his family) returned his greeting. He said: 'O Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! If you are the master of the children of Adam (peace be upon him), and your brother Ali (peace be upon him) is the master of the Arabs, and your daughter Fatimah (peace be upon her) is the mistress of the women of the worlds, and your two sons al-Hasan and al-Husayn (peace be upon them) are the masters of the youth of the people of Paradise, and your uncle Hamzah (may Allah have mercy on him) is the master of the martyrs, and your cousin is Dhul-Janahayn [the one with two wings] who flies with them in Paradise wherever he wishes, and your uncle al-Abbas is in the position between your two eyes [on the crown of your forehead] and is the counterpart of your father, and the custodianship of the Ka'bah belongs to Banu Shaybah — then what merit is left for the rest of your people from Quraysh and the rest of the Arabs? Whereas at the beginning of Islam you informed us that if we believed in what you say, that same merit which was yours would be ours, and what is upon you would be upon us.'" The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) fell into thought. Then he raised his head and said: "By Allah, it was not I who ascribed all these merits to them; rather, it was Allah. So what is my sin?" Then al-Nadr ibn al-Harith departed, saying: "اللَّهُمَّ إِنْ کَانَ هذَا هُوَ الْحَقَّ مِنْ عِنْدِکَ فَأَمْطِرْ عَلَیْنَا حِجَارَةً مِنَ السَّماءِ أَوِ ائْتِنَا بِعَذَابٍ أَلِیمٍ [O Allah! if this is the truth from You, then rain upon us stones from heaven or inflict on us a painful punishment]." Then Allah revealed the saying of al-Nadr ibn al-Harith while he was saying: اللَّهُمَّ إِنْ کَانَ هَذَا هُوَ الحَقَّ مِنْ عِنْدِکَ فَأَمْطِرْ عَلَیْنَا حِجَارَةً مِنَ السَّمَاءِ أَوِ ائْتِنَا بِعَذَابٍ أَلِیمٍ [O Allah! if this is the truth from You, then rain upon us stones from heaven or inflict on us a painful punishment]. And this verse was also revealed: وَ ما کانَ اللهُ لِیُعَذِّبَهُمْ وَ أَنْتَ فیهِمْ وَ ما کانَ اللهُ مُعَذِّبَهُمْ وَ هُمْ یَسْتَغْفِرُونَ [But Allah was not going to chastise them while you were among them, nor was Allah going to chastise them while yet they ask for forgiveness]. Then the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) sent for al-Nadr ibn al-Harith al-Fihri and recited this verse to him. He said: "O Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! I and those for whom you have not established the merits of your Ahl al-Bayt of honour and excellence in this world and the hereafter — we all concealed all those matters, yet Allah has made manifest what we concealed. But I ask you for permission to leave Madinah, for I cannot bear to remain in it." So the Prophet (peace be upon him and his family) admonished him and said: "Indeed your Lord is noble, and if you make patience your practice, He will not deprive you of His gifts. So be content and submit to reality, for indeed Allah tests His creation with various kinds of hardships and lightens them for whomever He wishes, and to Him belongs the command and the creation, and His gifts are immense and His beneficence is vast and wide-reaching." But al-Nadr ibn al-Harith refused and asked him for permission [to leave]. So the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) gave him permission. He went to his house, mounted his camel, and rode off in anger and rage, while saying: "اللَّهُمَّ إِنْ کَانَ هذَا هُوَ الْحَقَّ مِنْ عِنْدِکَ فَأَمْطِرْ عَلَیْنَا حِجَارَةً مِنَ السَّماءِ أَوِ ائْتِنَا بِعَذَابٍ أَلِیمٍ [O Allah! if this is the truth from You, then rain upon us stones from heaven or inflict on us a painful punishment]"... Then, when he had left Madinah, suddenly a bird appeared in the sky with a stone from heaven in its talons, and it hurled it at him. It fell upon his head and penetrated his brain and went through his belly and came out from his rear, and then fell upon the back of his camel and pierced it until it came out from its belly. The camel became agitated and fell to the ground, and al-Nadr ibn al-Harith also fell dead upon the ground. Then Allah the Mighty and Majestic revealed these verses: "A questioner asked for a punishment which shall befall!* This punishment is specifically for the disbelievers [in Ali and Fatimah and al-Hasan and al-Husayn and the family of Muhammad (peace be upon him and his family)], and none can repel it,* from Allah, Lord of the ways of ascent [Allah whose angels ascend and rise up to the heavens]!" (Ma'arij/1-3) Then, at that point, the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) sent for the hypocrites who had gathered by night with al-Nadr ibn al-Harith, and recited that verse to them and said: "Go to your Fihri companion, so that you may see him and the state he has been afflicted with." When they saw him, they burst into wailing and weeping and said: "Whoever shows enmity to Ali (peace be upon him) and manifests that enmity, He kills him with his own sword; and whoever leaves Madinah out of enmity toward Ali, Allah sends down upon him what you see."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): મુફદ્દલ બિન ઉમર કહે છે: મેં મારા મૌલા ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને અલ્લાહ તબારક વ તઆલાના આ કથન વિશે પૂછ્યું: قُلْ فَلِلّهِ الحُجَّةُ الْبَالِغَةُ فَلَوْ شَاءَ لَهَدَاکُمْ أَجْمَعِینَ [કહો: અલ્લાહ પાસે પરિપૂર્ણ હુજ્જત છે, અને જો તે ઈચ્છત તો તમને સૌને હિદાયત આપત]. તેમણે ફરમાવ્યું: "હુજ્જતે બાલિગહ એટલે એવી હુજ્જત જે અહલે કિતાબમાંના અજ્ઞાની અને નાદાન વ્યક્તિ સુધી પહોંચે અને તે તેને પોતાની અજ્ઞાનતા સાથે સમજી લે, જેમ આલિમ પોતાના ઇલ્મ સાથે તેને સમજે છે. કારણ કે અલ્લાહ તઆલા એટલા મહાન અને એટલા આદિલ છે કે તે કોઈને હુજ્જત વગર અઝાબ આપે નહીં." પછી ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: અલ્લાહ એવો નથી કે કોઈ કૌમને, તેમને હિદાયત આપ્યા [અને તેઓ ઈમાન લાવ્યા] પછી ગુમરાહ [અને દંડિત] કરે, સિવાય કે તેમના માટે તે બાબતો સ્પષ્ટ કરી દે જેનાથી તેમને બચવું જોઈએ. (તૌબા/૧૧૫) પછી ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ હદીસ કહેવાની શરૂઆત કરી અને એક લાંબી હદીસ વર્ણવી અને તેમાં ફરમાવ્યું: "એક દિવસ નદ્ર બિન હારિસ આવ્યો અને સલામ કરી. અને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તેને જવાબ આપ્યો. તેણે કહ્યું: 'હે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! જો તમે આદમ (અલયહિસ્સલામ)ના સંતાનોના સરદાર છો, અને તમારા ભાઈ અલી (અલયહિસ્સલામ) અરબોના સરદાર છે, અને તમારી પુત્રી ફાતિમા (અલયહસ્સલામ) જગતની સ્ત્રીઓની સરદાર છે, અને તમારા બે પુત્રો હસન અને હુસૈન (અલયહિમસ્સલામ) જન્નતના જુવાનોના સરદાર છે, અને તમારા કાકા હમ્ઝા (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) શહીદોના સરદાર છે, અને તમારા પિતરાઈ ભાઈ ઝુલ જનાહૈન [બે પાંખવાળા] છે જે તેમના વડે જન્નતમાં જ્યાં ઈચ્છે ત્યાં ઉડે છે, અને તમારા કાકા અબ્બાસ તમારી બે આંખો વચ્ચેની જગ્યાએ [તમારા કપાળના શિખર પર] છે અને તમારા પિતાના સમાન છે, અને કાબાની ચાવીની જવાબદારી બની શૈબાની છે, તો પછી કુરૈશ અને બાકીના અરબોમાંથી તમારી બાકીની કૌમને શું ફઝીલત છે? જ્યારે તમે ઇસ્લામની શરૂઆતમાં અમને કહ્યું હતું કે અગર અમે તમારી વાત પર ઈમાન લાવીએ, તો જે ફઝીલત તમારી હતી તે અમારી પણ થશે, અને જે તમારા પર છે તે અમારા પર પણ હશે.'" અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) વિચારમાં પડી ગયા. પછી પોતાનું માથું ઊંચું કરીને ફરમાવ્યું: "અલ્લાહની કસમ, હું નહોતો કે જેણે આ બધી ફઝીલતો તેમને આપી, બલ્કે અલ્લાહ હતો, તો પછી મારો ગુનાહ શું છે?" પછી નદ્ર બિન હારિસે ત્યાંથી પ્રસ્થાન કર્યું, જ્યારે તે કહી રહ્યો હતો: "اللَّهُمَّ إِنْ کَانَ هذَا هُوَ الْحَقَّ مِنْ عِنْدِکَ فَأَمْطِرْ عَلَیْنَا حِجَارَةً مِنَ السَّماءِ أَوِ ائْتِنَا بِعَذَابٍ أَلِیمٍ [હે અલ્લાહ! જો આ તારી તરફથી હક હોય, તો અમારા પર આસમાનમાંથી પથ્થરો વરસાવ અથવા અમારા પર દર્દનાક અઝાબ મોકલ]." પછી અલ્લાહે નદ્ર બિન હારિસનું કથન નાઝિલ કર્યું જ્યારે તે કહી રહ્યો હતો: اللَّهُمَّ إِن کَانَ هَذَا هُوَ الحَقَّ مِنْ عِندِکَ فَأَمْطِرْ عَلَیْنَا حِجَارَةً مِّنَ السَّمَاءِ أَوِ ائْتِنَا بِعَذَابٍ أَلِیمٍ [હે અલ્લાહ! જો આ તારી તરફથી હક હોય, તો અમારા પર આસમાનમાંથી પથ્થરો વરસાવ અથવા અમારા પર દર્દનાક અઝાબ મોકલ]. અને આ આયત પણ નાઝિલ થઈ: وَ ما کانَ اللهُ لِیُعَذِّبَهُمْ وَ أَنْتَ فیهِمْ وَ ما کانَ اللهُ مُعَذِّبَهُمْ وَ هُمْ یَسْتَغْفِرُونَ [પણ અલ્લાહ તેમને અઝાબ આપનાર નહોતો જ્યાં સુધી તમે તેમની વચ્ચે હો, અને અલ્લાહ તેમને અઝાબ આપનાર નહોતો જ્યાં સુધી તેઓ માફી માંગી રહ્યા હોય]. પછી અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ નદ્ર બિન હારિસ ફિહરીની પાછળ મોકલ્યું અને આ આયત તેને વાંચી સંભળાવી. તેણે કહ્યું: "હે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! હું અને તે લોકો જેમના માટે તમે તમારા અહલે બૈતની દુનિયા અને આખિરતની શરાફત અને ફઝીલતની ફઝીલતો નથી કરાવી, અમે તે બધી બાબતો છુપાવી હતી, પરંતુ અલ્લાહે જે અમે છુપાવ્યું હતું તે જાહેર કરી દીધું. પણ હું તમારી પાસેથી પરવાનગી માંગું છું કે મદીના છોડી દઉં, કારણ કે હું અહીં રહેવાની તાબ ધરાવતો નથી." પછી પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તેને નસીહત કરી અને ફરમાવ્યું: "ખરેખર તમારો પરવરદિગાર મહાન છે અને જો તું સબ્રને પોતાની આદત બનાવે, તો તે તને પોતાની બક્ષિશોથી વંચિત નહીં કરે. તો રાઝી થઈ જા અને હકીકતને શરણ થા, કારણ કે અલ્લાહ પોતાના સર્જનને વિવિધ પ્રકારની મુશ્કેલીઓથી કસોટીમાં મૂકે છે અને જેને ઈચ્છે તેના પર તે મુશ્કેલીઓને હળવી કરે છે અને અમ્ર અને ખલ્ક તેનું જ છે અને તેની બક્ષિશો ખૂબ મોટી છે અને તેની ભલાઈ વિશાળ અને વ્યાપક છે." પણ નદ્ર બિન હારિસે સ્વીકાર્યું નહીં અને તેમની પાસેથી પરવાનગી માંગી. પછી અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તેને પરવાનગી આપી. તે પોતાના ઘરે ગયો અને પોતાના ઊંટ પર સવાર થયો અને ગુસ્સા અને ક્રોધ સાથે દોડાવ્યું. જ્યારે તે કહી રહ્યો હતો: "اللَّهُمَّ إِنْ کَانَ هذَا هُوَ الْحَقَّ مِنْ عِنْدِکَ فَأَمْطِرْ عَلَیْنَا حِجَارَةً مِنَ السَّماءِ أَوِ ائْتِنَا بِعَذَابٍ أَلِیمٍ [હે અલ્લાહ! જો આ તારી તરફથી હક હોય, તો અમારા પર આસમાનમાંથી પથ્થરો વરસાવ અથવા અમારા પર દર્દનાક અઝાબ મોકલ]"... પછી જ્યારે તે મદીનાની બહાર નીકળ્યો, ત્યારે અચાનક આસમાનમાં એક પક્ષી પ્રગટ થયું અને તેના પંજામાં આસમાનમાંથી એક પથ્થર હતો અને તેણે તેને તેના પર ફેંક્યો. તે તેના માથા પર પડ્યો અને તેના મગજમાં ઘૂસી ગયો અને તેના પેટમાં પ્રવેશી ગયો અને તેની પાછલા દ્વારેથી બહાર નીકળ્યો અને તેના ઊંટની પીઠ પર પડ્યો અને તેમાં ઘૂસી ગયો ત્યાં સુધી કે તેના પેટમાંથી બહાર નીકળ્યો. પછી ઊંટ વ્યથિત થઈને જમીન પર પડ્યો. નદ્ર બિન હારિસ પણ મૃત જમીન પર પડ્યો. પછી અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે આ આયતો નાઝિલ કરી: એક માંગનારે એવો અઝાબ માંગ્યો જે વાકે થઈ ગયો!* આ અઝાબ ખાસ કરીને કાફિરો [અલી અને ફાતિમા અને હસન અને હુસૈન અને આલે મુહમ્મદ (અલયહિમુસ્સલામ) પ્રત્યેના કાફિરો] માટે છે, અને કોઈ પણ તેને દૂર કરી શકતું નથી,* અલ્લાહ ઝીલ મઆરિજ [એ અલ્લાહ કે જેના ફરિશ્તાઓ આસમાનો પર ચઢે અને આરોહણ કરે છે]ની તરફથી! (મઆરિજ/૧-૩) પછી તે વખતે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તે મુનાફિકોની પાછળ મોકલ્યું જેઓ રાત્રે નદ્ર બિન હારિસ સાથે એકત્રિત થયા હતા, અને તે આયત તેમને વાંચી સંભળાવી અને ફરમાવ્યું: "તમારા ફિહરી સાથી પાસે જાઓ, જેથી તમે તેને જુઓ કે તે કેવી હાલતમાં ગ્રસ્ત થયો છે." પછી જ્યારે તેમણે તેને જોયો, તો રડવા અને વિલાપ કરવા લાગ્યા અને કહ્યું: "જે અલી (અલયહિસ્સલામ) સાથે દુશ્મની કરે અને આ દુશ્મની જાહેર કરે, તેને પોતાની તલવારથી કત્લ કરી નાખે છે, અને જે અલી પ્રત્યેની દુશ્મનીના કારણે મદીનાથી બહાર જાય, અલ્લાહ તેના પર જે તું જુએ છે તે નાઝિલ કરે છે."